παλαιστίνη

A colour photograph of a Celebration held by the Union of Cyprus Youth for the Wounded from the war on Lebanon while receiving treatment in Cyprus. The Palestinian Museum Digital Archive. Palestine and Cyprus – a brief history of Cypriot Activism for Palestine by Ilaeira Agrotou Georgiou    It seems inconceivable to reconcile with the fact that we know so little about a country, and a conflict, less than 600 km away from us. Ask a Cypriot where Kolokotronis was on a random Thursday in 1821, or what kind of coffee Suleiman the Magnificent drinks, and we will readily know the answer, depending on our ethnolinguistic persuasion. But ask us about the Balfour Declaration, the Nakba, or the Intifada, and all most of us can give are vague answers, despite all these events having direct consequences to our own history in ways we cannot always perceive. Our understanding of our history has turned introspective, ethnocentric and Eurocentric. We systematically fail to consider ourselves as part of a wider region, interconnected through culture, geographical proximity, imperialism and conflict.     When the Ottoman Empire collapsed, and France and Britain carved out the former eyalets, they created a different world order, whose consequences we still feel today. While Cyprus became a Crown colony, Egypt and Palestine were determined as mandates. These were the only three countries in the region to ruled under the British rather than the French. Palestine and Cyprus especially were often discussed in tandem in colonial offices. We shared governors, legal systems, and the specific interest of a certain author, Thomas Herzl, who wrote successive letters to the British government with dreams of a Jewish homeland in Cyprus and Palestine, Palestine being preferable. After the settlements of Jewish people escaping the Holocaust from Europe in Palestine, Palestine was declared a ‘land without a people for a people without a land.’ The Balfour Declaration, with its promises of a Jewish homeland and its implications of a Jewish ethnostate, treated the Palestinians as if they had secondary rights to their own homeland. At midnight on the 14th of May 1948, the British officially withdrew from Palestine, prompting a war whose consequences still reverberate. A war which saw the forcible expulsion of around 700,000 Palestinians from their homes and the destruction of 500 villages, referred to as the Nakba, which means ‘Catastrophe’ in Arabic.    In 1948, Cyprus had yet to see her most tumultuous period under British rule, but just seven years later, Lawrence Durrell wrote down the growing concern amongst the British government that Cyprus would become ‘another Palestine.’ Our status as the only British colony left in the Eastern Mediterranean ended in 1960, and we found ourselves in a growing world of postcolonial consciousness. We became part of the Non-Aligned Movement in 1961, and President Makarios, in order to limit the influences of Greece and Türkiye on Cyprus, developed a strong pro-Arab foreign policy. Israel wanted to have Cyprus as a regional ally, since Cyprus was the only majority non-Arab state in the Middle East. But they were wary of the island’s Non-Aligned stance and Greece’s hostility to Israel. In reality, Makarios wanted some Israeli representation in Cyprus, but kept at a minimum level so as not to upset President Nasser, the most important ally in the Eastern Mediterranean political landscape. For example, while he accepted the opening of an Israeli embassy, he made the Israeli envoy wait several days, expecting the visitation of the United Arab Republic envoy first, thus demonstrating a clear Cypriot favouritism. The government also participated in a series of Non-Aligned meetings on Palestine. This stance on Palestine was also shaped due to tensions between America, NATO and Cyprus. During the intercommunal violence of 1963, many plans on Cyprus proposed by America involved significantly escalating American presence on the island, as well as the creation of a NATO base. While the Cypriot Government officially refused, right-wing elements in both communities were sympathetic to American designs. Anger towards America incensed a desire to pragmatically back a non-Western foreign policy. Activism in those years for Palestine was limited, but the government’s stance was clear.     