Ανακοίνωση κοινότητας αγώνα, 18.01.2026 Παρακολουθούμε τη μεγαλύτερη ίσως εξέγερση στο Ιράν από την ισλαμική επανάσταση του 1979. Η τεράστια αύξηση στον πληθωρισμό οδήγησε αρχικά μικροκαταστηματάρχες στο μεγάλο Μπαζάρ της Τεχεράνης να κλείσουν τα καταστήματά τους και να καλούν τον κόσμο σε διαμαρτυρία. Οι διαδηλώσεις εξαπλώθηκαν σε πλατιά κομμάτια του πληθυσμού ενός καταπιεστικού καθεστώτος, ο οποίος έχει να αντιμετωπίσει, μεταξύ άλλων, φτώχεια, καταστολή, λειψυδρία, θανατηφόρα ρύπανση του αέρα και ενεργειακή κρίση. Οι διαδηλώσεις έχουν εξαπλωθεί από την Τεχεράνη σε ολόκληρη τη χώρα και αποτελούν ένα ψηφιδωτό διαφορετικών ταξικών, κοινωνικών και εθνοτικών ομάδων: Από εργάτες που αγωνίζονται για μείωση των τιμών μέχρι άτομα της μεσαίας τάξης που έχουν χτυπηθεί από τον πληθωρισμό, από φεμινίστριες που ζυμώθηκαν στην εξέγερση του κινήματος «Γυναίκες, Ζωή, Ελευθερία» το 2022, μέχρι εθνοτικές ομάδες όπως οι Κούρδοι και οι Μπαλούχοι, από σοσιαλιστές μέχρι φιλοδυτικούς μοναρχικούς. Αναμφίβολα, παρά τις αντιθέσεις που ενυπάρχουν μέσα της και παρά την -και επί του εδάφους- στήριξη από Αμερικανούς και Ισραηλινούς, η εξέγερση με τους πολλούς νεκρούς και την άγρια καταστολή, χρειάζεται τη στήριξη και την αλληλεγγύη ενός διεθνούς κινήματος των από κάτω, που οφείλει να στέκεται αποφασιστικά στην πλευρά των καταπιεσμένων και της εργατικής τάξης ανά το παγκόσμιο. Την ίδια ώρα, καταδικάζουμε απερίφραστα οποιαδήποτε ιμπεριαλιστική εμπλοκή των ΗΠΑ και του Ισραήλ στα εσωτερικά του Ιράν. Οι αυτόκλητοι σωτήρες του λαού του Ιράν, μαζί με τους ντόπιους εθνικιστές συνεργάτες τους, που ξαφνικά απέκτησαν ευαισθησίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, έχουν το θράσος να μας κουνούν το δάκτυλο. Αυτοί που διαπράττουν γενοκτονία δολοφονώντας δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, μεταξύ των οποίων δεκάδες χιλιάδες παιδιά, στην Παλαιστίνη. Αυτοί που ανατρέπουν κυβερνήσεις, βομβαρδίζουν και εισβάλλουν κατά το δοκούν ανά το παγκόσμιο, με μια ατελείωτη λίστα στήριξης σε φασιστικά κράτη κατά τον 20ο και 21ο αιώνα. Αυτοί που φυλακίζουν, διασύρουν, δολοφονούν οποιοδήποτε άτομο εναντιώνεται στις ολοκληρωτικές πολιτικές τους στις ίδιες τους τις χώρες. Είναι ενδεικτικό της υποκρισίας ότι οι περισσότερες αναλύσεις για το Ιράν που προέρχονται από τη Δύση μιλούν αόριστα για “ελευθερίες” και “δικαιώματα”, αποκρύβοντας τόσο τις υλικές συνθήκες που παρακινούν την οργή του κόσμου όσο και, φυσικά, το γεγονός ότι ανάλογοι δικαιωματιστικοί προβληματισμοί δεν εκφέρονται για χώρες φίλιες προς τις ΗΠΑ, όπως η Σαουδική Αραβία. Προσπαθούν να δημιουργήσουν, επομένως, κοινωνική συναίνεση για μια επικείμενη επίθεση. Η ειρωνεία δεν σταματά, όμως, εδώ. Τα καθεστώτα των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι και άμεσα υπεύθυνα για τη σημερινή μιζέρια του