Άρθρα

✍🏾 Δημήτρης Δημητρίου Την προηγούμενη βδομάδα, το υπουργείο Εργασίας ανακοίνωσε την πρόθεσή του να εξοφλήσει σταδιακά το χρέος €12 δισεκατομμυρίων που οφείλει το κράτος στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΤΚΑ). Το πλάνο της κυβέρνησης είναι να επιστρέφονται στο ΤΚΑ €100-120 εκατομμύρια τον χρόνο (άρα η εξόφληση θα χρειαστεί περίπου 30 χρόνια). Επιπλέον, το υπουργείο γνωστοποίησε την πρόθεσή του να προχωρήσει σε επενδύσεις των αποθεματικών του ΤΚΑ, τα οποία σύμφωνα με τους επίσημους υπολογισμούς ανέρχονται σε €800 εκατομμύρια τον χρόνο. Ο αρμόδιος υπουργός ανέφερε ότι για το σκοπό αυτό θα συσταθεί ένα επενδυτικό ταμείο. Πιο κάτω, το μέλος της κοινότητας μας, Δημήτρης Δημητρίου παραθέτει την ανάλυσή του για τα διάφορα είδη επενδυτικών ταμείων. Τι είναι το επενδυτικό ταμείο (ΕΤ)Γενικά είναι μια δεξαμενή χρηματικών πόρων που προέρχονται από διάφορους επενδυτές. Αυτοί οι πόροι αξιοποιούνται επενδύοντας σε διάφορες χρηματιστηριακές αξίες (μετοχές, ομόλογα) ή/ και σε αγορές συναλλάγματος. Τα επενδυτικά ταμεία μπορούν να επενδύουν σε πολύτιμα μέταλλα (χρυσός) ή ακόμα και σε εμπορεύματα στα διάφορα commodity markets (σιτάρι, πετρέλαιο κ.λπ).  Υπάρχει συνήθως μια διαχειριστική επιτροπή (investment fund manager and committee), η οποία είναι υπεύθυνη για τη στρατηγική που θα ακολουθηθεί και για την καθημερινή λειτουργία του Ταμείου. Υπάρχουν πολλές κατηγορίες ΕΤ όπως, π.χ., τα Αμοιβαία Κεφάλαια (Mutual Funds) καιτα Hedge Funds, που είναι συνήθως υψηλού ρίσκου αφού ασχολούνται με χρηματιστηριακά παράγωγα και που κερδοσκοπούν προεξοφλώντας μια μελλοντική αξία του χρηματοοικονομικού προϊόντος. Βασικά το κάθε είδος του  ΕΤ βασίζεται πάνω στο επενδυτικό προφίλ του επενδυτή. Υπάρχουν ΕΤ υψηλού ρίσκου,  χαμηλού ρίσκου και μεσαίου ρίσκου. Υψηλού ρίσκου ΕΤ αφορά διάφορες χρηματιστηριακές αξίες, π.χ., μετοχές σε διεθνή χρηματιστήρια, όπως  μετοχές που βρίσκονται στο FTSE Index του χρηματιστηρίου του Λονδίνου ή S&P Index της Νέας Υόρκης κ.ά. Χαμηλού ρίσκου (συντηρητική στρατηγική) είναι συνήθως οι επενδύσεις σε κρατικά ομόλογα. Χαρακτηριστικό τους οι σταθερές αποδόσεις, π.χ., δεκαετή ομόλογα με επιτοκιακή απόδοση 3% πάνω στην ονομαστική τους αξία στη λήξη τους. Ακόμα και τα ‘’χαμηλού ρίσκου’’  δεν είναι χωρίς ρίσκο όπως θα δούμε παρακάτω. Μεσαίου ρίσκου ΕΤ έχουν ένα μείγμα των δύο πιο πάνω. Ο Υπουργός είναι γενικολόγος και ασαφής, αφού δεν μας λέει το είδος του ΕΤ. Απλώς μας λέει ότι θα είναι σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα με τους Διαχειριστές βάσει επίσης Ευρωπαϊκών προτύπων. Τα ευρωπαϊκά πρότυπα είναι γενικές κατευθυντήριες γραμμές όπως η διαφάνεια και η λογοδοσία. Την καθαυτό επενδυτική πολιτική όμως την καθορίζει το κάθε κράτος ξεχωριστά σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία της κάθε χώρας. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει νομοθεσία στην Κύπρο που να εγγυάται έστω ελάχιστες σταθερές αποδόσεις των ΕΤ. Πέραν του γεγονότος ότι η Κύπρος σήμερα βρίσκεται στο top list της διαφθοράς και της αδιαφάνειας (που αυτές οι πραγματικότητες θα αντανακλούν πάνω στην επιλογή του Διευθυντή και της Διαχειριστικής Επιτροπής), η φάση στην οποία περνά ο παγκόσμιος καπιταλισμός δεν μας αφήνει αισιόδοξους ότι θα υπάρχουν ελάχιστες εγγυημένες αποδόσεις ακόμα και σε κρατικά ομόλογα. Να μην ξεχνούμε το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων, που ήταν η κυριότερη αιτία της τραπεζικής κρίσης στην Κύπρο. Ακόμα και οι αποδόσεις των «ασφαλών» ομολόγων χωρών της Ευρωζώνης δεν είναι διαχρονικά σταθερές. Αν είναι  υφεσιακό το οικονομικό κλίμα και ζοφερό το μέλλον,  τα ομόλογα δεν έχουν ψηλή αξία στις αγορές και άρα οι αποδόσεις είναι ψηλές, αφού το επιτόκιο (bond coupon rate) είναι σταθερό πάνω στην ονομαστική αξία του ομολόγου. Όταν το κλίμα είναι αισιόδοξο με τις οικονομίες να έχουν άνοδο, τα ομόλογα έχουν ψηλή αξία αγοράς και άρα οι αποδόσεις είναι χαμηλές. Ιστορικά ακόμα και τα γερμανικά ομόλογα δεν είναι σταθερά, αφού εξαρτώνται από το παγκόσμιο οικονομικοπολιτικό κλίμα. Για παράδειγμα, τη δεκαετία 2011- 2021, ιδιαίτερα με την πολιτική της Ευρωπαϊκής Τράπεζας για ενίσχυση της ρευστότητας (ποσοτική χαλάρωση) δόθηκε ώθηση στην αγορά των γερμανικών ομολόγων, που τα οδήγησαν σε πολύ ψηλές τιμές, με συνέπεια οι αποδόσεις να είναι πλησίον του μηδενός. Σήμερα που υπάρχει αποβιομηχανοποίηση στη Γερμανία, η ζήτηση είναι χαμηλή και οι αποδόσεις είναι περίπου στο 3-4% . Άρα στον καπιταλισμό δεν υπάρχει βεβαιότητα ούτε και σταθερότητα στις αποδόσεις. Με βάση τα σημερινά δεδομένα