afoa.cy

Παλαιστίνη

Παλαιστίνη: Αντίσταση, Ιστορική Μνήμη και το Μήνυμα του Στόλου Ανθεκτικότητας

Άρθρα /

Σύντροφος X Στις 7 Οκτωβρίου 2023, η Χαμάς εξαπέλυσε μια αιφνιδιαστική, μεγάλης κλίμακας επίθεση σε ισραηλινά εδάφη, προκαλώντας εκατοντάδες νεκρούς και δεκάδες ομήρους. Από εκείνη τη στιγμή, η διεθνής κοινή γνώμη και τα μέσα ενημέρωσης στράφηκαν με ένταση προς τη Γάζα και τη σύγκρουση Ισραήλ–Παλαιστίνης. Πολλές φορές, τα γεγονότα παρουσιάστηκαν σαν να ξεκινούν αποκλειστικά από αυτή την επίθεση, αγνοώντας όμως το πολύ πιο σύνθετο και βαθιά ριζωμένο ιστορικό πλαίσιο. Η τραγωδία της Παλαιστίνης δεν είναι καινούργια. Ήδη από το 1948, με την Νάκμπα — τη «Μεγάλη Καταστροφή», όπως την ονομάζουν οι Παλαιστίνιοι — περίπου 700.000 έως 900.000 άνθρωποι εκδιώχθηκαν ή αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, ενώ τουλάχιστον 15.000 έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου. Αυτό ήταν μόνο η αρχή μιας μακράς περιόδου βίας και εκτοπισμών. Στη συνέχεια ακολούθησαν σφαγές αμάχων στον Λίβανο το 1982, όπου χιλιάδες άμαχοι έχασαν τη ζωή τους, καθώς και μαζικές δολοφονίες διαδηλωτών κατά την Πρώτη (1987–1993) και τη Δεύτερη Ιντιφάντα (2000–2005). Οι επιχειρήσεις «καθαρισμού» της Γάζας από το 2008 έως σήμερα έχουν οδηγήσει σε χιλιάδες θανάτους αμάχων, μεταξύ των οποίων και πολλά παιδιά, από αεροπορικές επιδρομές και χερσαίες επιθέσεις. Σε κάθε περίπτωση, το βασικό ερώτημα παραμένει: Για τους εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους που έχασαν τη ζωή τους, ποιος μιλάει; Η παλαιστινιακή αντίσταση έχει εκδηλωθεί με πολλούς τρόπους. Από ειρηνικές διαδηλώσεις στις Ιντιφάντες, μέχρι τις πιο βίαιες ενέργειες ένοπλων οργανώσεων όπως η Χαμάς. Ωστόσο, η πολιτική απομόνωση και η στρατιωτική υπεροπλία του Ισραήλ δεν άφηναν χώρο για έναν δίκαιο και ισορροπημένο διάλογο. Από τη δεκαετία του 2000, η Λωρίδα της Γάζας βρίσκεται υπό αυστηρό αποκλεισμό. Εκατομμύρια Παλαιστίνιοι ζουν χωρίς πρόσβαση σε βασικά αγαθά όπως τρόφιμα, νερό και φάρμακα. Παράλληλα, έχουν καταγγελθεί χρήση απαγορευμένων όπλων, όπως οι βόμβες λευκού φωσφόρου, και έχουν τεκμηριωθεί σκόπιμες καταστροφές σε αγροτικές καλλιέργειες και υποδομές ύδρευσης, επιδεινώνοντας την ανθρωπιστική κρίση. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, γεννήθηκε το «Global Sumud Flotilla» — ο Παγκόσμιος Στόλος Ανθεκτικότητας. Η λέξη «Sumud» (στα αραβικά «αντοχή», «επιμονή») αποτελεί σύμβολο της παλαιστινιακής αντίστασης και της ακατάβλητης θέλησης να παραμείνουν στον τόπο τους παρά την καταπίεση. Ο στόλος αυτός αποτελείται από πλοία που ξεκίνησαν από διάφορες μεσογειακές χώρες, με σκοπό να προσεγγίσουν τη Γάζα και να μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια. Στον στολίσκο συμμετείχαν 500 περίπου διεθνείς ακτιβιστές, μεταξύ των οποίων και ο Έλληνας Ιάσονας Αποστολόπουλος, γνωστός για τη δράση του υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Καθώς ο στολίσκος πλησίαζε τη Γάζα, δέχθηκε επιδρομή από ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις σε διεθνή ύδατα. Πάνοπλοι στρατιώτες κατέλαβαν τα σκάφη και απήγαγαν τους άοπλους ακτιβιστές. Το ελληνικό σκάφος «Οξυγόνο» δέχτηκε παρόμοια επίθεση, χωρίς καμία ουσιαστική αντίδραση από διεθνείς οργανισμούς και θεσμούς. Η ισραηλινή κυβέρνηση εμπόδισε την άφιξη της ανθρωπιστικής βοήθειας στον αποκλεισμένο πληθυσμό της Γάζας. Παράλληλα, στον ΟΗΕ, κάποιες χώρες εξέφρασαν τη στήριξή τους προς την Παλαιστίνη, όμως δεν προχώρησαν σε ουσιαστικά μέτρα ή παρεμβάσεις. Η αντίδραση μετά την επίθεση της Χαμάς ήταν άμεση και σφοδρή. Ωστόσο, μαζί με την καταδίκη της Χαμάς, πολλοί ταύτισαν ολόκληρο τον παλαιστινιακό λαό με τρομοκρατία. Κάθε φωνή που τολμούσε να υπενθυμίσει τα ιστορικά εγκλήματα και τη συνεχιζόμενη καταπίεση αντιμετωπιζόταν με καχυποψία και εχθρότητα. Το «Global Sumud Flotilla» δεν είναι απλά μια συμβολική κίνηση, αλλά μια πράξη αντίστασης ενάντια στη λήθη, στην αδιαφορία και στον παθητικό θεατισμό. Μετέφερε πολύ περισσότερα από τρόφιμα και φάρμακα — μετέφερε το μήνυμα της ιστορικής μνήμης, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ανάγκης για δικαιοσύνη. Δεν είναι επομένως τυχαίο ότι η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη, πιθανότατα υπό τις διαταγές του υπουργείου διασποράς του Ισραήλ, επέλεξε να καταστείλει βίαια την εκδήλωση αλληλεγγύης στο Flotilla στη Λευκωσία στις 2 Οκτωβρίου.  Αν πραγματικά νοιαζόμαστε για τις ανθρώπινες ζωές, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε όλες — όχι μόνο αυτές που επιλέγουμε να βλέπουμε.

Παλαιστίνη: Αντίσταση, Ιστορική Μνήμη και το Μήνυμα του Στόλου Ανθεκτικότητας Read More »