λαού του Ιράν. Είναι οι ίδιοι οι Αμερικανοί που οργάνωσαν, μαζί με τους Βρετανούς, πραξικόπημα ενάντια στο κοσμικό καθεστώς του Μοσαντέκ το 1953, ο οποίος είχε κρατικοποιήσει τα πετρέλαια εις βάρος της βρετανικής εταιρείας πετρελαίων, την οποία σήμερα γνωρίζουμε ως BP, εγκαθιστώντας το μοναρχικό καθεστώς του Σάχη. Είναι οι ίδιοι που έχουν επιβάλει τις σκληρότερες ίσως κυρώσεις που έχουν επιβληθεί ποτέ σε κάποιο κράτος, εδώ και τέσσερις δεκαετίες, και έχουν έμμεσα κοστίσει τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων, ενώ συμβάλλουν σε τεράστιο βαθμό και στη σημερινή κρίση, την οποία πληρώνει βεβαίως πρωτίστως η εργατική τάξη του Ιράν. Παράλληλα, να μην ξεχνάμε ότι η σημερινή κρίση απορρέει και από τον Πόλεμο των 12 Ημερών μεταξύ Ιράν – Ισραήλ, όταν το Ισραήλ βομβάρδισε στρατιωτικές και πυρηνικές εγκαταστάσεις της χώρας σε μια αιφνιδιαστική επίθεση, με αποτέλεσμα μια σειρά από οικονομικές και πολιτικές συνέπειες στο καθεστώς του Χαμεϊνί. Σήμερα, ο κίνδυνος μιας νέας ιμπεριαλιστικής επέμβασης αιωρείται πάνω από το Ιράν. Το Ισραήλ αποσκοπεί στη διάλυση του κράτους του Ιράν, διεκδικώντας την απόλυτη υπεροχή του στην περιοχή αλλά και τη διατήρηση του μονοπωλίου του στα πυρηνικά όπλα στη Μέση Ανατολή. Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να πάρουν τον έλεγχο του ορυκτού πλούτου του Ιράν, αλλά στοχεύουν και σε γεωστρατηγικά οφέλη, καθώς το Ιράν βρίσκεται σε συμμαχία με τους ‘μεγάλους’ αντιπάλους των ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα. Έτσι, προσπαθούν να διεισδύσουν στις διαδηλώσεις μέσω πρακτόρων, να δημιουργήσουν ένα αφήγημα περί ευαισθησίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, με σκοπό να νομιμοποιήσουν κάποια επέμβασή τους που θα τους φέρει τα αποτελέσματα που ονειρεύονται. Το σενάριο το ξέρουμε βέβαια πολύ καλά: Ιράκ, Λιβύη, Βενεζουέλα, για να αναφέρουμε μερικά μόνο πρόσφατα παραδείγματα. Ξέρουμε, επομένως, ότι μια πιθανή πτώση του καθεστώτος του Χαμεϊνί δεν σημαίνει αυτόματα και κατ΄ ανάγκη ένα καλύτερο αύριο για το Ιράν, αντιθέτως μπορεί να δημιουργήσει τις συνθήκες για μια μεγαλύτερη υποδούλωση εσωτερικά και εξωτερικά. Εμείς, ως κοινότητα αγώνα στην Κύπρο, αναγνωρίζουμε ότι δρούμε και οργανωνόμαστε σε μια χώρα που η ίδια αποτελεί οικόπεδο των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της υπόλοιπης δυτικής συμμαχίας που επιδιώκει την αποδυνάμωση του Ιράν με κάθε μέσο, ακόμα και αν αυτό προϋποθέτει την εγκαθίδρυση μιας σκληρής μοναρχίας ή έναν εμφύλιο πόλεμο. Επομένως, αντιλαμβανόμαστε ότι η δική μας θέση και αλληλεγγύη προς τον λαό του Ιράν περνά και μέσα από τον αγώνα για την αποδυνάμωση της πολεμικής μηχανής που κινείται εναντίον του. Ως διεθνιστές και διεθνίστριες, απαιτούμε το τέλος των κυρώσεων που εδώ και δεκαετίες έχουν φτωχοποιήσει τη μεγάλη πλειοψηφία του