afoa.cy

Afoa Cyprus

Θέσεις για την Παλαιστίνη – Positions on Palestine

Άφοα /

(EN follows) Ενώ η γενοκτονία εναντίον του παλαιστινιακού λαού συνεχίζεται με την κατάσταση πολιορκίας σε Γάζα και Δυτική Όχθη να εντείνεται, ο Κύκλος για την Παλαιστίνη του αφοα θέτει οκτώ κατευθυντήριες πολιτικές γραμμές για το ζήτημα και την ευθύνη μας ως άτομα και κοινότητες που ζουν στην Κύπρο. Αυτές είναι αποτέλεσμα της πολιτικής δουλειάς και των συλλογικών επιμορφωτικών συζητήσεων που έκανε ή κοινότητά μας τα τελευταία δυόμιση χρόνια – πάντα σε διάλογο, συνεργασία και αλληλεπίδραση με άλλες οργανώσεις του κινήματος για την Παλαιστίνη στην Κύπρο και το εξωτερικό. Οκτώ βασικές θέσεις για το παλαιστινιακό ζήτημα και τρεις πολιτικές διεκδικήσεις από την Κύπρο: Ως κάτοικοι της Κύπρου αναγνωρίζουμε τη συνενοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας στη συνεχιζόμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων και απαιτούμε τον άμεσο τερματισμό κάθε μορφής συνεργασίας με το Ισραήλ. As the genocide against the Palestinian people continues and with the stage of siege in Gaza and West Bank deepening by the day, afoa’s Circle on Palestine posits eight political guidelines on the issue and on our responsibility as people and communities living in Cyprus. These are largely the result of the political work and the collective educational discussions that our community engaged the past two and a half years – always in dialogue, cooperation and interaction with other pro-Palestinian organisations from Cyprus and abroad. Eight basic positions on the Palestinian Issue and three political demands from Cyprus: As residents of Cyprus we recognize the complicity of the Republic of Cyprus in the ongoing genocide of the Palestinians and demand the immediate end of any form of cooperation with Israel.

Θέσεις για την Παλαιστίνη – Positions on Palestine Read More »

Προπετάσματα καπνού στην υπόθεση Δρουσιώτη

Άφοα, Πολιτική /

Η ουσία των καταγγελιών του υποψήφιου βουλευτή και η επαναθυματοποίηση της «Σάντη» Έχουν περάσει πάνω από τρεις βδομάδες από τις καταγγελίες του Μακάριου Δρουσιώτη σχετικά με ένα κύκλωμα διαφθοράς, το οποίο σύμφωνα με τον καταγγέλλοντα πραγματοποιούσε παρεμβάσεις σε διαδικασίες εκποίησης ακινήτων και σε δικαστικές αποφάσεις, καθόριζε διορισμούς ανώτατων αξιωματούχων και δωροδοκούσε διάφορα άτομα. Όσα έχουν ακολουθήσει μετά τις καταγγελίες Δρουσιώτη ελάχιστα έχουν συνδράμει στην εξακρίβωση της αλήθειας. Αντιθέτως, μάλλον επικρατεί περισσότερη σύγχυση από όση είχε προκληθεί μετά τις πρώτες αναρτήσεις του υποψήφιου βουλευτή, καθώς ακολούθησαν καταθέσεις του άλλοτε δικηγόρου της «Σάντη» Νίκου Κληρίδη, συνέντευξη του δημοσιογράφου Στέλιου Ορφανίδη και δηλώσεις κρατικών αξιωματούχων στα ΜΜΕ σχετικά με τις έρευνες. Για αυτή τη σύγχυση ευθύνονται κυρίως οι αρχές του κράτους, οι οποίες μέσω επιλεκτικών διαρροών προς συγκεκριμένα κυρίαρχα ΜΜΕ προσπάθησαν αρχικά να απαξιώσουν τον Δρουσιώτη και όσους βγήκαν να υποστηρίξουν τη διερεύνηση του περιεχομένου των σοβαρών καταγγελιών του. Στη συνέχεια όμως, για λόγους που ουδείς έχει αντιληφθεί, ο Νίκος Χριστοδουλίδης ζήτησε τη συνδρομή του FBI (με ποια δικαιοδοσία και με ποιους όρους εντολής κανείς δεν μας είπε), ενισχύοντας τις υποψίες πως βρίσκεται σε εξέλιξη μια προσπάθεια κουκουλώματος της υπόθεσης. Στη σύγχυση αυτή, πάντως, συνέβαλε και ο ίδιος ο Δρουσιώτης, ρίχνοντας στην εξίσωση προσωπικές πληροφορίες για την πηγή του, οι οποίες μάλλον ελάχιστα αφορούν την ουσία των όσων καταγγέλλει. Σε αυτή του την προσπάθεια μάλιστα ο Δρουσιώτης, αλλά και οι αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας, αγνόησαν παντελώς την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα της «Σάντη». Διότι, αν όσα ανέφερε στην αρχική του ανάρτηση για τη «Σάντη» ο Δρουσιώτης ευσταθούν, τότε μιλάμε για θύμα κατά συρροήν σεξουαλικής κακοποίησης από παιδική ηλικία. Τα όσα ακολούθησαν με τη διαρροή προσωπικών στοιχείων και φωτογραφιών της, τα οποία αναπαράχθηκαν άκριτα στη δημόσια σφαίρα, αποτελούν ξεκάθαρη περίπτωση επαναθυματοποίησης. Αισχρότερο παράδειγμα της οποίας υπήρξε η συζήτηση μεταξύ των νομικών Χριστόφορου Χριστοφή και Νίκου Κληρίδη στο podcast “Legal Matters” στις 16 Απρίλη, όπου ο οικοδεσπότης ρώτησε τον φιλοξενούμενό του «αν η Σάντη ήταν ελκυστική» και «αν ήταν γυναίκα που του προκαλούσε το ενδιαφέρον». Αν η ουσία της υπόθεσης αυτής αφορά εγκληματικές πράξεις από ένα διεφθαρμένο κύκλωμα δικαστών, πολιτικών και αξιωματούχων θα έπρεπε να είχε καταγγελθεί νωρίτερα, λαμβάνοντας όλα τα νομικά μέτρα ώστε να προστατευτεί η «Σάντη» και να οδηγηθεί η υπόθεση κακοποίησής της στη δικαιοσύνη. Υπενθυμίζουμε, ωστόσο, ότι ο Νίκος Κληρίδης είχε ο ίδιος προχωρήσει το 2019 σε καταγγελίες για διασυνδέσεις του δικαστικού σώματος με την Τράπεζα Κύπρου, μόνο διότι θεώρησε ότι ο αδερφός του και τότε γενικός εισαγγελέας, Κώστας Κληρίδης, υπήρξε θύμα άδικης κριτικής από τα ΜΜΕ, όταν οι δίκες για τη χρηματοπιστωτική κατάρρευση της Κύπρου έπεφταν η μία μετά την άλλη. Και, βεβαίως, η μεγαλύτερη εικόνα αφορά γενικότερα το σύστημα απονομής δικαιοσύνης. Ένα σύστημα τραγικά αναποτελεσματικό και βραδυκίνητο, που ευνοεί συστηματικά τους ισχυρούς, όπως έχουμε δει σε πολλές περιπτώσεις με τελευταίο παράδειγμα την αθώωση του Δημήτρη Συλλούρη και του Χριστάκη Τζιοβάνη για τα Cyprus Papers, και κυνηγά τους αδυνάτους για μικροπαραβάσεις. Η υπόθεση με τις καταγγελίες Δρουσιώτη αναδεικνύει, επίσης, για άλλη μια φορά τη σύγκρουση συμφέροντος των επικεφαλής της Νομικής Υπηρεσίας. Ο ρόλος των Γενικού και Βοηθού Γενικού Εισαγγελέα τόσο ως νομικοί σύμβουλοι του κράτους όσο ως δημόσιοι κατήγοροι δεν μπορεί να συνεχιστεί γιατί έχει αποδειχτεί ξανά και ξανά ότι σε πολλές υποθέσεις είναι ασύμβατος. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι ο τρόπος με τον όποιο τυγχάνουν διαχείρισης οι καταγγελίες Δρουσιώτη, έχει συμβάλει -πολύ βολικά για την κυβέρνηση- στην πλήρη αποσιώπηση του “videogate”, καθώς η παραδοχή της Black Cube, της «ιδιωτικής Μοσάντ» όπως είναι γνωστή, ότι βρίσκεται πίσω από τη δημοσίευση πέρασε στα μουλωχτά, χωρίς κανένα σχόλιο από την κυβέρνηση η οποία διατεινόταν ότι το βίντεο αποτελούσε απόπειρα υβριδικού πολέμου εκ μέρους της Ρωσίας.

