H Ilaria Salis στην Ευρωβουλή!

Άφοα, Πολιτική /

Η 39χρονη αντιφασίστρια καθηγήτρια πήρε μια θέση για την Ευρωβουλή μέσα από την ιταλική Συμμαχία Πρασίνων και Αριστεράς. Η Ilaria παραμένει φυλακισμένη στην Ουγγαρία από το 2023, όταν συνελήφθη για τη συμμετοχή της σε αντι-πορεία ενάντια στην «Ημέρα Τιμής» των νοσταλγών του Χίτλερ στη Βουδαπέστη. Η ίδια έχει καταγγείλει τις άθλιες συνθήκες κράτησής της, οι οποίες περιλαμβάνουν άθλιες συνθήκες υγιεινής, υπερπληθυσμό, μη επαρκή εξαερισμό κτλ.  Μάλιστα είχε ξεσπάσει και σκάνδαλο γύρω από τις αλυσίδες μήκους 25cm με τις οποίες την πήραν στο δικαστήριο (φωτογραφία), οι οποίες θυμίζουν εποχές σκλαβιάς.  Αναμένεται ότι η Ilaria θα αφεθεί ελεύθερη άμεσα για να μπορεί να μεταβεί στις Βρυξέλλες.  Υπάρχουν ακόμα αντιφασιστικά αντανακλαστικά – να συνεχίσουμε να τα ενδυναμώνουμε! Από τους δρόμους και τους χώρους εργασίας μέχρι τα κοινοβούλια και τις φυλακές!

H Ilaria Salis στην Ευρωβουλή! Read More »

Πόθθεν ν’ αρκέψω; #3ος Παγκόσμιος Πόλεμος

Άφοα /

The Series “Where do I start?” is an attempt at self-education for contemporary issues, history and radical theory. Every time with a selection of 3 videos, 3 podcasts, 3 articles. (Send us a pm if you would like to cover a specific topic). Episode 3: World War III Genocide in Gaza, near war between Iran and Israel, the involvement of Lebanon, the Houthis, etc. What is happening in the Middle East? Meanwhile, war in Ukraine, militarism, and intensified war preparations in Europe. Are we heading towards World War III? Has it already started? Or are we just witnessing sporadic conflicts? Below is some material that helps us understand the geopolitical tensions in our world today. Disclaimer: We understand that almost all sources are the products of western perspectives and oftentimes of bourgeoisie media. We consider these resources useful for our understanding of each topic, but we do not necessarily support everything that is stated in these sources. Please do send us any more suggestions you might have, especially if they are produced by alternative and independent media.  👇All the links are on the titles. 3 Articles: 3 Videos: 3 Podcasts:

Πόθθεν ν’ αρκέψω; #3ος Παγκόσμιος Πόλεμος Read More »

The state is attempting to limit the right to protest

Άφοα /

Common statement of Aeriko, Sispirosi Atakton, afoa comunnity of struggle, and Spirithkia on the proposed government bill that seeks to repress protests. The constant crises, real or manufactured, create a shift towards greater control over every aspect of social and political life. The measures of suppression that were imposed on people during the coronavirus pandemic have set a precedent for how a government can act. Similar measures are currently on their way to be legislated. This is part of a global trend that aims to impose restrictions on movements that resist state authoritarianism. In Cyprus, right-wing parties have recently greenlighted the possibility to press criminal charges against individuals whose complaints to the Independent Authority for the Investigation of Allegations and Complaints against the Police (ΑΑΔΙΠΑ) the police deems unfounded. Now, the government is proposing yet another bill aimed at curtailing the right to protest. The bill attempts to control the character, location, expression, and overall public image of political gatherings and demonstrations. It also imposes additional restrictions on the freedom of expression by imposing hefty fines for any irregularities that, in the judgment of the police officer in charge, occur during the gathering or protest. Aside from its potential unconstitutionality, the bill is undoubtedly characterised by anti-democratic tendencies and can be seen as a law that serves to deter and suppress social resistance to the realities we currently face and  will face in the future. In the immediate future, labour movements will face further crackdown. Despite the ideological targeting of this bill, the scope of the issues it calls into question is vast: for example, it concerns citizens who wish to confront the corruption of government officials or even the government as a whole, or those who wish to protest against authoritarian policies. It also concerns restrictions on the freedom of expression of citizens who demand an end to the genocide in the Gaza Strip, allowing the government of Nicos Christodoulides to hold a monopoly on public opinion regarding the Israeli-Palestinian conflict, whose outcome is forcing the President’s personal friend, the Prime Minister of Israel, to face the International Criminal Court for war crimes. Protests are also a means for disseminating information and opinions for those who wish to see beyond systemic media, which offers a monopolistic voice to the state and the oligarchy. Any restrictions imposed will certainly open the way for more such restrictions, and they constitute a choice the neoliberal state makes on its journey towards totalitarianism, during which ‘security’ is exchanged for freedom. This bill, designed by the government and at the behest of the police union, essentially facilitates the filing of arbitrary charges against protesters, and the ability to disperse demonstrations and impose fines on behalf of the law enforcement. In other words, political action is being assigned to the criminal sphere and into the hands of the forces of repression, as things ought to be in the mind of every junta enthusiast. The police already wield excessive power, and it is unconscionable to grant them further authority to decide how protesters ought to express themselves. The right to protest in a free and democratic society must be inviolable. AUTHORITARIANISM IS NOT AN OPTION CONSCIOUSNESS IS CREATED ON THE STREETS Aeriko, Sispirosi Atakton, Spirithkia, afoa – Community of Struggle

