afoa.cy

προσφυγικό

Τα ψέματα των κυβερνώντων για τα pushbacks

(eng follows)Η κυβέρνηση, με πρώτους τους υπουργούς Πάλμα και Χαρτσιώτη, προτάσσει ψέματα επί ψεμάτων για να μην παραδεχτεί ότι οι δικές της ενέργειες έχουν στοιχίσει τη ζωή σε 7 άτομα ενώ άλλα πολλά αγνοούνται χωρίς να υπάρχει ελπίδα ότι θα βρεθούν εν ζωή. Καταρρίπτοντας τα ψέματα: 1. Tη Δευτέρα 17 Μαρτίου δηλώνει ότι η βάρκα βρέθηκε τυχαία. Την επόμενη μέρα παραδέχεται ότι οι αρχές ήξεραν για την ύπαρξη της βάρκας από την Κυριακή, 16 Μάρτη. 2. Δηλώνει ότι δεν έγιναν τα οποιαδήποτε pushback τις προηγούμενες μέρες. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες (UNHCR) με επίσημη ανακοίνωση επιβεβαιώνει ότι έγιναν pushback σε τουλάχιστον τρεις βάρκες με περίπου 80 πρόσφυγες από τη Συρία στις 13-14 Μαρτίου. 3. Στοχοποιεί, όπως και οι προηγούμενοι, τη UNHCR ότι δήθεν υπερβάλλει και απαξιώνει άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις που ανέδειξαν τα pushbacks, προσπαθώντας να τις παρουσιάσει ως αναξιόπιστες. H διενέργεια pushbacks από την ΚΔ από το 2020 και μετά είναι καταγεγραμμένη με σωρεία δεδομένων και από καταδικαστική απόφαση του ΕΔΑΔ. 4. Εν τέλει παραδέχεται ότι υπήρξε «περιστατικό» την 13-14 Μαρτίου αλλά ότι αυτό έγινε έξω από τα χωρικά ύδατα της Κύπρου, και άρα δεν είναι παράνομο. Σε κάθε περίπτωση, τα κράτη έχουν υποχρέωση παροχής βοήθειας και διάσωσης ασχέτως αν το σκάφος βρίσκεται ή όχι στα χωρικά τους ύδατα. 5. Διασύρει τον δημοσιογράφο Κώστα Κωνσταντίνου με ψευδείς ισχυρισμούς ότι το υλικό που αποδεικνύει τη διενέργεια pushback και που ο ίδιος έφερε στη δημοσιότητα είναι αναληθές. Έχει αποδειχθεί ότι το υλικό είναι αξιόπιστο. ——– There is no end to the government’s lies in its attempt to avoid admitting that its own actions have cost the lives of 7 people, while many others are still missing with no real hope of being found alive. Busting the lies: On Monday, March 17, the government claims that the sinking boat was found by chance. The next day, it admits that the authorities knew about the boat’s existence since Sunday, March 16. The government claims that no pushbacks were carried out in the preceding days. The UN High Commissioner for Refugees (UNHCR) officially confirms that pushbacks of at least three boats carrying around 80 refugees from Syria took place between March 13-14. Like previous governments, it targets the UNHCR, accusing it of exaggerating and undermining other non-governmental organizations that brought to light the pushbacks, attempting to portray them as unreliable. That the Republic of Cyprus has been carrying out pushbacks from 2020 onwards is well documented and is confirmed by a relevant judgment of the European Court of Human Rights (ECHR). Finally, the government admits that there was an “incident” on March 13-14, but that it occurred outside of Cyprus’ territorial waters, and therefore, it had not been illegal. In any case, states have an obligation to provide assistance and to rescue boats in distress regardless of whether they are inside or outside their territorial waters. The government attempts to discredit journalist Kostas Konstantinou with false claims that the evidence he brought to light proving the occurrence of pushbacks is false. The material has been proven to be reliable.

