afoa.cy

εθνικισμός

Η λερωμένη, δεξιά πολυκατοικία

Άρθρα /

✍🏾 Ανδρέας Ριρής Όσα εκτυλίσσονται μπροστά στις οθόνες μας με το καλημέρα του 2026 προκαλούν αισθήματα οργής, αηδίας και απελπισίας. Πρώτα, το βίντεο στο οποίο οι στενοί συνεργάτες του Νίκου Χριστοδουλίδη εμφανίζονται πρόθυμοι να λάβουν εισφορές σε μετρητά ώστε να παρακάμψουν το ταβάνι του €1 εκατομμυρίου για τα έξοδα της προεκλογικής εκστρατείας του προέδρου. Στο οποίο βίντεο, η απάντηση της κυβέρνησης ήταν ότι πρόκειται για υβριδικό πόλεμο από τρίτη χώρα (βλέπε Ρωσία), χωρίς όμως να διαψεύδονται ή να σχολιάζονται οι ισχυρισμοί του πρώην υπουργού Ενέργειας, Γιώργου Λακκοτρύπη, ή του τέως διευθυντή του γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας, Πάμπου Χαραλάμπους. Αντιθέτως, ο κ. Λακκοτρύπης βρίσκεται σήμερα υπό διερεύνηση για φοροδιαφυγή, ενώ ο κ. Χαραλάμπους αναγκάστηκε να υποβάλει την παραίτησή του. Μετά, είχαμε το πιστολίδι στη Λάρνακα για το οποίο έγιναν πάνω από 15 συλλήψεις, ανάμεσα στις οποίες «γνωστού επιχειρηματία» της πόλης. Τόσο «γνωστός» είναι αυτός ο επιχειρηματίας, ώστε να έχει προσβάσεις στο προεδρικό, τον Δημοκρατικό Συναγερμό (ΔΗΣΥ) και -οποία έκπληξις- στο Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (ΕΛΑΜ). Το οποίο ΕΛΑΜ, αφού τις πρώτες μέρες μετά το πιστολίδι βγήκε να πει τα γνωστά φαιδρά για την εγκληματικότητα από τις μεταναστευτικές κοινότητες, μόλις συνελήφθη ο «γνωστός επιχειρηματίας» το γύρισε στις γαργάρες. Σε ό,τι αφορά τα υπόλοιπα γαλάζια στρατόπεδα, θα ανέμενε κανείς, μετά από αυτά τα δύο συμβάντα τα οποία αφήνουν τεράστιες σκιές πάνω στην κυβέρνηση και την ευρύτερη δεξιά, να υπάρξει μια στοιχειώδης περισυλλογή και αυτοσυγκράτηση. Αντί αυτού, τόσο ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης απαντώντας στην κριτική για το βίντεο, όσο και η Πρόεδρος της Βουλής και του ΔΗΣΥ Αννίτα Δημητρίου, μετά τη δράση του οργανωμένου εγκλήματος στη Λάρνακα, βγήκαν να κουνήσουν το δάχτυλο, σε διαφορετικούς μεν τόνους, αλλά επί της ουσίας με το ίδιο μήνυμα. Ο μεν Χριστοδουλίδης απειλώντας τα κόμματα ότι αν συνεχίσουν να επικρίνουν την κυβέρνηση θα επιτρέψουν στον λαϊκισμό να κερδίσει έδαφος στις βουλευτικές εκλογές. Ωσάν και ο ίδιος να μην έχει καμιά ευθύνη για την άνοδο του λαϊκισμού, όταν παίζει το παιγνίδι της ακροδεξιάς στο μεταναστευτικό ή μιλά χωρίς να λέει τίποτα στο Κυπριακό, διαιωνίζοντας τη διχοτόμηση. Η δε Δημητρίου προειδοποιώντας τους ψηφοφόρους ότι, αν δεν βγάλουν πρώτο κόμμα τον ΔΗΣΥ, περίπου θα ανοίξουν οι πύλες της κολάσεως. Λες και στα τόσα χρόνια που ο ΔΗΣΥ είναι πρώτο κόμμα και κατέχει ή συμμετέχει (σ)την εξουσία, όλα δουλεύουν ρολόι. Οφείλουμε πάντως να αναγνωρίσουμε στη δεξιά το ένστικτο της επιβίωσης. Τι κι αν δηλώνει ο ΔΗΣΥ αντιπολίτευση, τι κι αν βρίσκεται το ΔΗΚΟ στη συγκυβέρνηση, το φλερτ για συνεργασία δεν λέει να σταματήσει. Πρώτα ο Χάρης Γεωργιάδης με τον Χρύση Παντελίδη (ειρήσθω εν παρόδω, οι αγαπημένοι βουλευτές του ισραηλινού λόμπι), τώρα και η Αννίτα ζητούν συνεργασία βασισμένη σε «κοινές θέσεις στην εξωτερική πολιτική και την οικονομία» (αμφότερες αρμοδιότητες της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά ας το προσπεράσουμε αυτό). Μέσα σε όλα αυτά, αποκορύφωμα της φαρσοκωμωδίας που λέγεται «μεγάλη δεξιά πολυκατοικία», αποτέλεσε η κοκορομαχία ΔΗΣΥ – ΕΛΑΜ για το μνημόσυνο του ολετήρα της Κύπρου Γεώργιου Γρίβα. Και να λέει η δήθεν μετριοπαθής Αννίτα ότι «ο ΔΗΣΥ πήγαινε στα μνημόσυνα του Γρίβα πριν καν υπάρξει το ΕΛΑΜ». Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν… Αλλά για χάρη της ιστορικής μνήμης, να πούμε ότι μια χαρά πήγαιναν στα μνημόσυνα του Γρίβα οι ελαμίτες ως συναγερμικοί πριν ιδρυθεί το παράρτημα της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή στην Κύπρο. Κι επειδή δεν είμαστε χρυσόψαρα, να υπενθυμίσουμε στην κ. Δημητρίου ότι ουδένα πρόβλημα είχε να αναλάβει την προεδρία της βουλής με τις ψήφους των τεσσάρων ελαμιτών βουλευτών το 2021. Ούτε, όπως φαίνεται, να συναγελάζεται με τον ίδιο «γνωστό επιχειρηματία» που προωθεί το ΕΛΑΜ στο «περιβόλι» του.