τίποτα δεν εγγυάται ότι το ΕΤ θα έχει σοβαρές αποδόσεις χωρίς να περικλείονται  σοβαρά ρίσκα. Αν υπάρχει περίπτωση ο Διαχειριστής να εγγυηθεί σταθερές αποδόσεις οι οποίες θα είναι μεγαλύτερες του επιτοκίου των εμπορικών τραπεζών, τότε αυτό θα ήταν μια ασφαλιστική δικλείδα που, όμως, μου φαίνεται δύσκολο να επιτευχθεί, αφού χρειάζονται τραπεζικές εγγυήσεις από διεθνείς τράπεζες υψηλού κύρους και αμφιβάλλω αν υπάρχει τράπεζα που θα αναλάμβανε σήμερα τέτοιου είδους υποχρέωση. Να υπενθυμίσω ότι, την περίοδο της χρηματιστηριακής φούσκας 1997-2003, ο Πρόδρομος Προδρόμου (υψηλόβαθμο στέλεχος του ΔΗΣΥ που διετέλεσε μετέπειτα και υπουργός) πίεζε τα αποθέματα των Κοινωνικών Ασφαλίσεων να επενδύονται στο ΧΑΚ και σε άλλα χρηματιστήρια του εξωτερικού. Ευτυχώς δεν πρόλαβε η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ να υιοθετήσει τις προτροπές του Πρ Πρ, διότι ακολούθησε η μεγάλη κατρακύλα του ΧΑΚ, όπου χάθηκαν εκατομμύρια (ένας υπολογισμός ανεβάζει κατά μέσο όρο 28 000 λίρες Κύπρου για κάθε νοικοκυριό). Μετά ακολούθησε η μεγάλη τραπεζική κρίση το 2008, που ξεκίνησε με την χρεοκοπία της Lehman Bros στις ΗΠΑ. Αναπόφευκτα, το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων θα καταστρεφόταν και δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, όπως στα Ταμεία Συντάξεων, Ανεργίας, Πλεονάζοντος, Ασθενείας, Αδειών και άλλων  κοινωνικών ωφελημάτων. Επί μνημονίων, τα 12 δισ. που διαχρονικά η κυβέρνηση υφάρπαξε από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις δεν λογαριάστηκαν σαν δημόσιο χρέος αλλά σαν ενδοτμηματική μεταφορά πόρων  (για να φανεί λιγότερο το δημόσιο χρέος της Κύπρου και έτσι να έχει μια κάποια αξία η έκδοση κρατικών  ομολόγων). Υπήρξε, όμως, η δέσμευση ότι όλες οι κυβερνήσεις θα εγγυούνταν την κάλυψη των υποχρεώσεων που απορρέουν από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις. Αυτό τουλάχιστον έδωσε ένα δίχτυ ελάχιστης προστασίας. Όμως, δεν διασφάλιζε μια προοδευτική αλλαγή που θα αυξήσει συντάξεις και ωφελήματα. Ανεξάρτητα από το αν θα προχωρήσει ή όχι η κυβέρνηση στην ίδρυση  ΕΤ,  θα πρέπει να δεσμευτεί στην επιστροφή των 12 δισ. στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, αν πρόκειται να έχουμε ένα κράτος Κοινωνικής Πρόνοιας που να μεγεθύνεται χρόνο με το χρόνο και όχι να έχουμε τις σημερινές συντάξεις του ύψους των 400-500 ευρώ.

Γρηγόρης Ιωάννου Η πολιτική διάταξη δυνάμεων στη Βρετανία βρίσκεται εδώ και κάποια χρόνια σε μια φάση αυξημένης ρευστότητας, που εντάθηκε ακόμα περισσότερο πρόσφατα. Ουσιαστικά έχουμε την κατάρρευση του δικομματικού συστήματος εξουσίας, όπου για πάνω από έναν αιώνα Συντηρητικοί (Conservative Party) και Εργατικοί (Labour Party) μονοπωλούσαν το κοινοβούλιο και εναλλάσονταν στην εξουσία, με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες (Liberal Democrats) να διατηρούν τον ρόλο ενός τρίτου μικρού παίκτη. Σήμερα, πέραν από τα εθνικ(ιστικ)ά κόμματα της Σκωτίας και της Ουαλίας, έχουμε πλέον, με την προσθήκη του Reform UK και την άνοδο του Green Party, ένα σύστημα με πέντε κόμματα βρετανικής εμβέλειας, με ποσοστά πάνω από ή κοντά στο 20% και άρα σε θέση να τα μετατρέψουν δυνητικά σε πολλές κοινοβουλευτικές έδρες στο ιδιόμορφο μονοεδρικό-πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα της χώρας. Τώρα, πέραν από τις δημοσκοπικές καταγραφές, έχουμε πλέον την αποτύπωση αυτής της μεταβολής και σε εκλογικά αποτελέσματα.  Δυστυχώς, το Your Party δεν κατόρθωσε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες μιας μεγάλης μερίδας του προοδευτικού τμήματος της κοινωνίας και να συγκροτήσει έναν νέο ριζοσπαστικά αριστερό πόλο με αξιώσεις να έχει πρωταγωνιστικό ή έστω ουσιαστικό ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή. Το Your Party βρίσκεται σήμερα στο περιθώριο του πολιτικού χάρτη και, δυστυχώς, εκεί πρόκειται να παραμείνει, αν δεν εξαφανιστεί ολοσχερώς. Το γιατί χρήζει ξεχωριστής ανάλυσης και δεν θα απασχολήσει αυτό το κείμενο -ίσως μια άλλη φορά με άλλη αφορμή. Εδώ θα επιχειρήσω μια πρώτη πολιτική ανάγνωση του αποτελέσματος των εκλογών της Πέμπτης, που αφορούσαν το 1/3 της τοπικής αυτοδιοίκησης της Αγγλίας και τα κοινοβούλια της Σκωτίας και της Ουαλίας, και κυρίως των προεκτάσεών τους. Λόγω του είδους των εκλογών με έντονη την τοπική διάσταση, του τρόπου λειτουργίας του εκλογικού συστήματος και της σχετικά μεγάλης αποχής, τα αποτελέσματα δεν αποτελούν ακριβή εικόνα του πολιτικού ισοζυγίου και δεν μπορούν να αναχθούν αυτόματα σε προβλέψεις και εικασίες για το τι θα γίνει στις εθνικές εκλογές, που βρίσκονται εξάλλου σχεδόν τρία χρόνια μακριά. Αλλά παρόλα αυτά, αυτές οι εκλογές αποτύπωσαν πολιτικές στάσεις και είναι ενδεικτικές ευρύτερων τάσεων στο εκλογικό σώμα.   