Προπετάσματα καπνού στην υπόθεση Δρουσιώτη Read More »

Η Σάντη στη χώρα των τεράτων

Articles /

της Ανατολής Νικήτα Σενάριο πρώτο Η Σάντη κατασκεύασε μια αληθοφανή ιστορία διεφθαρμένων και κακοποιητικών αντρών, χρησιμοποιώντας εφαρμογές για να φτιάξει μηνύματα και αντλώντας φωτογραφίες από το διαδίκτυο για να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς της. Είναι μια γυναίκα μυθομανής και δόλια, που με την οξυδέρκεια και την πονηριά της κατάφερε να ξεγελάσει τρεις καταξιωμένους, μορφωμένους και επαγγελματικά έμπειρους άντρες, έναν δικηγόρο και δύο δημοσιογράφους -ίσως και άλλους, ποιος ξέρει;- και, ως συνέπεια, να αναστατώσει δύο κυβερνήσεις-χώρες. Όταν αντιλήφθηκε πως κινδυνεύει, ανασκεύασε. Σενάριο δεύτερο Οι εμπνευστές της αληθοφανούς αυτής ιστορίας είναι άλλοι και όχι η Σάντη. Αυτοί κατέστρωσαν το σχέδιο και χρησιμοποίησαν τη Σάντη -πιθανόν και άλλα άτομα- για να το υλοποιήσουν. Για να παγιδεύσουν τους δημοσιογράφους και τον δικηγόρο, με απώτερο στόχο να πλήξουν τους ίδιους ή συγγενικά τους πρόσωπα, να τους δώσουν ένα «μάθημα», γιατί σκάλιζαν εκεί που δεν έπρεπε ή δεν έκλεισαν το στόμα τους όταν έπρεπε. Σενάριο τρίτο Η Σάντη έπεσε σε μια τρύπα -όχι λαγότρυπα όπως η Αλίκη- και βρέθηκε σε έναν σαθρό κόσμο γεμάτο διεφθαρμένους και κακοποιητικούς χαρακτήρες. Υπήρξε θύμα βιασμού ως ανήλικη, η κακοποίησή της συνεχίστηκε και όταν ενηλικιώθηκε, χειραγωγήθηκε, εκφοβίστηκε, έψαξε διεξόδους, άλλαξε χώρα. Αποφάσισε να καταγγείλει, κι όταν οι ισχυρισμοί της δημοσιοποιήθηκαν, έπεσαν πάνω της οι επαγγελματίες της συγκάλυψης, δέχθηκε ξανά πιέσεις και απειλές, κατέθεσε τελικά πως τα μηνύματα είναι πλαστά. Ακόμα και τα πρόσωπα τα οποία εμπιστεύτηκε, δεν κατάφεραν να αποφύγουν να την θυματοποιήσουν ξανά δημοσιοποιώντας, για παράδειγμα, φωτογραφίες της και απέτυχαν να οδηγήσουν μια περίπτωση παιδεραστίας και κακοποίησης στην αστυνομία για διερεύνηση. Σε κάποιες δημόσιες παρεμβάσεις, μάλιστα, κάποιοι, ανάμεσα στους οποίους και ο μέχρι πρόσφατα δικηγόρος της, συζητούσαν αν και πόσο ελκυστική ήταν για έναν άντρα.  Στην πρώτη περίπτωση, η παρουσίαση της Σάντη ως γυναίκας-θύτη, σαν μια σύγχρονη Εύα ή Πανδώρα, αντανακλά την αρχετυπική αναπαράσταση του φύλου της που έχει εμπεδωθεί για χιλιάδες χρόνια. Στη δεύτερη περίπτωση, η Σάντη ως γυναίκα θεωρήθηκε ότι είναι πιο αποτελεσματικό και πειστικό εργαλείο παραπλάνησης. Στην τελευταία περίπτωση, η Σάντη έρχεται αντιμέτωπη με ένα εχθρικό περιβάλλον τόσο σε θεσμικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, όπως συχνά αντιμετωπίζουν οι κακοποιημένες γυναίκες. Με την αστυνομία να μην τις πιστεύει, με διαδικασίες-παρωδία, μέσα από τις οποίες καταλήγουν συχνά κατηγορούμενες, χωρίς τελικά να καταφέρνουν να ξεφύγουν από το κακοποιητικό τους περιβάλλον. Και με τα ΜΜΕ να αναπαράγουν, στην καλύτερη περίπτωση, εμφύλα και σεξιστικά στερεότυπα.   Όποια και να είναι η Σάντη, όπου και να βρίσκεται στο φάσμα των όποιων σεναρίων, η ιστορία της θα μπορούσε, αν ήμασταν μια κοινωνία έτοιμη να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη, να μας βοηθήσει να αναγνωρίσουμε τα συμπτώματα μιας χώρας και μιας εποχής τεράτων. Και η ιστορία της έχει επιβεβαιώσει, πέρα από άλλα, αν μη τι άλλο πόσο εμπεδωμένα είναι ο σεξισμός και η πατριαρχία. Γιατί σε έναν λιγότερο βάρβαρο χώρο και χρόνο, αυτή η γυναίκα θα έπρεπε να είχε τύχει στήριξης και προστασίας μέχρι τουλάχιστον να διερευνηθεί η υπόθεση.