The state is attempting to limit the right to protest Read More »

The Public Assemblies Act 2024

Άφοα /

A guide for governments that want to censor social criticism What is the Public Assemblies Act of 2024? It is a proposed law that seeks to criminalise the right to protest. If it passes, the government will be able to decide what we can and cannot protest about, under the pretext of security. In this way, anything that is not in the interest of the rulers to come out (e.g. the Thanasis case, state corruption, environmental crimes) can be silenced by the order of the chief of police. What does it involve? What can I do? The proposal is currently undergoing public consultation. You can participate either by sending your own comments or by submitting the ones we have prepared. Deadline: 05 June Don’t let them silence us!

The Public Assemblies Act 2024 Read More »

Η αντίστροφη μέτρηση για τον 3ο παγκόσμιο πόλεμο

Άρθρα /

Του Γρηγόρη Ιωάννου  Μετά την επικράτηση της Δύσης στον Ψυχρό Πόλεμο και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο φόβος ενός 3ου παγκοσμίου πολέμου και συνεπακόλουθα ενός πυρηνικού ολέθρου σπρώχτηκε μακριά. Σε βαθμό που ξεχάσαμε αυτό που ξέραμε ως δεδομένο σε προηγούμενες δεκαετίες – ότι τα πυρηνικά που υπάρχουν, τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1970, δεν αυτά που είχαν και χρησιμοποίησαν οι ΗΠΑ το 1945 αλλά πολύ περισσότερα, πολύ ισχυρότερα, διάσπαρτα σε αρκετές χώρες και ικανά για να καταστρέψουν ολόκληρο τον πλανήτη. Το κτύπημα της Ουκρανίας στις υποδομές έγκαιρης προειδοποίησης πυρηνικής επίθεσης της Ρωσίας στα σύνορά της με το Ιράν (που δεν έχει καμία σχέση με τις μάχες στο έδαφος της Ουκρανίας και που δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς αμερικάνικη τεχνική στήριξη) και η δημόσια πλέον παραδοχή από μια ομάδα δυτικών κρατών ότι τα οπλικά τους συστήματα στην Ουκρανία «δικαιούνται» να κτυπούν στόχους εντός ρωσικού εδάφους σηματοδοτούν πλέον όχι απλώς κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά πιθανότατα και ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και η απώλεια της ευρύτερης σφαίρας επιρροής της έδωσε την εντύπωση της ενίσχυσης των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στα πλαίσια μιας ανανεωμένης παγκόσμιας ηγεμονίας που επενδύθηκε με τα ιδεολογήματα περί «μοναδικής υπερδύναμης» και θεωρητικοποιήθηκε ως «παγκοσμιοποίηση», «τέλος της ιστορίας» και τα συναφή. Αυτό όμως που φάνταζε ως μονοκρατορία των ΗΠΑ τη δεκαετία του 1990 ήταν μια εικόνα που δεν αντιστοιχούσε στην υλική πραγματικότητα. Η οικονομική ισχύς