ιρανικού πληθυσμού. Την ίδια ώρα απαιτούμε από το κυπριακό κράτος, που κατά τα άλλα δεν χάνει ευκαιρία να εκφράσει στήριξη σε οτιδήποτε μπορεί να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ, να σταματήσει αμέσως τις απελάσεις Ιρανών πολιτών οι οποίοι βρίσκονται στην Κύπρο. Την ώρα που αναγνωρίζουμε ότι ο κίνδυνος της εξωτερικής απειλής είναι πέρα για πέρα πραγματικός, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η καταπίεση, η εκμετάλλευση και η οργή του ιρανικού λαού, όπως και η καταστολή που δέχεται, είναι εξίσου πραγματικές. Δηλώνουμε απερίφραστα την εναντίωσή μας σε οποιαδήποτε στρατιωτική ή ιμπεριαλιστική επέμβαση των νεοφασιστικών καθεστώτων των ΗΠΑ και Ισραήλ ενάντια στο Ιράν. Τέτοιες επεμβάσεις δεν θα μπορούσαν, άλλωστε, παρά να αποδυναμώσουν τον αγώνα των από κάτω. Είμαστε διεθνιστές, που σημαίνει ότι στηρίζουμε το δικαίωμα των λαών για αυτοδιάθεση: ενάντια σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, αλλά και ενάντια σε εσωτερικούς δυνάστες και καταπιεστές. Στις σημερινές συνθήκες καταπίεσης, εκμετάλλευσης, φτώχειας, και (απειλής) πολέμων, είναι καθήκον μας να στεκόμαστε ώμο με ώμο ενάντια σε κάθε είδος φασισμού και να γίνουμε κομμάτι ενός πραγματικά διεθνιστικού πόλου που θα βάλει σαν πρόταγμα την αλληλεγγύη, αλλά και την αναζήτηση των κοινών προβλημάτων και των κοινών αγώνων μεταξύ των λαών της γειτονιάς μας και ολόκληρου του πλανήτη.

Μετά τη δημοσίευση του βίντεο από την @EmilyTanalyst στο Twitter στις 8 Γενάρη, το κυβερνητικό στρατόπεδο και οι σύμμαχοι του επικεντρώνουν την άμυνά τους γύρω από το επιχείρημα ότι το βίντεο αποτελεί μέρος μιας υβριδικής επίθεσης εναντίον της Κύπρου, είτε από τη Ρωσία είτε από την Τουρκία. Ένα δεύτερο επιχείρημα που χρησιμοποιούν είναι ότι το βίντεο είναι αρκετά μονταρισμένο και άρα παραποιεί την πραγματικότητα.  Ακόμα όμως και αν ισχύουν αυτά, τα όσα λένε και περιγράφουν οι Γιώργος Λακκοτρύπης, Πάμπος Χαραλάμπους και Γιώργος Χρυσοχός στο βίντεο δεν φαίνεται να απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι κανένας τους δεν βγήκε να διαψεύσει την ουσία των όσων εμφανίζονται να λένε στο βίντεο και επικεντρώνονται αντ’ αυτού μόνο στην δήθεν απόπειρα να πληγεί η Κύπρος και ο πρόεδρός της. Γιατί δεν απαντούν, λοιπόν, οι εμπλεκόμενοι στα όσα λένε οι ίδιοι στο βίντεο και τα οποία ΔΕΝ αποτελούν προϊόν μοντάζ; 1. Ο κ. Λακκοτρύπης εμφανίζεται στο βίντεο να λειτουργεί ως λομπίστας. Είναι εγγεγραμμένος στο σχετικό μητρώο; Και είναι θεμιτή πρακτική, ένας λομπίστας να λειτουργεί ως εκπρόσωπος του προέδρου της Δημοκρατίας; 2. Παραβίασε ο κ. Χριστοδουλίδης το όριο προεκλογικών εξόδων του €1 εκατομμυρίου στην προεκλογική του 2023 λαμβάνοντας εισφορές σε μετρητά; 3. Μιλούσαν οι κ.