Το κράτος δολοφονεί

Άφοα, Αντιφασισμός, Μεταναστευτικό - Προσφυγικό /

Μόλις έξι μήνες πέρασαν από τα ρατσιστικά πογκρόμ σε Χλώρακα και Λεμεσό, όταν ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης χτυπούσε θεατρικά το χέρι στο τραπέζι, φωνάζοντας στην τότε υπουργό Δικαιοσύνης και τον αρχηγό της Αστυνομίας ότι όσα συνέβησαν (τα οποία βεβαίως δίστασε να κατονομάσει) ήταν απαράδεκτα, σημειώνοντας ότι το κράτος αδυνατεί να προστατεύσει τους πολίτες. Έξι μήνες μετά λοιπόν, βλέπουμε ότι το κράτος όχι μόνο αδυνατεί να προστατεύσει τους πολίτες, αλλά και τους δολοφονεί. Σήμερα, 10 Απρίλη, σε επιχείρηση της υπηρεσίας Αλλοδαπών και Μετανάστευσης (ΥΑΜ) της Αστυνομίας, ένας μετανάστης έχασε τη ζωή του, καθώς όπως ισχυρίζεται η αστυνομία πήδηξε από μπαλκόνι πέμπτου ορόφου στην προσπάθειά του να αποφύγει τον έλεγχο. Άλλος ένας νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Η κρατική αυτή δολοφονία έρχεται ως κορύφωση ενός δράματος που εκτυλίσσεται εδώ και δύο βδομάδες στις οθόνες μας, με την αύξηση των αφίξεων προσφύγων και μεταναστριών διά θαλάσσης από τον Λίβανο. Ωσάν τα πογκρόμ να μην είχαν συμβεί ποτέ, η ρητορική περί «εισβολής» επανήλθε, η «απειλή» για τη δημόσια ασφάλεια μπήκε σε πρώτο πλάνο και ο Χριστοδουλίδης με τον υπουργό Εσωτερικών, Κωνσταντίνο Ιωάννου, κάνουν περιοδείες. Ουδεμία συζήτηση διεξάγεται για όσα πρέπει να γίνουν ώστε να απαλειφθούν τα αίτια που αναγκάζουν ανθρώπους να μπαίνουν σε σαπιοκάραβα. Και έξι μήνες μετά τα ρατσιστικά πογκρόμ, αντί να συζητούμε για πολιτικές ένταξης, το τροπάριο παίζει ξανά το ίδιο ρεφραίν: «στα όριά της η Κύπρος – κρίση στο μεταναστευτικό». Η σημερινή δολοφονία μπορεί να μην έχει θύτη, έχει όμως πολλούς αυτουργούς. Και καλό είναι να τους θέσουμε προ των ευθυνών τους.Αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστριες.Τέρμα στην κρατική θανατοπολιτική της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Το κράτος δολοφονεί Read More »