Τα ψέματα των κυβερνώντων για τα pushbacks Read More »

Μη ελκυστικός προορισμός = υγρό νεκροταφείο

Την ώρα που ο εθνικιστής υφυπουργός Μετανάστευσης διατεινόταν σε συνέντευξή του στον Φιλελεύθερο ότι «εξ όσων γνωρίζει, δεν υπάρχουν οδηγίες για pushbacks», τουλάχιστον εφτά άνθρωποι έχαναν τη ζωή τους σε ναυάγιο στα ανοιχτά του Κάβο Γκρέκο. Άλλα 12 άτομα που επέβαιναν στη βάρκα που προερχόταν από την εμπόλεμη Συρία αγνοούνται. Αυτή είναι η μεταναστευτική πολιτική των κυβερνήσεων Αναστασιάδη και Χριστοδουλίδη. Όταν ο Υφυπουργός Μετανάστευσης περηφανευόταν χτες στις εφημερίδες ότι έχει μετατρέψει την Κύπρο «σε μη ελκυστικό προορισμό για τους μετανάστες», εννοούσε ότι επιτρέπεται να ασκείται η όποια μορφή βίας στα σώματά τους, τόσο στα σύνορα όσο και στο εσωτερικό. Όταν ο Υφυπουργός λέει ότι «δεν υπάρχουν οδηγίες για pushbacks», εννοεί ότι τα pushbacks θα συνεχίσουν να γίνονται, παρά το γεγονός ότι είναι παράνομα και παρά το ότι η Κύπρος καταδικάστηκε από το ΕΔΑΔ τον Οκτώβρη του 2024 για επαναπροωθήσεις Σύρων προσφύγων. Υπενθυμίζουμε, επίσης, τον εγκλωβισμό δεκάδων προσφύγων για έξι και πλέον μήνες στη νεκρή ζώνη μεταξύ Μάη – Νοέμβρη 2024, και τις κρατικές δολοφονίες του Ανισούρ Ραχμάν τον Απρίλη του 2024 στη Λεμεσό και του Σοαΐμπ Κχαν στην Ποταμιά τον Γενάρη του 2025. Οι μετανάστες είναι της Γης οι κολασμένοιΣτον κόσμο των αφεντικών είμαστεν ούλλοι ξένοι

Μη ελκυστικός προορισμός = υγρό νεκροταφείο Read More »