κ. Λακκοτρύπης και Χαραλάμπους με φερόμενους επενδυτές, εξηγώντας τους πώς μπορούν να έχουν ευνοϊκή μεταχείριση από την κυβέρνηση; 4. Ποια είναι η σχέση του κ. Χριστοδουλίδη με τον κ. Χρυσοχό και τη Cyfield, δεδομένου ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος πιάστηκε να λέει ψέματα ότι δήθεν δεν είχαν βρεθεί ποτέ μετά τις εκλογές του 2023; 5. Οι εισφορές που λαμβάνει ο φορέας κοινωνικής στήριξης επηρεάζουν κυβερνητικές πολιτικές; Πέντε χρόνια μετά το μεγάλο σκάνδαλο με τα χρυσά διαβατήρια και το τότε βίντεο του Al Jazeera, το μοτίβο συμπεριφοράς των ατόμων που λυμαίνονται την εξουσία παραμένει αναλλοίωτο, όπως και οι τακτικέςάμυνας των εμπλεκόμενων: ρητορική περί ξένου δάκτυλου και θεωρίες για δήθεν προσπάθεια να πληγεί η χώρα μας, με σκοπό να μετατοπίζεται ο δημόσιος λόγος μακριά από την απόδοση ευθυνών και την λογοδοσία για τη διαφθορά.

The deeper the global capitalist crisis sinks, the further war spreads, threatening a conflict more violent and catastrophic than ever, the more severe and irreversible the climate crisis becomes year on year, the harder societies struggle to organise and defend themselves against bigotry and hatred, places like Cyprus become a microcosm of this wider developments. The media and an increasingly fascist political system try to convince us that the interests of the social majority are bound up with the interests of the powerful, with the trade routes they promise to carve out, with the blood of peoples, naturally, and toss us a few crumbs in return. They try to persuade us that our enemies are Shoaib and the poor of this world, and that our friends are the Netanyahus and wealthy investors of every stripe. Not a word about the people being driven into destitution: in 2025 we counted nine confirmed deaths of people living in housing insecurity and energy poverty. Not a word about the lack of policy on wildfires and water shortages, which year after year destroy lives. Within this dystopian framework, the streets of Cyprus weave together the thread of resistance, dignity and truth that unspools from Gaza to London and back. The message of the global Sumud flotilla (sumud means resilience and steadfastness in Arabic) which tried to prevent the enforced starvation of two million people, spread from the Mediterranean to the Presidential Palace, defying the batons and tear gas of the state’s paid killers. The struggles for free expression, against censorship and repression, run from the artistic sphere right up to the arrogance of power that thinks it can ban demonstrations and silence, through arrests, those who expose its crimes against society. We’re preparing for another year of struggle and resistance against capitalism, racism, patriarchy, and towards social and environmental justice, hoping we can lay the foundations to reverse the course to destruction. Happy New Year—and an insurgent 2026!