Η πρώτη τάση είναι η εδραίωση του Reform UK, που κέρδισε 1453 από τις 5066 θέσεις δημοτικών συμβούλων στην Αγγλία, και για πρώτη φορά κοινοβουλευτικές έδρες σε Σκωτία και Ουαλία, ως το πρώτο κόμμα στη Βρετανία. Πρόκειται για το πρώτο ακροδεξιό σχήμα στην ιστορία της χώρας με αξιώσεις ηγεμονίας ολόκληρου του δεξιού φάσματος, μέχρι και τις παρυφές του κεντρώου χώρου. Μετά από μια δεκαετία ιδεολογικά επιθετικού αγγλοκεντρικού κατά βάση εθνικισμού, που ξεκίνησε με το UKIP (UK Independence Party) και το Brexit, και με προμετωπίδα τον ρατσιστικά φορτισμένο αντι-μεταναστευτικό λόγο, οι συντεταγμένες της βρετανικής δεξιάς ταυτότητας έχουν διαφοροποιηθεί. Το νέο σχήμα του Nigel Farage έχει πλέον επίσημα εκτοπίσει τους Συντηρητικούς από την πρωτοκαθεδρία της δεξιάς και προαλείφεται για να κερδίσει την εξουσία. Το αν θα το καταφέρει αυτό το 2029 θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες, με πιο σημαντικό από αυτούς να είναι η σχέση που θα διαμορφώσει το Reform UK με τους Συντηρητικούς, που έχουν μεν πτώση αλλά παραμένουν σημαντική δύναμη με ερείσματα και στην κοινωνία, και φυσικά στην άρχουσα τάξη και στο βαθύ κράτος. Ο δεύτερος παράγοντας είναι το πόση ζημιά ενδέχεται να του προκαλέσει η διάσπαση που προκλήθηκε με την αποχώρηση του Rupert Lowe και το μικρό, ανοιχτά φασιστικό, κόμμα Restore Britain που έφτιαξε στα δεξιά του. Ο τρίτος είναι, βέβαια, η διάταξη των αντιπάλων του, όπως θα διαμορφωθεί στην προοδευτική πλευρά του πολιτικού φάσματος. Η δεύτερη τάση που καταγράφεται είναι η χρεοκοπία του Labour Party ως ένα πρότζεκτ συστημικής διαχείρισης. Και πάλι αυτή είναι μια διαδικασία με ιστορικό βάθος πέραν της μιας δεκαετίας. Διότι το Labour Party ως κόμμα του νέου κεντρώου χώρου, με τον «τρίτο δρόμο» που εισήγαγε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο Tony Blair με ιδεολογία τον κοινωνικό φιλελευθερισμό στη θέση σοσιαλδημοκρατίας, κατέρρευσε τη δεκαετία του 2010 με την οικονομική κρίση, την επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου της πλειοψηφίας και τη συνεχιζόμενη αύξηση των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων. Για αυτό αναδύθηκε ο Jeremy Corbyn και ο Κορμπυνισμός ως ρεύμα επιστροφής των Εργατικών στις αριστερές σοσιαλδημοκρατικές τους ρίζες. Παρά το ότι ηττήθηκε εκλογικά (λόγω ενός συνδυασμού πολιτικών απειλών από το βαθύ κράτος με πλοκάμια και εντός του κόμματος, τεχνικών χειραγώγησης από τα ΜΜΕ, και συγκυριακών παραγόντων σε σχέση με τη διαχείριση της εξόδου από την ΕΕ), ο Corbyn και το αριστερό σοσιαλδημοκρατικό του πρόγραμμα υπήρξε το απόγειο της δημοφιλίας του Labour Party, που πήρε πολύ περισσότερες ψήφους το 2017 και το 2019 από ό,τι υπό την ηγεσία του Keir Starmer το 2024 όταν κέρδισε τις εκλογές.  Το Labour Party κέρδισε την κυβέρνηση το 2024, όχι επειδή ενέπνευσε την κοινωνία αλλά διότι η δεξιά βρισκόταν σε διαδικασία κρίσης και αναδιάρθρωσης. Κατάφερε, όμως, λόγω της συγκυρίας και του εκλογικού συστήματος να σχηματίσει μια τεράστια κοινοβουλευτική πλειοψηφία που του επέτρεπε να κάνει κάποιες τομές. Εξάλλου, παρά τον πόλεμο που εξαπέλυσε ενάντια στην αριστερή τάση με το που ανέλαβε την ηγεσία ο Starmer το 2020, και τον μετριασμό του μεταρρυθμιστικού προγράμματος του Corbyn, δεν είχε επίσημα αποκηρύξει τον σοσιαλδημοκρατικό προσανατολισμό του κόμματος. Δύο χρόνια μετά, όμως, όχι μόνο δεν έκανε καμία ουσιαστική αναδιανεμητική μεταρρύθμιση για να καταπολεμήσει την αυξανόμενη κοινωνικοοικονομική ανισότητα, αλλά δεν το επιχείρησε καν. Σίγουρα η ατολμία και το δημοσιοϋπαλληλικό στυλ ηγεσίας του πολιτικά άχρωμου και άοσμου Keir Starmer υπήρξαν παράγοντες της αδυναμίας προώθησης πολιτικών αλλαγής και της κατακόρυφης πτώσης της δημοτικότητας των Εργατικών, αλλά το πρόβλημα είναι βαθύτερο και είναι στην ουσία του δομικής φύσης. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα λυθεί, αν αντικατασταθεί ο Starmer από κάποιον άλλο, κάτι που είναι λογικά θέμα χρόνου, ή αν βελτιωθεί κάπως η εικόνα και το branding του. Το Labour Party δεν έχει πλέον ούτε σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό ούτε διακριτό πολιτικό στίγμα. Και χάνει από παντού -στις μικρές πόλεις του βορρά αλλά και στις μεγαλουπόλεις, στο Λονδίνο αλλά και στην Ουαλία, όπου για πρώτη φορά στην ιστορία έχασε την πρωτοκαθεδρία, η οποία πέρασε στο ουαλέζικο κόμμα Plaid Cymru. Και χάνει και προς τους Liberal Democrats και προς το Reform UK στα δεξιά του, αλλά, φυσικά, χάνει πολύ περισσότερους προς τα αριστερά, χώρος που εκ των πραγμάτων εκπροσωπείται πλέον από το Green Party. Η τρίτη και η