των ΗΠΑ ήταν ήδη σε διαδικασία σμίκρυνσης με σχετικούς όρους από τη δεκαετία του 1980, η πολιτική της επιρροή μικρότερη το 1995 απ’ ό,τι το 1965, ενώ ακόμα και στο προνομιακό της πεδίο, το στρατιωτικό, ο 2ος πόλεμος του Ιράκ τη δεκαετία του 2000 επιβεβαίωσε αυτά που ήταν ήδη γνωστά από τη δεκαετία του 1970 με τον πόλεμο του Βιετνάμ – ότι η αμερικάνικη πολεμική μηχανή δεν είναι ανίκητη, και ότι η στρατιωτική ισχύς από μόνη της δεν μπορεί να παραγάγει πολιτικά αποτελέσματα. Παρότι η Δύση διατηρεί το τεχνολογικό προβάδισμα παγκόσμια, η Κίνα έχει πλέον υπερκεράσει τις ΗΠΑ ως οικονομικό μέγεθος, και η συνολική ισορροπία πολιτικού μεγέθους μεταξύ Δύσης και Υπολοίπων έχει μεταβληθεί τις τελευταίες δεκαετίες σε βάρος της Δύσης. Πέραν του πεδίου της παραγωγής, αυτή η μεταβολή άρχισε ήδη να αποτυπώνεται και σε διεθνές θεσμικό επίπεδο. Η διατήρηση της κυριαρχίας του δολαρίου ως παγκόσμιου νομίσματος αποκρύβει την ένταση της μεταβολής που συντελείται, και συντηρεί το πλεονέκτημα των ΗΠΑ. Όμως στον ορίζοντα μπροστά μας, το τέλος της πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ είναι ήδη ορατό. Σε δομικό επίπεδο παραμένουν τα διογκούμενα ζητήματα του παγκόσμιου καπιταλισμού (χρέος, κοινωνικές ανισότητες, οικονομικές στρεβλώσεις και ανισορροπίες κ.λπ.) που απλώς σπρώχτηκαν παρακάτω με τη διαχείριση της χρηματο-οικονομικής κρίσης του 2008 και της πανδημίας του 2020, ενώ η παγκόσμια οικολογική κρίση έχει ήδη αρχίσει να δημιουργεί κλιματικούς πρόσφυγες. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν τουλάχιστον 3 σημεία στον πλανήτη που μπορεί με πολύ ραγδαίους ρυθμούς να μετατραπούν σε μέτωπα του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου: η Ουκρανία και κατ’ επέκταση μεγάλο μέρος της Ευρώπης, το Ιράν και κατ’ επέκταση ολόκληρη η Μέση Ανατολή, και η Ταϊβάν και κατ’ επέκταση όλη η θάλασσα της Κίνας. Η διάταξη δυνάμεων, όπως έχει διαμορφωθεί τις τελευταίες δεκαετίες, σε συνάρτηση με τις ρητορικές και τις πρακτικές που υιοθετούνται έχουν διαμορφώσει ένα πραγματικά εκρηκτικό πολιτικό μίγμα. Στη Μέση Ανατολή, η απόπειρα του Ισραήλ να εδραιωθεί ως ο ηγεμόνας της περιοχής σκοντάφτει από τη μία στο Ιράν και από την άλλη στους Παλαιστίνιους. Αντιμετωπίζοντας ένα ιστορικών διαστάσεων αδιέξοδο, και με την ακροδεξιά να έχει εδραιωθεί στην εξουσία εσωτερικά του, το Ισραήλ επιχειρεί τα τελευταία χρόνια να υπερκεράσει και τα δύο εμπόδια μαζί.  