Όσον βαθυνίσκει η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, όσον ο πόλεμος επεκτείνεται με κίνδυνο μια γενίκευση πιο βίαιη τζιαι καταστροφική που ποττέ, όσον η κλιματική κρίση γίνεται χρόνο με το χρόνο σσειρόττερη τζιαι ανεπίστρεπτη, όσον οι κοινωνίες προσπαθούν να οργανωθούν τζιαι να αμυνθούν απέναντι στη μισαλλοδοξία τζιαι το μίσος, μέρη σαν την Κύπρο αποτελούν μια μικρογραφία τούτης της κίνησης. Η Κύπρος έσσιει δεκαετίες που χρησιμοποιείται σαν στρατιωτικό οικόπεδο, σαν αβύθιστο αεροπλανοφόρο τζιαι δίοδος για τα στρατεύματα των αυτοκρατοριών της κάθε εποχής. Οι αγγλικές βάσεις χρησιμοποιούνται για να βομβαρδίζουν γειτονικούς λαούς στη Συρία ή την Υεμένη τζιαι για να κατασκοπεύκουν εναντίον του πληθυσμού της Γάζας. Η συμμαχία 3+1 (Κύπρος, Ελλάδα, Ισραήλ & ΗΠΑ) παρέχει γη, αέρα τζιαι νερό στον αμερικανικό στρατό, η Εθνική Φρουρά μετατρέπεται σε μια προέκταση του IDF, τζιαι οι κρατικοί θεσμοί της Κυπριακής Δημοκρατίας εγίναν δρόμος για να εξάγεται στον κόσμο η πολιτική προπαγάνδα τζιαι η στρατιωτική τεχνολογία του Ισραήλ. Την ίδια ώρα, η Κύπρος αποτελεί τζιαι πέρασμα των ανθρώπων που προσπαθούν να ξεφύγουν που τους πολέμους, την εξαθλίωση τζιαι τη μιζέρκα, που προκαλεί ο παγκόσμιος νεοφιλελευθερισμός, η νεο-αποικιοκρατία τζιαι η οικονομική ανισότητα που εν πιο μεγάλη που ποττέ στην ιστορία του ανθρώπου. Η στρατιωτικοποίηση των συνόρων, σε γη τζιαι θάλασσα, κάμνει τες ζωές των ανθρώπων που προσπαθούν να κινηθούν αντίθετα στη ροή της βίας κάθε φορά πιο φτηνές τζιαι αναλώσιμες. Τούτο μας θυμίζει η ιστορία του Shoaib Khan που εδολοφονήθηκεν κάτω που αδιευκρίνιστες συνθήκες που σφαίρα Ελληνοκύπριου αστυνομικού στην Ποταμιά, τζιαι των άλλων 11 (τουλάχιστον) θυμάτων της κρατικής μεταναστευτικής πολιτικής των pushbacks μέσα στο 2025. Τα ΜΜΕ τζιαι το εκφασισμένο πολιτικό σύστημα προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας εν συνυφασμένα με τους ισχυρούς της γης, με τους εμπορικούς δρόμους που υπόσχονται να χαράξουν -με το αίμα των λαών φυσικά- τζιαι να δώσουν τζιαι σε μας κάποια ψίχουλα. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι εχθροί μας εν οι Shoaib τζιαι οι φτωχοί του κόσμου τούτου, τζιαι φίλοι μας οι Netanyahu τζιαι οι κάθε λογής πλούσιοι επενδυτές. Ούτε λόγος για τον κόσμο που εξαθλιώνεται: το 2025 εμετρήσαμε 9 επιβεβαιωμένος θανάτους ατόμων σε στεγαστική επισφάλεια τζιαι ενεργειακή φτώσσια. Ούτε λόγος για την έλλειψη πολιτικής ενάντια στις πυρκαγιές τζιαι τη λειψυδρία, που χρόνο με το χρόνο καταστρέφουν ζωές. Σε τούτο το δυστοπικό πλαίσιο, οι δρόμοι της Κύπρου ενώνουν το νήμα της αντίστασης, της αξιoπρέπειας τζιαι της αλήθκειας, που ξετυλίεται που τη Γάζα τζιαι φτάνει μέχρι το Λονδίνο τζιαι αντίστροφα. Το μήνυμα του παγκόσμιου στολίσκου του Sumud -που στα αραβικά σημαίνει αντοχή τζιαι επιμονή-, που επροσπάθησεν να αποτρέψει τον υποχρεωτικό λιμό 2 εκατομμυρίων αθθρώπων εδιαχύθηκεν που τη Μεσόγειο μέχρι το Προεδρικό, κόντρα στα γκλοπ τζιαι τα δακρυγόνα των πληρωμένων δολοφόνων του κράτους. Οι αγώνες για το ελεύθερο δικαίωμα στην έκφραση, ενάντια στην λογοκρισία τζιαι την καταπίεση, περνούν που το καλλιτεχνικό πεδίο μέχρι την αλαζονεία της εξουσίας που νομίζει ότι μπορεί να απαγορεύσει τες διαδηλώσεις τζιαι μέσω συλλήψεων να κλείσει τα στόματα που αποκαλύπτουν τα εγκλήματά εις βάρος της κοινωνίας. Ετοιμαζούμαστε για ακόμα μια χρονιά αγώνων τζιαι αντιστάσεων κόντρα στον καπιταλισμό, την πατριαρχία, τζιαι τον ρατσισμό, για την κοινωνική τζιαι περιβαλλοντική δικαιοσύνη. Με την ελπίδα ότι εννα μπορέσουμε να κτίσουμε τις βάσεις για να ανατρέψουμε την πορεία προς την καταστροφή.  Καλή χρονιά τζιαι εξεγερμένο 2026!