Η Σάντη στη χώρα των τεράτων Read More »

Return as Infrastructure. The Cyprus Case

Articles /

by Ana Ricchiardi Cyprus is often depicted  as a peripheral context within the EU. Yet what is currently happening on the island is revealing of broader transformations in European migration governance. As a small state with high return rates and an evolving asylum system, Cyprus offers a view of how policy shifts are being translated into practices. Recent developments make this clear. A new pre-removal detention centre has just been (partially) opened in Limnes,[1]while at EU level, the return framework has been reinforced, with a vote that regresses from fundamental rights, enabling deportations to third countries, weakening the suspensive effect of appeals, broadening detention grounds and allowing return decisions even where removal is not realistically feasible.[2] These processes are not independent. They point to (yet another) change that hardens migration governance, one in which returns are central, not only as the legal outcome of an asylum application, but as an operational priority that is being materially supported. The direction at the EU level is explicit. The return regime already establishes return as the default outcome following a final negative asylum decision. More recent developments intensify this orientation by prioritising  “efficiency”, and enforceability. What emerges is a system that is increasingly restrictive and oriented toward removals. The Cypriot case shows this trajectory in concrete terms. In 2025, the overall rejection rate for asylum application was 93.11%, only 6.89% of the overall cases resulted in protection.[3]  This means that a significant proportion of applicants become subject to return procedures in the island. Deportation orders have increased in recent years,[4] accompanied by more frequent police operations, targeted raids, and a broader push to accelerate administrative processing.[5]Institutionally, this shift has been reinforced through the creation of a dedicated working group tasked with reviewing deportation files and removing administrative bottlenecks.[6] Returns have become a central organising principle of the system. Returns in Cyprus take voluntary (through the Assisted Voluntary Return (AVR) programme)[7] and forced forms. The distinction between these categories is often blurred in practice. While voluntary return schemes have been promoted through financial incentives, many of those who choose to return do so after exhausting all legal options.  At the level of discourse, returns are framed primarily in terms of efficiency, control, and deterrence. Government narratives emphasise the need to manage migration flows, enforce decisions, and maintain order.[8] Media representations often focus on numbers, arrests, and operations.[9] What remains absent from most framings are questions related to long-term integration options and structural inequalities. The emphasis on efficiency obscures the social and human consequences of policies, particularly as more people are placed in situations of prolonged uncertainty, isolation, and exclusion. To understand how these dynamics operate, it is necessary to move beyond policy and look into the spatial organisation of the system. Returns are not only produced through law and administrative decisions. It is also produced through space. If one traces the asylum process in Cyprus, it becomes evident that it unfolds across a series of interconnected sites: reception centres, administrative offices, detention facilities, and urban environments where people attempt to navigate precarious living conditions. These sites form a spatial chain through which people are processed, sorted, and channelled. Within this chain, camps play an important role. Camps are often presented as temporary and humanitarian spaces. They function as key nodes in the governance of mobility. They are sites where people are registered, categorised, and subjected to varying degrees of control. They are also spaces of waiting, where time is extended and access to rights is uneven.[10] Importantly, they prepare people for what comes next, whether that  means continued uncertainty, integration, or return. In Cyprus, the asylum system currently revolves around several key sites: Pournara First Reception Centre, where registration and initial processing take place. Kofinou, an accommodation centre for a limited number of individuals classified as vulnerable. Menoyia detention center, until recently, the main facility for detaining people subject to return procedures. And a newly rebuilt and expanded facility in Limnes.  Limnes is particularly significant when talking about returns. It has been designed to function both as an accommodation centre and as a pre-departure/detention facility. At the level of spatial organisation, it brings together reception and return within a single site. This is not a minor adjustment, but a structural shift. It potentially reduces the distance (both spatial and procedural) between the moment of rejection and the execution of removal. The development of Limnes has been underway for several years, supported by both national authorities and EU funding mechanisms.[11] Its promotion has presented it as an improvement in the management of migration, but this framing obscures the extent to which it consolidates a highly controlled environment.[12] The location of Limnes reinforces its role within a broader territorial configuration. The new camp is situated in the Larnaca district and in close proximity to other key sites, including Kofinou camp and the Menoyia detention centre. This creates a cluster of migration control infrastructures, where different stages of the process are spatially concentrated. The site is not entirely new but builds on previous uses, now significantly expanded and formalised. The scale of this expansion is notable. The pre-departure detention section alone is expected to accommodate around 800 people, a substantial increase compared to the 128 places available at Menoyia detention center.[13] The accommodation section adds capacity for around 1000 people. The expansion increases the system’s capacity to hold, sort, and process individuals. It stops people from going to urban centers, it reduces the gap between decision and removal and it allows for a streamlined transition from rejection to return. Limnes, therefore, should not be understood simply as an extension of reception capacity. It is an infrastructure specifically oriented toward facilitating returns. It materialises a shift in the system, aligning spatial design with policy. From this perspective, Cyprus appears to be preparing for broader EU policy directions. The infrastructures being developed on the island anticipate and enable the implementation of increasingly enforcement-oriented return frameworks. This raises important questions. What does it mean for a migration system to be organised around the acceleration of returns? How does the expansion of detention and

Return as Infrastructure. The Cyprus Case Read More »