Αλληλεγγύη σε κάθε καταπιεσμένο, απ’ όπου κι αν προέρχεται

Άρθρα /

✍🏾 Χριστιάνα Ευτυχίου Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας, η κοινότητά μας, σε συνεργασία με άλλες συλλογικότητες (BDS Cyprus, United for Palestine), επραγματοποίησε δράση απέναντι που το προεδρικό, όπου σταθερά κάθε μέρα για 12 ώρες εθκιεβάζουνταν, που διαφορετικά αλληλέγγυα, συνεχόμενα τα ονόματα συνανθρώπων μας που εδολοφόνησε η πολεμική μηχανή του Ισραήλ στη Γάζα. Την τελευταία μέρα της παρέμβασης, εκάμαν την εμφάνισή τους κάποια  άτομα με ακροδεξιές αντιλήψεις. Ήρταν στο χώρο με ενωτική σημαία τζιαι απαιτούσαν να μάθουν τον λόγο που εμείς κάμνουμε τούντη παρέμβαση. Το κύριο επιχείρημα τους ήταν το πλέον κλασικό του ακροδεξιού λόγου:«Για την Κύπρο ίνναμπου κάμνετε; Πού είσαστε εσείς όταν εμείς μιλούμε για την Κύπρο;» Με την πεποίθηση μάλιστα ότι «εσείς εν ασχολείστε τζιαι εν σας κόφτει για την Κύπρο» απαιτούσαν να κατεβάσουμε την παλαιστινιακή σημαία. Επειδή αντιλαμβαννούμαστε τον αυξανόμενο κίνδυνο της εθνικιστικής ακροδεξιάς ρητορικής απαντούμε. Στην Παλαιστίνη εξευτελίζεται, κάθε λεπτό που περνά, η αξία της ανθρώπινης ζωής. Τωρά, την ώρα που γράφουμε τούντο κείμενο, άμαχοι δολοφονούνται εν ψυχρώ. Την εφτομάδα που εθκιεβάζαμε ονόματα εφτάσαμε στες 18,000 δολοφονημένων ανθρώπων, αριθμός που ηλικιακά εκάλυπτε μόνο τα ονόματα θυμάτων έως 18 χρονών. Εξαιρούνται που την εξίσωση οι συνανθρώποι μας των οποίων τα ονόματα εν εκαταγράφηκαν ποττέ. Έσ̌ιει βιβλία ολόκληρα που μαρτυρούν τα ονόματα ατόμων μεγαλύτερων ηλικιών. Το ακροδεξιό αφήγημα που στέκεται απέναντι σε τούτον ούλλον τον πόνο, προτάσσει ότι η εξαθλίωση των Παλαιστινίων εν κατώττερη που τζείνη των (Ελληνο)Κυπρίων το ’74.Περιμένουν να δεχτούμε ότι η αξία της ανθρώπινης ζωής έσ̌ιει σαφές μέτρο, τζείνο της «εθνοτικής» καταγωγής. Επομένως, ξεκαθαρίζουμε το αυτονόητο:Η ανθρώπινη ζωή έσ̌ιει την ίδια αξία παντού. Εν επιτρέπουμε σε κανένα μέτρο να δικαιολογήσει τη γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού, ούτε χρησιμοποιούμε το ιστορικό παρελθόν του πραξικοπήματος τζιαι της εισβολής ως μέσο για να δικαιολογήσουμε την απραξία μας στο σήμερα. Είμαστε αλληλέγγυα με ούλλα τα καταπιεσμένα άτομα, στην Κύπρο τζιαι παντού. Αν μη τι άλλο, ούλλος ο πόνος που συνοδεύκει αφηγήσεις γεγονότων του ’74 πρέπει να μας κάμει να θέλουμε να στεκούμαστε αλληλέγγυα με τους Παλαιστίνιους τζαι όι απέναντί τους. Όταν εμαζευτήκαν στον χώρο της δράσης τζιαι άλλα αλληλέγγυα άτομα, χωρίς καμιά κλιμάκωση, οι ακροδεξιοί εφύαν. Για άλλη μια φορά, φαίνεται ότι ο μόνος τρόπος που έχουμε για να διεκδικούμε τα πλέον αυτονόητα, αλλά τζιαι οτιδήποτε πέραν τούτων, εν μέσω της αλληλεγγύης τζαι της υποστήριξης που το ένα στο άλλο. Ευχαριστούμε ούλλα τα άτομα που μας εστηρίξαν τούτες τις μέρες με τες φωνές τους τζιαι τον χρόνο τους, αλλα τζιαι με την παροχή χυμών, νερών τζιαι φρούτων που μας έφερναν μες τον καύσωνα, πολλοί εκ των οποίων ήταν οικονομικοί μετανάστες. Εννά συνεχίσουμε ενωμένα να τασσούμαστε ενάντια στην εξαθλίωση του καθενού που εμάς. Εν θα σταματήσουμε να διεκδικούμε τζείνο που μας αξίζει, ακόμα τζιαι αν σήμερα καλούμαστε να διεκδικούμε τα αυτονόητα ✊🏽

Αλληλεγγύη σε κάθε καταπιεσμένο, απ’ όπου κι αν προέρχεται Read More »

Αλληλεγγύη στην κυπριακή συμμετοχή στην Πορεία προς τη Γάζα

Άφοα, Αντιμιλιταρισμός /

Μια ομάδα πολιτών που ζει στην Κύπρο θα συμμετέχει στην Διεθνή Πορεία προς τη Γάζα, η οποία θα διεξαχθεί από τις 12 έως 20 Ιουνίου. Πρόκειται για μια διεθνή προσπάθεια να σπάσει ο αποκλεισμός και η πολιορκία των Παλαιστινίων στη Γάζα, να περάσει η ανθρωπιστική βοήθεια που υπάρχει ήδη στη Χερσόνησο του Σινά και γενικότερα να ανοίξουν οι δίοδοι βοηθείας, αγαθών ανάγκης, τροφίμων και φαρμάκων. Η Διεθνής Πορεία προς την Γάζα είναι ένα ανεξάρτητο ακτιβιστικό κίνημα πολιτών, από 36 χώρες και 5 ηπείρους. Σε δελτίο τύπου, τα μέλη της κυπριακής αποστολής αναφέρουν καθοδηγούνται από τις καθολικές αξίες της Δικαιοσύνη, της Ανθρώπινης Αξιοπρέπειας και της Ειρήνης. Η διεθνής αυτή πρωτοβουλία ξεκίνησε μετά από επείγουσα έκκλησης των Ενώσεων Ανεξάρτητων Εργατικών Επιτροπών της Παλαιστίνης – Γάζα. «Στόχος του διεθνούς αυτού εγχειρήματος είναι να διαπραγματευτούμε με τις αιγυπτιακές αρχές το άνοιγμα του συνοριακού σταθμού στη Ράφα, σε συνεργασία με διεθνείς ανθρωπιστικούς οργανισμούς, διπλωματικές και μη κυβερνητικές οργανώσεις», αναφέρεται στο δελτίο Τύπου. Η κυπριακή συμμετοχή αναμένεται να ενσωματωθεί μαζί με την ελληνική αποστολή. «Καλούμε συντεχνίες, φορείς, συλλογικότητες, κόμματα, βουλευτές και βουλεύτριες και κάθε ενεργό πολίτη να στηρίξουν και να δυναμώσουν αυτή την προσπάθεια. Δεν θα επιτρέψουμε να διαπράττονται αυτά τα εγκλήματα στο όνομα μας, ούτε θα δεχτούμε να είμαστε συνένοχοι στα σφαγή του Παλαιστινιακού λαού», τονίζουν τα μέλη της κυπριακής συμμετοχής. Προσθέτουν δε ότι θεωρούν ιδιαίτερα σημαντική την ασφάλεια όλων των συμμετεχόντων και καλούν σε στήριξη της προσπάθειάς τους με κάθε δυνατό τρόπο. «Η αλληλεγγύη των λαών είναι η δική μας απάντηση απέναντι σε αυτό το ειδεχθές έγκλημα που γίνεται ενάντια του Παλαιστινιακού Λαού. Με την υπογραφή σας ενώνετε τη φωνή σας με τη δική μας για να ενισχυθεί το αίτημα μας, για να σταματήσει το καθεστώς του Ισραήλ τα εγκλήματα του», καταλήγει το δελτίο Τύπου της κυπριακής αποστολής.

Αλληλεγγύη στην κυπριακή συμμετοχή στην Πορεία προς τη Γάζα Read More »

