ΑΤΑ

✍🏾 Δημήτρης Δημητρίου Τελικά οι εργοδοτικές οργανώσεις απέρριψαν τη μεσολαβητική πρόταση της κυβέρνησης για το θέμα της ΑΤΑ, την ώρα που οι συνδικαλιστικές οργανώσεις την αποδέχτηκαν στο σύνολο της, παρόλο που υπήρχαν αρκετά αρνητικά σημεία εις βάρος των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Η απόρριψη από τις εργοδοτικές οργανώσεις εστιάστηκε στην πρόνοια καταβολής της  ΑΤΑ στους εργαζόμενους που λαμβάνουν κατώτατο μισθό. Με λίγα λόγια, ο μισθός των €1000 τον μήνα δεν πρέπει να αναπροσαρμόζεται για να μην έχουν οι εργαζόμενοι του κατωτάτου  απώλειες στην αγοραστική τους δύναμη ένεκα συνεχών αυξήσεων στις τιμές των βασικών προϊόντων επιβίωσης τους. Την ιδία στιγμή οι μεγαλοεπιχειρηματίες (που στην ουσία είναι τα συμφέροντα αυτών  που εκφράζουν οι εργοδοτικές οργανώσεις) απολαμβάνουν τα Σαββατοκύριακα τους σε πεντάστερα ξενοδοχεία πληρώνοντας τουλάχιστον €1000 ευρώ για 2 μαγικές νύκτες… Πώς θα ζήσουν οι καημένοι μεγαλοεπιχειρηματίες χωρίς πεντάστερο; Πρέπει επιτέλους οι συνδικαλιστικές οργανώσεις να δείξουν την απαιτούμενη κατανόηση κι αν χρειαστεί να γυρίσουν τζιαι δίσκο… Ένα σοβαρό μειονέκτημα της πρότασης της κυβέρνησης ήταν να μην αποδίδεται η ΑΤΑ που αναλογεί σε περισσότερο από 4% του πληθωρισμού. Δηλαδή, αν ο πληθωρισμός φτάσει κοντά στο 10% όπως έγινε τότε στην μετά του covid περίοδο, τότε η απώλεια μέρους του πραγματικού μισθού θα είναι τεράστια, ενώ οι εργοδότες στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν τα περιθώρια κέρδους τους θα αναπροσαρμόζουν τις τιμές τους προς τα πάνω. Η σωστή αντιμετώπιση θα ήταν, αν ο πληθωρισμός είναι πέραν του 4%, τότε να υπάρχει ένας μηχανισμός μείωσης του περιθωρίου κέρδους (με πλαφόν τιμών ή και με αναφορά στο ιστορικό περιθώριο κέρδους σε κάθε τομέα οικονομικής δραστηριότητας) για να μην έχουμε συνεχείς αυξήσεις τιμών. Γιατί δηλαδή οι εργαζόμενοι θα πρέπει να πληρώσουν την νύφη και όχι οι εργοδότες; Μήπως το χάσμα των ανισοτήτων δεν είναι ήδη αρκετά μεγάλο και θέλουμε να το διευρύνουμε κι άλλο; Ένα άλλο αρνητικό σημείο είναι η πονηρή πρόταση ότι, σε περίπτωση αρνητικών ενδείξεων στην οικονομία  (που δεν εξηγείται επακριβώς),  θα πρέπει να επανεξετάζεται το θέμα της απόδοσης της ΑΤΑ. Θα πρέπει να τονιστεί, όμως, ότι οι εργαζόμενοι στις πλείστες των περιπτώσεων δεν ευθύνονται για την κακή πορεία της οικονομίας. Η αύξηση της παραγωγικότητας εξαρτάται από την εισαγωγή νέας τεχνολογίας και νέων μεθόδων εταιρικής οργάνωσης και management κάτι που εξαρτάται από την διεύθυνση και όχι από τους εργαζομένους. Το ύψος των νέων επενδύσεων μέσα στην οικονομία εξαρτάται από το ρευστό διαθέσιμο που περισσεύει μετα από την σπατάλη στην ιδιωτική κατανάλωση των μεγαλοεπιχειρηματιών, που πολλές φορές τους βλέπουμε να επιδεικνύουν την αναισθησία τζιαι την αππωμάρα τους με φανταχτερά γκαλά, με πανάκριβα αυτοκίνητα, με σπίτια των εκατομμυρίων, με γιοτ κ.λπ. Η ανάπτυξη εξαρτάται επίσης και από το τραπεζικό σύστημα και δυστυχώς το κράτος δεν μερίμνησε να εθνικοποιήσει μια τράπεζα που να προσανατολίζει τους πόρους της σε δάνεια που να στοχεύουν στη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη της οικονομίας σε τομείς που να προσφέρουν αξιοπρεπή απασχόληση. Πρέπει, τέλος, να τονιστεί ότι, με τις αποφάσεις των πολεμοκάπηλων στην ΕΕ που προνοούν δισεκατομμύρια στους εξοπλισμούς, το επόμενο που θα βιώσει ολόκληρη η Ευρώπη -και εμείς μαζί-  είναι ο στασιμοπληθωρισμός. Με λίγα λόγια, αυξήσεις τιμών βασικών προϊόντων, ενώ παράλληλα μηδαμινούς ή ακόμα υφεσιακούς ρυθμούς ανάπτυξης της πραγματικής οικονομίας. Σ’  αυτή την περίπτωση η πρόταση της κυβέρνησης, που έγινε δυστυχώς αποδεκτή από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, προνοεί, ή αφήνει να νοηθεί, αναθεώρηση της φιλοσοφίας της ΑΤΑ. Πιστεύω ότι, μετά την απόρριψη από τις εργοδοτικές οργανώσεις της πρότασης  της κυβέρνησης, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις θα πρέπει να αποσύρουν την αποδοχή τους προς την κυβερνητική πρόταση. Καμιά συμφωνία, αφού οι εργοδότες δεν εκτίμησαν τις τεράστιες υποχωρήσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων.