afoa.cy

κυπριακό

Νέος Τουρκοκύπριος ηγέτης ο Ερχιουρμάν με άνετη νίκη

Άφοα, Κυπριακό, Πολιτική /

Ο κανόνας της μετά-Ντενκτάς̌ εποχής που θέλει αλλαγή στην ηγεσία της τουρκοκυπριακής κοινότητας κάθε πέντε χρόνια επιβεβαιώθηκε ξανά σήμερα. Σε μια εκλογική αναμέτρηση που χαρακτηρίστηκε ως δημοψήφισμα για το μέλλον της κοινότητας, οι Τουρκοκύπριοι/ες εξέλεξαν τον πρόεδρο του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος (ÇTP) Τουφάν Ερχιουρμάν (Tufan Erhürman) στην ηγεσία τους. Ο κ. Ερχιουρμάν επικράτησε στις εκλογές με 62.8%, έχοντας μεγάλη στήριξη από προοδευτικά κόμματα, κινήματα και συνδικαλιστικές οργανώσεις, ενώ ο απερχόμενος Τουρκοκύπριος ηγέτης, που στηριζόταν από τα κόμματα της δεξιάς, περιορίστηκε στη δεύτερη θέση με 35.8%. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη εκλογική επικράτηση στην μετά-Ντενκτάς̌ εποχή. Ο κ. Ερχιουρμάν γίνεται έτσι ο έβδομος ηγέτης της τουρκοκυπριακής κοινότητας μετά τα γεγονότα του 1963. Μέχρι το 1973, ο δρ Φαζίλ Κιουτσ̌ούκ (Fazil Küçük) παρέμεινε στην αντιπροεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας και θεωρείτο ντε φάκτο ο ηγέτης της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Στη συνέχεια, ο Ραούφ Ντενκτάς̌ ανέλαβε την ηγεσία της τουρκοκυπριακής κοινότητας μέχρι το 2005, όταν στις εκλογές μετά το σχέδιο Ανάν επικράτησε ο τότε επικεφαλής του ÇTP, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ (2005-2010). Έκτοτε, ουδείς Τουρκοκύπριος ηγέτης κατάφερε να κερδίσει δεύτερη θητεία. Ακολούθησαν οι Ντερβίς̌ Έρογλου (2010-2015), Μουσταφά Ακιντζί (2015-2020), Ερσίν Τατάρ (2020-2025). Η εκλογή Ερχιουρμάν αποτελεί προφανώς μια θετική εξέλιξη, κυρίως για το μέλλον της τουρκοκυπριακής κοινότητας, καθώς ο Τατάρ και η δεξιά κυβέρνηση (UBP, YDP, DP) εργάστηκαν χωρίς φειδώ για την αλλοίωση του κοσμικού χαρακτήρα των Τουρκοκυπρίων, με τελευταίο παράδειγμα τους κανονισμούς που επέτρεψαν τη χιτζάμπ σε σχολεία μέσης εκπαίδευσης στον βορρά. Η συντριβή Τατάρ ενδέχεται να οδηγήσει και σε πρόωρες γενικές εκλογές, δεδομένης της αμφισβήτησης προς την ηγεσία του UBP. Υπενθυμίζεται, ότι στον βορρά υπάρχει κοινοβουλευτική δημοκρατία, ενώ ο ΤΚ ηγέτης διαχειρίζεται μόνο το Κυπριακό. Είναι, ωστόσο, πρώιμο να συζητάμε για οποιοδήποτε προοπτική επανέναρξης των συνομιλιών για ομοσπονδιακή λύση του κυπριακού, δεδομένων των πολιτικών των κυβερνήσεων Χριστοδουλίδη στην Κύπρο και Ερντογάν στην Τουρκία. Θα χρειαστεί τεράστια προσπάθεια, και κυρίως πίεση από τα κάτω, για να προκύψει η όποια θετική εξέλιξη στο Κυπριακό. Erhürman wins landslide victory to become new Turkish Cypriot leader The rule of the post-Denktash era, which calls for a change in the leadership of the Turkish Cypriot community every five years, was confirmed again today. In an election that was described as a referendum on the future of the community, Turkish Cypriots elected the president of the Republican Turkish Party (ÇTP), Tufan Erhürman, as their leader. Mr. Erhürman won the election with 62.8% of the vote, enjoying strong support from progressive parties, movements, and trade unions, while the outgoing Turkish Cypriot leader, who was supported by right-wing parties, was relegated to second place with 35.8%. This is the largest electoral victory in the post-Denktash era. Mr. Erhürman thus becomes the seventh leader of the Turkish Cypriot community since the events of 1963. Until 1973, Dr. Fazil Küçük remained vice president of the Republic of Cyprus and was considered the de facto leader of the Turkish Cypriot community. Rauf Denktaş then took over the leadership of the Turkish Cypriot community until 2005, when the then leader of the ÇTP, Mehmet Ali Talat (2005-2010), won the elections following the Annan Plan. Since then, no Turkish Cypriot leader has managed to win a second term. They were followed by Derviş Eroğlu (2010-2015), Mustafa Akıncı (2015-2020), and Ersin Tatar (2020-2025). Erhürman’s election is obviously a positive development, especially for the future of the Turkish Cypriot community, as Tatar and the right-wing government (UBP, YDP, DP) have worked tirelessly to alter the secular character of Turkish Cypriots, the latest example being the regulations allowing the hijab in secondary schools in the north. Tatar’s defeat may also lead to early general elections, given the challenge to the UBP leadership. It is reminded that the north has a parliamentary democracy, while the Turkish Cypriot leader only manages the Cyprus problem. However, it is too early to discuss any prospect of resuming talks on a federal solution to the Cyprus problem, given the policies of the governments led by Nikos Christodoulides in Cyprus and Reçep Tayyip Erdogan in Turkey. It will take a huge effort, and above all pressure from the grassroots, for any positive developments to emerge in the Cyprus problem.