Η λερωμένη, δεξιά πολυκατοικία Read More »

Εθνικισμός – Έθνος – Κράτος

Άρθρα /

✍🏾 Δημήτρης Δημητρίου Με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου και τα συνθήματα που ακούστηκαν από παρελαύνοντες εθνικιστές, θα ήταν καλό να κάμουμε μια συνοπτική αναφορά του εθνικισμού σε σχέση με το έθνος και κράτος. Έθνος = Κράτος; Υπάρχει μια ιστορικά τεκμηριωμένη παραδοχή ότι τα κράτη δεν ταυτίζονται κατ’ ανάγκη με τα έθνη, ακόμα κι αν ερμηνεύσουμε το «έθνος» με την πιο απλοϊκή εξήγηση, αυτήν της κοινής γλώσσας ή και θρησκείας. Στο Βέλγιο υπάρχουν οι Φλαμανδοί, οι Βαλλόνοι και οι Γερμανόφωνοι. Η Ελβετία αποτελείται  από αρκετές, διαφορετικές εθνότητες. Ακόμα και στην Κίνα, που αποτελεί ιστορικά ίσως την πιο ομογενοποιημένη χώρα, υπάρχουν 56 αναγνωρισμένες εθνοτικές ομάδες όπως, π.χ., οι Ουιγούροι, πέραν από την πλειοψηφική εθνότητα των Χαν. Αντίστροφα, μπορούμε να πούμε ότι ένα έθνος δεν ταυτίζεται κατά ανάγκη με ένα και μόνο κράτος. Υπάρχουν έθνη που αντιπροσωπεύονται από περισσότερα από ένα κράτη: Οι ισπανόφωνοι Κρεολοί στη Λατινική Αμερική έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο πολιτικό διαζύγιο μεταξύ της μητροπολιτικής Ισπανίας (και Πορτογαλίας όσον αφορά την Βραζιλία) και των ισπανικών αποικιών στη νότια και κεντρική αμερικανική ήπειρο. Ομοίως, οι αγγλόφωνοι πληθυσμοί υπάρχουν κατά εκατομμύρια σε ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία κ.λπ. Εθνικισμός και ΈθνοςΟ εθνικισμός που πάντοτε προηγείται της προσπάθειας κατασκευής ενός έθνους- κράτους έχει να κάμει με την εξής εξίσωση: Κράτος=Έθνος=Αυτοδιάθεση-Λαϊκή Κυριαρχία. Ιστορικοί υιοθετούν την άποψη ότι υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά στην ερμηνεία και ιεράρχηση των παραμέτρων της εξίσωσης μεταξύ των δημοκρατικών επαναστατικών δυνάμεων και των εθνικιστών. Οι επαναστάτες δημοκράτες ιεραρχούν τη λαϊκή κυριαρχία. Σε σχέση με το κράτος,  οι πολίτες θεωρούνται «ο λαός». Σε σχέση με την υπόλοιπη ανθρωπότητα το κράτος θεωρείται έθνος. Οι εθνικιστές, από την άλλη,  επικεντρώνουν σ’ αυτή την εξίσωση την προσοχή τους στο «έθνος», που αποτελεί κατ’ αυτούς τη συνέχεια μιας εθνοτικής   κοινότητας που προϋπήρχε του κράτους,  που γεννήθηκε μέσα από τα βάθη της αρχαιότητας και που έμεινε αναλλοίωτη  μέσα από το πέρασμα των αιώνων. Αυτή η αντίληψη καταλήγει να θεωρεί  αναφαίρετο δικαίωμα τη μονοπώληση και  την απόλυτη αποκλειστικότητα στη διαχείριση του πολιτικού μορφώματος  αυτού που ονομάζεται κράτος.  