Το πυροτέχνημα ήταν ρουκέτα

Άρθρα /

Φωτογραφία: politico.eu Γράφει ο Χρίστος Χατζηιωάννου Τραγική –μα προβλέψιμη— κατάληξη είχε το πρότζεκτ «Αμάλθεια», που με σπουδή και μεγάλη δόση αυτοπροβολής προώθησαν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, και ο Υπουργός Εξωτερικών, Κωνσταντίνος Κόμπος. Ο ισραηλινός στρατός ήδη, μέσα στο πρώτο κιόλας 24ωρο, ανέλαβε την ευθύνη των δολοφονιών των 7 εθελοντών της World Central Kitchen (WCK), τους οποίους χτύπησε με τρεις ρουκέτες, που διαδοχικά έπληξαν τα τρία οχήματα του ανθρωπιστικού κομβόι, παρά το γεγονός ότι αυτά έφεραν το λογότυπο της οργάνωσης.   Η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη φέρει σημαντικό μερίδιο ηθικής ευθύνης για αυτό το έγκλημα πολέμου, που μέσω πράξεων και παραλείψεων «προοικονόμησε». Πολλοί τεχνοκράτες και εμπειρογνώμονες που χρόνια δραστηριοποιούνται στον τομέα της ανθρωπιστικής βοήθειας στην περιοχή, επανειλημμένα προειδοποίησαν για το εγχείρημα «Αμάλθεια», ότι είναι υπερβολικά ριψοκίνδυνο και οργανωσιακά παράδοξο, αφού δεν έθετε ως αναγκαίο προαπαιτούμενο την κατάπαυση του πυρός ούτε και φρόντιζε να επιλύσει τα τεράστια προβλήματα στο πεδίο, ειδικά ως προς το σκέλος της διανομής μέσα στη Γάζα. Αντ’ αυτού, η «Αμάλθεια» εστίασε στο οικονομικό κομμάτι (ποια χώρα θα πληρώσει τι, σε ποιο ταμείο θα μπουν τα χρήματα, πώς θα γίνεται η διαχείριση των χρημάτων, κ.λπ.) και στο θαλάσσιο σκέλος, τα οποία ήταν και τα πιο εύκολα αφού δεν απαιτούσαν καμία άσκηση πίεσης στο Ισραήλ. Επιτεύγματα τα οποία η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη και οι χειροκροτητές της πανηγύρισαν υπέρ το δέον, επειδή κέρδισε σε ένα φανταστικό διαγωνισμό με την Τουρκία: ότι η Κυπριακή Δημοκρατία κατάφερε αυτό που δεν είχε καταφέρει η Τουρκία με τον στολίσκο το 2010—να άρει τη θαλάσσια απομόνωση της Γάζας.   Αντί η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη να απαιτήσει άμεσα αποκατάσταση του δικτύου της UNRWA, διάνοιξη των οδοφραγμάτων και παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας μέσω οδικών μέσων, προσπάθησε να δημιουργήσει εναλλακτικό δίκτυο, επιτρέποντας υποψίες ότι δεν επιθυμούσε την όποια ενόχληση στις γενοκτονικές επιχειρήσεις του ισραηλινού στρατού. Τόσο ο κ. Χριστοδουλίδης, όσο και ο κ. Κόμπος, επέδειξαν περίεργη επιμονή στην υλοποίηση του παράδοξου ανθρωπιστικού εγχειρήματος, αγνοώντας κάθε προειδοποίηση των εμπειρογνωμόνων της κοινότητας ανθρωπιστικής βοήθειας, ότι η μόνη ρεαλιστική λύση είναι η άμεση κατάπαυση του πυρός και η ενεργοποίηση των υφιστάμενων ανθρωπιστικών δικτύων αντί η δημιουργία νέων. Αυτό όμως προϋπέθετε την άσκηση πίεσης στην κυβέρνηση Νετανιάου, την οποία η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη όχι μόνο δεν ήταν διατεθειμένη να ασκήσει, αλλά αντιθέτως έδειξε κάθε διάθεση να ικανοποιήσει πλήρως. Ούτε καν μια αυτόνομη καταδικαστική δήλωση για τις δολοφονίες των 7 εθελοντών της WCK, δεν στάθηκε ικανή η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη να εκδώσει, μόνο συνυπέγραψε μια καταδικαστική δήλωση που εξέδωσαν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.  Η δουλοπρέπεια της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη προς την γενοκτονική κυβέρνηση Νετανιάχου πρέπει να πάρει τέλος.  Αν επιθυμεί πραγματικά να υποβοηθήσει το ανθρωπιστικό έργο στη Γάζα και να συμπεριφερθεί σαν ώριμο και υπεύθυνο κράτος που τιμά το Διεθνές Δίκαιο, αναπόφευκτα θα πρέπει να έρθει σε σύγκρουση με την κυβέρνηση Νετανιάου. Το «Αμάλθεια» δεν ήταν απλά ένα θεαματικό πυροτέχνημα, ήταν κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: ήταν θανατηφόρες ρουκέτες που σκότωσαν άμαχους ανθρώπους. Θα πρέπει η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη να αναλάβει τις ευθύνες της, να τερματίσει το περίεργο αυτό πρότζεκτ της, να παραδεχτεί το τεράστιο λάθος της και να απαιτήσει άμεση κατάπαυση του πυρός και τη διάνοιξη των οδοφραγμάτων, έτσι ώστε να μπορέσουν τα εκατοντάδες φορτηγά με ανθρωπιστική βοήθεια να εισέλθουν στη Γάζα, και να αφεθούν τα υφιστάμενα ανθρωπιστικά δίκτυα να λειτουργήσουν σωτήρια προς όφελος του παλαιστινιακού λαού.

Το πυροτέχνημα ήταν ρουκέτα Read More »