Η Black Cube πίσω από το videogate

Άφοα, Πολιτική /

Χέρι και στην Κύπρο φέρεται να έβαλε η ισραηλινή κατασκοπευτική εταιρεία Διαβάζοντας τα περί παρέμβασης ισραηλινής ιδιωτικής κατασκοπευτικής εταιρείας (Black Cube) στις εθνικές εκλογές της Σλοβενίας, καμπανάκια χτύπησαν και για την Κύπρο αλλά και για άλλες χώρες της Ευρώπης. Ο τρόπος που η Black Cube επιχείρησε να παγιδεύσει το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Σλοβενίας θύμιζε κατά πολύ το περιβόητο βίντεο που δημοσιεύτηκε στο Twitter τον Γενάρη και παρουσίαζε στενούς συνεργάτες του Νίκου Χριστοδουλίδη πρόθυμους να εισπράξουν εισφορές σε μετρητά, ώστε ο τελευταίος να μπορεί να παρακάμψει το όριο του €1 εκατομμυρίου στην προεκλογική του εκστρατεία. Η πρώτη αντίδραση του προεδρικού τότε, ήταν ότι οι αποκαλύψεις του βίντεο, τις οποίες ουδείς εκ μέρους της κυβέρνησης και των εμπλεκομένων αμφισβήτησε ως προς την ουσία τους, αποτελούν προϊόν υβριδικού πολέμου από τη Η πρώτη αντίδραση του προεδρικού τότε, ήταν ότι οι αποκαλύψεις του βίντεο, τις οποίες ουδείς εκ μέρους της κυβέρνησης και των εμπλεκομένων αμφισβήτησε ως προς την ουσία τους, αποτελούν προϊόν υβριδικού πολέμου από τη Ρωσία.  Τελικά, φαίνεται πως η προσπάθεια να «πληγεί η Κυπριακή Δημοκρατία και ο πρόεδρός της» οργανώθηκε από «συμμαχικό» δάκτυλο. Γιατί, η αμέριστη στήριξη στο σιωνιστικό κράτος δεν σημαίνει μόνο συνενοχή στη γενοκτονία, σημαίνει κιόλας περαιτέρω αποθράσυνση των ισραηλινών συμφερόντων που δρουν διεθνώς και δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να εκθέσουν ακόμα και τα πιο πιστά σκυλιά της ισραηλινής αυλής. Επικαλούμενος πηγές κοντά στην έρευνα της ανεξάρτητης ποινικής ανακριτικής ομάδας υπό τον Ανδρέα Πασχαλίδη, ο Πολίτης δημοσίευσε στις 10 Απρίλη ότι η εταιρεία που βρίσκεται πίσω από τη δημιουργία του βίντεο είναι όντως η Black Cube, η «ιδιωτική Μοσάντ», όπως αποκαλείται στον διεθνή Τύπο. Το δημοσίευμα του Πολίτη έχει ήδη επιβεβαιωθεί από την ίδια την Black Cube, η οποία επικεντρώθηκε στην αποκάλυψη πράξεων διαφθοράς από τη Cyfield, χωρίς να λέει οτιδήποτε για την κυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Αυτό που δεν ανέφερε η Black Cube, ωστόσο, είναι η στενή σχέση που φέρεται να έχει με την κυβέρνηση του εγκληματία Νετανιάχου. Ήδη από το 2014, η Black Cube συμμετείχε, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, σε εκστρατείες δυσφήμισης του τότε προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, ώστε να αποτρέψει τη συμφωνία των δυτικών δυνάμεων με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Υπενθυμίζουμε ότι η εν λόγω εταιρεία έχει εμπλακεί σε διάφορες υποθέσεις κατά τις οποίες έχει χρησιμοποιήσει ανήθικες πρακτικές ώστε να προωθηθούν τα συμφέροντα τα οποία εκάστοτε εκπροσωπεί. Ερωτήματα προκύπτουν, όμως, και για τον Νίκο Χριστοδουλίδη και την κυβέρνηση του, δεδομένης της πλήρους εκδούλευσης που προσφέρει η Κυπριακή Δημοκρατία στο κράτος του Ισραήλ, τόσο κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας κατά των Παλαιστινίων, όσο και για τον απρόκλητο πόλεμο ενάντια στο Ιράν και τους βομβαρδισμούς κατά του Λιβάνου. Ήδη το Ισραήλ ανακοίνωσε προσάρτηση εδαφών του νοτίου Λιβάνου σε ποσοστό μεγαλύτερο αυτού που έχει καταλάβει η Ρωσία από την Ουκρανία μετά την έναρξη της εισβολής τον Φλεβάρη του 2022, με τον υπουργό Εξωτερικών της Κύπρου να αρκείται σε φραστικές επικλήσεις σε σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας της γειτονικής χώρας. Θυμίζουμε ότι η ΕΕ, της ΚΔ περιλαμβανομένης, επέβαλε κυρώσεις εναντίον της Ρωσικής Ομοσπονδίας μετά την έναρξη της εισβολής κατά της Ουκρανίας. Αντιθέτως, το Ισραήλ μετά από δυόμισι χρόνια γενοκτονίας και ενώ αντιμετωπίζει κατηγορίες για εθνοκάθαρση και εγκλήματα πολέμου, απολαμβάνει ασυλίας από την ΕΕ. ENG Title: Black Cube Behind the VideogateSubtitle: The Israeli intelligence firm is also said to have had a hand in Cyprus Reading about the involvement of an Israeli private intelligence firm (Black Cube) in Slovenia’s national elections set off alarm bells not only for Cyprus but also for other European countries. The way Black Cube attempted to entrap Slovenia’s Social Democratic Party was very reminiscent of the infamous video posted on Twitter in January, which showed close associates of Nikos Christodoulides willing to accept cash contributions cash so that he could circumvent the €1 million limit on his election campaign. The initial reaction from the presidential camp at the time was that the revelations in the video—the substance of which no one from the government or among those involved disputed—were the product of hybrid warfare by The initial reaction from the presidential camp at the time was that the revelations in the video, the substance of which no one on the part of the government or those involved disputed, were the product of hybrid warfare by Russia.  Ultimately, it appears that the attempt to “harm the Republic of Cyprus and its president” was orchestrated by an “allied” hand. For unqualified support for the Zionist state does not merely imply complicity in genocide, it also means further emboldening Israeli interests that operate internationally and have no qualms about exposing even the most loyal dogs of the Israeli court. Citing sources close to the investigation by the independent criminal inquiry team led by Andreas Paschalidis, Politis reported on April 10 that the company behind the creation of the video is indeed Black Cube, the “private Mossad,” as it is called in the international press. Politis’ report has already been confirmed by Black Cube itself, which focused on exposing acts of corruption by Cyfield, without saying anything about the Christodoulides government. What Black Cube did not mention, however, is the close relationship it allegedly has with the government of the criminal Netanyahu. As early as 2014, Black Cube participated, according to reports at the time, in smear campaigns against then-U.S. President Barack Obama, in order to prevent the Western powers from reaching an agreement with the Islamic Republic of Iran regarding its nuclear program. We note that this company has been involved in various cases in which it has employed unethical practices to advance the interests it represents. Questions are also being raised, however, regarding Nicos Christodoulides and his government, given the full support the Republic of Cyprus offers to the State of Israel, both during the genocide against the Palestinians and regarding the unprovoked war against Iran and the bombings of Lebanon. Israel has already announced the annexation of territories in southern Lebanon covering a larger area than that occupied by Russia in Ukraine since the invasion began in February 2022, with the Cypriot

Η Black Cube πίσω από το videogate Read More »