Η κατασκευή του έθνους είναι ένας νεωτερισμός που αναδείχθηκε κυρίως μέσα στον 19ο αιώνα και παρουσιάστηκε ως ιστορική αναγκαιότητα όταν η  ανθρωπότητα βρέθηκε στο ιστορικό σταυροδρόμι όπου συναντιόντουσαν τρεις δρόμοι: Α. Ο ανερχόμενος καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής με τη βιομηχανοποίηση και την ανάγκη συνεννόησης και εκπαίδευσης του λαού στις νέες αναδυόμενες οικονομικές σχέσεις και προκλήσεις καθώς και για την προστασία των συμφερόντων της τοπικής αστικής τάξης. Ο ‘Ενγκελς το 1845 έγραφε: «{…..}  Η αστική τάξη σε κάθε χώρα έχει τα δικά της συμφέροντα και {… } ποτέ δεν μπορεί να υπερβεί την εθνικότητα».  Β. Η νέα τεχνολογία της τυπογραφίας, που βοήθησε στην επισημοποίηση και διάδοση ενός συγκεκριμένου γλωσσικού ιδιώματος και χρησιμοποιήθηκε ως συνεκτικός κρίκος μεταξύ των ανθρώπων μέσα στο κράτος. Η τυπογραφία ανέδειξε ένα προϋπάρχον γλωσσικό ιδίωμα σε μια ολοκληρωμένη γλώσσα που επιβάλλεται, πολλές φορές ακόμα και με τη βία, σε κάποιες κοινότητες εντός του κράτους.   Σ’ αυτό να θυμίσω ότι ακόμα και μέσα στον  20ο αιώνα απαγορευόταν σε διάφορες εθνότητες στην Ελλάδα  να μιλούν οποιαδήποτε γλώσσα πέραν της Ελληνικής. Επί  Μεταξά απαγορεύτηκαν τα Βλάχικα και τα Σλάβικα και όσοι μιλούσαν τη γλώσσα τους πλήρωναν πρόστιμο. Γ.  Η ανάδειξη του ορθολογισμού, στα πλαίσια του οποίου κάποιοι πρωτοπόροι διανοούμενοι  έπεισαν τις μάζες για την ανάγκη της αυτοδιάθεσης και της εμπλοκής των πολιτών στη διακυβέρνηση της χώρας μακριά από τους θεόσταλτους βασιλιάδες  -αυτοκράτορες και τα αλάθητα του Πάπα. Ο Στάλιν προχώρησε με ένα πιο σύνθετο ορισμό του έθνους που συμπεριέλαβε μαζί με την κοινή γλώσσα, το κοινό έδαφος, την κοινή οικονομική ζωή και την κοινή ψυχοσύνθεση. Πλείστοι ιστορικοί θεωρούν  αυτόν τον ορισμό άκαμπτο και δογματικό.  Άλλοι, όπως ο Μπάουερ, τόνισαν την κοινή ιστορική μοίρα και ιδιαίτερα τον ψυχοπολιτισμικό χαρακτήρα μιας κοινότητας ανθρώπων. Είναι προφανές ότι στοιχεία που συνθέτουν τη μια ερμηνεία συγκρούονται με στοιχεία μιας άλλης. Για να φέρω ένα παράδειγμα, αν δεχτούμε τον ορισμό του ψυχοπολιτισμικού χαρακτήρα, που στην Κύπρο είναι κι αυτός αρκετά διαδεδομένος (αλλά για τους Ε/κ αφορά αποκλειστικά και μόνον τους ίδιους), τότε το δικαίωμα των εθνών για αυτοδιάθεση πρέπει να συμπεριλαμβάνει και τους Τουρκοκύπριους. Συνάγεται ότι δεν είναι μόνο οι Ε/κ που έχουν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, αλλά