του Χρίστου Αριστοδήμου *Ο όρος Epstein Class (η Τάξη του Epstein) αναφέρεται στο δίκτυο πλουσίων τζιαι ισχυρών ατόμων & θεσμών που συνδέουνται με τον Jeffrey Epstein τζιαι τις δραστηριότητές του που σχετίζουνται με τον παιδοβιασμό, τον βιασμό τζιαι την παρενόχληση γυναικών, τη διαφθορά, τη συγκάληψη τζιαι άλλα εγκλήματα. 1) Οι ίδιοι πολιτικοί, δισεκατομμυριούχοι, μεγαλοπαράγοντες που μας κοπανούν τ’ αυτιά που το πρωί ως τη νύχτα δαμέ τζιαι δεκαετίες για τους «εγκληματίες» μετανάστες, για τους «βιαστές» Μουσουλμάνους, για τους «ανήθικους» κομμουνιστές, οι ίδιοι που κατεβάζουν στρατούς τζιαι φασίστες στους δρόμους για να μας «προστατέψουν» που τους «κινδύνους» για τον πολιτισμό μας, ΟΙ ΙΔΙΟΙ συμμετέχουν δαμέ τζιαι δεκαετίες στο μεγαλύτερο, στο πιο ανήθικο έγκλημα κατά της ίδιας της Ανθρωπότητας: τον παιδοβιασμό.. 2) Μέσα στο πιο αποτρόπαιο αλλά οργανωμένο έγκλημα της Ανθρωπότητας εμπλέκονται πρόεδροι, πολιτικοί, επιχειρηματίες, πρίγκιπες, δικαστές, αστυνομικοί, πράκτορες, μυστικές υπηρεσίες, ακαδημαϊκοί, καλλιτέχνες. Η Epstein Class έννεν απλά ο Epstein ή ο Trump. Εν ένα ολόκληρο δίκτυο που ξεκινά που δισεκατομμυριούχους που νιώθουν πως μπορούν να κάμνουν ό,τι γουστάρουν, όποτε γουστάρουν, χωρίς ναν υπόλογοι σε κανέναν. Γύρω τους άλλα τόσα τζιαι παραπάνω άτομα που προστατέφκουν, συγκαλύπτουν, οργανώνουν, στηρίζουν, σιωπούν. Τούτο έννεν έγκλημα μεμονωμένων ατόμων. Τούτο εν έγκλημα ολόκληρου του συστήματος. Γεγονός ακόμα πιο ειρωνικό τζιαι αντιφατικό σε σχέση με τα αμέτρητα συστήματα επιτήρησης της δικής μας ζωής για να μεν «εγκληματίσουμε» εμείς οι κοινοί θνητοί.  3) Η Epstein Class αποτελείται που δισεκατομμυριούχους που έχουν το χρήμα τζιαι τη δύναμη να κάμουν τα πάντα. Έχουν ό,τι θέλουν, όποτε το θέλουν τζιαι τίποτε εν μπορεί να τους σταματήσει. Τούτο αναπόφευκτα οδηγεί τους στο να προσπαθούν να αποκτήσουν ακόμα παραπάνω, να βρουν αν υπάρχει κάτι ακόμα που εν μπορούν να έχουν. Θεωρούν ότι εν υπεράνω των περιορισμών των κοινών θνητών. Ότι εν υπεράνω των αρχών, των κανόνων, των αξιών του πανανθρώπινου πολιτισμού. Ότι μπορούν να επιτελέσουν το υπέρτατο ταμπού. Έννεν τυχαίο που το υπέρτατο τούτο ταμπού πιάννει -σχεδόν πάντα- τη μορφή της σεξουαλικής βίας εις βάρος παιδιών. Το Epstein Class εν η κορυφή της πατριαρχικής πυραμίδας που θεωρεί καταναλώσιμα τα πιο αδύνατα σώματα.  4) Τούτη η τάξη δισεκατομμυριούχων που μας διοικεί νιώθει τις γυναίκες, τα παιδιά, τους φτωχούς ανθρώπους σαν αντικείμενα. Οι γυναίκες έννεν παρά σάρκα για τη διασκέδασή τους. Τα παιδιά έννεν παρά αντικείμενο για τη διασκέδασή τους. Οι φτωχοί εν υπάρχουν παρά για να τους υπηρετούν. Τούτους τους δισεκατομμυριούχους συνεχίζουμε να πλουτίζουμε κάθε μέρα εμείς, οι κανονικοί άνθρωποι που πάμε δουλειά, που δυσκολεφκούμαστε να τα φκάλουμε πέρα, που βασανιζούμαστε να βρούμε ένα σπίτι να νοικιάσουμε, να φκάλουμε τον μήνα, να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας. 5) Τα Epstein Files έννεν μόνο υπόθεση ακραίου μισογυνισμού, σεξισμού τζιαι απαξίωσης της ανθρώπινης, ακόμα τζιαι της παιδικής, ζωής. Είναι τζιαι υπόθεση ταξική. Τα πλείστα παιδιά τζιαι οι πλείστες γυναίκες που εκακοποιηθήκαν, εβρίσκουνταν σε μια κατάσταση φτώχειας ή απόπειρας κοινωνικής ανέλιξης. Κορίτσια στο σχολείο που εχρειάζουνταν απεγνωσμένα λεφτά για να στηρίξουν την οικογένειά τους. Φοιτήτριες που αναζητούσαν μια πιθανότητα καλύτερης δουλειάς. Η φτώχεια δημιουργεί απελπισία τζιαι οι πλούσιοι ξέρουν καλά πώς να την εκμεταλλευτούν. Οι ακραίες ανισότητες του συστήματος οδηγούν σε ακραία κοινωνικά φαινόμενα. Εν είμαστε παρά αντικείμενα για τη διασκέδαση των δισεκατομμυριούχων, εμείς, τα πλάσματα της εργασίας τζιαι του μόχθου, εμείς που τους πλουτίζουμε καθημερινά. 6) Τι εν πιο συγκλονιστικό που το ίδιο το σκάνδαλο Epstein; Η έλλειψη κοινωνικής αναταραχής. Ούτε διαδηλώσεις, ούτε διαμαρτυρίες, ούτε επιθέσεις. Μόνο κάποιος κόσμος σαστισμένος, να ψάχνει τις λέξεις να μιλήσει, ενώ άλλος κόσμος παραμένει σιωπηλός, αδιάφορος. Παράλληλα, τα θύματα επανατραυματοποιούνται μέσα που τη δημοσιοποίηση προσωπικών στοιχείων τους. Αλήθκεια, τι άλλο έμεινε να μας κάμουν; Τι άλλο έμεινε για να μας ταρακουνήσει; Ζούμε σε ένα σύστημα που μας διοικούν δισεκατομμυριούχοι, προστατευμένοι που ολόκληρους τους θεσμούς γύρω τους. Ας μεν συνηθίσουμε τη βαρβαρότητα. Ας μιλήσουμε με τους ανθρώπους γύρω μας, ας σκεφτούμε, ας αναλύσουμε, ας ετοιμαστούμε για την ανατροπή τούντου σάπιου συστήματος. 