Ο Πελεκάνος ως ένοικος της (ακρο)δεξιάς πολυκατοικίας

Άρθρα /

Γράφει: Ανδρέας Ριρής Η μεταγραφή του Μάριου Πελεκάνου στο ΕΛΑΜ αποτελεί την απόλυτα λογική και προβλέψιμη συνέχεια της πορείας του ανοικτά ξενοφοβικού και υπερσυντηρητικού πολιτικού, ο οποίος αναδείχθηκε σε ηγετικές θέσεις του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΔΗΣΥ) χρησιμοποιώντας αυτές ακριβώς τις θέσεις. Αποκορύφωμα αυτών αποτέλεσε η αισχρή στοχοποίηση παιδιών με μεταναστευτική βιογραφία που φοιτούν στις προδημοτικές των δημόσιων σχολείων στον νότο, τον Νοέμβρη του 2021, όταν ο Πελεκάνος είχε ήδη διοριστεί από τον Νίκο Αναστασιάδη κυβερνητικός εκπρόσωπος. Όσες φορές κι αν ξέρασε ρατσισμό ο Πελεκάνος, ουδείς/ουδεμία συναγερμικός/συναγερμική διαφοροποίησαν τη θέση τους. Όσο ο Πελεκάνος ήταν στο μαντρί, οι εμετικές ιδεοληψίες του δεν αποτελούσαν πρόβλημα. Η δε ανάδειξη του Πελεκάνου στην πρώτη αντιπροεδρία του ΔΗΣΥ στις εσωκομματικές εκλογές, δείχνει ότι η γραμμή της ακροδεξιάς, του υπερσυντηρητισμού και του θρησκευτικού φονταμενταλισμού μια χαρά επιβιώνει ακόμα στο κόμμα. Όσο κάποια στελέχη του κόμματος -από τον πρώην πρόεδρο του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου, μέχρι τον υποψήφιο ευρωβουλευτή και πρώην υπουργό του Αναστασιάδη Κωνσταντίνο Πετρίδη- προσπαθούν να παρουσιάσουν ένα φιλελεύθερο προσωπείο, οφείλουμε να θυμόμαστε ότι μια χαρά συμβαδίζει η δεξιά με την ακροδεξιά όταν είναι να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντά (τους). Δεν χρειάζεται να πάμε πολύ πίσω για να θυμηθούμε το νεύμα του Αβέρωφ προς τους τέσσερις βουλευτές του ΕΛΑΜ να ψηφίσουν την Αννίτα Δημητρίου για την προεδρία της Βουλής. Η ίδια κ. Δημητρίου που σήμερα οδύρεται πως ΔΗΣΥ και ΕΛΑΜ δεν έχουν καμιά σχέση. Πού ήταν η κ. Δημητρίου όταν ο προκάτοχός της φώναζε πριν τις προεδρικές στην Έμπα για «τα επιδόματα των Καμερουνέζων»; Ή όταν έλεγε σε συνέντευξη στην Καθημερινή ότι «δεν πρέπει να ανεβεί ο κατώτατος μισθός γιατί η Κύπρος θα γίνει πιο ελκυστική στους μετανάστες»; Ο δε Πετρίδης όταν τον Μάρτη του 2022, ως υπουργός Οικονομικών, αναρτούσε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Τουίτερ φωτογραφία από την κερκίδα του ΑΠΟΕΛ στην οποία διακρίνονταν φασιστικά σύμβολα, θεώρησε ότι δεν πρέπει να ασχολούμαστε με πέντε αμπάλατους. Μόνο που οι «πέντε αμπάλατοι» μετρούσαν ήδη 24,000 ψήφους, τρώγοντας σιγά-σιγά και πλέον φανερά-φανερά το άλλοτε κυρίαρχο κόμμα της ελληνοκυπριακής δεξιάς. Στην εξίσωση της ανόδου της ακροδεξιάς υπάρχουν βεβαίως και άλλοι παράγοντες. Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης προεκλογικά δεν απέκλειε το ΕΛΑΜ από τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας, ενώ φαίνεται υπογείως να έλαβε τη στήριξη του αδελφού κόμματος της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής. Ο δε δισταγμός του να μιλήσει για φασισμό και ρατσισμό μετά τα πογκρόμ σε Χλώρακα και Λεμεσό πριν έξι μήνες είναι ενδεικτικός του ακροατηρίου στο οποίο στηρίζεται. Το σ̌ιομάλισμα της Εκκλησίας επίσης συνέδραμε στην κανονικοποίηση του νεοφασιστικού ΕΛΑΜ. Ένα σ̌ιομάλισμα που, όπως φάνηκε στην υπόθεση της Μονής Οσίου Αββακούμ, δεν αφορούσε μόνο «φιλοφρονήσεις» αλλά και οικονομικές συναλλαγές. Τελευταία, αλλά όχι έσχατα, τα κόμματα του λεγόμενου κέντρου, τα οποία επικρίνουν την εμπλοκή του ΕΛΑΜ στην υπόθεση Αββακούμ, αλλά δεν λένε κουβέντα «για την ταμπακιέρα». Η άνοδος του ΕΛΑΜ σε τρίτη δύναμη δεν πρέπει, συνεπώς, να εκπλήσσει. Και είναι βέβαιο πως η αντιμετώπιση του φασισμού δεν θα έρθει από τα κυρίαρχα κόμματα και ούτε με φραστικές, επετειακές καταδίκες. Στις γειτονιές, στα σχολεία, στους χώρους εργασίας, στους δρόμους, καθημερινά και με κάθε τρόπο, οργανωνόμαστε και κτίζουμε δομές αλληλεγγύης και αγωνιζόμαστε ενάντια σε κάθε μορφή διακρίσεων, ενάντια στη μισαλλοδοξία και τον σωβινισμό.

Ο Πελεκάνος ως ένοικος της (ακρο)δεξιάς πολυκατοικίας Read More »

Αναστέλλεται η αποστολή βοήθειας από τη WCK

Άφοα /

Εφτά άτομα που εργάζονταν με τη μη κυβερνητική οργάνωση World Central Kitchen (WCK), η οποία έχει βάση τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) και είχε αναλάβει το έργο της αποστολής και διανομής ανθρωπιστικής βοήθειας μέσω θάλασσας στη Λωρίδα της Γάζας, βρίσκονται ανάμεσα στα θύματα των χθεσινών επιθέσεων από το κράτος του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας. Σύμφωνα με την WCK, τα μέλη της βρίσκονταν εντός οχημάτων που έφεραν ξεκάθαρα το λογότυπο της οργάνωσης, και χτυπήθηκαν από αεροπορική επιδρομή. Η ομάδα της WCK είχε μόλις ξεφορτώσει 100 τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας σε αποθήκη στην Ντεΐρ αλ-Μπαλά. Η αδιάκριτη επιθετικότητα των Επιθετικών Δυνάμεων του Ισραήλ, που συνεχίζεται για σχεδόν έξι μήνες, ανάγκασε τη WCK να αναστείλει τις αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας μέχρι νεωτέρας. «Αυτή δεν είναι μια επίθεση ενάντια στην WCK αλλά ενάντια σε όλες ανθρωπιστικές οργανώσεις που προσπαθούν μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες να παραδώσουν τροφή σε περιοχές όπου αυτή χρησιμοποιείται ως εργαλείο πολέμου. Πρόκειται για κάτι ασυγχώρητο», αναφέρει σε ανακοίνωση που εξέδωσε σήμερα, 2 Απρίλη, η WCK. Τα θύματα είχαν καταγωγή από Αυστραλία, ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδά και Πολωνία.