και οι Τ/κ που έχουν ένα ξεχωριστό ψυχοπολιτισμικό χαρακτήρα. Όπως είπε κάποτε ο Λένιν:  «Χωρίς το δικαίωμα του διαζυγίου δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά ελεύθερος γάμος». Άρα, αν ένας Ε/κ εθνικιστής χρησιμοποιεί τον «ξεχωριστό και ιδιαίτερο» ψυχοπολιτισμικό του  χαρακτήρα για να διακηρύξει αυτοδιάθεση-ένωση, τότε και οι Τ/κ έχουν το ίδιο δικαίωμα. Αφήνω κατά μέρος τον κοινό οικονομικό χώρο, αφού η Κύπρος  δεν είχε, στις μεγαλύτερες περιόδους της ιστορίας της τουλάχιστον, ένα κοινό οικονομικό κορμό με την Ελλάδα που να ξεχωρίζει σε σχέση με τις άλλες χώρες με τις οποίες εμπορεύεται. Χαρακτηριστικά όλων των εθνικισμώνΥπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά που τα συναντάμε στους περισσότερους εθνικισμούς στον κόσμο.  Οι εθνικιστές θεωρούν το έθνος ομοιογενές, σαν μια οικογένεια με κοινούς οραματισμούς, συμφέροντα και προσανατολισμούς. Δεν υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι,  είμαστε όλοι αδέλφια, ασχέτως κι αν δεν πρόκειται να γνωρίσω ποτέ τον «αδελφό»  που κατοικεί στο Κολωνάκι ή στις Σέρρες. Άλλο χαρακτηριστικό είναι ότι ο εθνικισμός έχει πάντοτε ανάγκη από ένα εξωτερικό εχθρό, που αν δεν υπάρχει θα τον κατασκευάσει και που δρα σαν κολλητική ουσία ανάμεσα στον λαό (μας ενώνει η «κοινή απειλή»). Επιπρόσθετα, έχουμε και τον αλυτρωτισμό. Οι πατρίδες, που βρίσκονται κάτω από την ξένη μπότα και που περιμένουν την ώρα της λύτρωσης. Όλα αυτά διανθίζονται με μύθους, παλιές ηρωικές πράξεις της «φυλής» τραβηγμένες από τα μαλλιά, παράσημα, τελετουργίες, παρελάσεις, ύμνους, λάβαρα, σημαίες, όλα τα εργαλεία για να τσιμεντώσουν τη λαϊκή ενότητα χρησιμοποιώντας την τεχνική της συναισθηματικής φόρτισης. Ένα άλλο σοβαρό χαρακτηριστικό είναι η μη ανοχή των κοινοτήτων εντός του κράτους που έχουν διαφορετική γλώσσα, θρησκεία, παραδόσεις, ακόμα και διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό. Όλα αυτά συνεργούν σε πράξεις βίας,  εθνοκάθαρσης, ακόμα και γενοκτονίας απέναντι στις μειοψηφίες, ένα χαρακτηριστικό που έχουν όλοι σχεδόν οι εθνικισμοί. Οι εθνικιστές, όμως, στις πλείστες των περιπτώσεων, απέτυχαν να εξατμίσουν πλήρως όλες τις κοινοτικές/εθνοτικές μειοψηφίες ή ομάδες με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά,  παρά τις διώξεις, την καταπίεση, την τρομοκρατία και τις γενοκτονίες. Πώς προχωρούμε στο σήμερα και στο αύριο  Στον σύγχρονο κόσμο η συγκρότηση