Αυτό που κάνει σήμερα στη Γάζα θα το επιχειρήσει αύριο στη Δυτική Όχθη και μεθαύριο στον Λίβανο. Δεν φαίνεται να είναι ικανό να σταματήσει μέχρι να προκαλέσει την παρέμβαση του Ιράν αναμένοντας ότι μπορεί να βγει ενισχυμένο μέσα από μια γενικευμένη ανάφλεξη της Μέσης Ανατολής. Στη θάλασσα της Κίνας, η εντεινόμενη συμμετοχή της Ταϊβάν στον εμπορικό και οικονομικό ανταγωνισμό ΗΠΑ-Κίνας τα τελευταία χρόνια και η απόπειρά της να αποσχιστεί και τυπικά από την Κίνα είναι θέμα χρόνου να προκαλέσει δυναμική κινέζικη αντίδραση. Η Κίνα, που άρχισε να προβάλλει παγκόσμια το αυξημένο της οικονομικό της βάρος, δεν θα ανεχτεί μια εχθρικά διακείμενη Ταϊβάν εξοπλισμένη με δυτικά όπλα να της περιορίζει τη γεωπολιτική επιρροή μπροστά από τις ακτές της. Αν όντως η Ταϊβάν μετατραπεί σε μια «άλλη Ουκρανία», η πορεία προς μια ανοιχτή σύγκρουση ΗΠΑ-Κίνας μπορεί να προχωρήσει με πολύ ραγδαίους ρυθμούς. Στην ανατολική Ευρώπη, με μια έννοια ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος είναι ήδη έτοιμος να ξεκινήσει, έστω και αν η σύγκρουση στην Ουκρανία διεξάγεται ακόμα διά αντιπροσώπου από την πλευρά της Δύσης. Ο οικονομικός πόλεμος Δύσης-Ρωσίας με τις κυρώσεις, τους αποκλεισμούς από ελεγχόμενους διεθνείς θεσμούς, το καθεστώς λογοκρισίας στο εσωτερικό που εντείνεται στο όνομα της καταπολέμησης της «δυτικοκινούμενης» ή «ρωσοκινούμενης» πληροφόρησης ανάλογα με την επικράτεια που βρίσκεται κανείς, η κούρσα εξοπλισμών που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη δείχνουν ότι δεν υπάρχει επιστροφή. Στην Ευρώπη, η ακροδεξιά, εδώ και δεκαετίες σε άνοδο, αναμένει τώρα να σημειώσει εκλογικά ποσοστά που έχει να πάρει από τον Μεσοπόλεμο. Η όποια επίφαση στοιχειώδους ανεξαρτησίας κατάφερε να οικοδομήσει η Ευρώπη από τις ΗΠΑ στο γύρισμα του αιώνα, κατέρρευσε στην Ουκρανία την τελευταία δεκαετία. Από το γνωστό «fuck the EU» της Βικτώριας Νούλαντ όταν επέλεγε άτομα για την «επαναστατική» ή «πραξικοπηματική» (ανάλογα με την οπτική του καθενός) κυβέρνηση στο Κίεβο το 2014, μέχρι την ανατίναξη του Νορντ Στρημ 2 με τη Γερμανία που πλήρωσε την κατασκευή του να μην αρθρώνει ούτε μια λέξη, η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται να έχει αποδεκτεί τον ρόλο που της ανατέθηκε. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το έδαφος και οι πληθυσμοί της είναι πλέον στη διάθεση των ΗΠΑ ως εργαλείο, ως πεδίο και ως πρώτη ύλη για τον πόλεμο Δύσης-Ρωσίας, καθώς η ευρωπαϊκή ηγεσία αποφάσισε ότι αυτός είναι αναπόφευκτος και προτιμότερος από ένα γεωπολιτικό συμβιβασμό.  Μια ματιά στο βασικό προεκλογικό σποτ της Ούρσουλα φον ντερ Λάιν, ίσως της πιο κυνικής επικεφαλής Ευρωπαϊκής Ένωσης που υπήρξε ποτέ, είναι αρκετή για να  διαπιστώσει κανείς ότι μπροστά μας ξεδιπλώνεται ένας μιλιταρισμός που θυμίζει τις απαρχές των