Η πορεία της Κυπριακής Δημοκρατίας προς την υποτέλεια στο Ισραήλ

Άρθρα /

Του Γρηγόρη Ιωάννου Αναμφισβήτητα, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε ένα είδος ιδιότυπου προτεκτοράτου του Ισραήλ. Το έδαφος της αποτελεί πλέον ζωτικό χώρο του σιωνιστικού κρατικού μορφώματος και αρχίζει να εκλαμβάνει χαρακτηριστικά προέκτασής του. Αυτή η εν εξελίξει διαδικασία άρχισε να γίνεται αντιληπτή με την ενεργή και πολύπλευρη στήριξη που παρέχει η Κυπριακή Δημοκρατία στη γενοκτονία που διεξάγει το Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων τους τελευταίους 19 μήνες, αλλά οι απαρχές της πάνε κάποιες δεκαετίες πίσω και έχουν να κάνουν με ιστορικές διαδικασίες μετατόπισης του εξωτερικού αλλά και του εσωτερικού προσανατολισμού της ελληνοκυπριακής αστικής εξουσίας. Μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1980 η Κυπριακή Δημοκρατία είχε μια εξωτερική πολιτική βασισμένη στη λογική της διατήρησης ισορροπιών μεταξύ Δύσης και Ανατολής και διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον περιβάλλοντα αραβικό κόσμο. Με το Ισραήλ οι σχέσεις ήταν τυπικές και διπλωματικά περιορισμένες, ενώ συντριπτικά η ελληνοκυπριακή κοινωνία ταυτιζόταν με τους Παλαιστίνιους και τον αγώνα επιβίωσης που διεξήγαγαν. Εσωτερικά σε σχέση με την ντε φάκτο διχοτόμηση, υπήρχαν οι δύο σχολές των ρεαλιστών και των απορριπτικών που διαφωνούσαν ως προς το πότε και το πώς θα έπρεπε να γίνει κάποιος συμβιβασμός με τους Τουρκοκύπριους και την Τουρκία και τι θα μπορούσε αυτός να περιλαμβάνει, αλλά κανείς δεν θεωρούσε ότι το στάτους κβο της διχοτόμησης ήταν προς το συμφέρον των Ελληνοκυπρίων ως έχει. Σταδιακά τις δεκαετίες του 1990 και του 2000 και οι δύο αυτές πολιτικές συντεταγμένες άλλαξαν σε επίπεδο αστικής εξουσίας. Και η λογική της εξωτερικής πολιτικής ισορροπιών διαβρώθηκε σταδιακά προς ένα μονόπλευρο προσανατολισμό προς τις ΗΠΑ, και η επιδίωξη μιας συμβιβαστικής λύσης στο Κυπριακό εγκαταλείφθηκε σταδιακά προς μια επιλογή της επ’ αόριστον διατήρησης της διχοτόμησης. Σε αυτές τις δύο ιστορικές μετατοπίσεις του κέντρου βάρους του ελληνοκυπριακού συστήματος πολιτικής εξουσίας, που απογειώθηκαν τη δεκαετία Αναστασιάδη 2013-2023, είναι που οικοδομήθηκε η υποτέλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Ισραήλ. Αυτό που ξεκίνησε δειλά-δειλά ως αναθέρμανση διπλωματικών σχέσεων στα τέλη της δεκαετίας του 1990 για να εξελιχθεί ως διακρατική συνεργασία για τα ενεργειακά στο τέλος της δεκαετίας του 2000, μετατράπηκε σε πλήρη στρατιωτική συμμαχία τη δεκαετία του 2010. Μια στρατιωτική συμμαχία όπου η Κυπριακή Δημοκρατία παραχώρησε το έδαφος, τον αέρα και τη θάλασσα για τις ανάγκες του ισραηλινού στρατού, αεροπορίας και ναυτικού. Αυτό που ξεκίνησε κάποτε ως μικρή διακριτική παρουσία ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας σε λιμάνια και αεροδρόμια εξελίχθηκε σε ένα καθεστώς όπου το ισραηλινό κράτος έχει την πλήρη εποπτεία τους. Αυτό που ξεκίνησε κάποτε ως άνοιγμα των διπλωματικών και υπηρεσιακών επαφών μεταξύ πολιτικών και κρατικών αξιωματούχων και ως τεχνολογική συνεργασία οδήγησε στην ισραηλινή πρεσβεία να καθορίζει το τι μπορεί να πουν τα ελληνοκυπριακά ΜΜΕ και τι όχι, στο «μαύρο βαν» που μάθαμε και σε πολλά άλλα που μαθαίνουμε σιγά σιγά. Από τη μαζική αγορά εκτάσεων γης και οικιστικών μονάδων από ισραηλινές εταιρείες και οργανισμούς, στις διαπλεκόμενες επενδύσεις και τις χρηματοδοτήσεις έρευνας, σταδιακά εδραιώθηκε η εικόνα του Ισραήλ ως του νέου κηδεμόνα του νότιου μέρους του νησιού. Η παράλληλη κίνηση και της Ελλάδας προς το Ισραήλ υπήρξε επίσης σημαντικός παράγοντας στην υποβοήθηση και την πολιτική νομιμοποίηση αυτής της διαδικασίας με τα θεάματα των τριμερών συμμαχιών και τις απόπειρες δήθεν διασύνδεσης μέσω κατασκευής αγωγού φυσικού αερίου και πιο πρόσφατα ηλεκτρικού υποθαλάσσιου καλωδίου. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελλάδα έχει ένα μέγεθος και μια απόσταση από το εκ φύσεως επεκτακτικό εποικιστικό κράτος, κάτι που η νότια Κύπρος, με την εκ γενετής περιορισμένη της κυριαρχία, δεν έχει. Η ελληνοκυπριακή αστική τάξη θεωρεί ότι μέσα από την πρόσδεση στο άρμα του Ισραήλ μπορεί να αντιμετωπίσει την Τουρκία πολιτικά. Και ότι το οικονομικό της όφελος από τις εξυπηρετήσεις στο ισραηλινό κεφάλαιο είναι επαρκές αντιστάθμισμα της εκχώρησης κρατικής κυριαρχίας. Αυτά τα πιστεύει και τα προωθεί στη βάση ενός μικρομεγαλισμού που την χαρακτήρισε ολόκληρο τον 20ο αιώνα. Η τραγωδία είναι ότι μέχρι στιγμής, η ελληνοκυπριακή κοινότητα, που όπως πάντα θα πληρώσει τον λογαριασμό, της επιτρέπει να το κάνει.