Νέος Τουρκοκύπριος ηγέτης ο Ερχιουρμάν με άνετη νίκη Read More »

Χωρίς Αλήθεια και χωρίς Προοπτική 

Άρθρα /

Δημήτρης Δημητρίου Με αφορμή  την απόφαση της κυβέρνησης να αποσύρει το εισαγωγικό λεύκωμα της κυπριακής ομάδας στην αρχιτεκτονική Μπιενάλε, που διοργανώνεται στη Βενετία από τις 10 Μαΐου μέχρι τις 23 Νοεμβρίου 2025. Πάντοτε γινόταν από το καθεστώς μια μεγάλη προσπάθεια φίμωσης ενός διαφορετικού αφηγήματος από αυτό το οποίο καθορίζει και επιβάλλει το βαθύ εθνικιστικό κράτος με τις συνήθεις ακροδεξιές αντιλήψεις. Η φίμωση είναι αναμενομένη λόγω της πραγματικής (και όχι της τυπικής) φύσης του καθεστώτος που επιτρέπει μόνο τη διάχυση της δικής του “αλήθειας”. Θυμούμαι τον μακαρίτη Δημήτρη Ανδρέου, που σε εκπομπή του στο ΡΙΚ μετά το 2003,  ομολόγησε ότι, όταν είχε μιλήσει από τα ερτζιανά του ΡΙΚ για διακοινοτικές συγκρούσεις που μαίνονταν τον Δεκέμβριο 1963-αρχές 1964, τον πήρε τηλέφωνο ο Μακάριος, τον κατσάδιασε και του έδωσε οδηγίες να αποκαλεί τις συγκρούσεις “Τουρκοκυπριακή Ανταρσία”. Έκτοτε όλα τα “καθώς πρέπει” ΜΜΕ, καθεστωτικά βιβλία της ιστορίας, όλοι οι “σωστοί” δημοσιογράφοι αναφέρονται στις συγκρούσεις που ξεκίνησε η καθόλα αντισυνταγματική και παράνομη οργάνωση “Ακρίτας’” σαν τ/κ ανταρσία. Οι δολοφονίες Τ/κ αμάχων και οι τεράστιες καταστροφές στις περιουσίες των Τ/κ, που με τόση ακρίβεια κατέγραψε η  έκθεση του τότε ΓΓ του ΟΗΕ, Ου Θάντ, από τις ορδές φανατικών Ε/κ υπό την καθοδήγησή της “Ακρίτας” δεν δημοσιοποιούνταν.  Οι Ε/κ άκουαν μόνο για  τις “βαρβαρότητες” των Τ/κ.  Να σημειώσω εδώ ότι τα υψηλόβαθμα στελέχη της οργάνωσης “Ακρίτας” όχι μόνο δεν πήγαν φυλακή αλλά αρκετά διετέλεσαν μετέπειτα βουλευτές, υπουργοί, πρόεδροι της ΚΔ. Μέχρι σήμερα βγαίνουν στον αέρα κάτι στυγνοί δολοφόνοι, όπως ο Λεφτής, τζιαι χουμίζονται πόσους Τ/κ έσφαξαν, ενώ τα όργανα του κράτους παρακολουθούν τις μαρτυρίες εντελώς αδιάφορα ωσάν να μην συμβαίνει τίποτα… κράτος Δικαίου.  Όταν το 1974 ξεκίνησε, σύμφωνα με το καθεστωτικό αφήγημα, η εντελώς απρόκλητη και τυχαία τουρκική εισβολή, οι δυνάμεις της ΕΦ αντί να επικεντρωθούν στην αντιμετώπιση του τουρκικού στρατού στις ακτές της  Κερύνειας, περικύκλωναν και βομβάρδιζαν συνεχώς τα τ/κ χωριά και τις τ/κ συνοικίες των πόλεων με σοβαρές απώλειες από πλευράς αμάχων, απώλειες τις οποίες οι Ε/κ τις πλήρωσαν πολύ ακριβά με την προέλαση του τουρκικού στρατού. Αυτά και πολλά άλλα δεν τα ακούμε από το “αληθές” αφήγημα της ακροδεξιάς. Για τα πληρωμένα ανδρείκελα του βαθέος κράτους, δεν υπήρξε ούτε Τόχνη ούτε Αλόα ούτε Μάραθα ούτε Σανταλάρη. Είναι οι ίδιοι που “ειλικρινά πασκίζουν για μια δίκαιη λύση” που να εδράζεται στις αρχές και αξίες του Διεθνούς Δικαίου. Όλα αυτά και πολλά άλλα τα θυμήθηκα ακούγοντας χθες τον Χρύση Παντελίδη να υπερασπίζεται με εμφανή λύσσα το “εθνικόν” αφήγημα του βαθέος κράτους καταγγέλλοντας το περιεχόμενο του εισαγωγικού λευκώματος ότι βρίθει από ψέματα. Φυσικά για τον Χρύση και τους όμοιους του, η μόνη απόλυτη αλήθεια είναι αυτή που άφησε κληρονομιά ο Δευκαλίωνας. Ένας Δευκαλίωνας που δεν “άλλαξε ο άδρωπος” και που έθαψε τις όποιες προοπτικές επανένωσης του τόπου. Ένα από τα σοβαρότερα ιστορικά λάθη της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, που προσπάθησε μετέπειτα να διορθώσει αλλά απέτυχε. Στη συνέχεια, είχαμε ομολογουμένως τον πιο διεφθαρμένο πρόεδρο που πέρασε ποτέ από την προεδρία της ΚΔ, αβγατίζοντας τα λάφυρα της εξουσίας και ρίχνοντας μπόλικο τσιμέντο πάνω στον τάφο της επανένωσης. Τώρα το μόνο που μας έμεινε είναι το άθροισμα μιας κοινωνίας ατομικοποιημένης με ένα λαό απαθή, με ένα αναχρονιστικό, εξοργιστικά σκοταδιστικό βαθύ κράτος και  με μια ανάξια κυβέρνηση στο τιμόνι, που το μόνο που σκέφτεται είναι το δικό της, το ατομικό συμφέρον και πώς θα διατηρηθεί ες αεί στην εξουσία. Αυτή είναι η αλήθεια που με τόση λύσσα προσπαθούν να συγκαλύψουν οι κάθε Χρύσηδες ή Μυλωνάδες του πολύ βαθύ ακροδεξιού κράτους.

Χωρίς Αλήθεια και χωρίς Προοπτική  Read More »

Το ξαναζεσταμένο φαγητό της Γενεύης και το εύθραυστο στάτους κβο

Άφοα, Κυπριακό, Πολιτική /

Η άτυπη συνάντηση 5+1 στη Γενεύη ολοκληρώθηκε στις 18 Μάρτη με τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, να ανακοινώνει μια σειρά από μέτρα. Ο Γκουτέρες ανακοίνωσε συμφωνία για:διάνοιξη τεσσάρων επιπλεον οδοφραγμάτωνδημιουργία ακόμα μιας δικοινοτικής επιτροπής για θέματα νεολαίαςπρωτοβουλίες για θέματα κλιματικής αλλαγής, περιλαμβανομένης της εγκατάστασης φωτοβολταϊκών στη νεκρή ζώνηαποναρκοθέτησησυντήρηση νεκροταφείων Ο ΓΓ των ΗΕ ανέφερε επίσης ότι θα διορίσει νέο προσωπικό απεσταλμένο και ότι η άτυπη 5+1 θα επανασυνεδριάσει τον Ιούλη. Μέχρι εδώ καλά μπορεί να πει κανείς. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες πραγματικότητες που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Οι ηγεσίες σε νότο και βορρά ουδέποτε έδωσαν δείγματα γραφής για τη θέλησή τους να επανενώσουν τον τόπο. Αντιθέτως, τόσο ο Ελληνοκύπριος ηγέτης Νίκος Χριστοδουλίδης, όσο και ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ερσίν Τατάρ, είτε στα μουλωχτά είτε στα φανερά, πολεμούν τις προοπτικές επανένωσης. Προφανώς η αποδοχή των συμφωνηθέντων αποτελεί τακτικισμό εκ μέρους των Χριστοδουλίδη και Τατάρ για να μην χρεωθεί ο καθένας τους ξεχωριστά ένα ακόμα αδιέξοδο σε συνομιλίες. Εξάλλου, τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης χωρίς να εφαρμόζονται αποτελούν ροκάνισμα χρόνου και είναι ψωμοτύρι των πολιτικών που έχουν αφήσει τον διαχωρισμό να αποτελεί την μόνη εφικτή πορεία. Με δεδομένο ότι τα μέτρα που ανακοίνωσε ο Γκουτέρες αποτελούν ξαναζεσταμένο φαγητό, κρατάμε μικρό καλάθι. Οι συζητήσεις για διάνοιξη νέων οδοφραγμάτων και λειτουργία φωτοβολταϊκών στη νεκρή ζώνη χρονίζουν. Η αποναρκοθέτηση δεν σταμάτησε ποτέ και η συντήρηση νεκροταφείων θα έπρεπε να είναι αυτονόητη και θα μπορούσε να αναληφθεί από τη δικοινοτική τεχνική επιτροπή για την πολιτιστική κληρονομιά (που είναι και η αποτελεσματικότερη). Πρόοδος θα μπορούσε να θεωρηθεί το κλείδωμα των θέσεων Γκουτέρες και η γρήγορη μετάβαση προς τελική συμφωνία. Η απουσία χρονοδιαγράμματος για εφαρμογή αυτών των ελάχιστων συμφωνηθέντων αποτελεί ένα επιπλέον πρόβλημα. Η επόμενη συνάντηση τον Ιούλη μπορεί να είναι ένα ορόσημο. Μένει να δούμε αν και τι θα εφαρμοστεί ή έστω δρομολογηθεί μέχρι τότε. Ελπίζουμε μόνο να μην επαναληφθεί η φαρσοκωμωδία μετάβασης πολυμελών αντιπροσωπειών στη Γενεύη απλά για την ανακοίνωση πολυσυζητημένων ΜΟΕ. Στο ευρύτερο πλαίσιο, οι διαπραγματευτικές διαδικασίες υπό την αιγίδα των ηγετών αποδείχτηκαν διαχρονικά προβληματικές και αναποτελεσματικές. Αναγνωρίζουμε ότι μέσα σε ένα περιφερειακό και διεθνές σκηνικό που οδηγείται όλο και πιο κοντά στη γενίκευση του πολέμου, η εκεχειρία ή η γραμμή αντιπαράταξης στην Κύπρο δεν μπορούν να θεωρούνται δεδομένες χωρίς να υπάρχει κάποιος πολιτικός διακανονισμός. Είναι χρέος όσων από μας γνωρίζουμε πως η ειρήνη και η ουσιαστική επίλυση του Κυπριακού αφορά την κοινωνική βάση και όχι τις διεφθαρμένες ηγεσίες, να συνεχίσουμε τον αγώνα, μαζί με όλους τους συνεπείς αγωνιστές βόρεια και νότια της πράσινης γραμμής, για μια επανενωμένη Κύπρο.

Το ξαναζεσταμένο φαγητό της Γενεύης και το εύθραυστο στάτους κβο Read More »

Ο Γρίβας και η τεθλιμμένη νεκρική συνοδεία

Αντιφασισμός, Κυπριακό /

Η μονοδιάστατη και μεροληπτική ανάγνωση και ανάλυση της ιστορίας της Κύπρου δεν είναι κάτι καινούριο και αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους διαιώνισης της διαίρεσης του νησιού. Αυτή ακριβώς η ελλιπής ανάγνωση, επιτρέπει τον εξαγνισμό της ΕΟΚΑ και την ηρωοποίηση εγκληματιών πολέμου όπως ο Γρίβας, υπό την καθοδήγηση και επιρροή του οποίου, από τα μέσα της δεκαετίας του ‘50 έως το 1974, στοχοποιήθηκαν και δολοφονήθηκαν αριστεροί Ελληνοκύπριοι, κακοποιήθηκαν και σφαγιάστηκαν μαζικά Τουρκοκύπριοι/ες, και εκτελέστηκε το πραξικόπημα από την ΕΟΚΑ Β, που έφερε εν τέλει την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων και τη διχοτόμηση της Κύπρου. Πενήντα και βάλε χρόνια μετά τα τραγικά γεγονότα του ’74, το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής ηγεσίας του τόπου όχι μόνο δεν έχει απομυθοποιήσει τα εγκλήματα της ΕΟΚΑ, αλλά συνεχίζει να τα μνημονεύει. Τα χτεσινά θεατρικά με την πρόεδρο της Βουλής και τον υφυπουργό Μετανάστευσης να βαδίζουν σαν σε αρχαία τραγωδία, για να μνημονεύσουν τον Γρίβα, αποτελούν όνειδος για την υπόθεση της κυπριακής ανεξαρτησίας, και προσθέτουν ακόμα ένα καρφί στο φέρετρο της διχοτόμησης. ΥΓ: Δεν ξεχνούμε όσους/ες προσπαθού(σα)ν να μας πείσουν ότι η Αννίτα Δημητρίου είναι κάτι «νέο» στην πολιτική ζωή. Για όσους/ες ακόμα τρέφουν ψευδαισθήσεις για δήθεν φιλελεύθερη στροφή του ΔΗΣΥ, η εικόνα της προέδρου του κόμματος να βαδίζει στις 26 Γενάρη σαν μέλος μιας τεθλιμμένης νεκρικής συνοδείας  στο μνημόσυνο του Γρίβα, έρχεται ως υπενθύμιση ότι ο συναγερμός είναι ο θεματοφύλακας του αμαρτωλού παρελθόντος της «παραδοσιακής» δεξιάς.