7) Στα δικά μας, στην Κύπρο, ούτε λέξη που τον Χριστοδουλίδη, την κυβέρνηση, τους φασίστες του ελαμ τζιαι τα άλλα σκυλιά του Τραμπ. Ούτε λέξη που τον Υπουργό Εξωτερικών, ο οποίος έδωσε συνέντευξη στο ακροδεξιό κανάλι Breitbart του άμεσα συνδεδεμένου με τον Epstein, Steven Bannon, καλώντας τον παιδόφιλο πλανητάρχη να επισκεφτεί την Κύπρο. Τι να περιμένεις άλλωστε που τούντους ανθρώπους που εν έχουν ούτε ενσυναίσθηση, ούτε ηθική, ούτε αξίες; Υ.Γ. Πώς αντέδρασε η Γενική Εισαγγελέας Pam Bondi σε ερωτήσεις του Κογκρέσου σχετικά με τη συγκάλυψη των Epstein Files; Μιλώντας για… την «παράνομη μετανάστευση». Τελικά, η μεγαλύτερη «θεωρία συνωμοσίας» εν το «μεταναστευτικό πρόβλημα»: Ένα δημιούργημα της παγκόσμιας ελίτ για να λειτουργεί σαν αποδιοπομπαίος τράγος. Για να διοχετέφκει το μίσος τζιαι την οργή, που δικαιολογημένα νιώθει η εργατική τάξη λόγω της φτωχοποίησης τζιαι της καταπίεσης, προς άλλα, ξένα, πιο φτωχά τμήματα της εργατικής τάξης, αντί προς τους πραγματικούς υπαίτιους της δυστυχίας μας. Ας στρέψουμε επιτέλους την οργή μας εναντίον τους. Ας εφεύρουμε τις γκιλοτίνες του 21ου αιώνα για την Epstein Class.

(English follows) Ανακοίνωση της κοινότητας αγώνα αφοα για την Πρωτομαγιά 2026: Το 10% των πλουσιότερων ανθρώπων στην Κύπρο κατέχουν το 67% του συνολικού πλούτου ολόκληρης της χώρας! Οι πλούσιοι ελέγχουν την κυβέρνηση, τα ΜΜΕ, τη Δικαιοσύνη, απολαμβάνουν φοροαπαλλαγές, είναι βουτηγμένοι στη διαφθορά. Εμείς, οι άνθρωποι της εργατικής τάξης, αντιμετωπίζουμε ακρίβεια στα σουπερμάρκετ, στους φούρνους και στα βενζινάδικα, απρόσιτα ενοίκια ή επιτόκια πάνω στα στεγαστικά μας δάνεια, εκποιήσεις, χαμηλούς μισθούς, επισφάλεια και υπερωρίες στους χώρους εργασίας μας. Εμείς που εργαζόμαστε στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στον επισιτισμό, στον τουρισμό, στις οικοδομές, στις συγκοινωνίες, στις κτηνοτροφικές μονάδες, δουλεύουμε όλο και περισσότερο, όλο και πιο εντατικά, ενώ το επίπεδο ζωής μας χειροτερεύει. Την ίδια ώρα, οι έχοντες τον πλούτο και την εξουσία, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι τραπεζίτες, η εκκλησία, οι μαφιόζοι, οι ντιβέλοπερς και οι πολιτικοί πλουτίζουν πάνω στο δικό μας μόχθο. Μαζί με όλα αυτά τα προβλήματα έχουμε να αντιμετωπίσουμε την κατρακύλα της ανθρωπότητας σε ένα νέο παγκόσμιο πολεμικό πεδίο, με ενεργή δυστυχώς συμμετοχή της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο πόλεμος των ΗΠΑ κατά του Ιράν και οι επεκτατικές βλέψεις του Ισραήλ στην περιοχή ήρθαν να επιβεβαιώσουν την αναγκαιότητα των πολέμων για την επιβίωση του ληστρικού καπιταλισμού. Είναι εξωφρενικό το γεγονός ότι τα ιμπεριαλιστικά κράτη ξοδεύουν δισεκατομμύρια ημερησίως σε πολέμους για τους οποίους δεν υπάρχει καμία νομιμοποίηση, αλλά την ίδια ώρα «μετρούν μπακκίρες» για να παρέχουν βασικές υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης, κοινωνικής πρόνοιας και εκπαίδευσης. Έχοντας συνταχθεί πλήρως με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, η Κυπριακή Δημοκρατία επηρεάζεται άμεσα από τις εξελίξεις στην περιοχή. Τόσο σε επίπεδο ασφάλειας μετά την επίθεση από drone στο Ακρωτήρι, όσο και σε επίπεδο οικονομίας, με το κόστος διαβίωσης να εκτοξεύεται σε επίπεδα που ουδέποτε προηγουμένως είχαν καταγραφεί. Και ενώ οι λαοί χρυσοπληρώνουν (όσοι μπορούν) για να έχουν τα βασικά, ο πλούτος συνεχίζει να συσσωρεύεται στα χέρια ολοένα και λιγότερων ολιγαρχών και των κατά τόπους επιτηρητών τους. Τελευταίο παράδειγμα στην Κύπρο, η απεργία των ντελιβεράδων της Wolt, μιας μεγάλης πολυεθνικής με ετήσιο τζίρο €19 δισ., η οποία δίνει ψίχουλα στα άτομα που εργάζονται σε αυτήν και μόνο μέσω ατζέντηδων, οι οποίοι κατακρατούν μεγάλο μέρος των δεδουλευμένων. Σε αντίθεση με το 2022, αυτή τη φορά η απεργία διαλύθηκε με χρήση βίας και εκστρατείες εκφοβισμού από τους ατζέντηδες και τους μπράβους τους. Γίνεται κάθε μέρα και πιο ξεκάθαρο ότι οι ανισότητες, οι οικονομικές κρίσεις, ακόμα και οι πόλεμοι, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του καπιταλισμού. Εμείς δεν θέλουμε να «φτιάξουμε» το χαλασμένο αυτό σύστημα, αλλά να το αλλάξουμε, να χτίσουμε έναν καλύτερο και πιο δίκαιο κόσμο. Έναν κόσμο όπου κάθε πεδίο της οικονομίας θα προορίζεται για τις ανάγκες της κοινωνίας, για να προσφέρει αξιοπρέπεια, ειρήνη και ασφάλεια για κάθε άτομο. Γι’ αυτό, στη φετινή Πρωτομαγιά φωνάζουμε «ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ – ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ». Και για να το πετύχουμε αυτό πρέπει να οργανωθούμε. Στις γειτονιές