Ανακοίνωση σε σχέση με το περιστατικό λογοκρισίας και επίθεσης εναντίον του Γιώργου Γαβριήλ: Η λογοκρισία αποτελεί συστημικό εργαλείο καταστολής των από κάτω Τα περιστατικά λογοκρισίας στην Κύπρο εντείνονται και αναβαθμίζονται τα τελευταία χρόνια, από τις διαδικτυακές απειλές στις βίαιες επιθέσεις. Λογοκρίνονται παρουσιάσεις παραμυθιών από ιδιωτικούς φορείς μετά από διαδικτυακές παρεμβάσεις βουλευτών, βιβλία από κρατικούς φορείς ξανά μετά από παρεμβάσεις βουλευτών, εικαστικές εκθέσεις από ένα συνδυασμό πολιτικών, κρατικών και παρακρατικών, πιέσεων. Γενικώς, βλέπουμε πως οι πολιτικοί της νήσου καλούν χωρίς δεύτερη σκέψη σε λογοκρισία όσων δεν τους αρέσουν. Είδαμε και αποτυχημένες προσπάθειες λογοκρισίας όπως την προτροπή του Προέδρου της Επιτροπής Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας προς το Υφυπουργείο Πολιτισμού να αναθεωρήσει την πρόσφατη βράβευση ποιητικής συλλογής. Το Υφυπουργείο στάθηκε στο ύψος του και δήλωσε πως «δεν λογοκρίνει λογοτεχνικά έργα», αν και δεν είχε το παραμικρό πρόβλημα να λογοκρίνει τον κατάλογο της Κυπριακής συμμετοχής στην Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής ή να μην πάρει θέση ενάντια στις αήθεις επιθέσεις που δέχτηκε ο Γιώργος Γαβριήλ. Η πρόσφατη περίπτωση λογοκρισίας του Γιώργου Γαβριήλ δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί αποτέλεσμα συνδυασμού κρατικών και παρακρατικών επιθέσεων. Εν αρχής ήταν η (διαδικτυακή) δολοφονία χαρακτήρα στην οποία πρωτοστάτησε ο Ευθύμιος Δίπλαρος, βουλευτής και αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ, που προχώρησε σε αναπαραγωγή fake news (προϊόν μοντάζ), συνεπικουρούμενος από τις δηλώσεις της Προέδρου της Βουλής (μάλλον τυχαίο το γεγονός πως ανήκουν στο ίδιο κόμμα). Λαλίστατοι εκατέρωθεν στην καταδίκη του Γαβριήλ και των έργων του, αλλά σιωπηλοί απέναντι στις παρακρατικές απειλές κατά της ζωής του γκαλερίστα, τις επιθέσεις στην γκαλερί και, το σημαντικότερο, στην παρακρατική επίθεση κατά της οικίας της οικογένειας του Γιώργου Γαβριήλ. Δυστυχώς, δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο από το παρακράτος, ούτε κάτι περισσότερο από το κράτος και τους πολιτικούς του εκφραστές. Τέλος, η λογοκρισία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται α λα καρτ. Είτε στέκεσαι απέναντι στη λογοκρισία που εκφράζεται ως απόρροια του εθνικιστικού ή/και ρατσιστικού λόγου, είτε την στηρίζεις άμεσα ή έμμεσα. Είτε υπερασπίζεσαι οποιαδήποτε φωνή αντιμάχεται τον εθνικισμό, τον ρατσισμό, την ομοφοβία, τον σεξισμό, είτε στηρίζεις τον εσμό του (εθνικιστική) πατρίς – θρησκ(οληψ)εία – (ετεροκανονική) οικογένεια. Κάθε φορά που υπάρχει σιωπή μπροστά στη λογοκρισία αυτή θα επανέρχεται αναβαθμισμένη και σε αυτό υπάρχει ευθύνη όσων σιωπούν ή λογοκρίνουν οι ίδιοι. Το Εναλλακτικό Φεστιβάλ Βιβλίου Λευκωσίας συγκροτήθηκε καταστατικά για να αντιπαλέψει τη λογοκρισία και, κυρίως, τις αντιδραστικές ιδεολογίες που προτρέπουν σε αυτήν. Παραμένουμε σταθεροί στις θέσεις μας και τασσόμαστε στο πλευρό του Γιώργου Γαβριήλ ο οποίος έχει την αμέριστη συμπαράστασή μας. Κανείς δεν υποχρέωσε όσους δεν τους αρέσει η τέχνη του Γαβριήλ να πάνε στην γκαλερί ή να την κρεμάσουν στον τοίχο τους. Μάλιστα, αυτοί ήταν που την υπερπροέβαλαν, μονταρισμένη ή μη, στα μεσα κοινωνικής δικτύωσης. Καλούμε τους φορείς του πολιτισμού να κινηθούν ανάλογα προκειμένου να διασφαλιστούν οι όροι διασφάλισης της