Εθνικισμός – Έθνος – Κράτος Read More »

Ο Γρίβας και η τεθλιμμένη νεκρική συνοδεία

Αντιφασισμός, Κυπριακό /

Η μονοδιάστατη και μεροληπτική ανάγνωση και ανάλυση της ιστορίας της Κύπρου δεν είναι κάτι καινούριο και αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους διαιώνισης της διαίρεσης του νησιού. Αυτή ακριβώς η ελλιπής ανάγνωση, επιτρέπει τον εξαγνισμό της ΕΟΚΑ και την ηρωοποίηση εγκληματιών πολέμου όπως ο Γρίβας, υπό την καθοδήγηση και επιρροή του οποίου, από τα μέσα της δεκαετίας του ‘50 έως το 1974, στοχοποιήθηκαν και δολοφονήθηκαν αριστεροί Ελληνοκύπριοι, κακοποιήθηκαν και σφαγιάστηκαν μαζικά Τουρκοκύπριοι/ες, και εκτελέστηκε το πραξικόπημα από την ΕΟΚΑ Β, που έφερε εν τέλει την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων και τη διχοτόμηση της Κύπρου. Πενήντα και βάλε χρόνια μετά τα τραγικά γεγονότα του ’74, το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής ηγεσίας του τόπου όχι μόνο δεν έχει απομυθοποιήσει τα εγκλήματα της ΕΟΚΑ, αλλά συνεχίζει να τα μνημονεύει. Τα χτεσινά θεατρικά με την πρόεδρο της Βουλής και τον υφυπουργό Μετανάστευσης να βαδίζουν σαν σε αρχαία τραγωδία, για να μνημονεύσουν τον Γρίβα, αποτελούν όνειδος για την υπόθεση της κυπριακής ανεξαρτησίας, και προσθέτουν ακόμα ένα καρφί στο φέρετρο της διχοτόμησης. ΥΓ: Δεν ξεχνούμε όσους/ες προσπαθού(σα)ν να μας πείσουν ότι η Αννίτα Δημητρίου είναι κάτι «νέο» στην πολιτική ζωή. Για όσους/ες ακόμα τρέφουν ψευδαισθήσεις για δήθεν φιλελεύθερη στροφή του ΔΗΣΥ, η εικόνα της προέδρου του κόμματος να βαδίζει στις 26 Γενάρη σαν μέλος μιας τεθλιμμένης νεκρικής συνοδείας  στο μνημόσυνο του Γρίβα, έρχεται ως υπενθύμιση ότι ο συναγερμός είναι ο θεματοφύλακας του αμαρτωλού παρελθόντος της «παραδοσιακής» δεξιάς.

Ο Γρίβας και η τεθλιμμένη νεκρική συνοδεία Read More »

Από τα θρανία της Αγγλικής Σχολής στις μάχες των Κοκκίνων – Η ιστορία του Erol Yücesoy