μας, στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, στους χώρους εργασίας μας, στον πολιτισμό, στους αθλητικούς συλλόγους. Σε συλλογικότητες και συνδικάτα. Με δουλειά και οργάνωση, με σχέδιο και αποφασιστικότητα. Για να γυρίσουν οι τροσ̌ιοί τζαι να γελάσουν οι φτωσ̌ιοί! Συμμετέχουμε στην Εργατική Πρωτομαγιά – Πλατεία Ελευθερίας 17:00 και πορεία προς το Λήδρα Πάλας για την διακοινοτική συνάντηση. Προηγουμένως, μαζευόμαστε η ώρα 14:00 στο Yalla για το μηνιαίο αφοα κουνουshμα – γνωριμία και χαλαρή κουβέντα με παλιά & νέα μέλη της κοινότητάς μας – και μετά πάμε όλα μαζί στην πορεία. κοινότητα αγώνα αφοα, 1 Μάη 2026 ————- **WAR ON THEIR PROFITS – PEACE FOR THE PEOPLE** Announcement of afoa community of struggle for the Labour Day 2026 The richest 10% of people in Cyprus hold 67% of the country’s total wealth. The rich control the government, the media, and the justice system; they enjoy tax exemptions and are steeped in corruption. Meanwhile, we – the working class – face high prices at supermarkets, bakeries and gas stations, unaffordable rents and high mortgage interest rates, foreclosures, low wages, insecurity and overtime at work. We who work in hospitals, schools, food services, tourism, construction, transport and agricultural units are working more and more, with increasing intensity, while our standard of living keeps deteriorating. At the same time, those who hold wealth and power – big business owners, bankers, the church, mafias, developers and politicians – grow richer from our labour. Alongside all these problems, we are also confronted with humanity’s slide into a new global war landscape, with the active participation – unfortunately – of the government of the Republic of Cyprus. The US’ war against Iran and Israel’s expansionist ambitions in the region confirm the necessity of war for the survival of predatory capitalism. It is outrageous that imperialist states spend billions daily on wars that have no legitimacy at all, while at the same time they count pennies when it comes to providing basic healthcare, social welfare and education. Fully aligned with the US and Israel, the Republic of Cyprus is directly affected by developments in the region. This is evident both in terms of security – after the drone attack in Akrotiri – and in the economy, with the cost of living soaring to unprecedented levels. While people pay exorbitantly (those who can anyway) just to cover basic needs, wealth continues to accumulate in the hands of fewer and fewer oligarchs and their local overseers. A recent example seen in Cyprus, is the strike held by Wolt delivery workers. Wolt, a major multinational with an annual turnover of €19 billion, pays crumbs to those who work for it, employing them only through intermediaries who keep a large share of their earnings. Unlike the strike in 2022, this time it ended due to violence and intimidation campaigns by these agents and their enforcers. It is becoming clearer every day that inequality, economic crises and even wars are integral parts of capitalism. We do not want to “fix” this broken system, we want to change it, to build a better and fairer world. A world where every sector of the economy serves society’s needs, offering dignity, peace and security for everyone. That is why, this May Day, we declare: WAR ON

της Ανατολής Νικήτα Σενάριο πρώτο Η Σάντη κατασκεύασε μια αληθοφανή ιστορία διεφθαρμένων και κακοποιητικών αντρών, χρησιμοποιώντας εφαρμογές για να φτιάξει μηνύματα και αντλώντας φωτογραφίες από το διαδίκτυο για να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς της. Είναι μια γυναίκα μυθομανής και δόλια, που με την οξυδέρκεια και την πονηριά της κατάφερε να ξεγελάσει τρεις καταξιωμένους, μορφωμένους και επαγγελματικά έμπειρους άντρες, έναν δικηγόρο και δύο δημοσιογράφους -ίσως και άλλους, ποιος ξέρει;- και, ως συνέπεια, να αναστατώσει δύο κυβερνήσεις-χώρες. Όταν αντιλήφθηκε πως κινδυνεύει, ανασκεύασε. Σενάριο δεύτερο Οι εμπνευστές της αληθοφανούς αυτής ιστορίας είναι άλλοι και όχι η Σάντη. Αυτοί κατέστρωσαν το σχέδιο και χρησιμοποίησαν τη Σάντη -πιθανόν και άλλα άτομα- για να το υλοποιήσουν. Για να παγιδεύσουν τους δημοσιογράφους και τον δικηγόρο, με απώτερο στόχο να πλήξουν τους ίδιους ή συγγενικά τους πρόσωπα, να τους δώσουν ένα «μάθημα», γιατί σκάλιζαν εκεί που δεν έπρεπε ή δεν έκλεισαν το στόμα τους όταν έπρεπε. Σενάριο τρίτο Η Σάντη έπεσε σε μια τρύπα -όχι λαγότρυπα όπως η Αλίκη- και βρέθηκε σε έναν σαθρό κόσμο γεμάτο διεφθαρμένους και κακοποιητικούς χαρακτήρες. Υπήρξε