Αναστέλλεται η αποστολή βοήθειας από τη WCK Read More »

Παράνομη ανέγερση μονής στο Κάβο Γκρέκο

Άφοα, Οικολογία & Δικαίωμα στην Πόλη /

Χωρίς ντροπή, και εν μέσω των συζητήσεων και των σκανδάλων για διαφθορά στη Μονή Αββακούμ στο Φτερικούδι, στο ανατολικό άκρο του νησιού η εκκλησία Αγίας Νάπας έχει ξεκινήσει την ανέγερση μοναστηριού σε προστατευόμενη περιοχή στην περιοχή του Κάβο Γκρέκο.  Οι αυθαίρετες χωματουργικές επεμβάσεις και παράνομες κατασκευές πραγματοποιούνται εντός δύο περιοχών του δικτύου Natura 2000, της Ειδικής Ζώνης Διατήρησης (ΕΖΔ) και της Ζώνης Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ) Κάβο Γκρέκο, χωρίς τις απαιτούμενες περιβαλλοντικές εγκρίσεις και πολεοδομικές / οικοδομικές άδειες, με στόχο την ανέγερση μονής σε τεμάχιο γης εκκλησιαστικής ιδιοκτησίας, το οποίο ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Κωνσταντίας -Αμμοχώστου.  Το περιστατικό μάς θυμίζει ότι η Εκκλησία συνεχίζει να θεωρεί ότι είναι υπεράνω του νόμου χωρίς κανένα σεβασμό προς την φύση αλλά ούτε και στον άνθρωπο.   Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι, με βάση γνωματεύσεις του Γενικού Εισαγγελέα, αιτήσεις για έργα των οποίων οι εργασίες έχουν ξεκινήσει χωρίς τις απαιτούμενες άδειες σε προστατευόμενες περιοχές δεν μπορούν να αξιολογούνται εκ των προτέρων.  Απαιτούμε την κατεδάφιση των παράνομων υποστατικών και την αποκατάσταση της περιοχής. 

Παράνομη ανέγερση μονής στο Κάβο Γκρέκο Read More »

Μια παραίτηση κι ένας ξυλοδαρμός τα τελευταία -ορατά- περιστατικά έμφυλης βίας

Άφοα, Φεμινισμός - LGBTQI+ /

Δύο περιστατικά, φαινομενικά πολύ μακρινά μεταξύ τους που ωστόσο συνδέονται από ένα κοινό μοτίβο συστηματικής έμφυλης βίας και καταπίεσης στον εργασιακό χώρο, έγιναν γνωστά τις προηγούμενες μέρες. Στις 13 του Μάρτη, μια υπάλληλος πρεσβείας της Κύπρου σε ευρωπαϊκή χώρα καταθέτει την παραίτησή της στον μη επονομαζόμενο εργοδότη της και πρέσβη. Ο λόγος, το «τοξικό κλίμα» με «συνεχή και επαναλαμβανόμενα σεξιστικά, ομοφοβικά σχόλια και ένταση» από μέρους του πρέσβη. Την 1ην Αυγούστου του 2023, καταγράφηκε από βιντεοκάμερα στην Μονή του Οσίου Αββακούμ στο Φτερικούδι και δημοσιεύτηκε, μαζί με πολλές άλλες βιντεοσκοπήσεις τις τελευταίες ημέρες με αφορμή τα «σκάνδαλα» των μοναχών, ένα περιστατικό βίας σε χώρο έξω από την εκκλησία. Ένας από τους μοναχούς, στην παρουσία άλλων ατόμων, φαίνεται να λογομαχεί με μια γυναίκα που όπως προκύπτει εργάζεται ως εθελόντρια καθαρίστρια της Μονής. Ο μοναχός φαίνεται να διώχνει οργισμένα, να σπρώχνει και να χτυπά βίαια τη γυναίκα με την ζώνη του. Κανένας δεν επενέβη επαρκώς για να τον σταματήσει. Κοινό στοιχείο και στις δύο περιπτώσεις αποτελεί η θέση του θύματος. Πρόκειται για εργαζόμενες, οι οποίες ιεραρχούνται κάτω από κάποιον άλλον, βρίσκονται στην υπηρεσία του, ακολουθούν τις εντολές του, χάνοντας έναν μέρος της αυτοκυριαρχίας τους και της δύναμης πάνω στη ζωή και τη θέση τους. Με άλλα λόγια, για να επιβιώσουν είναι υποχρεωμένες, όπως κάθε εργαζόμενο άτομο (είτε το συνειδητοποιεί είτε όχι), να συμμετέχουν στην «αγορά εργασίας» με κάθε κόστος. Πέραν τούτου είναι γυναίκες. Δηλαδή στην πατριαρχική ιεραρχία τοποθετούνται συστηματικά κάτω από τον άντρα εργοδότη, ο οποίος έχει επιρροή, εξουσία και κυριαρχία πάνω στο σώμα τους, στη ψυχική τους υγεία, στις συνθήκες εργασίας και στα όσα μπορεί μια γυναίκα εργαζόμενη να υποβάλλεται καθημερινά στον εργασιακό της χώρο. Η έμφυλη βία σε όλες τις μορφές της είναι τόσο κανονικοποιημένη και στον εργασιακό χώρο που πολύ συχνά οι γυναίκες, κυρίως, καλούνται να αγνοήσουν, να σιωπήσουν, να υπομείνουν, ακόμα και να δικαιολογήσουν τέτοιες συμπεριφορές ή περιστατικά βίας.  Σίγουρα σαν περιστατικά αυτά καθ’ εαυτά είναι δύσκολο φαινομενικά να τα κρίνουμε με τον ίδιο τρόπο. Το πρώτο φαίνεται -τουλάχιστον μέσα από συνηθισμένη κοινωνική οπτική- πιο εύκολα δικαιολογήσιμο. «Ο πρέσβης εν παλιάς κοπής», «καμιάν φοράν φεύκουν του», «ίσως και η κοπέλλα να’ ν΄ευαίσθητη». Το δεύτερον σοκάρει: οι περισσότεροι «εν θα σηκώνναν σιέριν πά’ σσε γεναίκαν». Δεν μας προβληματίζουν η θέση, η πρόθεση, το υπόβαθρο και η αντίληψη του θύτη. Για μας, η μόνη διαφορά τους έγκειται στον τύπο της βίας που βιώνει το θύμα. Η πρώτη υπόκειται σε λεκτική έμφυλη και σεξουαλική βία, η δεύτερη υπόκειται επιπρόσθετα και σε σωματική βία. Κατά τ΄ άλλα, και τα δύο περιστατικά αποτελούν παραδείγματα έμφυλης βίας. Μιας βίας δηλαδή που βιώνεται από μια γυναίκα ακριβώς επειδή είναι γυναίκα. Αξίζει όμως να αναφέρουμε κάτι ακόμα. Το πρώτο περιστατικό συνέβει πριν 7 μήνες και μαθεύτηκε τυχαία. Η γυναίκα εκείνη, σε αποτέλεσμα της βίας που έζησε, σιώπησε και έφυγε κουτσαίνοντας, όπως φαίνεται στο βίντεο. Δεν ξέρουμε ούτε πόσο πόνεσε, ούτε πώς ένιωσε, ούτε καν ποια είναι. Είναι ακόμα μία άγνωστη γυναίκα ανάμεσα σε τόσες άλλες που τις χτύπησαν ώσπου να σιωπήσουν. Η δεύτερη μίλησε, έστω ανώνυμα, αφού πρώτα υπέμεινε δεν ξέρει κανένας τι και για πόσο καιρό. Η σύγκριση της αντίδρασης τους είναι παράλογη. Δεν υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος αντίδρασης και η δύναμη του κάθε ατόμου δεν μετράται από τα έξω. Κανένα θύμα δεν οφείλει να αποδείξει τίποτε σε κανέναν, ούτε να σηκώσει ολόκληρο το βάρος ενός κινήματος μόνο του.  Σημασία έχει κάθε γυναίκα και κάθε θηλυκότητα να ξέρει ότι δεν είναι ούτε το μόνο θύμα, ούτε η μόνη επιζήσασα, ούτε η μόνη που αντιδρά, ούτε η μόνη που δικαιώνεται. Οφείλουμε να το αποδεικνύουμε το ένα στο άλλο καθημερινά, ώστε να έχουμε λιγότερες καταλήξεις όπως την πρώτη και περισσότερες όπως τη δεύτερη. Μέχρι που καμιά γυναίκα δεν θα φοβάται να μιλήσει, να αντιδράσει από την πρώτη στιγμή, με την πρώτη ευκαιρία, διότι θα είναι βέβαιη για άμεση κοινωνική αλληλεγγύη και η νομική δικαίωση.