ελευθερίας της έκφρασης, από την περιφρούρηση χώρων τέχνης και καλλιτεχνών μέχρι τη διοργάνωση εκδηλώσεων προβολής καλλιτεχνών και του έργου τους όταν αυτοί βάλλονται. Εναλλακτικό Φεστιβάλ Βιβλίου Λευκωσίας 21/12/2025 –——— Censorship is a systemic tool for suppressing those from below Incidents of censorship in Cyprus have increased in recent years, escalating from online threats to violent attacks. Presentations of children’s books by private institutions are censored following online interventions by members of parliament; books by state institutions are censored following interventions by members of parliament; and art exhibitions are censored following a combination of political, state, and deep state pressure. Politicians across the island have demonstrated a readiness to suppress dissenting voices and censor critics without hesitation. We have also seen failed attempts at censorship, such as the president of the State Literary Awards committee urging the Deputy Ministry of Culture to reverse its recent award for a poetry collection. The Deputy Ministry stood its ground and stated that “it does not censor literary works,” although it had no problem censoring the publication of Cyprus’ participation in the Architecture Biennale or failing to take a stand against the unwarranted attacks on Giorgos Gavriel. The recent case of censorship against Giorgos Gavriel can only be considered the result of a combination of state and deepstate attacks. It began with the (online) character assassination spearheaded by Efthymios Diplaros, MP and vice president of DISY, who proceeded to reproduce fake news (a product of montage), assisted by statements from the Speaker of the House (coincidentally they do belong to the same party). Both sides were vocal in their condemnation of Gavriel and his work, but silent in the face of deep state threats against the gallery owner’s life, attacks on the gallery and, most importantly, the deep state attack on the home of George Gavriel’s family. Unfortunately, we expected nothing less from the deep state, nor anything more from the state and its political representatives. Censorship cannot be dealt with à la carte. Either you stand against censorship expressed as a result of nationalist and/or racist discourse, or you support it directly or indirectly. Either you defend any voice that opposes nationalism, racism, homophobia, sexism, or you support the fusion of the (nationalist) homeland – religion (or religious fanaticism) – and the (heteronormative) family. Every time we remain silent in the face of censorship, it will return stronger, and those who remain silent or censor themselves are responsible for this. The Nicosia Alternative Book Festival was established to combat censorship and, above all, the reactionary ideologies that encourage it. We remain steadfast in our positions and stand by Giorgos Gavriel, who has our unconditional support. No one forced those who do not like Gavriel’s art to visit the gallery or decorate their walls with his art. In fact, it was they who gave it exposure, altered or not, on social media. We call on cultural institutions to take action to ensure freedom of expression, from protecting art spaces and artists to organising events to promote artists and their work when they are attacked. Nicosia Alternative Book Festival 21/12/2025