Κυπριακό

✍ Κοινότητα Αγώνα Άφοα Συμπληρώνονται αυτό τον Ιούλη 50 χρόνια από το πραξικόπημα της χούντας των Ελλήνων συνταγματαρχών και της ΕΟΚΑ Β, και την τουρκική εισβολή. Η Κυπριακή Δημοκρατία -ό,τι έχει απομείνει από αυτήν στον έλεγχο της ελληνοκυπριακής κοινότητας μετά την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων το 1963- έχει επενδύσει πάρα πολλά στην προβολή της ως το αποκλειστικό θύμα όσων τραγικών είχαν συμβεί εκείνο το καλοκαίρι, ορίζοντας το Κυπριακό ως θέμα εισβολής και κατοχής, λες και δεν υπήρξε το πραξικόπημα πέντε μέρες προηγουμένως, όπως επίσης και οι δικοινοτικές συγκρούσεις τις δεκαετίες του 1950 και 1960. Πενήντα χρόνια μετά το 1974, όμως, μεγάλο μέρος της ε/κ κοινότητας εξακολουθεί να θέλει να αγνοεί όσα οδήγησαν στην τουρκική εισβολή. Γιατί, όσο και να θέλουμε να αγνοούμε την ιστορία αυτού του τόπου, αυτή θα είναι πάντα εκεί να μας θυμίζει πραγματικότητες. Και οι πραγματικότητες λένε πως το Κυπριακό δεν ξεκίνησε το 1974 και ότι «δεν μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας». Το Κυπριακό ξεκίνησε πριν ακόμα και από το 1963, όταν, κατά τη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ ενάντια στη βρετανική αποικιοκρατία, υπήρξαν περισσότερα θύματα στις κοινότητες των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων απ’ όσα στον βρετανικό στρατό. Όσο λοιπόν, ως ελληνοκυπριακή κοινότητα, επιλέγουμε να αγνοούμε αυτά τα γεγονότα, να εξιδανικεύουμε καταστάσεις και να υποκρινόμαστε πως είμαστε τα μόνα θύματα στο νησί, τόσο θα διαιωνίζονται τα τετελεσμένα που ήρθαν ως συνέπεια και των πράξεων των ε/κ ηγεσιών από το 1955 μέχρι σήμερα ή ακόμα και πριν, όταν τέθηκε το ζήτημα της ένωσης με την Ελλάδα. Εν μέσω της συναισθηματικής καταιγίδας που εξελίσσεται αυτές τις μέρες, χρειάζεται να αναλογιστούμε και τις ευθύνες των ε/κ ηγεσιών για το τέλμα στο οποίο βρίσκεται το Κυπριακό, αλλά και τις πραγματικότητες που έχουμε ενώπιόν μας. Κάθε απόφαση που παίρνει η ε/κ πλευρά -από το 1963 (τα περίφημα 13 σημεία του Μακαρίου που είχαν στόχο να περιορίσουν τις εξουσίες των Τ/κ στο Σύνταγμα), τις ελληνοκυπριακές ένοπλες ομάδες που απομόνωναν Τουρκοκύπριους σε θύλακες, συμπεριλαμβανομένης της ΕΟΚΑ Β ως μέρος της διαδικασίας για διπλή ένωση, την αποφυγή λύσης ομοσπονδίας από την πλειοψηφία των προέδρων, μέχρι την αποχώρηση του Νίκου Αναστασιάδη από το Κραν Μοντανά το 2017 και την «ιστορική χαμένη ευκαιρία» όπως την περιέγραψε τότε ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών-  φέρνει τη διχοτόμηση ένα βήμα πιο κοντά. Για πρώτη φορά στην ιστορία του Κυπριακού δεν υπάρχει διαπραγματευτική διαδικασία για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα: Το διακύβευμα δεν είναι πλέον αν θα έχουμε λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα μεταξύ Ε/κ και Τ/κ όπως περιγράφεται στα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ. Μια λύση την οποία έτσι κι αλλιώς η ε/κ ελίτ φρόντισε μέσα από τα χρόνια να δαιμονοποιήσει ως «οδυνηρό συμβιβασμό», ωσάν και το Σύνταγμα του 1960 ήταν μια ιδανική κατάσταση ή ωσάν και η εναλλακτική στη ΔΔΟ θα ήταν οποιαδήποτε άλλη εκτός της διχοτόμησης. Το διακύβευμα, λοιπόν, είναι αν θα καταφέρουμε να συνεχίσουμε να συνυπάρχουμε με τους/τις Τ/κ χωρίς σκληρό σύνορο με την Τουρκία στην Πράσινη Γραμμή και μακριά από συνθήκες συνεχούς στρατιωτικοποίησης σε βορρά και νότο. Και για αυτό πρέπει να συνεχίσουμε να παλεύουμε, ώμο με ώμο, με τους/τις Τ/κ συντρόφους και συντρόφισσες σε ένα κίνημα από τα κάτω κι ενάντια στον εκφασισμό της κοινωνίας όπως διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια.

Ο εθνικισμός στην Κύπρο αποτελεί μέσο διατήρησης πολιτικής ηγεμονίας τόσο για την κυβέρνηση όσο και για την εκκλησιαστική εξουσία. Και οι δύο χρησιμοποιούν το ελληνορθόδοξο δόγμα για να ηγηθούν ενός οικονομικού συστήματος εκμετάλλευσης προς το ποίμνιο/πολίτες. Ο ρατσισμός και ο φασισμός, και η ήπια -έως και φιλική- στάση έναντί τους, αποτελούν χαρακτηριστικά της εκκλησιαστικής ηγεσίας, της παρούσας αλλά και της προηγούμενης διακυβέρνησης. Το πρόσφατο χριστουγεννιάτικο διάγγελμα του Αρχιεπισκόπου αποτελεί πιο ακραίο λόγο από αυτόν που χρησιμοποιεί η πολιτική ηγεσία, με την ίδια βέβαια στόχευση. Ως Εκκλησία, λέει, «έχουμε τη γνώμη ότι η επιδίωξη έναρξης συνομιλιών με τους όρους του κατακτητή είναι άκρως επικίνδυνη για μας». Δεν μας εκπλήσσει βέβαια μια τέτοια δήλωση. Είναι γεγονός ότι η εκκλησιαστική ιεραρχία τάσσεται ενάντια στη λύση του Κυπριακού στη βάση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, της μόνης αποδεκτής λύσης και από τις δύο πλευρές των οδοφραγμάτων. Ως κοινότητα που στηρίζει την επανένωση της Κύπρου με σαφή αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό προσανατολισμό, διαφωνούμε προφανώς με τέτοιες θέσεις, αφού η απουσία συνομιλιών ενισχύει τον διαχωρισμό των κοινοτήτων της Κύπρου, εδραιώνει τη στρατιωτικοποίηση και αυξάνει την εχθρότητα. Με αυτού του είδους πολιτικές και θρησκευτικές ηγεσίες, η διαίρεση θα συνεχίσει να δηλητηριάζει την πολιτική ζωή και στις δύο πλευρές της Κύπρου με κίνδυνο την κλιμάκωση της έντασης. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, γνωρίζουμε πως μόνο ο ριζοσπαστικός κόσμος της Κύπρου, μόνο ένα κίνημα από τα κάτω έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει ουσιαστικά ρήγματα στο κυρίαρχο ακροδεξιό αφήγημα και να προωθήσει την ειρήνη και την επανένωση της χώρας. Η γενοκτονία που συντελείται στη γειτονική μας Παλαιστίνη και που αποδεικνύει πού μπορούν να οδηγήσουν ο σωβινισμός και η κανονικοποίηση της ακροδεξιάς ρητορικής και πολιτικής, ενισχύει την πεποίθησή μας πως η συνεργασία των ανθρώπων της Κύπρου είναι μονόδρομος. Το παράδειγμα των Ισραηλινών και Παλαιστινίων ακτιβιστών που, αν και πολύ λιγότεροι, αγωνίζονται για ένα ειρηνικό μέλλον εν μέσω μιας πολύχρονης και τόσο αιματηρής σύγκρουσης, θα πρέπει να ενδυναμώνει ολ@ς εδώ στην Κύπρο που αγωνιζόμαστε για ειρήνη και συμφιλίωση.

