δωρεάν παιδεία

* Της Μαρίας Χατζημιχαήλ Τις τελευταίες εβδομάδες κάνει τον γύρο του διαδικτύου ένα βιντεάκι από την υποδοχή της Υπουργού Παιδείας Αθλητισμού και Νεολαίας στο πολυπολιτισμικό Ελένειο Δημοτικό Σχολείο. Ένα σχολείο το οποίο σιγά σιγά φιλοξενεί όλο και περισσότερα μη ελληνόφωνα παιδιά και παιδιά με μεταναστευτική βιογραφία. Και στο οποίο, πιθανόν, όπως γίνεται σε άλλα σχολεία με παρόμοια σύνθεση μαθητών, κάποιοι από τους τελευταίους ελληνόφωνους γονείς βομβαρδίζονται με ενοχές για το ότι “αφήνουν το παιδί τους να χαραμίζεται”. Νιώθω ότι πλέον υπάρχει έντονη κοινωνική πίεση και παραπληροφόρηση που οδηγούν πολλούς ελληνόφωνους γονείς να αντιδρούν πανικόβλητοι στην πιθανότητα τα παιδιά τους να φοιτήσουν σε ένα τέτοιο σχολείο, αφού θεωρούν ότι κάτι τέτοιο δεν θα βοηθήσει τα παιδιά τους να αναπτύξουν τις δεξιότητες τους στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Αυτό οδηγεί στη δημιουργία δημόσιων σχολείων τα οποία δεν αντανακλούν πραγματικά την κοινωνία. Σχολεία, όπου η πλειοψηφία των παιδιών που φοιτούν είναι παιδιά με μεταναστευτική βιογραφια, και άλλα σχολεία, όπου η πλειοψηφία είναι παιδιά με ελληνοκύπριους γονείς. Την ίδια ώρα, κάποιοι πιο προοδευτικοί γονείς αποφασίζουν να στείλουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία θεωρώντας (κάποτε ορθά και κάποτε όχι) πώς με αυτό τον τρόπο θα προσφέρουν στα παιδιά τους μια πιο κοσμική παιδεία. Κάτι τέτοιο είναι, προφανώς, κατανοητό, αφού αντιλαμβάνομαι πλήρως το συγκεκριμένο δίλημμα, δεδομένου του ελληνορθόδοξου πλαισίου στο οποίο βασίζεται η δημόσια παιδεία μας. Συχνά, όμως, σκέφτομαι έντονα πως ως γονείς, παρόλη την κοινωνική πίεση και ενδεχομένως τις ενοχές που μας δημιουργούνται, χρειάζεται να βρούμε τρόπους να παλέψουμε για την προστασία και αναβάθμιση των κοινοτικών και δημόσιων σχολείων. Εάν ίσως οι πιο προοδευτικοί ελληνοκύπριοι γονείς νιώσουμε και αναλάβουμε εν μέρει λίγη από την ευθύνη, μπορούμε να βοηθήσουμε ώστε να δημιουργηθούν οι συνθήκες μέσα από τις οποίες θα μπορούν να αναδειχθούν η σημαντικότητα και σημασία ενός πολυπολιτισμικού δημόσιου σχολείου, μακριά από μισαλλοδοξία και ρατσιστικές προκαταλήψεις. Ο σύνδεσμος γονέων του νηπιαγωγείου στο οποίο φοιτά το μικρό μου επέλεξε να ανακοινώσει στα ΜΚΔ την άφιξη του Άγιου Βασίλη με μια φωτογραφία από τα δωράκια των παιδιών τα οποία έγραφαν πάνω τα ονόματα τους. Στον Μοχάμαντ και τον Μάρκος, φίλους στην ίδια τάξη, δόθηκε η ίδια ορατότητα από τον σύνδεσμο γονέων. Οι γονείς, λοιπόν, και πρέπει και μπορούν να αναδεικνύουν με περηφάνια την πολυπολιτισμικότητα του δημοσίου σχολείου. Προφανώς το δημόσιο σχολείο σήμερα έχει πολλά προβληματικά στοιχεία, αλλά η εγκατάλειψή του δεν πρέπει να είναι η λύση. Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα σε δωρεάν και ποιοτική παιδεία, και ως γονείς μπορούμε να έχουμε σημαντικό ρόλο στην μελλοντική της πορεία. *Το άρθρο είναι “από το ημερολόγιο μιας γονιού στα ύστερα του καπιταλισμού”, μια στήλη η οποία πραγματεύεται τις σκέψεις και ανησυχίες μιας μητέρας η οποία προσπαθεί να βρει τον δρόμο της μέσα στην κυπριακή κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.*