Η πορεία της Κυπριακής Δημοκρατίας προς την υποτέλεια στο Ισραήλ Read More »

ΖΩΗ ΣΤΗ ΓΑΖΑ – ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ (κάλεσμα για πορεία)

Άφοα /

(eng follows) Κάλεσμα για συμμετοχή στη διαμαρτυρία στο Προεδρικό, Δευτέρα 26.05.2025, ώρα 6:30μ.μ ΖΩΗ ΣΤΗ ΓΑΖΑ – ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟN ΦΑΣΙΣΜΟ Οι θηριωδίες στη Γάζα αποτελούν πλέον το ιστορικό πρότυπο για τον φασισμό του 21ου αιώνα. Από δω και μπρος καλούμαστε να κουβαλήσουμε στην πλάτη των αγώνων μας τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς Παλαιστίνιους και Παλαιστίνιες των οποίων την εξόντωση δεν κατάφεραν ούτε το παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης ούτε και η ανθρωπότητα γενικότερα να αποτρέψουν. Εδώ και καιρό, το «ποτέ ξανά» έγινε ξανά και ξανά και ξανά. Δεν έχουμε αυταπάτες. Ξέρουμε ότι η οικονομική και πολιτική ελίτ του τόπου βάλθηκε να μετατρέψει όση Κυπριακή Δημοκρατία έχει υπό τον έλεγχό της σε προτεκτοράτο του Ισραήλ (και των ΗΠΑ). Ξέρουμε ότι ο ορίζοντας των ταξικών και κοινωνικών αγώνων που θα δώσουμε τώρα και στο μέλλον διαμορφώνεται πια σε ένα πλαίσιο γενοκτονικού φασισμού, στο οποίο η Κύπρος βρίσκεται κυριολεκτικά στο επίκεντρο. Υπάρχει, όμως, και ένα άλλο κάλεσμα. Καλούμαστε, πλέον, να κουβαλούμε στους αγώνες μας την αξιοπρέπεια της αντίστασης που ακόμα επιβιώνει κάτω από τα χαλάσματα και τα ερείπια της Γάζας και που αρνείται τον θάνατο και την προσφυγοποιήση. Αυτήν την αξιοπρέπεια πρέπει να βρούμε και να κουβαλήσουμε μέχρι τον λόφο της ντροπής, στις πύλες του Προεδρικού, τη Δευτέρα. Αν υπάρχει ακόμα ζωή, αυτή βρίσκεται στην αξιοπρέπεια της αντίστασης και στον αγώνα για επιβίωση, στην Παλαιστίνη και παντού. Μαζί με το Παγκύπριο Συμβούλιο Ειρήνης και δεκάδες άλλες οργανώσεις, καταδικάζουμε τη συνεχιζόμενη και αυξανόμενη σύμπραξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στη συντελούμενη γενοκτονία του παλαιστινιακου λαού και τη δουλοπρέπεια της κυβέρνησης απέναντι στο κράτος του Ισραήλ. Κανένας Κόμπος και κανένας Χριστοδουλίδης δεν μας εκπροσωπούν. From the river to the sea Palestine will be free ————————– Call for participation to the demonstration outside the Presidential Palace, Monday 16.05.2025 6:30pm LIFE TO GAZA – DEATH TO FASCISM The atrocities in Gaza have now become the historical blueprint for 21st century fascism. From now on we are called upon to carry on the back of our struggles the tens of thousands of dead Palestinians whose extermination neither the global solidarity movement nor humanity in general have been able to prevent. For a long time now, the “never again” has been happening again and again and again. We have no illusions. We know that the economic and political elite has set out to convert the Republic of Cyprus (at least the part they control) into a protectorate of Israel (and the USA). We know that the horizons of the social and class struggles that we are waging now and will wage in the future are shaped by the rise of genocidal fascism, of which Cyprus is literally at the epicentre. There is, however, another call. We are now called upon to carry in our struggles the dignity of the resistance that still survives under the rubble and ruins of Gaza, the dignity that refuses death and exile. It is this dignity that we must find and carry to the hill of shame, to the gates of the Presidential Palace, on Monday. If there is still life, it lies in the dignity of resistance and the struggle for survival, in Palestine and everywhere. Together with Cyprus Peace Council and dozens of other organisations, we condemn the continued and growing complicity of the Republic of Cyprus in the ongoing genocide of the Palestinian people and the government’s servile attitude towards the State of Israel. Kobos, Christodoulides, and none of them represent us. From the river to the sea Palestine will be free

ΖΩΗ ΣΤΗ ΓΑΖΑ – ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ (κάλεσμα για πορεία) Read More »

Οι νεο-αποικιοκρατικοί πόλεμοι ως μέσο διαιώνισης του συστήματος μαζικής βίας: εξασφαλίζοντας την κοινωνική συναίνεση.

Άρθρα /

✍🏾 Άδωνις Φλωρίδης 1. Ο πόλεμος δεν είναι απλώς μαζική βία. Είναι, κυρίως, ένα σύστημα που επιδιώκει τη διαιώνιση της μαζικής βίας. Οι πολεμοκάπηλοι νέο-αποικιοκράτες μπορούν να προκαλέσουν τους πολέμους, αλλά δεν μπορούν να τους διαιωνίσουν αν δεν υπάρχει η συγκατάθεση ή η σιωπή των κοινωνιών τους. 2. Για να εξασφαλίσουν τη συγκατάθεση ή/και τη σιωπή -και κατά συνέπεια αυτό το σύστημα μαζικής βίας- πρέπει να «πουλήσουν» έναν πόλεμο. Για να το κάνουν αυτό θα επιστρατεύσουν όλες τις αρχές της πολεμικής προπαγάνδας (που λίγο ή πολύ συμπίπτουν με τις στρατηγικές του μάρκετιγκ). 3. Βασικές αρχές της πολεμικής προπαγάνδας α) Η απόκρυψη του οικονομικού οφέλους που θα έχουν κάποιοι από έναν πόλεμο. Δεν θα μας πουν τους πραγματικούς λόγους επίθεσης σε μια χώρα, σε μια περιοχή του πλανήτη, σε έναν λαό είτε είναι επειδή θέλουμε το πετρέλαιο, το αέριο, τους σπάνιους λίθους, τον ορυκτό πλούτο ή επειδή δεν γουστάρουμε τον τάδε ηγέτη, ο οποίος δεν μας εξυπηρετεί και θέλουμε να τον ανατρέψουμε κ.ο.κ. Για να πειστούν οι κοινωνίες πρέπει να βρεθεί ένας «ευγενής» σκοπός, να επικαλεστούν δυτικές, ενίοτε ουμανιστικές, αξίες: «πολεμούμε το κακό», «είμαστε οι καλοί κι αυτοί είναι οι κακοί», «υπερασπιζόμαστε τις αξίες μας, τη δημοκρατία, τα ατομικά δικαιώματα», «τη βασισμένη σε κανόνες τάξη» (χωρίς να μας λένε ποτέ ποιοι είναι αυτοί οι κανόνες), «πολεμούμε την τρομοκρατία», στην ανάγκη τη δημιουργούμε με άμεση ή έμμεση ανάμειξη, γιατί η τρομοκρατία είναι ένα πολύ καλό selling point ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου, ανακαλύπτουμε ή δήθεν ανακαλύπτουμε όπλα μαζικής εξόντωσης κ.ο.κ. Η υποκρισία του πομπού, που αποκρύπτει τους πραγματικούς λόγους προβάλλοντας άλλους, και η υποκρισία του δέκτη, που αποδέχεται τους μη πραγματικούς λόγους ως πραγματικούς, γνωρίζοντας ότι είναι ψέματα, είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο αναπτύσσεται η δυναμική του συστήματος. (Σημ.: Ένας από τους ελάχιστους που ξεκάθαρα λέει ότι ο τάδε τόπος έχει τον τάδε και τάδε πλούτο και τον θέλουμε δικό μας -αναφερόμενος για παράδειγμα στη Γροιλανδία- είναι ο Τραμπ. Προς το παρόν, δεν έχει επιδιώξει να την αποκτήσει με βίαιο τρόπο ή με πολεμικά μέσα και, αν το επιδιώξει μελλοντικά, μάλλον θα είναι πολύ δύσκολο να κερδίσει την κοινωνική συναίνεση). β) Η απόκρυψη ή αναθεώρηση της ιστορίας. Οι χώρες που προκαλούν τους πολέμους αυτούς συμπίπτουν σχεδόν απόλυτα με τις ιστορικές αποικιοκρατικές δυνάμεις, οι οποίες για αιώνες σκόρπισαν σε όλο τον πλανήτη τη δυστυχία, την πείνα, τη δουλεία, τον θάνατο. Προκάλεσαν συνειδητά μέσα από τη τακτική του «διαίρει και βασίλευε» άπειρες συγκρούσεις και διαμάχες, πολλές από τις οποίες κρατούν μέχρι σήμερα. Ως εκ τούτου, για να μπορέσει πλέον να πουληθεί ένας πόλεμος στον «πολιτισμένο» κόσμο, πρέπει η ιστορία της αποικιοκρατίας να αποκρυφτεί, να σταματήσει να είναι ορατή, να ξεπλυθεί η βαρβαρότητά της, να μην λειτουργεί ως το βασικό εργαλείο ιστορικής ανάλυσης των τρεχόντων γεγονότων. Η πρόκληση και ενθάρρυνση proxy πολέμων, όπου  άνθρωποι μακρινών και εν πολλοίς αδιάφορων για τον «πολιτισμένο» κόσμο περιοχών σκοτώνονται μεταξύ τους προς όφελος τρίτων, εξακολουθεί να είναι η προσφιλής τακτική κυρίως των Η.Π.Α. Βέβαια μετά το Βιετνάμ, δεν τους παίρνει διαφορετικά. Η έγνοια τους δεν είναι αν χάνονται ανθρώπινες ζωές, αλλά να χάνονται «American lives». Κάπου εδώ, πρώην χαρακτηρισμένοι ή και επικυρηγμένοι ως «τρομοκράτες» με ιστορικό αποκεφαλισμών παιδιών γίνονται καλά παιδιά ή αντίθετα, πρώην «αγωνιστές της ελευθερίας» γίνονται τρομοκράτες.  γ) Η δαιμονοποίηση. Δεν λένε ότι θα επιτεθούμε σε μια χώρα ή ένα λαό επειδή είναι όλοι κακοί. Αυτό δεν θα γινόταν πια αποδεκτό από τις κοινωνίες της δύσης. Ακόμα και στην περίπτωση της Παλαιστίνης όπου το Ισραηλ κατέβαλε και καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες να μας πείσει ότι όλοι οι Παλαιστίνιοι είναι τέρατα τρομοκράτες – και για αυτό εξάλλου βομβαρδίζει αδιάκριτα τους πάντες – αυτό δεν δουλεύει. Μόνο αν κάποιος είναι ηλίθιος ρατσιστής μπορεί να πιστέψει κάτι τέτοιο (και δυστυχώς είναι πολλοί ανάμεσα μας και αυξάνονται). Αυτό που θα πουν είναι ότι θα επιτεθούμε στον τάδε ηγέτη επειδή είναι δικτάτορας, στην τάδε ηγεσία επειδή είναι τρομοκράτες, επειδή είναι τέρατα, επειδή έχουν φοβερά όπλα, επειδή θέλουν να μας καταστρέψουν ή επειδή σε ένα φαντασιακό μέλλον θα μας επιτεθούν κ.ο.κ.. Για να πείσεις για αυτό χρειάζεσαι βέβαια και ένα παραμύθι να το υποστηρίξεις. Το παραμύθι με τα βρέφη στις θερμοκοιτίδες στο Κουβέιτ στον πρώτο πόλεμο του κόλπου και το παραμύθι με τα βρέφη στους φούρνους στη Παλαιστίνη είναι καλά παραδείγματα. δ) Το να παρουσιάζεσαι πάντα ως το θύμα ή ότι υπερασπίζεσαι το θύμα ή αυτόν που παρουσιάζεται ως το θύμα. Για να στηριχθεί η μίζερη και αναξιοπρεπής αυτή στάση και να πειστούν οι δυτικές κοινωνίες, χρειάζεται η δημιουργία ενός αφηγήματος. Το καλύτερο παράδειγμα βέβαια είναι αυτό του Ισραήλ. Ποτέ το Ισραήλ δεν επιτέθηκε σε κανένα. Είναι πάντα το θύμα και πάνω σε αυτό έχει στηθεί ένα αφήγημα που φτάνει μέχρι τη Βιβλική μυθολογία. ε) Το μονοπώλιο του αφηγήματος. Σε κάθε σύγκρουση στην ιστορία του ανθρώπου υπάρχουν πάντα περισσότερες από μία αλήθειες ή πιο σωστά αφηγήματα. Ο σκεπτόμενος άνθρωπος θα ακούσει και θα ερευνήσει πριν καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα. Για να πουλήσει όμως ένα πόλεμο σε κοινωνίες υποτίθεται πολιτικά και πολιτισμικά ευαίσθητες, με τα χιλιάδες πανεπιστήμια και δεξαμενές γνώσεις, η νέο-αποικιοκρατία χρειάζεται α) να ελέγχει απόλυτα το δικό της αφήγημα β) να αποκλείει την πρόσβαση σε άλλα αφηγήματα επικαλούμενη μια τάχατες προστασία από την παραπληροφόρηση ή την προπαγάνδα του «εχθρού». Παρόλο που στην εποχή των ΜΚΔ τα πράγματα έχουν γίνει πολύ πιο δύσκολα, η συζήτηση στη δημόσια σφαίρα για τη πιθανότητα έστω το άλλο αφήγημα να έχει κάπου δίκαιο είναι από ανύπαρκτη ως απαγορευμένη. Τονίζω το απαγορευμένη για να το σκεφτώ ξανά μια άλλη φορά. Η δημοκρατικότητα στον διάλογο επιτρέπεται να εκφράζεται μόνο μέσα στο πλαίσιο του καθ’ ημάς αφηγήματος. Το νέο-αποικιακό αφήγημα επιτρέπει ερωτήματα του τύπου: πως θα σταματήσουμε ένα πόλεμο, πως θα βοηθήσουμε στον ανθρωπιστικό τομέα, ίσως θα πρέπει να γίνουν οι τάδε συμμαχίες ή/και διπλωματικές κινήσεις κλπ. Δεν θα επιτρέψει όμως ποτέ το ερώτημα: γιατί η τάδε χώρα στη μια άκρη της γης έχει στρατεύματα σε μια άλλη χώρα στην άλλη άκρη της γης, χωρίς μάλιστα να τους έχει προσκαλέσει κανείς. Γιατί η τάδε χώρα απειλεί με θεούς και δαίμονες μια ξεσηκωμένη αποικία της. Δεν πρόκειται ποτέ να προβληθεί

Οι νεο-αποικιοκρατικοί πόλεμοι ως μέσο διαιώνισης του συστήματος μαζικής βίας: εξασφαλίζοντας την κοινωνική συναίνεση. Read More »

Στη Γάζα, το «ποτέ ξανά» συνέβη ξανά την ώρα που οι ισχυροί κοιτούσαν

Άρθρα /

Μετά την κατάπαυση του πυρός, ο Τουφίκ Χαντάντ (Toufic Haddad) αναλογίζεται τη συνενοχή και τις αποτυχίες των παγκόσμιων δυνάμεων και θεσμών. Πρέπει να συνεχίσουμε να κινητοποιούμαστε ενάντια στα εγκλήματα του Ισραήλ. Οι εικόνες των 300.000 Παλαιστινίων που επιστρέφουν στη βόρεια Γάζα μια εβδομάδα μετά την κατάπαυση του πυρός είναι συγκινητικές και γλυκόπικρες. Από τη μία, δείχνουν την απόρριψη ενός βασικού στοιχείου της στρατηγικής του Ισραήλ στη 15μηνη γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας – να ερημώσει μόνιμα αυτές τις περιοχές μέσω πολιορκίας, λιμοκτονίας και αδιάκοπων βομβαρδισμών, και ενδεχομένως να τις επαναποικίσει με Εβραίους εποίκους στο μέλλον. Από την άλλη, όλοι γνωρίζουν ότι αυτές τις κοινότητες τις περιμένει ένα δυστοπικό τοπίο, όπου ολόκληρες γειτονιές, πόσο μάλλον μεμονωμένα σπίτια, είναι αγνώριστα. Για όσους μπορούν να αναγνωρίσουν τον προσωπικό τους σωρό από ερείπια, το έργο τώρα είναι να κοσκινίσουν μέσα από 50, όπως υπολογίζεται, εκατομμύρια τόνους συντριμμιών για να σώσουν ό,τι μπορεί να ανακτηθεί, την ώρα που ξεμπλέκονται αποσυντεθειμένα σώματα από τα σίδερα οικοδομών. Δέκα χιλιάδες άνθρωποι αναμένεται να ανασυρθούν από τα ερείπια με αυτόν τον τρόπο σε όλη τη Λωρίδα της Γάζας. Αυτοί είναι οι αγνοούμενοι που δεν έχουν ακόμη προστεθεί επίσημα στον απολογισμό των 47.000 πτωμάτων που έχουν ήδη καταμετρηθεί. Αυτό φυσικά προϋποθέτει ότι αυτά τα σώματα δεν έχουν ακόμη φαγωθεί από άγρια ζώα ή εξατμιστεί εντελώς από τα εκρηκτικά υψηλής ισχύος των αμερικανο-ισραηλινών πυραύλων. Μια διαλυμένη παγκόσμια τάξηΜια μητέρα στη Γάζα καταγράφηκε σε βίντεο να φιλά το κρανίο του γιου της, καθώς το κρατά σαν βρέφος. «Μαζέψτε τα κόκαλά του για μένα. Μαζέψτε τα όλα» είπε. «Ορκίζομαι πως δεν σε φοβάμαι, Χασάν […] Ήρθα να σε πάρω, γιε μου. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ ή να βρω χαρά μέχρι να σε βρω, γιε μου». Ποιος ακούει τις κραυγές των μανάδων της Γάζας; Ανέβασα το βίντεο αυτής της ανατριχιαστικής σκηνής στη σελίδα μου στο Facebook, αλλά οι αόρατοι αλγόριθμοι που επιμελούνται τις ροές μας έχουν εδώ και καιρό διασφαλίσει ότι αναρτήσεις σαν αυτές μετά βίας φτάνουν στο κοινό. Βέβαια, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν αποτυγχάνουν ποτέ να ενισχύσουν την απήχηση εντυπωσιακών βίντεο που εξυμνούν την ισχύ των βομβών που κατεδαφίζουν πολυώροφα κτίρια σαν τραπουλόχαρτα. Σπάνια όμως αυτά τα βίντεο συνδέονται με τις οικογένειες και τις κοινότητες που ζούσαν εκεί, πόσο μάλλον με τις αναμνήσεις και τις μελλοντικές τους ζωές. Οι εικόνες που προκύπτουν από όλη τη Γάζα στη σκιά της κατάπαυσης του πυρός δείχνουν κάτι πολύ μεγαλύτερο από την καταστροφή μιας ιστορικής πόλης. Μαρτυρούν μια εντελώς διαλυμένη και δυστοπική παγκόσμια τάξη. Με την εύθραυστη εκεχειρία να βρίσκεται πλέον στην πρώτη εβδομάδα της εφαρμογής της, έχει ανοίξει ένα παράθυρο για να αρχίσουμε να αναλογιζόμαστε ζητήματα που είχαν καθυστερήσει για δεκαπέντε μήνες. Πράγματι, ένας ιστορικός έχει ήδη προτείνει ότι η καταστροφή που προκαλέσε το Ισραήλ ήταν «μία από τις χειρότερες γενοκτονίες στη σύγχρονη ιστορία», ισοδύναμη με τη ρίψη πέντε ατομικών βομβών (χωρίς τη ραδιενέργεια) σε μια λεπτή λωρίδα γης μήκους ενός μαραθωνίου. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η σφαγή εξαπολύθηκε εναντίον του λαού και των υποδομών ενός μακροχρόνια πολιορκημένου, απο-αναπτυγμένου γκέτο, γεμάτου μέχρι ασφυξίας με πολλαπλές γενιές πολλαπλά εκτοπισμένων προσφύγων – μιας περιοχής που είχε αναγνωριστεί ως μια υπαίθρια φυλακή και είχε κηρυχθεί ακατάλληλη για διαβίωση από τον ΟΗΕ πολύ πριν από την 7η Οκτωβρίου. ΛογοδοσίαΤο υπάρχον λεξιλόγιο και η ισχύουσα νομοθεσία είναι ανεπαρκή για να αποδώσουν τη φρικαλεότητα που μόλις διέπραξε το Ισραήλ. Μπορούμε να το συζητήσουμε, αλλά η προσπάθεια να συνδυαστούν γενοκτονία, εθνοκάθαρση και λιμοκτονία με κατοχή και απαρτχάιντ και ταυτόχρονα η άρνηση  σε εκατομμύρια αναγνωρισμένους από τον ΟΗΕ πρόσφυγες να αιτηθούν άσυλο φαίνεται πως θα έπρεπε να αποτελεί μια νέα κατηγορία νομικού Κακού. Πέρα από νομικές αναλύσεις, ένα πράγμα που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί είναι το πόσο ξεκάθαρο ήταν το Ισραήλ από την αρχή σχετικά με τις προθέσεις του στη Γάζα, με όλη την ισραηλινο-εβραϊκή πολιτική και στρατιωτική  τάξη να το επιβραβεύει. «Νάκμπα της Γάζας» την αποκάλεσαν, και τώρα βλέπουμε τι εννοούσαν. Όταν προέκυψαν ανησυχίες μέσα σε αυτή την τάξη, δεν αφορούσαν τη γενοκτονία καθαυτή, αλλά μάλλον την αποτελεσματικότητά της στην επίτευξη των δηλωμένων στόχων του Ισραήλ: την επιστροφή των αιχμαλώτων και την διάλυση της Χαμάς ως πολιτικού και στρατιωτικού φορέα που κυβερνά την περιοχή. Η ανοιχτή φύση της συζήτησης στο Ισραήλ περί «ολοκληρωτικού πολέμου» –που αντανακλάται και στον τρόπο με τον οποίο Ισραηλινοί στρατιώτες τεκμηρίωναν ανοιχτά τα εγκλήματά τους μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης– είναι ακριβώς αυτό που συνέβαλε στην ανάδυση αποκλινουσών τάσεων μέσα στην ισραηλινή κοινωνία. Το τίμημα που άρχισε να πληρώνει η ισραηλινή κοινωνία σε αίμα, ασφάλεια, οικονομία και φήμη, σε συνδυασμό με το ερώτημα του ποιος θα «πλήρωνε» γι’ αυτά, οδήγησε στις γενικές πολιτικές τάσεις που βλέπουμε σήμερα στην ισραηλινή πολιτική σκηνή: μεταξύ αυτών που έδιναν προτεραιότητα στην «ολοκληρωτική νίκη» και την «ολοκλήρωση της αποστολής» με κάθε κόστος, και εκείνων που ζητούσαν να δοθεί προτεραιότητα σε μια εκεχειρία, υπό τον φόβο ότι περισσότεροι αιχμάλωτοι θα πέθαιναν και το Ισραήλ θα βυθιζόταν ακόμα πιο βαθιά στη «λάσπη της Γάζας». Αλλά το ιερό δικαίωμα στη διάπραξη γενοκτονίας δεν αμφισβητήθηκε ποτέ από κανένα ισραηλινο-εβραϊκό πολιτικό μπλοκ. ΣυνενοχήΟ απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, αποκάλυψε στην τελευταία του συνέντευξη ότι κατά την επίσκεψή του στο Ισραήλ, οκτώ ημέρες μετά την 7η Οκτωβρίου, υπενθύμισε στον Ισραηλινό πρωθυπουργό: «Αλλά, Μπίμπι… δεν μπορείς να βομβαρδίζεις αυτές τις κοινότητες.». Ο Νετανιάχου φυσικά ήξερε πώς να απαντήσει: «Λοιπόν, εσείς το κάνατε […] Ισοπεδώσατε το Βερολίνο. Ρίξατε μια πυρηνική βόμβα. Σκοτώσατε χιλιάδες αθώους ανθρώπους γιατί έπρεπε να κερδίσετε έναν πόλεμο». Ο Νετανιάαχου ήταν σωστος σε αυτό. Το Ισραήλ δεν χρειαζόταν ηθικά μαθήματα από τον «θείο Σαμ». Παρόλα αυτά, ο Μπάιντεν πίστευε πως αποκαλύπτοντας αυτή τη συζήτηση θα καταγραφόταν ως ένας από τους «δίκαιους της ιστορίας». Τέτοιες ναρκισσιστικές αυταπάτες αλτρουισμού δύσκολα στέκουν όταν, για καθεμία από τις επόμενες 463 ημέρες, ο Μπάιντεν όχι μόνο παρακολουθούσε τη  γενοκτονία να εκτυλίσσεται, αλλά τη διευκόλυνε ενεργά. Η κυβέρνησή του προμήθευσε το Ισραήλ με όπλα αξίας 22.7 δισεκατομμυρίων δολαρίων τον πρώτο χρόνο της γενοκτονίας. Επιπλέον 8 δισεκατομμύρια δολάρια υποσχέθηκαν ως αποχαιρετιστήριο δώρο. Η Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο ακολούθησαν το παράδειγμα καθώς ξεδιπλωνόταν αυτή η μακάβρια φάρσα. Με ελάχιστες εξαιρέσεις στο

Στη Γάζα, το «ποτέ ξανά» συνέβη ξανά την ώρα που οι ισχυροί κοιτούσαν Read More »

Το Ισραήλ ως παγκόσμιο μοντέλο για τον φασισμό του 21ου αιώνα

Άρθρα /

✍🏾 Παναγιώτης Αχνιώτης Ακροδεξιά κόμματα και κυβερνήσεις από άκρη σε άκρη του κόσμου στηρίζουν τη γενοκτονική πολιτική του κράτους του Ισραήλ. Από την Τζόρτζια Μελόνι, τον Χαβιέρ Μιλέι, τους ακροδεξιούς τραμπιστές, μέχρι το γερμανικό ΑfD και το ΕΛΑΜ. Σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις είτε άλλοσπως δεξιές, από τις ΗΠΑ, στο ΗΒ, στην Γερμανία και τη Γαλλία, αποτελούν τους αιμοδότες του Ισραήλ σε πολιτικό/εμπορικό/στρατιωτικό επίπεδο. H άνευ όρων στήριξη προς το Ισραήλ από τη συντριπτική πλειοψηφία των κυβερνήσεων αλλά και του πολιτικού φάσματος δημιουργεί μια αμφίδρομη πολιτική σχέση: ενώ το Ισραήλ λαμβάνει χρήμα, όπλα, νομιμοποίηση, διπλωματική στήριξη από τους συμμάχους του, επιστρέφει πίσω -μεταξύ άλλων – ένα ολόκληρο μοντέλο διακυβέρνησης και εξουσίας. Αυτό το μοντέλο φυσικά δεν εφαρμόζεται με τον ίδιο τρόπο, οδηγεί όμως εκ των πραγμάτων στον εκφασισμό μεγάλου μέρους του πολιτικού φάσματος καθώς είναι το κατεξοχήν πλέον παράδειγμα.  Όπως και στο παρελθόν, η ροπή προς τον φασισμό συμπαρασύρει ολόκληρη την φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων.  Το Ισραήλ δεν είναι απλά ένα αυταρχικό καθεστώς, μια διεφθαρμένη κυβέρνηση, μια αντιδημοκρατική πολιτική διοίκηση όπως πολλά άλλα κράτη στον πλανήτη, συμπεριλαμβανομένου φυσικά και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στα πλαίσια ενός κόσμου που βρίσκεται συνεχώς σε κρίση και στα πρόθυρα ενός γενικευμένου πολέμου, η απανταχού ακροδεξιά βλέπει στο κράτος του Ισραήλ τόσο το ιδεολογικό παράδειγμα, όσο και το πρακτικό μοντέλο διαχείρισης ανεπιθύμητων πληθυσμών και οικοδόμησης του βιομηχανικού-μιλιταριστικού κράτους. Το έρεισμα που έχει πλέον ο σιωνισμός στην παγκόσμια ακροδεξιά δεν έγκειται μόνο σε μια ευκαιριακή συμμαχία της Δύσης ενάντια στους άραβες/μουσουλμάνους. Αυτό που μετατρέπει τον σιωνισμό σε μόλα φασισμού είναι η συμψήφιση των ακόλουθων στοιχείων και πρακτικών με απόλυτα συστηματικό και οργανωμένο τρόπο: Το ότι αυτά συνιστούν οργανωμένες και συστηματικές πρακτικές έχει μεγάλη σημασία. Υπόσχονται μια συνολική και τελειωτική λύση, προωθούν μια πολιτική διαχείριση δήθεν βασισμένη σε επιστημονικά δεδομένα και τεχνοκρατικές αναλύσεις, διέπουν τον κοινωνικό ιστό από πάνω μέχρι κάτω.  Παρόλη τη σύγχυση που επιχειρείται από τα πάνω, ο φασισμός δεν είναι ένα αόριστο συνονθύλευμα οπισθοδρομικών αξιών, συντηρητικών τάσεων ή κακοποιητικών συμπεριφορών από κάποια κυβέρνηση ή κάποια άτομα. Ο φασισμός είναι μια πολύ συγκεκριμένη κοινωνική συγκρότηση με πραγματική πολιτική στόχευση μέσα στο μοντέρνο κοινωνικό πεδίο. Η ταύτιση των ακροδεξιών με το Ισραήλ έγκειται στο ότι το τελευταίο έχει μετατραπεί σε ένα κοινωνικό σχηματισμό που συμψηφίζει όλα τα παραπάνω στοιχεία και έχει τη δυνατότητα να εξάγεται και να καταναλώνεται ως τέτοιο.  Στα πλαίσια της γενικότερης και χρόνιας κατάρρευσης της μεταπολεμικής συνθήκης σε παγκόσμιο επίπεδο (χρηματοπιστωτική κρίση του καπιταλισμού και διάλυση του κράτους πρόνοιας, κατάρρευση της λεγόμενης «διεθνούς κοινότητας» και του συστήματος ασφαλείας μέσω ΟΗΕ, κλιματική αλλαγή και καταστροφές, προσφυγική κρίση), το Ισραήλ εμφανίζεται ως το παράδειγμα προς μίμηση όσων ψάχνουν μια αυταρχική εθνική διαχείριση σε όλα τα συμπτώματα αυτής της κατάρρευσης. Σε συνδυασμό με τη γενικευμένη στροφή ενάντια στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο που εγκαινίασε ο πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία και η αντιμεταναστευτική πολιτική, ο αντισημιτισμός -είτε ανοικτός είτε υποβόσκων – που ασπάζονταν ιστορικά κάποιες τάσεις της ακροδεξιάς έχει αλλάξει προσωπείο και μπορεί επιμελώς να κρύβεται κάτω από την στήριξη προς το Κράτος του Ισραήλ που εμφανίζεται ως ο δήθεν εκπρόσωπος όλων των Εβραίων του κόσμου. Ο εξωτερικός και εσωτερικός εχθρός πλέόν φορεί hijab και μιλά αραβικά. Είναι σε αυτό το πλαίσιο που το κράτος του Ισραήλ είναι ένα πρότζεκτ λευκής ανωτερότητας και ακόμα και ιδεολογικά μπορεί να μιλήσει στα ακροδεξιά ακροατήρια. Ο αντιφασισμός της εποχής μας ή γιατί το keffiyeh έχει μετατραπεί στο παγκόσμιο σύμβολο του αντιφασισμού Τα πιο πάνω καταδεικνύουν ότι το παλαιστινιακό ζήτημα δεν είναι απλά και μόνο μια περίπτωση αντι-αποικιακού απελευθερωτικού αγώνα, ή μια περίπτωση ανταγωνισμού για πολιτική κυριαρχία όπου μια εθνοτική ομάδα καταπιέζει μια άλλη, ένας εμφύλιος, ή ένας πόλεμος μεταξύ δύο ή περισσότερων εθνών-κρατών. Το γεγονός ότι τον τελευταίο χρόνο το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη έχει μετατραπεί σε ένα πολύμορφο πολυθεματικό κόμβο – που φέρνει μαζί από-αποικιοκρατία, φεμινισμό, αντιφασισμό, αντι-καπιταλισμό, οικολογία – είναι ενδεικτικό του ότι το ζήτημα στα αλήθεια πάει πολύ πιο πέρα από την εθνική αυτοδιάθεση των Παλαιστινίων και την γενοκτονία που συντελείται εναντίον τους. Σίγουρα οι χειροκροτητές της γενοκτονίας νιώθουν άβολα που οι Παλαιστίνιοι καταφέρνουν να υπάρχουν ακόμα, και εδώ και δεκαετίες να αντιστέκονται στην αφομοίωση και στην προσφυγοποίηση. Νιώθουν επίσης άβολα που μια αυξανόμενη μερίδα Εβραίων στον κόσμο καταφέρνει να αρθρώσει αντισιωνιστικό λόγο και να διαχωρίσει τον εαυτό της από το κράτος του Ισραήλ. Τέλος, νιώθουν άβολα που παράλληλα η Παλαιστίνη καταφέρνει να λειτουργεί ως άξονας πολιτικής συνειδητοποίησης σε παγκόσμιο επίπεδο και σύμπτωμα μιας ευρύτερης κατάρρευσης που πάει πολύ πιο πέρα από τη Μέση Ανατολή.  Η Γάζα είναι εικόνα από το μέλλον. Ό,τι συμβαίνει τον τελευταίο ένα χρόνο σκιτσάρει τις γεωγραφίες της κυριαρχίας και της εξουσίας, στην πιο ωμή τους μορφή, που θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε τα επόμενα αρκετά χρόνια. Το ότι έχει συμβεί μια γενοκτονία σε ζωντανή μετάδοση χωρίς κανένας να έχει μπορέσει να την σταματήσει, έχει ανεπιστρεπτί αλλάξει τους όρους με τους οποίους θα δοθεί στο άμεσο και μεσοπρόθεσμο μέλλον ο όποιος πολιτικός αγώνας σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο για την κοινωνική χειραφέτηση. Όταν λέω παράδειγμα δεν εννοώ κατ’ανάγκη ότι αυτό που γίνεται στη Γάζα θα επαναληφθεί με τον ίδιο τρόπο οπουδήποτε. Θέτει όμως τον πήχη και τον ορίζοντα τόσο των επιλογών της εξουσίας και των κυβερνήσεων, όσο και το πλαίσιο στο οποίο τα κινήματα αναγκάζονται να υπάρχουν και να δράσουν. Στην Κύπρο δε, και δεδομένης της γοργής μετατροπής της σε πίσω αυλή του Ισραήλ, οι νέοι αυτοί όροι εμφανίζονται ακόμα πιο ογκώδεις. Όταν φωνάζουμε στους δρόμους ότι η Γάζα είναι πολύ κοντά μας, αναγκαστικά υπονοείται ότι και η εξουσία του Τελ Αβίβ είναι πάνω από τα κεφάλια μας και μέσα στις γειτονιές μας. Στην κατάσταση γενοκτονίας φαίνεται να συμπυκνώνεται η συνολική διαστροφή του ολοκληρωτικού και πολεμικού νεοφιλελευθερισμού: τεχνολογικές μηχανές θανάτου, παγκόσμιες αλυσίδες τροφοδοσίας του απαρτχάιντ και του πολέμου, υπερκέρδη πολυεθνικών, εκφασισμός της κοινωνίας και του πολιτικού συστήματος, ποινικοποίηση της αλληλεγγύης, fake news και έλεγχος της πληροφορίας με παλιές και νέες μεθόδους. Είναι δεδομένο ότι θα χρειαστεί μια καινούργια Νυρεμβέργη – μάλιστα πολύ πιο πλατιάς εμβέλειας αυτή τη φορά που να μην εξαντλείται στην πολιτική και στρατιωτική διοίκηση του Ισραήλ – για να υπάρξει η όποια αντιφασιστική δικαιοσύνη για

Το Ισραήλ ως παγκόσμιο μοντέλο για τον φασισμό του 21ου αιώνα Read More »

Η πολιτική ήττα του Ισραήλ και η επιτάχυνση του γενοκτονικού πρότζεκτ

Άρθρα /

✍🏾 Γρηγόρης Ιωάννου Το Παλαιστινιακό είναι ένα πολιτικό ζήτημα που αφορά ολόκληρη τη Μέση Ανατολή/Δυτική Ασία. Ως τέτοιο δεν μπορεί να λυθεί αποκλειστικά με στρατιωτικούς όρους. Αλλά και με στρατιωτικούς όρους, το Ισραήλ δεν μπορεί να εξαρθρώσει τη Χαμάς, ούτε βέβαια τη Χεζμπολάχ. Ακόμα και αν το πετύχει, θα είναι απλώς θέμα χρόνου, μέχρι να δημιουργηθούν άλλες Χαμάς και άλλες Χεζμπολάχ που θα πάρουν τη θέση τους.  Από ό,τι φαίνεται από την οπτική του σήμερα, το Ισραήλ μάλλον έθαψε την τελευταία του ευκαιρία για μια λύση δύο κρατών τη δεκαετία του 1990 με την υπονόμευση της διαδικασίας του Όσλο. Τώρα σε πολιτικό επίπεδο, αυτό συνεπάγεται ότι η μόνη εναλλακτική στον διαρκή πόλεμο δεν είναι τα δύο κράτη στην ιστορική Παλαιστίνη, αλλά το ένα κράτος που δεν μπορεί να είναι εβραϊκό. Πίσω δηλαδή στην ιστορική θέση της Οργάνωσης Για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης για μια εβραιο-παλαιστινιακή συνύπαρξη στη βάση της πολιτικής ισότητας με πολίτευμα κάποιου είδους ομοσπονδία. Το ότι το Ισραήλ ηττήθηκε πολιτικά από τη Χαμάς σημαίνει βασικά ότι δεν μπορεί να υπάρξει επιστροφή στην τάξη πραγμάτων που υπήρχε πριν από τον Οκτώβρη του 2023. Αυτό συνεπάγεται 3 πράγματα: 1)      Το Ισραήλ δεν θα μπορέσει ξανά, τουλάχιστον για μία δεκαετία, να απολαύσει κάποια σχετική ηρεμία και θα βρίσκεται σε εγρήγορση, πολεμική διάταξη και υπό διαρκή απειλή. 2)      Το Ισραήλ δεν θα μπορέσει ξανά, τουλάχιστον για μία δεκαετία, να βγει από τη συντριπτική διεθνή απομόνωση στην οποία βρίσκεται και την οποία καταφέρνει να αντέξει κυρίως χάρη στην αμερικάνικη, βρετανική και γερμανική στήριξη. 3)      Το Ισραήλ δεν θα μπορέσει ξανά, τουλάχιστον για μία δεκαετία, να εξασφαλίσει την υποταγή ικανής μερίδας Παλαιστινίων και της ανοχής ικανού αριθμού αραβικών κρατών στην ισραηλινή επικυριαρχία της περιοχής.   Τώρα το «μία δεκαετία» είναι προφανώς σχετικό, διότι τα πάντα μπορεί να αλλάξουν – αλλά είναι ένα σχετικά ασφαλές ορόσημο που επιτρέπει πολιτική εκτίμηση. Είναι, επίσης, ένα λογικό ορόσημο στο οποίο θα κριθεί ο στόχος που η διεφθαρμένη ακροδεξιά ηγεσία του Ισραήλ έθεσε πριν από μία δεκαετία και που επιχειρεί να πετύχει τα τελευταία χρόνια, με ιδιαίτερη ένταση μετά τον Οκτώβρη του 2023: «να αλλάξει τον χάρτη της περιοχής». Με δεδομένο ότι το Ισραήλ δεν νοείται καν να αποδεχτεί την ιστορικών διαστάσεων πολιτική του ήττα, και με δεδομένο ότι δεν υπάρχει εντός της φασιστικοποιημένης πλέον ισραηλινής κοινωνίας κάποια δύναμη που μπορεί να το αλλάξει αυτό, το μόνο που υπάρχει μπροστά μας είναι η απόπειρα ολοκλήρωσης του γενοκτονικού πρότζεκτ. Αυτό είναι το πιο ρεαλιστικό σενάριο που έχουμε. Με όλη του την αισχρότητα, βαρβαρότητα και κυνισμό. Το Ισραήλ θα προτιμούσε βέβαια, όπως το δήλωσε αρκετές φορές, απλώς να εκδιώξει μερικά εκατομμύρια Παλαιστινίους προς την Αίγυπτο και την Ιορδανία, για να προχωρήσει η εθνοκάθαρση και ο εποικισμός με λιγότερες εκατοντάδες χιλιάδες πτώματα. Αλλά τόσο η Αίγυπτος όσο και η Ιορδανία αντιστέκονται σε αυτό, διότι το ρίσκο θα είναι μεγάλο – τυχόν αποδοχή και αυτής της ισραηλινής επιταγής ενδέχεται να είναι η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι στα εσωτερικά των δύο χωρών. Ούτε τα άλλα αραβικά κράτη, και ούτε βέβαια η Δύση είναι διατεθειμένοι να δεχτούν εκατομμύρια νέους Παλαιστίνιους πρόσφυγες. Ακόμα και αν ήταν βέβαια, είναι αμφίβολο πόσοι εναπομείναντες Παλαιστίνιοι θα επέλεγαν να εγκαταλείψουν το τελευταίο κομμάτι της γης τους. Όταν φτάσει εκεί η ιστορία, από όσο έδειξαν, μάλλον θα προτιμήσουν τον θάνατο. Οπόταν τι μένει; Το μόνο που μένει είναι η επιτάχυνση και εντατικοποίηση της γενοκτονίας. Κάθε νέα προσάρτηση εδαφών, σήμερα στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη, αύριο ενδεχομένως και σε Λίβανο και Ιορδανία, θα σημαίνει πολλαπλασιασμό των θανάτων. Και αυτό διότι ο πληθυσμός του Ισραήλ αναμένεται να μειώνεται προσεχώς, διότι οι πλείστοι Εβραίοι με διπλή υπηκοότητα μάλλον θα συνεχίσουν να μεταναστεύουν στις πιο ασφαλείς από το Ισραήλ χώρες από τις οποίες ήρθαν είτε αυτοί είτε οι γονείς τους. Άρα, για να διατηρηθεί το Ισραήλ ως «εβραϊκό κράτος» δεν θα είναι καν αρκετό το απαρτχάιντ. Η δημογραφία, όπως και η γεωγραφία, είναι αμείλικτες δυνάμεις. Το ερώτημα, επομένως, είναι μπροστά μας και είναι αδυσώπητο: Μπορεί το Ισραηλ να θανατώσει 5-6 εκατομμύρια Παλαιστινίους τα επόμενα χρόνια; Μάλλον ναι, μπορεί. Το Ισραήλ έχει αποδείξει ότι δεν έχει το παραμικρό ίχνος ηθικής αναστολής, και έχει τόσο το γενικευμένο ιδεολογικό υπόβαθρο που απαιτείται, όσο και την πολιτική βούληση αλλά και την υλικοτεχνική υποδομή για να διενεργήσει ένα Ολοκαύτωμα Παλαιστινίων, έτσι ώστε «να σωθεί το εβραϊκό κράτος». Μέχρι στιγμής η «διεθνής κοινότητα», παρά τις καταδίκες της, δεν έχει δείξει κανένα σημάδι ότι προτίθεται να σταματήσει αυτή την εν πολλοίς προδιαγεγραμμένη πλέον πορεία. Βέβαια, το γενοκτονικό πρότζεκτ είναι ακόμα στην αρχή. Και δεν θα είναι καθόλου εύκολο εγχείρημα για το Ισραήλ να το ολοκληρώσει. Πιθανότατα μόνο σε συνθήκες γενικευμένου περιφερειακού πολέμου να είναι εφικτό αυτό. Αλλά ένας περιφερειακός πόλεμος, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα μείνει περιφερειακός. Ούτε ότι «η αλλαγή του χάρτη της περιοχής» που θα επέλθει θα είναι σύμφωνα με το ισραηλινό πλάνο. (Φωτογραφία από EPA/HAITHAM IMAD)

Η πολιτική ήττα του Ισραήλ και η επιτάχυνση του γενοκτονικού πρότζεκτ Read More »

Οι Βάσεις στο πλευρό της πολεμικής μηχανής του Ισραήλ

Άφοα, Αντιμιλιταρισμός /

Μαθαίνουμε ότι το Σάββατο δύο ζεύγη μαχητικών αεροσκαφών Typhoon FGR4 απογειώθηκαν από τη βάση στο Ακρωτήρι στο πλαίσιο της επιχείρησης υπεράσπισης του Ισραήλ από το Ηνωμένο Βασίλειο. Τα αεροσκάφη αυτά συμμετείχαν στην αποστολή που κατέρριψε αριθμό ιρανικών drones. Μαθαίνουμε, ακόμα, ότι ο εναέριος χώρος στον οποίο αναπτύχθηκαν προσδιορίστηκε με τη χρήση σημάτων που παρείχαν οι υπηρεσίες πληροφοριών ασφαλείας από το σταθμό Αγίου Νικολάου (βρετανική βάση στη Δεκέλεια, όπου υπάρχει «σταθμός ακρόασης» της Μέσης Ανατολής). Ο Βρετανός Υπ. Εξωτερικών Κάμερον δήλωσε μάλιστα ότι οι Βρετανοί θα συμμετείχαν ξανά στην υπεράσπιση του Ισραήλ σε περίπτωση νέων επιθέσεων. Εν μέσω της εθνοκάθαρσης που λαμβάνει χώρα στην Παλαιστίνη, η Κύπρος γίνεται όλο και πιο ενεργός σύμμαχος του Ισραήλ. Ενώ οι εντάσεις στη Μέση Ανατολή αυξάνονται και ένας γενικευμένος πόλεμος φαντάζει πιθανότερος, η Κύπρος εμπλέκεται όλο και πιο ενεργά στις πολεμικές επιχειρήσεις. Οι κυβερνητικές πολιτικές, η εξωτερική πολιτική που ακολουθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά και η συνέχιση του αναχρονιστικού θεσμού των βάσεων, βάζουν σε κίνδυνο την ασφάλεια όλων των κατοίκων του νησιού. Απαιτούμε: Τέλος στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Άμεση αποχώρηση των βρετανικών βάσεων. Καμία εμπλοκή σε πολεμικές επιχειρήσεις.

Οι Βάσεις στο πλευρό της πολεμικής μηχανής του Ισραήλ Read More »

EL
EN EL