Ο Γρίβας και η τεθλιμμένη νεκρική συνοδεία Read More »

Pushbacks στη Νεκρή Ζώνη: κηρύσσοντας την Πράσινη Γραμμή επίσημο σύνορο

Άρθρα /

✍🏾 Παναγιώτης Αχνιώτης Το ότι διαδοχικές κυβερνήσεις στον νότο έχουν μετατρέψει την Πράσινη Γραμμή σε σκληρό σύνορο δεν είναι κάτι καινούργιο. Κοινές περιπολίες στρατού-αστυνομίας στην Παλιά Λευκωσία το 2019, κλείσιμο των οδοφραγμάτων το 2020, τα περίφημα ττέλλια του Νουρή στον Αστρομερίτη το 2021, η συνεχής στρατιωτικοποίηση και τοποθέτηση βαριού εξοπλισμού πλησίον της γραμμής αντιπαράταξης. Αυτά όλα  καταγράφονται και στην έκθεση του ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών για το Κυπριακό. Οι πρακτικές αυτές έχουν κατά κύριο σκοπό να χαϊδεύουν τα αυτιά του ακροδεξιού ακροατηρίου και όπως παρατηρήθηκε πολλές φορές έχουν συμβάλει σημαντικά στη διαδικασία εκφασισμού της ελληνοκυπριακής κοινωνίας. Αυτό το καλοκαίρι όμως η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη πήρε τα πράγματα ένα βήμα παρακάτω εγκλωβίζοντας δεκάδες άτομα μέσα στη Νεκρή Ζώνη στο Ακάκι και στην Αγλαντζιά και μη επιτρέποντας τους να ζητήσουν άσυλο. Μάλιστα, κάποια άτομα επιλέγονται από το Πουρνάρα και κατόπιν αστυνομικοί τους εγκαταλείπουν σε αυτές τις τοποθεσίες. Την ίδια ώρα οι κυβερνώντες έχουν το θράσος να κατηγορούν την UNFICYP για εμπόριο προσώπων προβάλλοντας ισχυρισμούς ότι οι κυανόκρανοι είναι αυτοί που φέρνουν τους πρόσφυγες  εκεί. Δημοσίευμα που να υιοθετεί αφειδώς αυτή τη ρητορική είδαμε και στον Φιλελεύθερο, κάτι που ανάγκασε την UNFICYP να διαψεύσει ρητά τους ισχυρισμούς αυτούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Με την παράνομη πρακτική των pushbacks μέσα στη Νεκρή Ζώνη αυτό που επικοινωνείται είναι ότι η ΚΔ έχει πλέον αναγνωρίσει την Πράσινη Γραμμή ως ένα κανονικό και επίσημο σύνορο του κράτους. Είναι η πρώτη φορά που η ΚΔ αμφισβητεί κατά τόσο ευθύ τρόπο το στάτους κβο της Πράσινης Γραμμής. Ποιος είναι όμως ο στόχος; Πιστεύω ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να βολιδοσκοπήσει δύο ειδών όρια με αυτήν τη διαδικασία. Το πρώτο έχει να κάνει με τις δυνατότητες που έχει ο νότος να χρησιμοποιεί και να εργαλειοποιεί την Πράσινη Γραμμή ως μέτρο πίεσης προς τον βορρά στα πλαίσια μιας τροχιοδρομημένης διαδικασίας επίπονης διχοτόμησης. Πέρυσι, ο τουρκικός στρατός διεκδίκησε κυριαρχία στην περιοχή της Πύλας με την επέκταση δρόμων και τη φυσική σύγκρουση με μέλη της UNFICYP. Σε μια παρόμοιας μορφής κίνηση λοιπόν, με διαφορετικό όμως περιεχόμενο, η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη ψηλαφεί τη δυνατότητα παρέμβασης στην Πράσινη Γραμμή με άλλα μέσα. Με το να κρατά εγκλωβισμένους δεκάδες ανθρώπους στη νεκρή ζώνη και να δημιουργεί ένα ανθρωπιστικό πρόβλημα, η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη εργαλειοποιεί το προσφυγικό για τις δικές της επιδιώξεις στην Πράσινη Γραμμή. Κάνει δηλαδή κάτι παρόμοιο με αυτό που κατηγορεί την Τουρκία σε σχέση με το μεταναστευτικό: ξέροντας ότι οι στρατιωτικές της δυνατότητες είναι βασικά ανύπαρκτες, επιδίδεται σε ένα «υβριδικό πόλεμο» παρέμβασης επί του εδάφους. Το δεύτερο που τεστάρει ο Χριστοδουλίδης είναι η ανοχή της κοινωνίας στις όλο και πιο φασιστικές μεθόδους διακυβέρνησης. Τα pushbacks στην Πράσινη Γραμμή είναι φυσικά παράνομα και απάνθρωπα όπως τα pushbacks οπουδήποτε, για παράδειγμα από τη θάλασσα της Κύπρου, στον ποταμό Έβρο στην Ελλάδα, μέχρι στον φράχτη της Μελίγια στην Ισπανία. Τα pushbacks είναι λοιπόν μια συνεχής ερώτηση για το βαθμό αποκτήνωσης της κοινωνίας. Καθώς όμως τα συγκεκριμένα pushbacks στην Πράσινη Γραμμή προσπαθούν να εδραιώσουν τη διχοτόμηση απέναντι σε ένα διεθνές κοινό, αποτελούν και ενός άλλου είδους ερώτηση: Θα αποδεχτούμε ότι η λύση δύο κρατών που προωθούν οι ελίτ των δύο πλευρών δεν θα γίνει ειρηνικά αλλά με πολεμικούς όρους πάνω και γύρω από την Πράσινη Γραμμή (και πιθανόν και στη θάλασσα) με ό,τι αυτό συνεπάγεται; Πόσες θυσίες, για παράδειγμα σε ανθρώπινες απώλειες αλλά και περιουσίες, είναι έτοιμη να κάνει η κοινωνία για να διασφαλίσει τα στενά συμφέροντα των ελίτ που εξυπηρετούνται από τη διχοτόμηση; Εάν προηγουμένως οι πρακτικές είχαν να κάνουν κυρίως με το να στέλνουν μηνύματα για εσωτερική κατανάλωση, η συγκεκριμένη πρακτική φέρνει τετελεσμένα πολύ πιο επικίνδυνα με συνέπειες πολύ πιο απρόβλεπτες καθώς η δημιουργία έντασης και θερμών επεισοδίων φαίνεται να γίνεται αυτοσκοπός. Τόσο η ευθεία ρήξη με την UNFICYP και η ακροδεξιού τύπου απαξίωση του ΟΗΕ σε στυλ Ισραήλ και κυβέρνησης Νετανιάχου, όσο και η μετατροπή του μεταναστευτικού σε ένα είδος στρατιωτικού εργαλείου στραμμένο προς τα βόρεια, μάλλον θα προκαλέσουν σύντομα ισχυρές εντάσεις. Και ενώ η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη θα επιδιώξει φυσικά να πιστωθεί επικοινωνιακά η ίδια την όποια κρίση καταφέρει να προκαλέσει –όπως η πολιτική του ενεργού ηφαιστείου του Κληρίδη τη δεκαετία του ’90–, σε ένα τόσο ρευστό διεθνές κλίμα μάλλον δεν θα υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο εμπόδιο για τον τουρκικό στρατό να προχωρήσει ακόμα 3% νοτιότερα.