Η αντίστροφη μέτρηση για τον 3ο παγκόσμιο πόλεμο Read More »

Σχόλια πάνω στον «Περί Δημόσιων Συγκεντρώσεων και Παρελάσεων»

Άφοα /

Σχόλια που ετοιμάστηκαν συλλογικά από το Far Right Watch Cy και την νομική ομάδα της Κοινότητας Αγώνα αφοα σε σχέση με το προτεινόμενο νομοσχέδιο της κυβέρνησης για καταστολή των διαδηλώσεων. Scroll down για να κατεβάστε το επισυνατπόμενο αρχείο (pdf) και προωθήστε το στο gzantira@mjpo.gov.cy.

Σχόλια πάνω στον «Περί Δημόσιων Συγκεντρώσεων και Παρελάσεων» Read More »

Το κράτος επιχειρεί να συρρικνώσει το δικαίωμα στη διαμαρτυρία

Άφοα, Κείμενα ​, Πολιτική /

Οι συνεχείς κρίσεις, πραγματικές ή κατασκευασμένες, δημιουργούν την τάση για περισσότερο συστημικό έλεγχο σε κάθε πτυχή της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Τα μέτρα καταστολής που επιβλήθηκαν την περίοδο του κορονοϊού αποτελούν παράδειγμα για το πως μπορεί να δράσει μια κυβέρνηση. Παρόμοια μέτρα παίρνουν τώρα τον δρόμο νομοθετικής ρύθμισης. Αυτή η ροπή υπάρχει σε παγκόσμιο επίπεδο κι έχει στόχο να επιβάλει περιορισμούς στα κινήματα που αντιστέκονται στον κρατικό αυταρχισμό. Στην Κύπρο, έχει πρόσφατα εγκριθεί από κόμματα της δεξιάς η δυνατότητα ποινικών διώξεων ενάντια σε άτομα των οποίων οι καταγγελίες στην Ανεξάρτητη Αρχή Διερεύνησης Ισχυρισμών και Παραπόνων κατά της Αστυνομίας (ΑΑΔΙΠΑ) δεν ευσταθούν κατά την κρίση της αστυνομίας. Τώρα η κυβέρνηση προωθεί ακόμα ένα νομοσχέδιο που αποσκοπεί στη συρρίκνωση του δικαιώματος στη διαμαρτυρία. Το νομοσχέδιο επιχειρεί να ελέγξει τη μορφή, τον χαρακτήρα, τη γεωγραφία, την έκφραση και γενικά τη δημόσια εικόνα πολιτικών συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων. Επίσης θέτει επιπρόσθετους περιορισμούς στην ελευθερία έκφρασης με την επιβολή ψηλών προστίμων σε τυχόν παρατυπίες που κατά την κρίση του υπεύθυνου αστυνομικού γίνονται την ώρα της συγκέντρωσης-διαδήλωσης. Πέραν του ενδεχομένου αντισυνταγματικότητας, το νομοσχέδιο χαρακτηρίζεται αναμφίβολα από αντιδημοκρατικότητα και μπορεί να θεωρηθεί και ως νόμος αποτροπής και καταστολής της κοινωνικής αντίστασης για όσα ζούμε και θα ζήσουμε. Στο εγγύς μέλλον θα στοχευτούν περαιτέρω οι εργατικοί αγώνες. Παρά την ιδεολογική στόχευση του νομοσχεδίου, το εύρος των ζητημάτων είναι τεράστιο και αφορά π.χ. πολίτες που θέλουν να αντιπαρατεθούν με τη διαφθορά κυβερνητικών αξιωματούχων ή ακόμα και της ίδιας της κυβέρνησης ως σύνολο ή για τους περιορισμούς στη διαμαρτυρία ενάντια σε αυταρχικές πολιτικές. Αφορά επίσης περιορισμούς στην έκφραση πολιτών που θέλουν να τερματίσουν τη γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας και αφήνει ελεύθερη την κυβέρνηση του Νικου Χριστοδουλίδη να έχει το μονοπώλιο της γνώμης σε ότι αφορά την Ισραηλινοπαλαιστινιακή διένεξη, της οποίας τα αποτελέσματα σπρώχνουν τον προσωπικό του φίλο και πρωθυπουργό του Ισραήλ στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου. Οι διαμαρτυρίες αποτελούν επίσης μια μορφή διάδοσης της πληροφορίας και γνώμης για όσους/ες θέλουν να βλέπουν πέρα από τα συστημικά ΜΜΕ, τα οποία προσφέρουν μονοπωλιακή φωνή στο κράτος και την ολιγαρχία. Να σημειωθεί ότι ο οποιοσδήποτε περιορισμός που επιβάλλεται ανοίγει τον δρόμο για περισσότερους και αποτελεί μια επιλογή του νεοφιλελεύθερου κράτους στο ταξίδι του προς τον ολοκληρωτισμό, στο οποιο ανταλλάσσεται η «ασφάλεια» έναντι της ελευθερίας.Όπως έχει σχεδιαστεί το εν λόγω νομοσχέδιο από την κυβέρνηση, κατά παραγγελία από το συνδικάτο της αστυνομίας, ουσιαστικά διευκολύνει τις δυνάμεις καταστολής να συντάσσουν κατά το δοκούν κατηγορητήρια ενάντια σε διαδηλωτές και διαδηλώτριες, να διαλύουν κινητοποιήσεις και να επιβάλλουν πρόστιμα. Μεταφέρεται δηλαδή η πολιτική δράση στη σφαίρα του ποινικού και στα χέρια των δυνάμεων καταστολής, όπως δηλαδή κάθε χούντα φαντάζεται πως πρέπει να είναι τα πράγματα. Η αστυνομία ήδη απολαμβάνει υπερεξουσίες και δεν νοείται να πάρει κι άλλες, όπως να αποφασίζει για το πώς πρέπει να εκφράζονται οι διαδηλωτές. Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία σε μια ελεύθερη δημοκρατική κοινωνία πρέπει να είναι δεδομένο. Ο ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ

Το κράτος επιχειρεί να συρρικνώσει το δικαίωμα στη διαμαρτυρία Read More »

Δύο ομοφοβικές επιθέσεις στις 17/5 στη Λευκωσία

Φεμινισμός - LGBTQI+ /

⁨ Επιθέσεις στη Λευκωσία χθες, κατά την παγκόσμια μέρα ενάντια στην ομοφοβία, την τρανσφοβία και την ιντερφοβία (IDAHOBIT) . Δύο περιστατικά ομοφοβικών επιθέσεων κοινοποιήθηκαννστα ΜΚΔ σε λιγότερο από 24 ώρες. Στα δύο αυτά περιστατικά, άτομα έγιναν στόχος υβριστικών επιθέσεων και ξυλοδαρμών, απλώς και μόνο επειδή τόλμησαν να εκφραστούν. Οι δράστες πιθανόν να είναι οι ίδιοι και στις δυο περιπτώσεις. Οι καταγγελίες που δημοσιεύτηκαν σε λογαριασμούς στα ΜΚΔ, αναφέρουν ότι τα άτομα που δέχθηκαν επίθεση αποτάθηκαν στην αστυνομία. Εκεί, έγιναν για ακόμα μια φορά στόχος επίθεσης, καθώς οι αστυνομικοί τους αντιμετώπισαν με επιθετικότητα, ομοφοβικά σχόλια και απείλησαν μάλιστα να τους συλλάβουν. Στεκόμαστε αλληλέγγυα στα άτομα που δέχτηκαν αυτές τις επιθέσεις, καθώς και σε όλα τα άτομα που στην καθημερινότητά τους δέχονται οποιεσδήποτε είδους επιθέσεις λόγω της ταυτότητας ή του σεξουαλικού προσανατολισμού τους. Κάθε άτομο έχει δικαίωμα να ταυτίζεται όπως θέλει, να ερωτεύεται όπως θέλει, να αγαπά και να εκφράζεται όπως θέλει. Η επίθεση σε ένα είναι επίθεση σε όλα μας.⁩

Δύο ομοφοβικές επιθέσεις στις 17/5 στη Λευκωσία Read More »

Ποινικοποιούνται οι «ψευδείς» καταγγελίες στην ΑΑΔΙΠΑ

Πολιτική /

Την ποινικοποίηση ψευδών καταθέσεων στην ΑΑΔΙΠΑ δήθεν για την προστασία της «αξιοπρέπειας» της αστυνομίας ψήφισε χθες η Βούλη. Η πρόταση νόμου κατατέθηκε από βουλευτή του ΔΗΣΥ, έτυχε στήριξης από το ΕΛΑΜ και ακροδεξιούς βουλευτές, ενώ η συντεχνία ΙΣΟΤΗΤΑ το θεωρεί επιτυχία της. Κατά τοποθετήθηκαν το ΑΚΕΛ, οι Οικολόγοι και οι βουλευτές Αλεξάνδρα Ατταλίδου και Κώστας Ευσταθίου. Η ΑΑΔΙΠΑ δημιουργήθηκε για να κατευνάσει την οργή και τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν από τον άγριο ξυλοδαρμό φοιτητών από αστυνομικούς το 2006 στη λεωφόρο Αρμενίας στη Λευκωσία, δημιουργώντας ένα πλαίσιο υποβολής παραπόνων εναντίον αστυνομικών. Η προσπάθεια εκφοβισμού και φίμωσης ατόμων που επιθυμούν να υποβάλουν παράπονα, με πρόσχημα τη «δημόσια βλάβη» εάν δεν επιτύχει το παράπονό τους, ουσιαστικά εξουδετερώνει εντελώς τον όποιο σκοπό εξυπηρετούσε αυτή η αρχή. Συνιστά ένα ακόμα μέτρο αυστηροποίησης της καταστολής και επιβεβαίωση του ανέλεγκτου των παραβιάσεων της αστυνομίας. Η εφαρμογή αυτού του νόμου σημαίνει ότι οι εκατοντάδες παραπονούμενοι από την πορεία Ως Δάμε, κατά την οποία η αστυνομία απρόκλητα επιτέθηκε σε ειρηνικούς διαδηλωτές, θα μπορούσαν να βρέθονταν αντιμέτωποι με ποινικές κατηγορίες λόγω του ότι δήθεν κατήγγειλαν κατά φαντασία ποινικά αδικήματα. Αυτό παρά το γεγονός ότι δεν τους δόθηκε καμία πρόσβαση σε οποιαδήποτε απόφαση της Αρχής ή της διερεύνησης που οδήγησε σε αυτήν. Οι προσπάθειες όλων των κομμάτων της δεξιάς, από το κέντρο μέχρι τα άκρα, για ενίσχυση του κατασταλτικού μηχανισμού του κράτους είναι φανερές. Τις βλέπουμε και στο άλλο κατά παραγγελία νομοσχέδιο των συνδικάτων των αστυνομικών για συρρίκνωση του δικαιώματος στη διαμαρτυρία. Αυτή θα είναι η επόμενη μεγάλη μάχη, η οποία θα πρέπει να δοθεί σε όλα τα επίπεδα, από το θεσμικό μέχρι το ακτιβιστικό. Εμείς από την πλευρά μας δηλώνουμε έτοιμ@ να αντισταθούμε σε κάθε κρατική κατασταλτική κίνηση, όπως και όπου κι αν αυτή επιχειρείται.

Ποινικοποιούνται οι «ψευδείς» καταγγελίες στην ΑΑΔΙΠΑ Read More »

Φανταστείτε ότι ο φίλος σας έχει εξοντώσει 15 χιλιάδες παιδιά

Άρθρα /

Του Δρος Χρίστου Χατζηιωάννου Συχνά στη φιλοσοφία επινοούμε νοητικά πειράματα μέσω των οποίων δοκιμάζουμε διάφορες ηθικές θεωρίες. Τα πειράματα εξετάζουν τα όρια και τις δυνατότητές τόσο των θεωριών καθ’ αυτών, όσο και των ανθρώπων που τις υιοθετούν. Συνήθως πρόκειται για ηθικά σενάρια που έχουμε επινοήσει με τη φαντασία. Κάποτε αυτά τα διλήμματα είναι ακραία και απίθανα, συχνά όμως είναι ακραία μεν, πιθανά δε.  Ένα νοητικό πείραμα που συχνά εμφανίζεται σε διάφορες εκδοχές, είναι το γνωστό πείραμα με το τρένο: «Φανταστείτε ότι έχετε τον έλεγχο ενός σιδηροδρομικού διακόπτη που καθορίζει σε ποιες ράγες θα κινηθεί ένα τραίνο το οποίο κινείται χωρίς φρένα. Η μία ράγα οδηγεί σε μια ομάδα 5 ανθρώπων που είναι αλυσοδεμένοι πάνω στη ράγα, και η άλλη ράγα σε μόνον έναν αλυσοδεμένο άνθρωπο. Εάν δεν κάνετε τίποτα, το τραίνο θα οδηγηθεί και θα σκοτώσει τους 5 ανθρώπους. Εάν όμως γυρίσετε το διακόπτη, το τραίνο θα οδηγηθεί και θα σκοτώσει τον έναν άνθρωπο. Τι κάνετε;» Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Γάζα μοιάζει σαν ένα νοητικό πείραμα που πήρε σάρκα και οστά. Αναφέρομαι στις δολοφονίες χιλιάδων παιδιών από τον ισραηλινό στρατό. Είναι τόσο ακραίο που θα μπορούσε η ίδια η πραγματικότητα να ιδωθεί ως το προϊόν μιας φαντασίας που θέλησε να τεστάρει την ηθική μας. Ας φανταστούμε λοιπόν ότι η πραγματικότητα ήταν φανταστική, και ας τη δούμε ως νοητικό πείραμα: «Φανταστείτε ότι έχετε συνάψει συνεργασία με ένα γειτονικό κράτος εις βάρος άλλου γειτονικού κράτους που είναι ο κοινός εχθρός σας, με τη λογική ότι ‘ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου’. Φανταστείτε ότι το φιλικό κράτος διεξάγει έναν πόλεμο και μέσα σε έξι μήνες εξοντώνει δεκάδες χιλιάδες παιδιά. Έχετε την ευκαιρία να καταδικάσετε το φιλικό σας κράτος, και να διαχωρίσετε τη θέση σας, με αποτέλεσμα να ψυχρανθούν οι σχέσεις. Τι κάνετε;»  Η απάντηση βέβαια έχει δοθεί στην πραγματικότητα, κάτι που καθιστά το νοητικό πείραμα άχρηστο. Η πλειοψηφία της ελληνοκυπριακής κοινωνίας δεν διαχωρίζει τη θέση της, στηρίζει το φιλικό κράτος ενώ αυτό δολοφονεί χιλιάδες παιδιά. Δεν θα αναλύσουμε την ηθική θεωρία με βάση την οποία δικαιολογείται αυτή η επιλογή, πάντως είναι κάποιου