Μια παραίτηση κι ένας ξυλοδαρμός τα τελευταία -ορατά- περιστατικά έμφυλης βίας Read More »

Η «Αμάλθεια» αυξάνει τους υπαρξιακούς κινδύνους κατά των Παλαιστινίων, δεν τους μειώνει

Άρθρα /

Γράφει: Δρ Χρίστος Χατζηιωάννου Υπάρχουν δύο σημαντικές προκείμενες που τεκμηριώνουν ένα καταπελτικό συμπέρασμα για τον «ανθρωπιστικό διάδρομο Αμάλθεια», που με σπουδή και έντονο μάρκετινγκ προωθούν ο Υπουργός Εξωτερικών, κ. Κόμπος, και ο ΠτΔ, κ. Νίκος Χριστοδουλίδης (μαζί με τις ΗΠΑ και τα ΗΑΕ). Οι εν λόγω προκείμενες τεκμηριώνουν το εξής αντιδιαισθητικό (counterintuitive) συμπέρασμα: ότι η «Αμάλθεια» κάνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που παρουσιάζεται ότι κάνει: αντί να έχει ευεργετικές συνέπειες για την επιβίωση των Παλαιστινίων, αυξάνει τους υπαρξιακούς κινδύνους εναντίον τους, και συμβάλλει αρνητικά στην επιβίωσή τους.  Ο συλλογισμός είναι ο εξής: (1) Η «Αμάλθεια» είναι ανταγωνιστική προς τις υφιστάμενες δομές και το δίκτυο της UNRWA· (2) Η επιβίωση της UNRWA είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την επιβίωση των Παλαιστινίων· άρα, (3) Η «Αμάλθεια» αποτελεί (συγκεκαλυμμένη) υπαρξιακή επίθεση στους Παλαιστινίους.   Η «Αμάλθεια» είναι ανταγωνιστική προς την UNRWA Η «Αμάλθεια» δεν είναι κυπριακής επινόησης. Είναι ίσως κυπριακής ανακίνησης (παρόλο που και αυτό ενδέχεται να μην ισχύει – αρκετά πιθανόν ο ίδιος ο Νετανιάου ή/και ο Μπάιντεν να υπέβαλαν την ιδέα στον κ. Χριστοδουλίδη). Ο θαλάσσιος διάδρομος είναι μια ιδέα που ο νυν Υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, Ίζραελ Κατς, είχε ήδη προτείνει και σχεδιάσει πολύ πριν την 7η Οκτωβρίου 2023 (πριν από δέκα χρόνια, σύμφωνα με κάποιες πηγές)! Ο θαλάσσιος διάδρομος έχει συνδεθεί με διάφορους στρατηγικούς στόχους του Ισραήλ αναφορικά με τους Παλαιστινίους, και κανένας από αυτούς δεν προωθεί τα συμφέροντα του παλαιστινιακού λαού – τουναντίον. Όταν, λοιπόν, έπεσε ξανά η πρόταση στο τραπέζι (δεν έχει σημασία από ποιον –  η ιδέα είναι εξάλλου ισραηλινής προέλευσης), δεν υπήρχε περίπτωση το Ισραήλ να την απορρίψει.  Η ιδέα ανακινήθηκε σε μια φάση που το Ισραήλ δέχεται ιδιαίτερες διεθνείς πιέσεις για να αυξήσει την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας ή τουλάχιστον την εικόνα ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα*. Το οργανωσιακά πιο απλό, λειτουργικό και λογικό, θα ήταν φυσικά να επιτρέψει τη χρήση υφιστάμενων δομών και δικτύων. Αυτό όμως θα σήμαινε –εκτός από την άμεση, αποτελεσματική και αυθεντική παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας- την αναβίωση της χειμαζόμενης UNRWA, την οποία το Ισραήλ προσπαθεί να καταστρέψει. Η καταστροφή της UNRWA** είναι σημαντικός μακροπρόθεσμος στόχος του Ισραήλ. Προχθές, ο ισραηλινός στρατός παρουσίασε σχέδιο για την πλήρη καταστροφή της, χωρίς να προτείνει δίκτυο που θα την υποκαταστήσει.   Το Ισραήλ επέτρεψε (ή, κατά τη δική μου υπόθεση, υποκίνησε) την ανακίνηση της ιδέας του θαλάσσιου διαδρόμου, πλειοδοτώντας άλλους ανθρωπιστικούς οργανισμούς, όπως είναι ο οργανισμός World Central Kitchen, βάζοντας επίσης στο κάδρο και κάποιες άλλες Υπηρεσίες του ΟΗΕ, και βγάζοντας την UNRWA από τη μέση. Δεν θα δείτε πουθενά την UNRWA να σχετίζεται με τον διάδρομο «Αμάλθεια». (Το γιατί το Ισραήλ έχει πρόβλημα με την UNRWA συγκεκριμένα, αλλά όχι με άλλες Υπηρεσίες του ΟΗΕ, το απαντώ παρακάτω). Φυσικά, δεν είναι μόνο το Ισραήλ που ενέπλεξε άλλους οργανισμούς εις βάρος της UNRWA, αλλά το σαμποτάρισμα της UNRWA γίνεται ταυτόχρονα και από τις ΗΠΑ (που είναι με διαφορά ο μεγαλύτερος χρηματοδότης της): σε αυτό το πλαίσιο, το Κογκρέσο μόλις έχει μπλοκάρει την οικονομική ενίσχυση της UNRWA μέχρι τον Μάρτιο του 2025, και ψάχνει να δημιουργήσει εναλλακτικά δίκτυα ανθρωπιστικής βοήθειας. Συνεπώς, το λογικό ερώτημα τού γιατί το Ισραήλ να συνεργαστεί για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας μέσω θαλάσσης, αλλά να μην επιτρέψει τη διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας από τη στεριά, η οποία είναι πολύ πιο εύκολη, γρήγορη και οικονομικά αποδοτική, υπάρχουν (τουλάχιστον) δύο λόγοι που το απαντούν: (1) Η παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας μέσω θαλάσσιου διαδρόμου είναι τόσο αργή στην ανάπτυξή της***, που επιτρέπει στο Ισραήλ αφενός να επιδείξει κάτι στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, ενώ παράλληλα δίνει χρόνο στην πείνα και στην κακουχία (που προκαλεί το ίδιο το Ισραήλ) να κάνει το εγκληματικό έργο της, και (2) αφήνει έξω την UNRWA. Το δεύτερο δεν αφορά μόνο την τρέχουσα κατάσταση, αλλά ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο του Ισραήλ για τη Γάζα και τον παλαιστινιακό λαό.  Η «Αμάλθεια» είναι ανταγωνιστική προς το υφιστάμενο δίκτυο της UNRWA, και για αυτόν ακριβώς τον λόγο αρκετές ανθρωπιστικές οργανώσεις αλλά και κράτη, καθώς επίσης και ο ίδιος ο Ύπατος Εκπρόσωπος της ΕΕ, Τζοζέπ Μπορέλ, εναντιώθηκαν στη δημιουργία του. Όσο κι αν ο κ. Κόμπος ισχυρίζεται ότι η «Αμάλθεια» δεν είναι ανταγωνιστική προς τα υφιστάμενα δίκτυα αλλά είναι συμπληρωματική, αυτό δεν ισχύει. Στο κάτω κάτω, αυτό θα πρέπει να φανεί στην πράξη, και θα διαφανεί εκ του αποτελέσματος και από το πώς θα εργαλειοποιήσουν οι Ισραηλινοί την «Αμάλθεια» εναντίον της UNRWA. Θα μπορούσε όμως κάποιος να ρωτήσει τον κ. Κόμπο το εξής απλό: αν ο διάδρομος «Αμάλθεια» δεν είναι ανταγωνιστικός προς υφιστάμενα δίκτυα, τότε γιατί δεν προτείνει τη συμμετοχή της UNRWA;  Όπως υποδεικνύουν ειδικοί επί του θέματος, είναι αδύνατον η «Αμάλθεια» να υποκαταστήσει την οδική ανθρωπιστική βοήθεια. Αλλά ας υποθέσουμε ότι όντως δημιουργείται σύντομα ένα εξαιρετικό θαλάσσιο δίκτυο που να συνδέεται επί του πεδίου στη ξηρά με ένα νέο, μεγάλο και αποτελεσματικό δίκτυο, εφάμιλλο με αυτό της UNRWA, που θα στηρίζει τον παλαιστινιακό λαό. Αυτός ο νέος οργανισμός θα υπολείπεται κάτι πολύ σημαντικό, που η UNRWA προσφέρει, και που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ίδια την ύπαρξη και την ευημερία των Παλαιστινίων. Η επιβίωση της UNRWA είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την επιβίωση των Παλαιστινίων Η επιθυμία του Ισραήλ να καταστρέψει την UNRWA δεν είναι καινούργια -αυτό είναι καταγεγραμμένο και ευρέως γνωστό. Αυτές οι προσπάθειες έχουν βέβαια ενταθεί μετά την 7η Οκτωβρίου, με διάφορους τρόπους και μέσα. Η προσπάθεια καταστροφής της UNRWA δεν έχει απλά να κάνει με τις σχέσεις της UNRWA με τη Χαμάς και την προσπάθεια του Ισραήλ να καταστρέψει το δίκτυο της Χαμάς, όπως διατείνεται το Ισραήλ, αλλά έχει να κάνει και με σχέσεις της UNRWA με τον παλαιστινιακό λαό εν γένει, σχέσεις που υπερβαίνουν ή προηγούνται της Χαμάς, και που αφορούν βαθύτερα το παλαιστινιακό πρόβλημα και την επιβίωση του παλαιστινιακού λαού. Όντως, αν το Ισραήλ διαλύσει την UNRWA χωρίς να βρει υποκατάστατο δίκτυο, απειλείται άμεσα η ύπαρξη των Παλαιστινίων. Όμως δεν απειλείται η ύπαρξή τους με την έννοια ότι η UNRWA φροντίζει για σίτιση, για σύστημα υγείας, και για εκπαίδευση. Το υπαρξιακό διακύβευμα είναι ακόμα μεγαλύτερο. Η UNRWA είναι συνδεδεμένη με το «δικαίωμα επιστροφής» των Παλαιστινίων προσφύγων στα σπίτια από τα οποία εκτοπίστηκαν το 1948. Η UNRWA

Η «Αμάλθεια» αυξάνει τους υπαρξιακούς κινδύνους κατά των Παλαιστινίων, δεν τους μειώνει Read More »

Η «Αμάλθεια» ως άλλοθι στο κράτος του Ισραήλ

Άφοα /

Πώς ξαφνικά συμμετέχει ενεργά και η Κύπρος στην προσπάθεια διάλυσης της Υπηρεσίας των Ηνωμένων Εθνών για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες (United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees – UNRWA) και κατ’ επέκταση στη συντελούμενη γενοκτονία; Ο λεγόμενος θαλάσσιος ανθρωπιστικός διάδρομος «Αμάλθεια» προέκυψε εξαρχής ως ένα επικοινωνιακό ξέπλυμα του Ισραήλ, που, από τις 7 του Οκτώβρη μέχρι σήμερα, με ενεργό και συστηματικό τρόπο στήνει μια οργανωμένη επιχείρηση λιμοκτονίας του πληθυσμού στη Λωρίδα της Γάζας, παρεμποδίζοντας την παράδοση ειδών πρώτης ανάγκης. Χωρίς κάποιο σχέδιο για το πώς μπορεί να διανεμηθεί στον πληθυσμό η όποια βοήθεια φτάνει δια θαλάσσης και, κυρίως, με τη συνεχή παρεμπόδιση των φορτηγών που μεταφέρουν πολλαπλάσιες ποσότητες ειδών πρώτης ανάγκης, ο θαλάσσιος διάδρομος αποτελεί μια κίνηση από πλευράς Ισραήλ αποφυγής των ευθυνών του. Η προσπάθεια διάλυσης της UNRWA από το κράτος του Ισραήλ δεν είναι κάτι καινούργιο. Στο τελευταίο επεισόδιο αυτής της παρωδίας η κυβέρνηση Νετανιάχου κατηγόρησε εργαζόμενους της υπηρεσίας, η οποία σημειωτέον είναι αυτή με τις μεγαλύτερες δυνατότητες για τη διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα, ότι δήθεν ήταν τρομοκράτες της Χαμάς, χωρίς μέχρι στιγμής να έχει αποδειχτεί κάτι τέτοιο. Οι (μέχρι στιγμής) ανυπόστατες αυτές κατηγορίες στάθηκαν αρκετές για τη διακοπή της χρηματοδότησης που λάμβανε η UNRWA από «ανεπτυγμένα κράτη» της Δύσης. Η συμμετοχή με τον έναν ή τον άλλο τρόπο από τόσες κυβερνήσεις της Δύσης στην προσπάθεια αποδόμησης της UNRWA αφήνει άλλη μια κηλίδα στη συλλογική ευθύνη του κατά τα λοιπά «πολιτισμένου κόσμου» για την εν εξελίξει γενοκτονία ενάντια στους/ες Παλαιστίνιους/ες. Μέχρι στιγμής, οι περισσότερες χώρες επανάρχισαν τη χρηματοδότηση μπροστά στην έλλειψη των οποιοδήποτε πραγματικών στοιχείων. Ούτε η υποκρισία της κυπριακής κυβέρνησης είναι κάτι καινούργιο. Κομπάζει ο ΥΠΕΞ Κόμπος για τον δήθεν στρατηγικό της ρόλο σε μια κίνηση που στην ουσία ξεπλένει το Ισραήλ, κλειδώνει τη διάλυση της UNRWA, αλλά και διασφαλίζει ότι η πολεμική μηχανή του Νετανιάχου θα συνεχίσει ανεμπόδιστη τη γενοκτονία. Η συμμετοχή της Κύπρου στην υποχρεωτική λιμοκτονία του πληθυσμού είναι μια ντροπή που δεν θα ξεπλυθεί ποτέ.