Pushbacks στη Νεκρή Ζώνη: κηρύσσοντας την Πράσινη Γραμμή επίσημο σύνορο Read More »

Αντίδοτο στη συναισθηματική καταιγίδα

Άρθρα, Άφοα, Κυπριακό /

✍ Κοινότητα Αγώνα Άφοα Συμπληρώνονται αυτό τον Ιούλη 50 χρόνια από το πραξικόπημα της χούντας των Ελλήνων συνταγματαρχών και της ΕΟΚΑ Β, και την τουρκική εισβολή. Η Κυπριακή Δημοκρατία -ό,τι έχει απομείνει από αυτήν στον έλεγχο της ελληνοκυπριακής κοινότητας μετά την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων το 1963- έχει επενδύσει πάρα πολλά στην προβολή της ως το αποκλειστικό θύμα όσων τραγικών είχαν συμβεί εκείνο το καλοκαίρι, ορίζοντας το Κυπριακό ως θέμα εισβολής και κατοχής, λες και δεν υπήρξε το πραξικόπημα πέντε μέρες προηγουμένως, όπως επίσης και οι δικοινοτικές συγκρούσεις τις δεκαετίες του 1950 και 1960. Πενήντα χρόνια μετά το 1974, όμως, μεγάλο μέρος της ε/κ κοινότητας εξακολουθεί να θέλει να αγνοεί όσα οδήγησαν στην τουρκική εισβολή. Γιατί, όσο και να θέλουμε να αγνοούμε την ιστορία αυτού του τόπου, αυτή θα είναι πάντα εκεί να μας θυμίζει πραγματικότητες. Και οι πραγματικότητες λένε πως το Κυπριακό δεν ξεκίνησε το 1974 και ότι «δεν μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας». Το Κυπριακό ξεκίνησε πριν ακόμα και από το 1963, όταν, κατά τη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ ενάντια στη βρετανική αποικιοκρατία, υπήρξαν περισσότερα θύματα στις κοινότητες των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων απ’ όσα στον βρετανικό στρατό. Όσο λοιπόν, ως ελληνοκυπριακή κοινότητα, επιλέγουμε να αγνοούμε αυτά τα γεγονότα, να εξιδανικεύουμε καταστάσεις και να υποκρινόμαστε πως είμαστε τα μόνα θύματα στο νησί, τόσο θα διαιωνίζονται τα τετελεσμένα που ήρθαν ως συνέπεια και των πράξεων των ε/κ ηγεσιών από το 1955 μέχρι σήμερα ή ακόμα και πριν, όταν τέθηκε το ζήτημα της ένωσης με την Ελλάδα. Εν μέσω της συναισθηματικής καταιγίδας που εξελίσσεται αυτές τις μέρες, χρειάζεται να αναλογιστούμε και τις ευθύνες των ε/κ ηγεσιών για το τέλμα στο οποίο βρίσκεται το Κυπριακό, αλλά και τις πραγματικότητες που έχουμε ενώπιόν μας. Κάθε απόφαση που παίρνει η ε/κ πλευρά -από το 1963 (τα περίφημα 13 σημεία του Μακαρίου που είχαν στόχο να περιορίσουν τις εξουσίες των Τ/κ στο Σύνταγμα), τις ελληνοκυπριακές ένοπλες ομάδες που απομόνωναν Τουρκοκύπριους σε θύλακες, συμπεριλαμβανομένης της ΕΟΚΑ Β ως μέρος της διαδικασίας για διπλή ένωση, την αποφυγή λύσης ομοσπονδίας από την πλειοψηφία των προέδρων, μέχρι την αποχώρηση του Νίκου Αναστασιάδη από το Κραν Μοντανά το 2017 και την «ιστορική χαμένη ευκαιρία» όπως την περιέγραψε τότε ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών-  φέρνει τη διχοτόμηση ένα βήμα πιο κοντά. Για πρώτη φορά στην ιστορία του Κυπριακού δεν υπάρχει διαπραγματευτική διαδικασία για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα: Το διακύβευμα δεν είναι πλέον αν θα έχουμε λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα μεταξύ Ε/κ και Τ/κ όπως περιγράφεται στα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ. Μια λύση την οποία έτσι κι αλλιώς η ε/κ ελίτ φρόντισε μέσα από τα χρόνια να δαιμονοποιήσει ως «οδυνηρό συμβιβασμό», ωσάν και το Σύνταγμα του 1960 ήταν μια ιδανική κατάσταση ή ωσάν και η εναλλακτική στη ΔΔΟ θα ήταν οποιαδήποτε άλλη εκτός της διχοτόμησης. Το διακύβευμα, λοιπόν, είναι αν θα καταφέρουμε να συνεχίσουμε να συνυπάρχουμε με τους/τις Τ/κ χωρίς σκληρό σύνορο με την Τουρκία στην Πράσινη Γραμμή και μακριά από συνθήκες συνεχούς στρατιωτικοποίησης σε βορρά και νότο. Και για αυτό πρέπει να συνεχίσουμε να παλεύουμε, ώμο με ώμο, με τους/τις Τ/κ συντρόφους και συντρόφισσες σε ένα κίνημα από τα κάτω κι ενάντια στον εκφασισμό της κοινωνίας όπως διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια.

Αντίδοτο στη συναισθηματική καταιγίδα Read More »

EL
EN EL