είδους συνειδητοποιημένης κυνικής-ωφελιμιστικής στάση. Γνωρίζουμε λοιπόν υπό ποιες προϋποθέσεις και υπό ποιες συνθήκες η ελληνοκυπριακή κοινωνία είναι σε θέση να ανεχτεί τέτοιο πελώριο έγκλημα. Η στήριξη στο σύμμαχο κράτος και στα ειδεχθή εγκλήματά του, δικαιολογείται στη βάση του εθνικού συμφέροντος και ειδικά στην ανάγκη να προφυλαχτεί η αρχή: «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Ο αρχικός εχθρός βέβαια είναι η Τουρκία, και ο εχθρός του εχθρού μου είναι το Ισραήλ.  Πολλά νέα ηθικά ερωτήματα γεννιούνται, ωστόσο θα εστιάσω σε ένα. Εάν η ελληνοκυπριακή κοινωνία έχει την ευκαιρία να καταδικάσει δολοφονίες 15 χιλιάδων παιδιών και δεν το κάνει επειδή ο θύτης είναι ο εχθρός του εχθρού μου, τότε τι είναι ικανή να κάνει η ίδια στον δικό της εχθρό; Η δική μου άποψη είναι ότι εμμέσως βγαίνουν κάποια συμπεράσματα. Όταν δεν καταδικάζει και ανέχεται κάτι τόσο ειδεχθές, όταν είναι αρκετά εύκολο να το καταδικάζει έστω στη βάση αρχών, επειδή θέλει να στηρίξει τον εχθρό του εχθρού του, θεωρώ ότι αυτή η κοινωνία είναι και ικανή να διαπράξει τα ίδια εγκλήματα ευθέως στον δικό της εχθρό. Εάν δεν έχει ηθικούς φραγμούς όταν τα διαπράττει άλλος, πού θα βρει τις άμυνες για να αποτρέψει μέλη της δικής της κοινωνίας από το να τα διαπράξουν; Θα μπορούσε κανείς διαμαρτυρόμενος να πει: όχι δεν είναι ικανή η δική μας κοινωνία να κάνει αυτά που ανέχεται να κάνουν οι φίλοι της, διότι έχει άλλες ηθικές απαιτήσεις από τον εαυτό της και άλλες απαιτήσεις από τρίτους. Αυτό θα ήταν μια περίεργη θέση όμως, αφού συνήθως οι άνθρωποι χαμηλώνουν τον ηθικό πήχη όταν πρόκειται να δικαιολογήσουν δικές τους κακές συμπεριφορές, και τον ανεβάζουν για τους άλλους.  Εν κατακλείδι: με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό που η πλειοψηφία της ελληνοκυπριακής κοινωνίας ανέχεται τις δολοφονίες 15 χιλιάδων παιδιών ως «αναγκαίο κακό» και δεν εξεγείρεται, έτσι θα δικαιολογούσε κάτι αντίστοιχο εκ μέρους της ελληνοκυπριακής κοινωνίας προς τον δικό της εχθρό. Στο κάτω-κάτω, όποιος διαφωνεί και νιώθει ότι αδικείται από αυτό το συμπέρασμα, ας διαχωρίσει τη θέση του και ας βγει να μας εξηγήσει πώς και γιατί δεν θα το έκανε αυτός, και γιατί δεν έχει εξεγερθεί κατά του φίλου του όταν αυτός διαπράττει τέτοιο ειδεχθές έγκλημα.

Φανταστείτε ότι ο φίλος σας έχει εξοντώσει 15 χιλιάδες παιδιά Read More »

EL
EN EL