Τέλος στον εγκλωβισμό προσφύγων στη Νεκρή Ζώνη

Οι δεκάδες πρόσφυγες που είχαν εγκλωβιστεί στη Νεκρή Ζώνη για αρκετούς μήνες εξαιτίας των ενεργειών της κυβέρνησης της ΚΔ έχουν πλέον περάσει στη νότια πλευρά. Πιθανότατα υπό την πίεση της καταδίκης από το ΕΔΑΔ τον περασμένο μήνα για τα παράνομα pushbacks, ο υφυπουργός Μετανάστευσης είχε ήδη προαναγγείλει πριν από δύο εβδομάδες ότι θα επιτραπεί στους πρόσφυγες η είσοδος και η πρόσβαση στις διαδικασίες ασύλου, όπως ούτως ή άλλως είναι υποχρεωμένο το κράτος να τους παρέχει. Μάλιστα, την περασμένη εβδομάδα οι δικηγόροι των προσφύγων κατέθεσαν κατεπείγον αίτημα (Rule 39) στο ΕΔΑΔ, ζητώντας τον άμεσο απεγκλωβισμό των προσφύγων από τη Νεκρή Ζώνη. Προηγουμένως, είχε κατατεθεί και προσφυγή σε κυπριακό δικαστήριο για ακόμα μια άλλη ομάδα ατόμων. Από τον Μάιο, η κυβέρνηση της ΚΔ προχώρησε άτυπα στη δημιουργία δύο camps εντός της Νεκρής Ζώνης, μεταφέροντας εκεί πρόσφυγες που είτε συλλαμβάνονταν από κοντινές περιοχές είτε προέρχονταν από το Πουρνάρα. Όπως είχαμε γράψει σε προηγούμενα δημοσιεύματα, ο πολιτικός σκοπός της κυβέρνησης ήταν προφανώς να εργαλειοποιήσει την κατάσταση, να προκαλέσει ένταση στη γραμμή αντιπαράταξης και να εμφανιστεί ως εθνικός σωτήρας σε ακροδεξιά ακροατήρια. Η κυβέρνηση προχώρησε εγκληματικά σε βασανισμό δεκάδων ανθρώπων, υποβάλλοντάς τους σε εξευτελιστικές συνθήκες διαβίωσης με ελάχιστη τροφή, καύσωνα, έλλειψη δομών υγιεινής και κουνούπια. Όπως ήταν αναμενόμενο, το μόνο που κατάφερε είναι μια μεγάλη τρύπα στο νερό: η άτυπη δημιουργία camp κατέρρευσε νομικά, το ζήτημα έγινε θέμα διεθνών μέσων ενημέρωσης, και πλέον δεν μπορούσε να εμποδίσει τους πρόσφυγες από το να αιτηθούν άσυλο. Αυτή η υπόθεση, όμως, αφήνει πίσω της επικίνδυνες παρακαταθήκες. Η άνευ προηγουμένου σύγκρουση με την ΟΥΝΦΙΚΥΠ, καθώς και η έμμεση αναγνώριση της Πράσινης Γραμμής ως συνόρου από την πλευρά της ΚΔ, είναι εξελίξεις που δεν θα σβηστούν εύκολα.

Τέλος στον εγκλωβισμό προσφύγων στη Νεκρή Ζώνη Read More »

Η συμβολική βία ως όργανο του φασισμού

✍🏾 Χριστόφορος Πισσαρίδης Η συμβολική βία, μια έννοια που αναπτύχθηκε από τον κοινωνιολόγο Pierre Bourdieu, αναφέρεται στην επιβολή των αξιών, των κανόνων και των συμβόλων μιας κυρίαρχης ομάδας σε περιθωριοποιημένες κοινότητες, νομιμοποιώντας και διαιωνίζοντας έτσι την ανισότητα. Σε φασιστικά πλαίσια, αυτό εκδηλώνεται συχνά μέσω ιδεολογιών και συμβόλων που ενισχύουν την κυριαρχία μιας ομάδας ενώ υποβαθμίζουν άλλες.  Ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στη συμβολική βία των υπό δημιουργία φασιστικών καθεστώτων του 20ου αιώνα.  Κατά την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του 1930, οι πρώτες επιθέσεις σε κομμουνιστές, σε άλλους πολιτικούς αντιπάλους και σε Εβραίους συνέβαιναν δημόσια, με τους περισσότερους πολίτες να παρακολουθούν χωρίς να αντιδρούν. Η συλλογική αυτή σιωπή έδωσε χώρο στη φασιστική βία να γίνει αποδεκτή και να κλιμακωθεί.  Παράλληλα, στην πρώιμη φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι, οι σκουάδρες (squadristi), ένοπλες στρατιωτικές ομάδες, επιτίθενται σε σοσιαλιστές, μετανάστες και αντιφασίστες. To κράτος δικαίου, όχι μόνο παρουσιαζεται ανίκανο να τιμωρήσει τις επιθέσεις αυτές, αλλά στη συνέχεια τις ανεχόταν και μετά τις ενθάρρυνε, θέτοντας τα θεμέλια για την πλήρη φασιστικοποίηση της χώρας. Τα ιστορικά αυτά παραδείγματα αποδεικνύουν πως η συμβολική βία δεν είναι ένα τυχαίο ή αποσπασματικό φαινόμενο, αλλά μια στρατηγική που χρησιμοποιείται για να εδραιώσει την κυριαρχία και να νομιμοποιήσει τον αποκλεισμό των περιθωριοποιημένων κοινοτήτων. Είτε μέσω της σιωπής των πολιτών, όπως στη Ναζιστική Γερμανία, είτε μέσω της κρατικής ατιμωρησίας, όπως στην Ιταλία του Μουσολίνι, η συμβολική βία ανοίγει τον δρόμο για την κανονικοποίηση και κλιμάκωση της φυσικής βίας. Αν συνδέσουμε αυτά τα ιστορικά μαθήματα με τα πρόσφατα περιστατικά ρατσιστικών επιθέσεων στη Λεμεσό, μπορούμε να δούμε πώς αυτή η αλυσίδα εξελίσσεται ξανά, αυτή τη φορά στους δικούς μας δρόμους. Οι επιθέσεις στους μετανάστες διανομείς δεν είναι μεμονωμένα γεγονότα αλλά εκδηλώσεις μιας βαθύτερης, διαρθρωτικής μισαλλοδοξίας που έχει αρχίσει να κανονικοποιείται. Η συμβολική βία εκφράζεται μέσω της περιθωριοποίησης και του στιγματισμού αυτών των ανθρώπων ως «ξένων σωμάτων», δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την αποδοχή της φυσικής βίας εναντίον τους. Όπως συνέβη και στα φασιστικά καθεστώτα του παρελθόντος, το κράτος παρουσιάζεται ανίκανο να προστατέψει τα θύματα και να επιβάλλει τον νόμο. Αυτή η αδράνεια, αν συνεχιστεί, μπορεί να ενθαρρύνει περαιτέρω την κλιμάκωση της βίας, όπως συνέβη όταν οι σκουάδρες του Μουσολίνι ανέλαβαν δράση χωρίς συνέπειες. Και εδώ, η κοινωνική σιωπή παίζει καταλυτικό ρόλο: όσο οι επιθέσεις συνεχίζουν να λαμβάνουν χώρα υπό το βλέμμα μιας αδιάφορης κοινωνίας, τόσο ενισχύεται η νομιμοποίηση του φασισμού. Αν δεν αντιδράσουμε τώρα, κινδυνεύουμε να δούμε την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Η φασιστική βία, είτε συμβολική είτε φυσική, στρέφεται ενάντια σε ό,τι αντιλαμβάνεται ως διαφορετικό και επικίνδυνο. Οι φασιστικές επιθέσεις δεν στρέφονται όμως αόριστα ενάντια σε ξένα άτομα, αλλά ενάντια σε φτωχούς εργάτες και εργάτριες, στα πιο ευάλωτα κοινωνικά σύνολα. Η βία αυτή είναι, λοιπόν, εξαιρετικά επικίνδυνη όχι μόνο για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια, αλλά και για τη συνοχή και αλληλεγγύη της εργατικής τάξης. Χρειάζεται μαζική κινητοποίηση και αποφασιστικότητα για να σπάσουμε τον κύκλο της ατιμωρησίας και της συνενοχής. Γιατί αν κάτι μας δίδαξε η ιστορία, είναι πως όταν η συμβολική βία αφεθεί να δράσει ανενόχλητη, η φυσική βία δεν αργεί να ακολουθήσει.

Η συμβολική βία ως όργανο του φασισμού Read More »

Δύο μέτρα και δύο σταθμά στην υποδοχή προσφύγων

Η εμμονή ΜΜΕ και κυβέρνησης με τις αφίξεις Σύρων προσφύγων (και ΟΧΙ μεταναστών)  οδηγεί αναπόφευκτα στην ανάγκη να συζητήσουμε τελικά τους αριθμούς που κατά τ’ άλλα δεν θεωρούμε ότι προσδίδουν οποιαδήποτε ουσία. Σύροι ζούσαν στο νησί και πριν το 2011, όταν με την έναρξη του εμφυλίου πολέμου η παρουσία τους άρχισε να ενισχύεται, παρά τις αυξομειώσεις μέσα σε αυτά τα 13 χρόνια. Μολονότι σε αυτό το διάστημα ο αριθμός αφίξεων προσφύγων από τη Συρία είναι μικρότερος συγκριτικά με άλλες εθνικότητες, εντούτοις συγκεντρώνει τη μεγαλύτερη προσοχή και προβολή από τα ΜΜΕ.   Την ίδια ώρα, περίπου 19 χιλιάδες Ουκρανοί πρόσφυγες βρήκαν καταφύγιο στην Κύπρο μετά την εισβολή της Ρωσίας τον Φλεβάρη του 2022. Παράλληλα, περίπου 50 με 80 χιλιάδες Ρώσοι ζουν στο νότιο τμήμα της Κύπρου. Το έντονο ρωσο-ουκρανικό στοιχείο δεν φαίνεται να ενοχλεί τόσο το κράτος και τα πλείστα ΜΜΕ, όσο «ενοχλούν» οι Σύροι, οι αφίξεις των οποίων συνοδεύονται συχνά από τίτλους περί «εισβολής».  Δεν λέμε ότι το κράτος πρέπει να διώχνει και τους Ουκρανούς πρόσφυγες. Αντιθέτως, η φιλοξενία που προσφέρεται σε όσους/ες φεύγουν από την εμπόλεμη Ουκρανία, θα έπρεπε να προσφέρεται και σε όσους/ες φεύγουν από την εμπόλεμη Συρία.  Αντί φιλοξενίας, οι λέξεις «παράνομοι,  εισβολείς, λαθρομετανάστες,  απέλαση»,  διαδέχονται η μία την άλλη επιτυγχάνοντας την επιδιωκόμενη απανθρωποίηση. Πλέον δεν μας ενδιαφέρει  εάν κάποιος πέθανε ή ποιες συνθήκες οδήγησαν στο να χαθεί ακόμη μια ανθρώπινη ζωή παρά μόνο αν διαμένει στην Κύπρο «παράνομα» ή αν έφτασε από τη Συρία ή το Λίβανο. Οι πολιτικές της κυβέρνησης όχι μόνο παράνομες, αλλά κυρίως απάνθρωπες, μονοπωλούν τα δελτία ειδήσεων που ανέλαβαν το ξέπλυμά της. Οι επαναπροωθήσεις έχουν μπει στο καθημερινό λεξιλόγιο πολιτικών και δημοσιογράφων και παρουσιάζονται ως «νίκη της Κυπριακής Δημοκρατίας» [αλήθεια ενάντια σε ποιους; στους φτωχούς κατατρεγμένους πρόσφυγες;], κανονικοποιώντας τη δολοφονική αυτή πρακτική ενώ οι αυθαιρεσίες της αστυνομίας σε στεριά και θάλασσα εντείνονται με αποκορύφωμα τη δολοφονία του Ανίς. Τις τελευταίες εβδομάδες ξεσκεπάστηκε η αποτυχία της πολυδιαφημιζόμενης κατά τα λεγόμενα της κυβέρνησης «επιτυχημένης μεταναστευτικής πολιτικής». Μια πολιτική που βασίστηκε σε έναν αγώνα αριθμών, η επιτυχία του οποίου βασιζόταν στο ισοζύγιο επιστροφές – αφίξεις.  Αυτή ακριβώς η στρατηγική απανθρωποποίησης του μεταναστευτικού/προσφυγικού κορυφώθηκε την περίοδο Νουρή και παίρνει μια νέα διάσταση τα τελευταία 24ωρα.   Το Σάββατο οφείλουμε όλες και όλοι να σταθούμε δίπλα στις κοινότητες μεταναστών και προσφύγων και απέναντι στις ρατσιστικές και απάνθρωπες κυβερνητικές πολιτικές.   #migrantslivesincyprusmatter

Δύο μέτρα και δύο σταθμά στην υποδοχή προσφύγων Read More »

EL