Ακόμα ένας αντιρρησίας συνείδησης στον βορρά, ο Μουσταφά Χιουρμπέν, οδηγείται στο δικαστήριο αύριο Πέμπτη 16 Νοεμβρίου. Παρά τις αναφορές που περιλαμβάνονται σε προηγούμενες αποφάσεις του συνταγματικού δικαστηρίου, παρά τις αντιδράσεις από κόμματα και οργανώσεις εδώ και πολλά χρόνια και πάρα τις συζητήσεις στη τ/κ βουλή για τροποποίηση του σχετικού νόμου, το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης εξακολουθεί να μην αναγνωρίζεται στον βορρά. Έτσι, οι Τ/κ αντιρρησίες συνείδησης οδηγούνται στα δικαστήρια και αντιμετωπίζουν ποινή φυλάκισης, επειδή αρνούνται να υπηρετήσουν στον τουρκικό στρατό. Εκφράζουμε τη στήριξη και την αλληλεγγύη μας στον Μουσταφά Χιουρμπέν και μοιραζόμαστε το κάλεσμα της Πρωτοβουλίας Αντιρρησιών Συνείδησης για συγκέντρωση έξω από το στρατιωτικό δικαστήριο στη βόρεια Λευκωσία, αύριο Πέμπτη 16 Νοέμβρη, στις 13.00. Σε μια χώρα όπου ακόμα βιώνουμε τις συνέπειες της σωβινιστικής στρατιωτικής βίας, ο αγώνας που δίνουν άτομα όπως τον Μουσταφά μάς υπενθυμίζει πως η ειρήνη και η επανένωση ξεκινά και με τη μάχη ενάντια στη στρατιωτικοποίηση σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, ενάντια σε όλους τους στρατούς που επιχειρούν στην Κύπρο. Αυτούσιο το κάλεσμα της Πρωτοβουλίας Αντιρρησιών Συνείδησης: ΈΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓYΗ: Συνεχίζουμε να διωκόμαστε για την άσκηση του δικαιώματός μας στην αντίρρηση συνείδησης! Παρά τη σαφή αναγνώριση του δικαιώματος στην αντίρρηση συνείδησης στις αποφάσεις του συνταγματικού δικαστηρίου και του στρατιωτικού κακουργιοδικείου στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, παρά τις εκκλήσεις για αναγνώριση του δικαιώματος στην αντίρρηση συνείδησης σε πολλές δηλώσεις διαφόρων πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων, παρά τη συζήτηση για νομοθετικές τροποποιήσεις στη Βουλή προς αυτή την κατεύθυνση, η δίκη των ακτιβιστών της Πρωτοβουλίας για την αντίρρηση συνείδησης στην Κύπρο συνεχίζεται… Έχουμε δηλώσει στο παρελθόν κατά τη διάρκεια των συζητήσεων για την τροποποίηση του νόμου, όπως αναφέρεται στην απόφαση του συνταγματικού δικαστηρίου, ο θεσμός που πρέπει να προβεί σε ρυθμίσεις είναι ο νομοθέτης και αν αυτό δεν γίνει, ο κίνδυνος φυλάκισης των αντιρρησιών συνείδησης θα συνεχιστεί… Κάτω από αυτές τις συνθήκες, δυστυχώς, για άλλη μια φορά, την Πέμπτη 16 Νοεμβρίου, θα ξεκινήσει η δίκη του Μουσταφά Χουρμπέν στο Στρατοδικείο… Ως Πρωτοβουλία για την Αντιρρησία Συνείδησης στην Κύπρο, καλούμε όλους τους αντιμιλιταριστές και τους ακτιβιστές για την ειρήνη να συναντηθούν μπροστά από το Στρατοδικείο την Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου στις 13:00… Πρωτοβουλία για την άρνηση συνείδησης στην Κύπρο