Η στεγαστική κρίση εν ταξικός πόλεμος τζ’ έσ̌ιει νεκρούς

Άφοα, Μεταναστευτικό - Προσφυγικό, Οικονομία /

Αποτέλεσμα της πολεοδομικής βίας ενάντια στη φτώσ̌εια τα θύματα της κατάρρευσης κτιρίου στη Γερμασόγεια Η κατάρρευση μιας οικιστικής πολυκατοικίας στη Γερμασόγεια στες 11 Απρίλη έννεν ένα μεμονωμένο περιστατικό, ούτε ατυχές συμβάν. Εν η πιο σκληρή όψη της πολεοδομικής βίας που εσάρωσε τη Λεμεσό τζ̌αι άλλα μέρη της Κύπρου τα τελευταία χρόνια. Της βίας ενός συστήματος που αναγκάζει τους φτωχούς να χρυσοπληρώνουν ενοίκια για τη διαμονή τους σε τρώγλες. Τους τελευταίους θκυο σ̌ιειμώνες είχαμε τουλάχιστον 10 νεκρούς ως αποτέλεσμα της ενεργειακής φτώσ̌ειας, αθθρώποι που επεθάναν στην προσπάθειά τους να βράσουν χρησιμοποιώντας ανασφαλή μέσα. Το 2024, ένας ηλικιωμένος επέθανε αφού αναγκάζετουν να ανεβοκατεβαίνει εις σκάλες μιας πολυκατοικίας χωρίς ανελκυστήρα. Τωρά, θκυο μετανάστες ανασύρτηκαν νεκροί που τα ερείπια του σπιθκιού τους. Οι γυαλλιστοί πύργοι λλίο πάρατζ̌ει αστράφτουν που σήψη τζ̌αι θάνατο. Τούτοι οι νεκροί έννεν απλώς θύματα -εν οι απώλειες που το μέτωπο ενός ακήρυχτου πολέμου εναντίον των φτωχών. Η Λεμεσός πετά μόνο για τους πλούσιους, μόνο για τους ξένους επενδυτες, μόνο για τους developers. Οι υπόλοιποι περισσεύκουν: κάποιοι σπαταλούν τον μισθό τους σε ενοίκια-κλοπή, άλλοι εξορίζουνται πάνω που το highway ή πιο μακριά, οι «ξένοι» γίνουνται θύματα ρατσιστικών συμμοριών τζ̌αι αστυνομικής βίας στον αγώνα για το μεροκάματο, κάποιοι βρίσκουν τον θάνατο. Υπενθυμίζεται ότι εχτές, 10 Απρίλη, εσυμπληρωθήκαν θκυο χρόνια που την κρατική δολοφονία του Ανισούρ Ραχμάν, ο οποίος εππήδησε στο κενό μετά που έφοδο της αστυνομίας τα χαράματα στο διαμέρισμα που εμείνισκε. Η στεγαστική κρίση -εκποιήσεις πρώτης κατοικίας, άστεγος πληθυσμός που αυξάνεται, ψηλά ενοίκια, χτήρια υπό διάλυση- ενσαρκώνει τζ̌αι συνοψίζει τες αντιφάσεις του συστήματος. Η πρόσβαση σε ποιοτική τζ̌αι ασφαλή στέγαση πρέπει να εν αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα ολόκληρης της κοινωνίας.

Η στεγαστική κρίση εν ταξικός πόλεμος τζ’ έσ̌ιει νεκρούς Read More »

Με τη βούλα ευρωπαϊκού νόμου το επόμενο στάδιο εκφασισμού στην ΕΕ: Απελάσεις και επιδρομές εμπνευσμένες από την ICE των ΗΠΑ

Άφοα /

Καθώς η Ευρώπη εκφασίζεται, με τη στρατιωτικοποίηση της πολιτικής και κοινωνικής ζωής ως αποτέλεσμα και της εντατικοποίησης της πολεμικής της ετοιμότητας, τα ευρωπαϊκά κράτη εφαρμόζουν πολιτικές απανθρωποποίησης και εξαντλούν τον αυταρχισμό τους στις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Αυτό που τα προηγούμενα χρόνια έγινε κοινή πρακτική σε πολλούς από τους κρατικούς θεσμούς, έρχεται τώρα να πιστοποιηθεί και με τον νόμο. Η νομιμοποίηση της βίας έναντι των καταπιεσμένων αόρατων «εχθρών» -που για χρόνια τώρα έχουν προσωποποιηθεί ως τα άτομα που μεταναστεύουν προς την Ευρώπη- είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ολοκλήρωση και εμβάθυνση του φασισμού μέσα στην κοινωνία.  Στις 26 Μαρτίου 2026 το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε θετική θέση σε προσχέδιο του λεγόμενου «Κανονισμού Επιστροφών». Η θέση προωθήθηκε και στηρίχθηκε από τις ακροδεξιές και δεξιές παρατάξεις της Ευρωβουλής ενώ σχεδόν 50% των βουλευτών του φιλελεύθερου/κεντρώου Renew απείχαν. Ο Κανονισμός θα τύχει περαιτέρω επεξεργασίας και θεσμικής διαπραγμάτευσης πριν τεθεί προς ψήφιση για να γίνει ευρωπαϊκός νόμος με άμεση εφαρμογή σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ. Θα αντικαταστήσει την υφιστάμενη Οδηγία Επιστροφών του 2008, η οποία θέτει ένα κοινό πλαίσιο απελάσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αφήνοντας όμως διακριτική ευχέρεια στις χώρες μέλη για τον τρόπο εφαρμογής του. Αντιθέτως, ένας κανονισμός της ΕΕ θεωρείται άμεσα εφαρμοστέος νόμος κάθε χώρας μέλους. Τον Σεπτέμβριο του 2025 πάνω από 200 οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών   υπέγραψαν κοινή δήλωση ζητώντας την ολοκληρωτική απόρριψη της πρότασης του Κανονισμού λόγω του τιμωρητικού του χαρακτήρα και των κινδύνων που περιέχει για άτομα χωρίς χαρτιά αλλά και για τις τοπικές κοινότητες ευρύτερα. Οι κύριες και πιο ανησυχητικές πρόνοιες είναι οι ακόλουθες (πηγή PICUM): Η πρόταση που ενέκρινε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να προχωρήσει στη νομοθετική διαδικασία περιλαμβάνει, επίσης, και τη δυνατότητα επιδρομών σε σπίτια με σκοπό την εύρεση ατόμων «παρανόμως διαμενόντων». Παρά το γεγονός ότι οι πλείστες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήδη εφαρμόζουν σκληρές πολιτικές έναντι των μεταναστών, η νομιμοποίηση της αντιμεταναστευτικής βίας μέσω ευρωπαϊκού κανονισμού είναι μια κλιμάκωση που επιχειρεί να εισαγάγει πρακτικές παρόμοιες με αυτές του ICE στις ΗΠΑ. Ο Κανονισμός δεν νομιμοποιεί μόνο αυτή τη βία, αλλά την επιβάλλει, καθώς εμπεριέχει υποχρέωση των κρατών να διεξάγουν επιδρομές με σκοπό την εύρεση ανθρώπων χωρίς χαρτιά και να εκδίδουν άμεσα διαταγές απέλασης εναντίον τους, χωρίς καμία προηγούμενη εξέταση εναλλακτικής λύσης, ενώ δημιουργεί και υποχρέωση σε κάποια δημόσια πλαίσια να «καταγγέλλονται» οι άνθρωποι χωρίς χαρτιά. Επιπλέον, η πρόταση για τον Κανονισμό εισάγει διάφορες τιμωρητικές και εξαναγκαστικές διατάξεις για συνεργασία με τις αρχές με σκοπό την πραγματοποίηση της απέλασης ατόμων που εντοπίζονται χωρίς νόμιμη διαμονή.  Καθώς οι πόλεμοι εντείνονται, εκτοπίζοντας εκατομμύρια ανθρώπους, η «Ευρώπη φρούριο», με τις ευχές της αστικής δικαιοσύνης και της «δημοκρατίας», μετατρέπεται η ίδια σε ένα βίαιο πεδίο καθημερινού πολέμου. Η διαιώνιση των καθεστώτων επισφάλειας των ατόμων αυτών, ο μόνιμος εκφοβισμός, η απειλή της κράτησης, ο βίαιος διαχωρισμός οικογενειών, ο εγκλεισμός παιδιών, η απέλαση ανθρώπων σε χώρες με τις οποίες δεν έχουν καμία σχέση, ο εξαναγκασμός τους να συνεργαστούν υπό την απειλή αυτής της βίας διαμέσου ευρωπαϊκού νόμου είναι το νέο πρόσωπο του «φιλελεύθερου φασισμού» στην Ευρώπη σήμερα. Πρώτα δολοφονούν και τιμωρούν τα «ξένα» αυτά σώματα, καθώς για χρόνια τώρα χτίζουν και κανονικοποιούν την ιδέα ενός αόρατου εχθρού που χρειάζεται εξολόθρευση. Αφού συνηθίσαμε τον πνιγμό δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στις θάλασσες «μας», σιγά σιγά συνηθίσαμε και συμφωνήσαμε ότι οι άνθρωποι μπορούν να είναι «παράνομοι» και συνεπώς αξίζουν να απελαθούν, να κρατηθούν, ακόμη και να σκοτωθούν. Τώρα θα επιτρέψουμε, μέχρι να συνηθίσουμε, να μπουκάρουν αστυνομία, στρατοί και κάθε άλλης λογής μιλιταριστικό «σώμα ασφαλείας» σε δημόσιους χώρους, στους χώρους εργασίας μας, στα σπίτια μας, για να εντοπίσουν αυτούς τους δήθεν «παράνομους» ανθρώπους. Η νομιμοποίηση των φασιστικών θανατοπολιτικών της ΕΕ εις βάρος των μεταναστών έρχεται να κανονικοποιήσει ακόμη περισσότερο το πολεμικό και αστυνομικό κλίμα και καθεστώς φόβου που καλλιεργεί η (ακρο)δεξιά με τη σιωπηλή συνενοχή των φιλελεύθερων κομμάτων στην Ευρώπη. Παρά τις ελλείψεις και την ανικανότητα του φιλελεύθερου μοντέλου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων να οδηγήσει σε πραγματική κοινωνική χειραφέτηση, η υπεράσπιση της οικουμενικότητάς τους στο νομοθετικό επίπεδο παραμένει σημαντική. Παραμένει, επίσης, σημαντικό να ξεσκεπάζεται η υποκρισία της φιλελεύθερης άρχουσας τάξης, που για χρόνια τώρα φλερτάρει με την ακροδεξιά, στρώνοντας τον δρόμο για την άνοδο του φασισμού. Η ώρα για να αντιδράσουμε σε μια τέτοια κλιμάκωση είναι τώρα.

Με τη βούλα ευρωπαϊκού νόμου το επόμενο στάδιο εκφασισμού στην ΕΕ: Απελάσεις και επιδρομές εμπνευσμένες από την ICE των ΗΠΑ Read More »

«Ελέφαντες στο δωμάτιο» – Η απουσία της κλιματικής δικαιοσύνης από τη Διάσκεψη της Λεμεσού

Articles /

Γράφει ο plv Στις 19 και 20 του Μάρτη, η Λεμεσός φιλοξένησε μια διήμερη διάσκεψη με τίτλο «Κλιματικά ουδέτερες μπλε πόλεις έως το 2030: επιτάχυνση της τοπικής αλλαγής στο πλαίσιο των Αποστολών της ΕΕ για τις Πόλεις και τους Ωκεανούς». Η εκδήλωση συγκέντρωσε μεγάλο αριθμό ενδιαφερόμενων μερών, ερευνητών και πολιτικών στους εντυπωσιακούς χώρους του Warehouse στη Λεμεσό, στο πλαίσιο της βιομηχανικής περιοχής του Καρνάγιου, την οποία ο δήμαρχος Γιάννης Αρμεύτης θέλει να μετατρέψει σε πολιτιστική συνοικία. Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο όχι μόνο της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ, αλλά και της Αποστολής της ΕΕ για Κλιματικά Ουδέτερες και Έξυπνες Πόλεις, στόχος της οποίας είναι η επίτευξη της «κλιματικής ουδετερότητας», δηλαδή –σύμφωνα με την πλατφόρμα Net-Zero Cities– «η επίτευξη μηδενικών καθαρών εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου μέσω της εξισορρόπησης των εκπομπών στην ατμόσφαιρα με την απορρόφηση ή την απομάκρυνση αερίων από την ατμόσφαιρα». Για τις περισσότερες από τις πόλεις που συμμετέχουν (106 από όλη την Ευρώπη), η επίτευξη του στόχου έως το 2030 είναι αδύνατη, ωστόσο αυτό τις αναγκάζει να αναπτύξουν ένα όραμα σχετικά με την κλιματική αλλαγή και την αστική ζωή. Το εργαλείο που προωθεί η ΕΕ είναι οι λεγόμενες Συμβάσεις Κλιματικών Πόλεων, μια ονομασία που θυμίζει αμέσως μια συμφωνία όχι μόνο μεταξύ της τοπικής αυτοδιοίκησης και των πολιτών, αλλά και μεταξύ διαφόρων οικονομικών φορέων. Όπως συνέβη και σε άλλες πόλεις της Ευρώπης σε παρόμοιες εκδηλώσεις, τα θέματα του συνεδρίου κάλυψαν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, καθιστώντας την οικολογία όχι απλώς μια πτυχή της κοινωνίας, αλλά ένα πρίσμα μέσω του οποίου παρατηρούμε τον κόσμο με σκοπό να τον αλλάξουμε: για δύο ημέρες, οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να ενημερωθούν και να συζητήσουν για τις αστικές μεταφορές, τη χρήση δεδομένων, τη διακυβέρνηση, την ενέργεια, τα χρηματοοικονομικά εργαλεία, τα ακραία κλιματικά φαινόμενα, την αρχιτεκτονική… Η «οικολογία», επομένως, θεωρείται ενσωματωμένη στην κοινωνία, απορρέουσα από τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των όντων και των δραστηριοτήτων τους: οι ημέρες κατά τις οποίες η «φύση» εμφανίζεται ως κάτι αποσυνδεδεμένο από τους ανθρώπους έχουν περάσει προ πολλού. Αυτή η οπτική συνεπάγεται αναπόφευκτα την ανάγκη να δοθεί έμφαση στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων· ωστόσο, αν εξετάσουμε τη σύνθεση των συμμετεχόντων στην εκδήλωση, διαπιστώνουμε ορισμένες αισθητές απουσίες. Ο μεγάλος αριθμός ατόμων που προέρχονται από τις θετικές επιστήμες ήταν σε θέση να προσφέρουν μια καλά τεκμηριωμένη οπτική, ωστόσο δεν υπήρξε κανένας ερευνητής από τις κοινωνικές ή ανθρωπιστικές επιστήμες, με αποτέλεσμα στις διάφορες συζητήσεις των πάνελ να μην αναφερθεί ότι οι γειτονιές, οι κοινότητες και οι άνθρωποι είναι ίσοι και μπορούν να συμμετέχουν ισότιμα στην αστική ζωή, ανεξάρτητα, για παράδειγμα, από θέματα όπως η απασχόληση, τα δημογραφικά στοιχεία και οι ικανότητες. Επιπλέον, το ζήτημα της «κλιματικής δικαιοσύνης» δεν αναφέρθηκε καθόλου κατά τη διάρκεια των δύο ημερών. Το πρόβλημα αυτό, μακριά από το να είναι απλώς διακοσμητικό, ενσαρκώνει την ίδια την προοπτική που παρουσιάστηκε. Για παράδειγμα, οι «πράσινες διαδρομές», που σχεδιάστηκαν από τη διοίκηση του Αρμεύτη για τη μείωση της χρήσης ιδιωτικών αυτοκινήτων, δεν λαμβάνουν υπόψη τις μετακινήσεις όσων χρειάζονται ιδιωτικό όχημα για να πάνε στη δουλειά τους λόγω της έλλειψης λεωφορείων. Επίσης, τα δημογραφικά στοιχεία και οι κοινωνικές ανισότητες δεν αντιμετωπίζονται ως προβλήματα, εκτός από τις ελάχιστες και αόριστες αναφορές στο «πρόβλημα της στέγασης». Η μόνη παρέμβαση ικανή να αντιμετωπίσει αυτό το θέμα από οικολογική σκοπιά ήταν αυτή της Μαρίας Βασιλάκου, πρώην αντιδημάρχου της Βιέννης, η οποία υπογράμμισε πώς οι μη κερδοσκοπικοί κατασκευαστές κατέστησαν δυνατή την αντιμετώπιση του προβλήματος των ενοικίων, δημιουργώντας ταυτόχρονα πιο συμπεριληπτικές γειτονιές και δημόσιους χώρους. Σημαντική ήταν, επίσης, η απουσία οργανισμών, συνεταιρισμών και ΜΚΟ. Η παρουσία των Φίλων της Γης και το εργαστήριό τους για την κεντρική περιοχή της Λεμεσού, σαφώς δεν αρκούν για να καλύψουν τον τεράστιο αριθμό θεμάτων που πρέπει να αντιμετωπιστούν για να συνδεθεί το θέμα της οικολογίας με την κοινωνική δικαιοσύνη: χωρίς το δεύτερο, το πρώτο είναι αναπόφευκτα καταδικασμένο να αποτελέσει μέρος μιας επιχείρησης «πράσινου ξεπλύματος». Η τοποθεσία της εκδήλωσης και η απόφαση να διοργανωθεί σε εργάσιμες μέρες εμπόδισαν επίσης την παρουσία της ίδιας της πολιτείας, της οποίας τη συμμετοχή επικαλέστηκαν αρκετές παρεμβάσεις. Τέλος, η θέα από την αποθήκη επέτρεψε να παρατηρηθεί ένα τελευταίο προφανές πρόβλημα: ένα χιλιόμετρο ανατολικά, αγκυροβολημένο στο λιμάνι της Λεμεσού, ήταν αρκετά ορατό ένα στρατιωτικό πλοίο: ο πόλεμος και οι συνέπειές του απλώς αναφέρθηκαν, επιτρέποντας στον Ανδρέα Βύρα, δήμαρχο της Λάρνακας, να κάνει μια γκροτέσκα αναφορά σχετικά με τη δυνατότητα των Κυπρίων φοιτητών να απολαμβάνουν την παραλία ενόσω διεξάγεται ο πόλεμος στο Ισραήλ. Δεν έχει σημασία ότι στον παλαιστινιακό λαό (και στα παιδιά) έχει απαγορευτεί η πρόσβαση στη θάλασσα και ότι τελικά πυροβολούνται όταν το κάνουν.  Επιπλέον, πολύ λίγες παρεμβάσεις υπογράμμισαν πόσο επείγουσα είναι η ανάγκη να μετριαστεί η εξάρτηση από τους παραγωγούς ορυκτών καυσίμων, δηλαδή η κατάσταση που βιώνουμε τώρα. Είναι σημαντικό ότι οι περισσότερες αναφορές έγιναν κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τις πόλεις-λιμάνια: η παροχή ενέργειας στα πλοία είναι μία από τις δυσκολίες που πρέπει να αντιμετωπιστούν.  Οι «ελέφαντες στο δωμάτιο» μετέτρεψαν τη διάσκεψη όχι σε διάλογο, αλλά σε ένα μέσο νομιμοποίησης αποφάσεων που είχαν ήδη ληφθεί. Αν ακτιβιστές, πολίτες, ΜΚΟ, επιστήμονες κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών δεν είναι παρόντες, η απουσία τους αντανακλάται στη γενική συζήτηση για το πώς εξελίσσεται η κοινωνία. Το γεγονός ότι οι διάφορες συζητήσεις δεν ήταν ανοιχτές σε παρεμβάσεις από το κοινό έκανε αυτές τις απουσίες ακόμη πιο ηχηρές. Ωστόσο, το ερώτημα ίσως δεν είναι «ποιος είναι υπεύθυνος για αυτό»: σε αυτό το στάδιο, το ερώτημα είναι μάλλον «πώς είναι δυνατόν να επηρεαστεί η συζήτηση». Χωρίς τέτοια επιρροή, μια διάσκεψη για την οικολογία μοιάζει μάλλον με μια συζήτηση για τη διακυβέρνηση, η οποία καθιστά την κλιματική δικαιοσύνη ένα άσχετο ζήτημα που πρέπει να αναβληθεί. Εστίαση στη Λεμεσό Η πόλη της Λεμεσού αντιμετωπίζει, όπως και το υπόλοιπο της χώρας, ένα σημαντικό πρόβλημα στις μετακινήσεις, το οποίο, σύμφωνα με έρευνα της «Noverna Consulting and Research», αναγκάζει τους Κύπριους οδηγούς να περνούν κατά μέσο όρο 102 λεπτά στο αυτοκίνητό τους κάθε μέρα. Αυτό μπορεί να είναι ένας από τους παράγοντες (φυσικά, όχι ο μόνος) που έκανε την Κύπρο τη χώρα με το υψηλότερο κατά κεφαλήν αποτύπωμα αερίων του θερμοκηπίου στην ΕΕ (στοιχεία 2021-2023). Όσον αφορά τις

«Ελέφαντες στο δωμάτιο» – Η απουσία της κλιματικής δικαιοσύνης από τη Διάσκεψη της Λεμεσού Read More »