Άρθρα /

Του Αντώνη Αντωνίου* Ο Erol Yücesoy γεννήθηκε το 1941 στη Νήσου, όπου υπηρετούσε εκείνη την εποχή ο κτηνίατρος/χειρουργός πατέρας του.  Το 1953 πήγε για ένα χρόνο σε τουρκικό σχολείο, όμως τον έπεισε ο αδελφός του να πάει στην Αγγλική Σχολή (ΑΣ), αφού την θεωρούσε το καλύτερο σχολείο. Ήταν επίσης το πιο φθηνό σχολείο Μέσης Εκπαίδευσης με δίδακτρα μόνο £9 τον χρόνο.  Πράγματι ο Erol βρήκε στην ΑΣ ένα πολύ καλό περιβάλλον. Εξαιρετικοί καθηγητές που είχαν στενές σχέσεις με τους μαθητές και πολύ καλό ακαδημαϊκό επίπεδο. Ο Erol ενθουσιαζόταν και με τις εξωσχολικές δραστηριότητες, στις οποίες ήταν πολύ δραστήριος: Έπαιζε καλαθόσφαιρα και πετόσφαιρα, ήταν αθλητής στίβου και, πάνω απ’ όλα, ήταν αρχηγός της ομάδας ποδοσφαίρου. Με ενθάρρυνση από τους καθηγητές του έγραφε στο περιοδικό της Σχολής, τόσο στα Αγγλικά όσο και στα Τουρκικά.  Στην ΑΣ ο Erol βρήκε μια καλά δεμένη κοινότητα και ένα ασφαλές περιβάλλον, παρόλο που το 1954-60, όταν ήταν μαθητής, ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος. Η καταπληκτική πλειοψηφία των Ε/κ μαθητών ήταν φιλικοί: «Μόνο ένα 10% δεν ήταν τόσο φιλικοί – απλά μας απέφευγαν».  Τα ταραγμένα χρόνια Εκείνη την εποχή η ΑΣ βρισκόταν κάτω από τον αυστηρό έλεγχο του Διευθυντή Griffin, για τον οποίο ο Erol λέει: «Ήταν αυταρχικός και αδίστακτος. Όταν ήρθε στη Σχολή είχε ήδη αρχίσει τη δράση της η ΕΟΚΑ. Οι απόψεις του ήταν ταυτόσημες με του κυβερνήτη Harding».  Όμως οι μαθητές, όπως και ο Erol, ένιωθαν ότι στη Σχολή υπήρχε εμπιστοσύνη. Έτσι, όταν διαπίστωσε τη Δευτέρα 5 Μαρτίου 1956 ότι την προηγούμενη Παρασκευή τοποθετήθηκε βόμβα στην τάξη του ένιωσε βαθιά απογοήτευση – ούτε θυμό ούτε μίσος. «Είναι μετά από χρόνια που συνειδητοποίησα πόσο αδίστακτη πράξη ήταν», λέει ο Erol. Τότε ένιωσε απογοήτευση, διότι για το υπόλοιπο της χρονιάς υποχρεώθηκαν να κάνουν μάθημα στην κρύα Αίθουσα Εκδηλώσεων. Ίδια ήταν τα συναισθήματά του όταν η ΕΟΚΑ προσπάθησε να κάψει την Αίθουσα Εκδηλώσεων, όταν κυκλοφορούσαν φυλλάδια ή όταν αναγράφονταν συνθήματα στους πίνακες των τάξεων.  Δηλώνει ότι ως Τουρκοκύπριος είχε επίγνωση του Τουρκισμού του, όπως τον αποκαλεί. Οι συνθήκες όμως που επικρατούσαν στη Σχολή δεν ενθάρρυναν την ανάπτυξη του εθνικισμού. Έτσι, δεν ήταν ο Τουρκισμός το κυρίαρχο στοιχείο της ταυτότητας του Erol αλλά η ιδιότητά του ως μαθητής της ΑΣ: «Δεν είχαμε αναπτυγμένα εθνικιστικά αισθήματα. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μας για αντίποινα. Εκτιμούσαμε πολύ τους Ε/κ συμμαθητές μας. Η φιλία μας ήταν πολύ δυνατή και δεν νιώθαμε τότε ότι κινδυνεύαμε». Δείχνει με μεγάλη χαρά φωτογραφίες με συμπαίκτες του στις ποδοσφαιρικές ομάδες (όπου ήταν αρχηγός). Ιδιαίτερα όμως στέκεται στην εκδρομή με ποδήλατα από τη Λευκωσία στην Κερύνεια με Ε/κ και Μαρωνίτες φίλους του, τον Πεππή, τον Πανίκκο και τον Αντρέα. Στα Κόκκινα Με την αποφοίτησή του το 1960, ο Erol βρήκε εύκολα δουλειά σε τράπεζα, την Türk Bankası, όμως το 1962 φεύγει για την Άγκυρα, όπου γράφεται στο Πανεπιστήμιο. Τα γεγονότα του 1963-64 τον βρίσκουν δευτεροετή φοιτητή. Οι δολοφονίες, οι θάνατοι και η βία της περιόδου εκείνης επηρεάζουν τον τρόπο σκέψης του. Ο ίδιος πιστεύει ότι «όταν είσαι μειοψηφία, βλέπεις την πλειοψηφία οπλισμένη, πολύ πιο δυνατή, νιώθεις