θύμα βιασμού ως ανήλικη, η κακοποίησή της συνεχίστηκε και όταν ενηλικιώθηκε, χειραγωγήθηκε, εκφοβίστηκε, έψαξε διεξόδους, άλλαξε χώρα. Αποφάσισε να καταγγείλει, κι όταν οι ισχυρισμοί της δημοσιοποιήθηκαν, έπεσαν πάνω της οι επαγγελματίες της συγκάλυψης, δέχθηκε ξανά πιέσεις και απειλές, κατέθεσε τελικά πως τα μηνύματα είναι πλαστά. Ακόμα και τα πρόσωπα τα οποία εμπιστεύτηκε, δεν κατάφεραν να αποφύγουν να την θυματοποιήσουν ξανά δημοσιοποιώντας, για παράδειγμα, φωτογραφίες της και απέτυχαν να οδηγήσουν μια περίπτωση παιδεραστίας και κακοποίησης στην αστυνομία για διερεύνηση. Σε κάποιες δημόσιες παρεμβάσεις, μάλιστα, κάποιοι, ανάμεσα στους οποίους και ο μέχρι πρόσφατα δικηγόρος της, συζητούσαν αν και πόσο ελκυστική ήταν για έναν άντρα.  Στην πρώτη περίπτωση, η παρουσίαση της Σάντη ως γυναίκας-θύτη, σαν μια σύγχρονη Εύα ή Πανδώρα, αντανακλά την αρχετυπική αναπαράσταση του φύλου της που έχει εμπεδωθεί για χιλιάδες χρόνια. Στη δεύτερη περίπτωση, η Σάντη ως γυναίκα θεωρήθηκε ότι είναι πιο αποτελεσματικό και πειστικό εργαλείο παραπλάνησης. Στην τελευταία περίπτωση, η Σάντη έρχεται αντιμέτωπη με ένα εχθρικό περιβάλλον τόσο σε θεσμικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, όπως συχνά αντιμετωπίζουν οι κακοποιημένες γυναίκες. Με την αστυνομία να μην τις πιστεύει, με διαδικασίες-παρωδία, μέσα από τις οποίες καταλήγουν συχνά κατηγορούμενες, χωρίς τελικά να καταφέρνουν να ξεφύγουν από το κακοποιητικό τους περιβάλλον. Και με τα ΜΜΕ να αναπαράγουν, στην καλύτερη περίπτωση, εμφύλα και σεξιστικά στερεότυπα.   Όποια και να είναι η Σάντη, όπου και να βρίσκεται στο φάσμα των όποιων σεναρίων, η ιστορία της θα μπορούσε, αν ήμασταν μια κοινωνία έτοιμη να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη, να μας βοηθήσει να αναγνωρίσουμε τα συμπτώματα μιας χώρας και μιας εποχής τεράτων. Και η ιστορία της έχει επιβεβαιώσει, πέρα από άλλα, αν μη τι άλλο πόσο εμπεδωμένα είναι ο σεξισμός και η πατριαρχία. Γιατί σε έναν λιγότερο βάρβαρο χώρο και χρόνο, αυτή η γυναίκα θα έπρεπε να είχε τύχει στήριξης και προστασίας μέχρι τουλάχιστον να διερευνηθεί η υπόθεση.

Γράφει ο plv Στις 19 και 20 του Μάρτη, η Λεμεσός φιλοξένησε μια διήμερη διάσκεψη με τίτλο «Κλιματικά ουδέτερες μπλε πόλεις έως το 2030: επιτάχυνση της τοπικής αλλαγής στο πλαίσιο των Αποστολών της ΕΕ για τις Πόλεις και τους Ωκεανούς». Η εκδήλωση συγκέντρωσε μεγάλο αριθμό ενδιαφερόμενων μερών, ερευνητών και πολιτικών στους εντυπωσιακούς χώρους του Warehouse στη Λεμεσό, στο πλαίσιο της βιομηχανικής περιοχής του Καρνάγιου, την οποία ο δήμαρχος Γιάννης Αρμεύτης θέλει να μετατρέψει σε πολιτιστική συνοικία. Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο όχι μόνο της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ, αλλά και της Αποστολής της ΕΕ για Κλιματικά Ουδέτερες και Έξυπνες Πόλεις, στόχος της οποίας είναι η επίτευξη της «κλιματικής ουδετερότητας», δηλαδή –σύμφωνα με την πλατφόρμα Net-Zero Cities– «η επίτευξη μηδενικών καθαρών εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου μέσω της εξισορρόπησης των εκπομπών στην ατμόσφαιρα με την απορρόφηση ή την απομάκρυνση αερίων από την ατμόσφαιρα». Για τις περισσότερες από τις πόλεις που συμμετέχουν (106 από όλη την Ευρώπη), η επίτευξη του στόχου έως το 2030 είναι αδύνατη, ωστόσο αυτό τις αναγκάζει να αναπτύξουν ένα όραμα σχετικά με την κλιματική αλλαγή και την αστική ζωή. Το εργαλείο που προωθεί η ΕΕ είναι οι λεγόμενες Συμβάσεις Κλιματικών Πόλεων, μια ονομασία που θυμίζει αμέσως μια συμφωνία όχι μόνο μεταξύ της τοπικής αυτοδιοίκησης και των πολιτών, αλλά και μεταξύ διαφόρων οικονομικών φορέων. Όπως συνέβη και σε άλλες πόλεις της Ευρώπης σε παρόμοιες εκδηλώσεις, τα θέματα του συνεδρίου κάλυψαν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, καθιστώντας την οικολογία όχι απλώς μια πτυχή της κοινωνίας, αλλά ένα πρίσμα μέσω του οποίου παρατηρούμε τον κόσμο με σκοπό να τον αλλάξουμε: για δύο ημέρες, οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να ενημερωθούν και να συζητήσουν για τις αστικές μεταφορές, τη χρήση δεδομένων, τη διακυβέρνηση, την ενέργεια, τα χρηματοοικονομικά εργαλεία, τα ακραία κλιματικά φαινόμενα, την αρχιτεκτονική… Η «οικολογία», επομένως, θεωρείται ενσωματωμένη στην κοινωνία, απορρέουσα από τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των όντων και των δραστηριοτήτων τους: οι ημέρες κατά τις οποίες η «φύση» εμφανίζεται ως κάτι αποσυνδεδεμένο από τους ανθρώπους έχουν περάσει προ πολλού. Αυτή η οπτική συνεπάγεται αναπόφευκτα την ανάγκη να δοθεί έμφαση στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων· ωστόσο, αν εξετάσουμε τη σύνθεση των συμμετεχόντων στην εκδήλωση, διαπιστώνουμε ορισμένες αισθητές απουσίες. Ο μεγάλος αριθμός ατόμων που προέρχονται από τις θετικές επιστήμες ήταν σε θέση να προσφέρουν μια καλά τεκμηριωμένη οπτική, ωστόσο δεν υπήρξε κανένας ερευνητής από τις κοινωνικές ή ανθρωπιστικές επιστήμες, με αποτέλεσμα στις διάφορες συζητήσεις των πάνελ να μην αναφερθεί ότι οι γειτονιές, οι κοινότητες και οι άνθρωποι είναι ίσοι και μπορούν να συμμετέχουν ισότιμα στην αστική ζωή, ανεξάρτητα, για παράδειγμα, από θέματα όπως η απασχόληση, τα δημογραφικά στοιχεία και οι ικανότητες. Επιπλέον, το ζήτημα της «κλιματικής δικαιοσύνης» δεν αναφέρθηκε καθόλου κατά τη διάρκεια των δύο ημερών. Το πρόβλημα αυτό, μακριά από το να είναι απλώς διακοσμητικό, ενσαρκώνει την ίδια την προοπτική που παρουσιάστηκε. Για παράδειγμα, οι «πράσινες διαδρομές», που σχεδιάστηκαν από τη διοίκηση του Αρμεύτη για τη μείωση της χρήσης ιδιωτικών αυτοκινήτων, δεν λαμβάνουν υπόψη τις μετακινήσεις όσων χρειάζονται ιδιωτικό όχημα για να πάνε στη δουλειά τους λόγω της έλλειψης λεωφορείων. Επίσης, τα δημογραφικά στοιχεία και οι κοινωνικές ανισότητες δεν αντιμετωπίζονται ως προβλήματα, εκτός από τις ελάχιστες και αόριστες αναφορές στο «πρόβλημα της στέγασης». Η μόνη παρέμβαση ικανή να αντιμετωπίσει αυτό το θέμα από οικολογική σκοπιά ήταν αυτή της Μαρίας Βασιλάκου, πρώην αντιδημάρχου της Βιέννης, η οποία υπογράμμισε πώς οι μη κερδοσκοπικοί κατασκευαστές κατέστησαν δυνατή την αντιμετώπιση του προβλήματος των ενοικίων, δημιουργώντας ταυτόχρονα πιο συμπεριληπτικές γειτονιές και δημόσιους χώρους. Σημαντική ήταν, επίσης, η απουσία οργανισμών, συνεταιρισμών και ΜΚΟ. Η παρουσία των Φίλων της Γης και το εργαστήριό τους για την κεντρική περιοχή της Λεμεσού, σαφώς δεν αρκούν για να καλύψουν τον τεράστιο αριθμό θεμάτων που πρέπει να αντιμετωπιστούν για να συνδεθεί το θέμα της οικολογίας με την κοινωνική δικαιοσύνη: χωρίς το δεύτερο, το πρώτο είναι αναπόφευκτα καταδικασμένο να αποτελέσει μέρος μιας επιχείρησης «πράσινου ξεπλύματος». Η τοποθεσία της εκδήλωσης και η απόφαση να διοργανωθεί σε εργάσιμες μέρες εμπόδισαν επίσης την παρουσία της ίδιας της πολιτείας, της οποίας τη συμμετοχή επικαλέστηκαν αρκετές παρεμβάσεις. Τέλος, η θέα από την αποθήκη επέτρεψε να παρατηρηθεί ένα τελευταίο προφανές πρόβλημα: ένα χιλιόμετρο ανατολικά, αγκυροβολημένο στο λιμάνι της Λεμεσού, ήταν αρκετά ορατό ένα στρατιωτικό πλοίο: ο πόλεμος και οι συνέπειές του απλώς αναφέρθηκαν, επιτρέποντας στον Ανδρέα Βύρα, δήμαρχο της Λάρνακας, να κάνει μια γκροτέσκα αναφορά σχετικά με τη δυνατότητα των Κυπρίων φοιτητών να απολαμβάνουν την παραλία ενόσω διεξάγεται ο πόλεμος στο Ισραήλ. Δεν έχει σημασία ότι στον παλαιστινιακό λαό (και στα παιδιά) έχει απαγορευτεί η πρόσβαση στη θάλασσα και ότι τελικά πυροβολούνται όταν το κάνουν.  Επιπλέον, πολύ λίγες παρεμβάσεις υπογράμμισαν πόσο επείγουσα είναι η ανάγκη να μετριαστεί η εξάρτηση από τους παραγωγούς ορυκτών καυσίμων, δηλαδή η κατάσταση που βιώνουμε τώρα. Είναι σημαντικό ότι οι περισσότερες αναφορές έγιναν κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τις πόλεις-λιμάνια: η παροχή ενέργειας στα πλοία είναι μία από τις δυσκολίες που πρέπει να αντιμετωπιστούν.  Οι «ελέφαντες στο δωμάτιο» μετέτρεψαν τη διάσκεψη όχι σε διάλογο, αλλά σε ένα μέσο νομιμοποίησης αποφάσεων που είχαν ήδη ληφθεί. Αν ακτιβιστές, πολίτες, ΜΚΟ, επιστήμονες κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών δεν είναι παρόντες, η απουσία τους αντανακλάται στη γενική συζήτηση για το πώς εξελίσσεται η κοινωνία. Το γεγονός ότι οι διάφορες συζητήσεις δεν ήταν ανοιχτές σε παρεμβάσεις από το κοινό έκανε αυτές τις απουσίες ακόμη πιο ηχηρές. Ωστόσο, το ερώτημα ίσως δεν είναι «ποιος είναι υπεύθυνος για αυτό»: σε αυτό το στάδιο, το ερώτημα είναι μάλλον «πώς είναι δυνατόν να επηρεαστεί η συζήτηση». Χωρίς τέτοια επιρροή, μια διάσκεψη για την οικολογία μοιάζει μάλλον με μια συζήτηση για τη διακυβέρνηση, η οποία καθιστά την κλιματική δικαιοσύνη ένα άσχετο ζήτημα που πρέπει να αναβληθεί. Εστίαση στη Λεμεσό Η πόλη της Λεμεσού αντιμετωπίζει, όπως και το υπόλοιπο της χώρας, ένα σημαντικό πρόβλημα στις μετακινήσεις, το οποίο, σύμφωνα με έρευνα της «Noverna Consulting and Research», αναγκάζει τους Κύπριους οδηγούς να περνούν κατά μέσο όρο 102 λεπτά στο αυτοκίνητό τους κάθε μέρα. Αυτό μπορεί να είναι ένας από τους παράγοντες (φυσικά, όχι ο μόνος) που έκανε την Κύπρο τη χώρα με το υψηλότερο κατά κεφαλήν αποτύπωμα αερίων του θερμοκηπίου στην ΕΕ (στοιχεία 2021-2023). Όσον αφορά τις