Αφού δεν τρώγομεν τις πέτρες, τις πετάμε

Άφοα, Κυπριακό /

Εθνικιστική επίθεση εναντίον Τουρκοκυπρίων κατά τους εορτασμούς για την ΕΟΚΑ Την τουρκοκυπριακή κοινότητα στοχοποίησαν για άλλη μια φορά εθνικιστές κατά τη διάρκεια των εορτασμών της 1ης Απρίλη. Συγκεκριμένα, μέλη εθνικιστικών ομάδων έριξαν πέτρες, φωτοβολίδες και άλλα αντικείμενα από τον νότο προς το βορρά στην οδό Μάρκου Δράκου στη Λευκωσία. Ανήμερα της επετείου της έναρξης του αγώνα της ΕΟΚΑ εναντίον των Βρετανών, θα ανέμενε κανείς οι πέτρες, τις οποίες θα «τρώγαμεν» αν ευοδωνόταν ο αγών, να κατευθύνονταν προς τις Βρετανικές Βάσεις. Αντί αυτού οι Ελληνοκύπριοι εθνικιστές στράφηκαν ξανά κατά των Τουρκοκυπρίων. Γιατί οι εχθροί του ελληνικού εθνικισμού στην Κύπρο ήταν ανέκαθεν πρωτίστως εσωτερικοί. Αλλά και γιατί η τουρκοκυπριακή κοινότητα εξακολουθεί να αποτελεί τον εύκολο στόχο. Υπενθυμίζεται ότι μέχρι σήμερα δεν έχει τιμωρηθεί κανείς για πολύ σοβαρότερες επιθέσεις εναντίον Τουρκοκυπρίων πολιτών.

Αφού δεν τρώγομεν τις πέτρες, τις πετάμε Read More »

Αναβρασμός στο πολιτικό σύστημα μετά τις καταγγελίες Δρουσιώτη

Άφοα, Πολιτική /

Τι ξέρουμε μέχρι στιγμής για τις καταγγελίες του δημοσιογράφου & Λόγος για κύκλωμα που κερδοσκοπεί από τις εκποιήσεις ακινήτων Οι σοβαρές καταγγελίες για κύκλωμα οικονομικού εγκλήματος που δρα υπό την καθοδήγηση της «αδελφότητας των ροδόσταυρων», που δημοσιοποίησε στις 30 Μάρτη ο υποψήφιος βουλευτής του Βολτ και πρώην δημοσιογράφος, Μακάριος Δρουσιώτης, προκαλούν αναταράξεις στο πολιτικό σύστημα. Στο μακροσκελές κείμενο που ανήρτησε στην ιστοσελίδα του και σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και έχει αναπαραχθεί στα πλείστα ΜΜΕ, ο Δρουσιώτης εμπλέκει στο εν λόγω κύκλωμα τον τέως πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη, τον πρώην πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου Μύρωνα Νικολάτο, τον πρώην δικαστή Μιχάλη Χριστοδούλου, τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΔΗΣΥ Νίκο Τορναρίτη, τον πρώην ευρωβουλευτή της ΕΔΕΚ και υποψήφιο βουλευτή του Άλματος Δημήτρη Παπαδάκη και τον αντιπρόεδρο της ΕΔΕΚ Μορφάκη Σολομωνίδη. Ο Δρουσιώτης αναφέρει ότι μπορεί να στοιχειοθετήσει τις κατηγορίες του, μέσα από μηνύματα που αντάλλασσε ο δικαστής Χριστοδούλου με γυναίκα την οποία φέρεται να κακοποιούσε από παιδική ηλικία. Σύμφωνα με τον Δρουσιώτη, ο Χριστοδούλου διατήρησε διαχρονικά δεσμό με τη γυναίκα, η οποία αναφέρεται με το ψευδώνυμο «Σάντη», αποκτώντας μάλιστα μαζί της τρία παιδιά. Ανάμεσα σε άλλα, ο Δρουσιώτης επισημαίνει ότι η αδελφότητα παρενέβαινε σε δικαστικές αποφάσεις, διορισμούς ανώτατων αξιωματούχων, ακόμα και σε διαδικασίες πλειστηριασμού κατασχεθέντων περιουσιακών στοιχείων. Όσοι φέρονται να εμπλέκονται σε όσα καταγράφει ο υποψήφιος βουλευτής έχουν διαψεύσει τις καταγγελίες. Ωστόσο, ο Δρουσιώτης επιμένει στις αναφορές του και αναμένεται να καταθέσει τις επόμενες μέρες στην αστυνομία. Κάποιες από τις αντιδράσεις δείχνουν, πάντως, τουλάχιστον μια αμηχανία στους φερόμενους εμπλεκόμενους. Αισχρή υπήρξε η αντίδραση του συνταξιούχου δικαστή Χριστοδούλου ο οποίος κατηγορείται από τον Δρουσιώτη για παιδοφιλία/παιδεραστία, και απάντησε λέγοντας «πείτε μου πού είναι τα παιδιά να τους στείλω γάλα». Η δε απόπειρα του ΔΗΣΥ και της ΕΔΕΚ να παρουσιάσουν τον Δρουσιώτη ως κομμάτι μιας άλλης «αδελφότητας» που δήθεν επιδιώκει «την αποσταθεροποίηση της Κύπρου» ή ξένων κέντρων που «προσπαθούν να επιβάλουν λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας» αγγίζει τα όρια της γελοιότητας και μοιάζει με τη γνωστή συνταγή αντίδρασης μετά από κάθε καινούργια αποκάλυψη. Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι όσα άτομα φέρονται να εμπλέκονται σε αυτό το κύκλωμα και όσα ΜΜΕ ασχολούνται με το ζήτημα δεν έχουν αμφισβητήσει (μάλλον για διαφορετικούς λόγους) την αναφορά για παρεμβάσεις στις διαδικασίες εκποιήσεων. Ένα από τα εντονότερα προβλήματα της τελευταίας δεκαετίας που επιτείνει περαιτέρω τις κοινωνικές ανισότητες. Το πρόβλημα των μη εξυπηρετουμένων δανείων δεν έχει λυθεί, όπως διατείνονται οι τράπεζες. Αντιθέτως, έχει μεταφερθεί σε εταιρείες-αρπακτικά οι οποίες αγόρασαν αυτά τα ΜΕΔ, κερδοσκοπώντας πάνω στις περιουσίες των χρεοκοπημένων δανειοληπτών. Οι διαδικασίες αυτές ξεπλένονται ουσιαστικά από τα πλείστα κυρίαρχα ΜΜΕ που φιλοξενούν σωρηδόν διαφημίσεις πλειστηριασμών, ενώ οι τράπεζες που πούλησαν αυτά τα ΜΕΔ επέστρεψαν σε κερδοφορίες δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Οι καταγγελίες Δρουσιώτη έρχονται να προσθέσουν το στοιχείο της πολιτικής διαπλοκής σε αυτές τις διαδικασίες. Μένει να δούμε αν θα στοιχειοθετηθούν και ποια θα είναι η αντίδραση των θεσμών.

Αναβρασμός στο πολιτικό σύστημα μετά τις καταγγελίες Δρουσιώτη Read More »

EN
EL EN