Η «Αμάλθεια» ως άλλοθι στο κράτος του Ισραήλ Read More »

Τα φαινόμενα… Αββακούμ

Άρθρα /

Γράφει: Γιώργος Χαραλάμπους Φαινομενικά, τίποτα δεν βγάζει νόημα στην υπόθεση Αββακούμ. Όλα τα στοιχεία του επίσημου εθνοκεντρικού φαντασιακού που σερβίρεται από την εκπαίδευση μέχρι τα ΜΜΕ αντιστρέφονται στην υλική πραγματικότητα. Οι εμπλεκόμενοι δρώντες παριστάνουν όχι απλώς κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι, αλλά την ίδια την αντίθεσή του. Οι εντεταλμένοι του θεού τελικά είναι θεομπαίκτες· η αστυνόμευση συμμετέχει σε πράξεις που υποτίθεται πρέπει να καταστέλλει· οι κουκουλοφόροι έχουν πρόσβαση στα ανώτερα δώματα της εξουσίας· το ΕΛΑΜ είναι κάθε άλλο παρά αντί-συστημικό· η εκκλησία δεν είναι φιλάνθρωπη· μεγαλοδικηγόροι υπηρετούν περισσότερο το χρήμα και την εξουσία και λιγότερο τον νόμο. Η φαινομενικότητα τούτη της αντιστροφής, της ανωμαλίας στο σύστημα, της εξαίρεσης στον κανόνα, που παράγεται και διατηρείται ηγεμονικά από τα πάνω για να σπάσει σαν φούσκα ενίοτε, είναι απλώς μια εδραιωμένη αντίληψη, που κατασκευάζεται για να επισκιάσει την προβληματική της εγγενούς σχέσης μεταξύ των βασικών εμπλεκόμενων οντοτήτων. Κι όμως, της θεαματικοποιημένης συλλογικής έκπληξης μιας κοινωνίας που δεν πιστεύει στα μάτια της υποβόσκει κάτι βαθύτερο που λερώνει την ελληνοκυπριακή υποκειμενικότητα. Είναι η συνειδητοποίηση της διαχρονικής ματαιοδοξίας και εκμετάλλευσης που εμπεριέχει η θεσμική θρησκευτική πίστη. Είναι ταυτόχρονα η υπενθύμιση της αιώνιας ιδεολογικής σχέσης της ακροδεξιάς με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους και την εκκλησία. Είναι ακόμα μία επανάληψη ενός συντηρητικού μοτίβου που είναι πλέον διασυνοριακά καθιερωμένο σε ακαδημαϊκή βιβλιογραφία, λογοτεχνία και κινηματογράφο. Τελικά, όλα βγάζουν νόημα στην υπόθεση Αββακούμ. Σχεδόν νομοτελειακά. Και, μάλλον, δεν έχει ξυστεί καν η επιφάνεια, ακόμα.

Τα φαινόμενα… Αββακούμ Read More »

Ποι@ δικαιούνται να αρρωστήσουν;

Άφοα, Υγεία /

Την ώρα που αγωνιζόμαστε για ένα πραγματικά δημόσιο σύστημα υγείας, που να παρέχει δωρεάν, γρήγορη και ποιοτική περίθαλψη σε ολόκληρο τον πληθυσμό, ο ΟΑΥ (Οργανισμός Ασφάλισης Υγείας) προχώρησε πριν από μερικές εβδομάδες στη διαγραφή 13,000 δικαιούχων του ΓεΣΥ, επειδή «δεν πληρούσαν τα κριτήρια». Η πλειοψηφία των διαγραφεντων αποτελούν άτομα από «τρίτες χώρες» και σε κάποιες περιπτώσεις άτομα από χώρες της ΕΕ, τα οποία, σύμφωνα με την ανώτερη λειτουργό του ΟΑΥ δεν έχουν πλέον πρόσβαση στο ΓεΣΥ, γιατί «έληξε η άδεια παραμονής τους ή έχασαν την εργασία τους και δεν μπορούσαν, βάσει νόμου, να είναι δικαιούχοι του ΓεΣΥ». Δεν πληρούν δηλαδή τα κριτήρια και τους νόμους που μετατρέπουν το σύστημα υγείας από κοινωνικό αγαθό σε πολυτελές προνόμιο. Θυμίζουμε πως πριν από ένα χρόνο είχε προηγηθεί το περιστατικό διαγραφής 170 παιδιών αιτητων ασύλου από το ΓεΣΥ γιατί γράφτηκαν κατά λάθος (!). Διεκδικούμε ένα σύστημα υγείας για τις εργαζόμενες, για τους ανέργους, για τους ντόπιους, τις ξένες, τους «νόμιμους» και τους «παράνομους». Για όσ@ς έχουν ένα σώμα και μια ψυχή που μπορεί να νοσήσει.

Ποι@ δικαιούνται να αρρωστήσουν; Read More »

EL
EN EL