φόβο. Υπάρχει αβεβαιότητα και βρίσκεσαι σ’ ένα αδιέξοδο. Αυτές οι συνθήκες μου ξύπνησαν εθνικιστικά αισθήματα και ένιωθα την ανάγκη να αντιδράσω». Είναι τούτη την εποχή που αρχίζουν να αναπτύσσονται τα εθνικιστικά αισθήματα στον Erol. Αυτά τα αισθήματα εθνικισμού και πίκρας δυνάμωσαν όταν βρέθηκε στα Κόκκινα. Από την άλλη, υπάρχουν Τ/κ που διατυπώνουν την άποψη ότι η εμπειρία των Κοκκίνων έσπρωξε αρκετούς από τους Τ/κ εθελοντές προς τα αριστερά, καθώς εκτίμησαν πως τα γεγονότα του 1964 υποδαυλίστηκαν από τον ιμπεριαλισμό, ο οποίος επηρέασε τις κυρίαρχες ομάδες και στις δύο κοινότητες. Είναι ενδιαφέρουσες οι τοποθετήσεις ανθρώπων όπως ο Hüseyin Angolemli, Özker Özgür, Naci Talat και Alpay Durduran. Την άνοιξη του 1964, ο Erol κατατάσσεται εθελοντικά μαζί με πεντακόσιους άλλους φοιτητές σε σώμα για να έρθει στα Κόκκινα. Περνά από εντατική εκπαίδευση για ενάμιση μήνα σ’ ένα χωριό 50 χιλιόμετρα έξω από την Άγκυρα: «Ήμασταν όλοι εθελοντές», λέει. «Κανένας δεν μας υποχρέωσε. Κάποιοι Τ/κ φοιτητές αρνήθηκαν να καταταχθούν. Πιθανόν να φοβήθηκαν. Φύγαμε από τη Μερσίνα και δεν μας συνόδεψαν Τούρκοι αξιωματικοί. Όλοι μεταφέραμε οπλισμό». Ο Erol αναφέρει: «Χρησιμοποιήσαμε διαφόρων ειδών βάρκες. Κάποιες ήταν παλιές και έμπαζαν νερά. Εγώ μαζί με είκοσι άλλους ήμασταν πάνω σε πολεμικό πλοίο. Ήμασταν χωρισμένοι σε πέντε ομάδες mücahit, κάθε ομάδα με τον υπεύθυνό της. Μας σκόρπισαν κατά μήκος της πρώτης γραμμής αντιπαράθεσης. Εγώ τοποθετήθηκα στα δυτικά, προς τη μεριά του Παχύαμμου». Ψάχνοντας στα αρχεία των ε/κ εφημερίδων δεν φαίνεται να καταγράφεται αυτή η είσοδος Τ/κ φοιτητών την άνοιξη του 1964. Υπάρχουν μόνο αναφορές το καλοκαίρι του 1964 για ύπαρξη Τούρκων στα Κόκκινα, τους οποίους αποκαλούν «γιουρούκηδες». Όταν έφτασαν στα Κόκκινα η πλειοψηφία των κατοίκων δεν μιλούσε Τουρκικά και, κατά την παραμονή τους εκεί, άρχισαν να διδάσκουν τους κατοίκους την τουρκική γλώσσα.  Ο Erol παρέμεινε στα Κόκκινα σχεδόν δύο χρόνια. Αυτό που ξεχώρισε σ’ αυτή την εμπειρία του ήταν η έλλειψη φαγητού. Έτρωγαν φασόλια, λουβιά, πατάτες και λίγο ψωμί, και συχνά παραπονιούνταν στον Διοικητή.  Λέει χαρακτηριστικά: «Συχνά, όταν μαγείρευαν οι Ε/κ από την άλλη πλευρά και οι μυρωδιές έρχονταν προς το μέρος μας, αυτό ήταν μαρτύριο. Η απόστασή μας ήταν μικρή, γύρω στα 150 μέτρα. Γνώριζαν οι Ε/κ για την έλλειψη φαγητού. Μια φορά κάποιος Ε/κ στρατιώτης στάθηκε απέναντί μας και κρατούσε επιδεικτικά ένα ολόκληρο κοτόπουλο και μας φώναζε: ‘‘Ρε, θέλεις πουλί να φάεις;’’. Νερό είχαμε, αλλά όχι ζεστό νερό για μπάνιο. Μόνο το καλοκαίρι κάναμε μπάνιο, στη θάλασσα».  Στα Κόκκινα ο Erol έκανε και τον μεταφραστή στον Διοικητή και ήταν ο σύνδεσμος με τους στρατιώτες του ΟΗΕ. Μετά από παραμονή 15 περίπου μηνών, μια μέρα τον φώναξε ο Διοικητής του και του είπε να φύγει από τη δυτική πλευρά και να πάει στην ανατολική, διότι θα έρχονταν Φινλανδοί ειρηνευτές με πέντε φορτηγά με τρόφιμα που τα έστελνε ο Μακάριος. Έπρεπε να τους δώσει οδηγίες να τα αφήσουν κοντά στη γραμμή αντιπαράθεσης.  Όμως οι υπεύθυνοι των ομάδων διαφωνούσαν και ήθελαν να απορρίψουν την προσφορά του Μακαρίου. Αμέσως ο στρατιώτης του ΟΗΕ τούς ξεκαθάρισε ότι δεν τον ενδιαφέρει, ούτε τι είπαν οι υπεύθυνοι των ομάδων, ούτε τι σκέφτονταν. Αυτός,

Από τα θρανία της Αγγλικής Σχολής στις μάχες των Κοκκίνων – Η ιστορία του Erol Yücesoy Read More »

Λύκειο Παλλουριώτισσας: fake news και μιντιακό shitstorm

Άφοα, Παιδεία /

Λες και δεν έχει πραγματικά προβλήματα η παιδεία, σήμανε χθες συναγερμός ότι αφελληνίζουν και «απο-χριστιανίζουν» τους μαθητές και μαθήτριες του Λυκείου Παλλουριώτισσας, επειδή αφαιρέθηκε τάχα από τη σχολική στολή το έμβλημα της Παναγίας. Μέσα σε λίγες ώρες αποδείχτηκε ότι πρόκειται για ψευδή είδηση: το έμβλημα δεν αφαιρέθηκε, απλώς το σχολείο, ορθά, έδωσε την επιλογή στους μαθητές να φορούν στολή με ή χωρίς το έμβλημα. Δεν μας εκπλήσσει, βέβαια, η ευκολία με την οποία ακόμα και κυρίαρχα ΜΜΕ προεξάρχοντος του συγκροτήματος Δία διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις – το είδαμε να γίνεται επανειλημμένα το τελευταίο διάστημα. Ο σκοπός τους δεν είναι άλλος από τη δημιουργία κλίματος έντασης σε σχέση με το μεταναστευτικό, αφού τα επαναλαμβανόμενα fake news υποθάλπουν τον ρατσισμό, ακόμα και ανάμεσα σε νέα παιδιά. Διαβάσαμε, επίσης, στον Τύπο την ανακοίνωση του Καθηγητικού Συλλόγου του Λυκείου Παλλουριώτισσας και αναρωτηθήκαμε αν πρόκειται για πιστοποιητικό φρονημάτων τον καιρό του εμφυλίου ή επί Χούντας. Για τους καθηγητές του σχολείου δεν αρκούσε η διάψευση της είδησης. Φαίνεται πως ένιωσαν και την ανάγκη να δηλώσουν πίστη στα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη και να υπερασπιστούν την ελληνική τους καταγωγή. Είναι λυπηρό που ζούμε σε μια χώρα που ακόμα και μικρές αλλαγές, όπως αυτές που αφορούν τη στολή των μαθητών, περνούν μέσα από την ελληνορθόδοξη λογοκρισία. Είναι λυπηρό να ζουν οι ανθρώποι υπό τον φόβο ότι οι σκέψεις, τα λόγια ή οι πράξεις τους μπορούν άνα πάσα στιγμή να ενεργοποιήσουν τον εθνικιστικό «κώδωνα» και να σκορπίσουν τον πανικό. Είναι απελπιστικό να ορίζεται το περιεχόμενο της παιδείας -επίσημο και άτυπο- από το φαντασιακό απωθημένο κάποιων και να περιορίζεται ο διάλογος στα στενά πλαίσια μιας αντιδραστικής, συντηρητικής και απαρχαιωμένης αντίληψης για την εκπαίδευση. Εμείς προτάσσουμε, ξανά και ξανά, την κοσμική εκπαίδευση που, ανάμεσα σε άλλα, διασφαλίζει ότι τα θρησκευτικά σύμβολα αποτελούν προσωπική επιλογή του κάθε ατόμου και δεν επιβάλλονται καθολικά από εθνοκεντρικούς θεσμούς και θρησκευτικές ιδεοληψίες.

Λύκειο Παλλουριώτισσας: fake news και μιντιακό shitstorm Read More »

Ο ρατσισμός και ο εθνικισμός χτύπησαν ξανά σε Αγία Νάπα και Λεμεσό

Άφοα, Αντιφασισμός, Κυπριακό, Μεταναστευτικό - Προσφυγικό /

Όταν την Παρασκευή γράφαμε μετά την καταδίκη του εθνικιστή δικηγόρου, Παναγιώτη Κλεοβούλου, ότι μια απόφαση δικαστηρίου δεν είναι αρκετή για να τελειώνουμε με τον φασισμό, δεν περιμέναμε ότι θα «δικαιωθούμε» την ίδια μέρα. Ο ρατσισμός και ο εθνικισμός χτύπησαν ξανά σε Αγία Νάπα και Λεμεσό, με θύματα μια Τουρκοκύπρια και μετανάστες εργάτες. Και παρά την άμεση ανταπόκριση των αρχών με τη σύλληψη των φερόμενων δραστών, το τηλεφώνημα του Νίκος Χριστοδουλίδης – Nikos Christodoulides προς τον Ερσίν Τατάρ, στο οποίο ισχυρίστηκε πως η επίθεση εναντίον της 25χρονης Τουρκοκύπριας στην Αγία Νάπα δεν οφειλόταν σε ρατσιστικά κίνητρα, αποδεικνύει ότι η ελληνοκυπριακή ηγεσία επιλέγει συνειδητά να αγνοεί το πρόβλημα. Δυστυχώς, η ιστορία της Κύπρου έχει να μας διδάξει πολλά για το πώς μισαλλοδοξία και μνησικακία εκατέρωθεν μπορούν να προκαλέσουν ευρύτερες εθνοτικές συγκρούσεις. Όπως λέγαμε και την Παρασκευή, η μάχη ενάντια στον ρατσισμό και τον φασισμό δεν θα κριθεί μόνο στα δικαστήρια, αλλά πρέπει και θα συνεχιστεί σε όλα τα πεδία.

Ο ρατσισμός και ο εθνικισμός χτύπησαν ξανά σε Αγία Νάπα και Λεμεσό Read More »

EL
EN EL