Cypriot activism for Palestine, at least on the south, exacerbated after 1974. I will be mainly focusing on Greek-speaking Cypriot activism due to having more information on it from the archives I could access, but it should be noted that there was significant Turkish-speaking Cypriot organization for Palestine. The left-wing on both communities has historically protested together for Palestine. The events of 74 brought a consensus amongst both the left and the right about the plight of the Palestinian people against occupation. Right-wing governments continued to organize events with the PLO. This was also due to the stance of Arabic countries towards Türkiye after 74. While the Islamic Cooperation Organisation had been sympathetic to Türkiye throughout the war, due to the plight of Turkish-speaking Cypriots, many Arab states, such as Syria and Algeria, ended up criticising Türkiye after the second stage of the invasion in August. This isolated the Turkish government regionally. The PLO also ended up condemning the actions of the Turkish army actions, strengthening Greek-speaking Cypriot sentiment towards Palestine. Both Palestinian and Israeli feminist groups were invited to the Women Walk Home protest of 1975, with Palestinian feminist groups centralised in depictions of the march on local news. Greek-speaking Cypriot refugee groups, especially in Anthoupouli, were active in the pro-Palestine movement during the Lebanese-Israel conflict of 1982. The Doros Loizos Youth Group and Edon, as well as their counterparts EDEK and AKEL, maintained ties with Palestinian organizations. Many Palestinians migrating to Cyprus joined EDEK and AKEL. Both groups also protested the 1980s conflict, with EDEK protesting outside the Israeli embassy, something we are not allowed to do today. AKEL held the symbolic funeral of Palestinian martyr Abu Jihad.     The successive right-wing governments also promoted close relations with Palestine, while still maintaining some diplomatic relationship with Israel. It is important to note though that the latter relationship was categorized as ‘icy’ on both sides until 2011. For example,

της Miriam Gatt Στις 8 Ιανουαρίου στο Βερολίνο καλλιτέχνες διαδήλωσαν έξω από το ομοσπονδιακό  κοινοβούλιο. Αντιτάχθηκαν στα σχέδια για την εισαγωγή μιας νέας σύμβασης που αφορά όλες τις καλλιτεχνικές χρηματοδοτήσεις, η οποία απαιτεί από τους αιτούντες να συμφωνούν με τον ορισμό του αντισημιτισμού της IHRA (International Holocaust Remembrance Alliance). Ο ορισμός αυτός απαλλάσσει το κράτος του Ισραήλ από κάθε κριτική, αφού συνδέει οποιαδήποτε κριτική στην κυβέρνηση του Ισραήλ με πράξη αντισημιτισμού και είναι, επομένως, ασύμβατος με την ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης. Ως απάντηση στον ορισμό του IHRA, οι διαδηλωτές προέταξαν τον ορισμό που προτείνει το Jerusalem Declaration of Anti-Semitism (JDA), ο οποίος ουσιαστικά διακρίνει τον αντισημιτισμό από την κριτική στον σιωνισμό. Πέρα από τη γενικότερη λογοκρισία, αυτή η νέα συνθήκη καθιστά σχεδόν αδύνατη τη χρηματοδότηση Παλαιστινίων καλλιτεχνών στη Γερμανία. Το Βερολίνο φιλοξενεί μία από τις μεγαλύτερες κοινότητες της παλαιστινιακής διασποράς στην Ευρώπη, που υπολογίζεται σε 300.000.  Η ενέργεια αυτή δεν προκαλεί έκπληξη, δεδομένου ότι η Γερμανία έχει μια πολύ συγκεκριμένη στάση ως προς το κράτος του Ισραήλ και έχει ήδη εκφράσει τη στήριξή της ως προς τις κατηγορίες γενοκτονίας που αντιμετωπίζει το δεύτερο στο Διεθνές Δικαστήριο (ICJ). Την ίδια ώρα, επικρατεί μια ιδιόμορφη κατάσταση, όπου ένα από τα βασικά αριστερά ρεύματα στη χώρα, γνωστό ως  Antideutsch, τάσσεται ενεργά υπέρ του Ισραήλ. Από τις 7 Οκτωβρίου, όλα τα κυβερνητικά κτίρια στο Βερολίνο, συμπεριλαμβανομένου του κτιρίου όπου συγκεντρώθηκαν οι διαδηλωτές στις 8 Ιανουαρίου, εξακολουθούν να φέρουν την ισραηλινή σημαία. Η γερμανική «κουλτούρα της μνήμης» (Erinnerungskultur) -η πολιτική για τη μνήμη της γενοκτονίας των Εβραίων από τη ναζιστική Γερμανία- λειτουργεί ως απόλυτο δόγμα προστασίας του Ισραήλ, εξισώνει τους Εβραίους με Ισραηλίτες και αναζωπυρώνει την καταπίεση κατά της οποίας θα έπρεπε να λειτουργεί η πραγματική «μνήμη». Αντί να αναμετρηθούν με τον δικό τους ρατσισμό και τις νεοφασιστικές πολιτικές (όπως, πχ., του ακροδεξιού κόμματος AdF), τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικοί κατηγορούν τους Άραβες και Μουσουλμάνους μετανάστες στη Γερμανία για κάτι που αποκαλούν «εισαγόμενο αντισημιτισμό» (imported anti-semitism). Κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών, οι αρχές του Βερολίνου έχουν επανειλημμένα χαρακτηρίσει τις διαδηλώσεις αλληλεγγύης με την Παλαιστίνη ως αντισημιτικές, πολλές από αυτές απαγορεύτηκαν, ενώ σύμβολα αλληλεγγύης όπως η κεφίγια και η παλαιστινιακή σημαία θεωρούνται αντισημιτικά. Ακόμη, η αστυνομία σε διάφορες περιπτώσεις εισέβαλε σε χώρους ακτιβιστών, έγιναν πολλές βίαιες συλλήψεις και τα φαινόμενα αστυνομικής βίας είναι καθημερινά. Στον πολιτιστικό τομέα και στον ακαδημαϊκό χώρο του Βερολίνου, έγιναν ένα σωρό απολύσεις, ακυρώσεις και εκβιασμοί. Για παράδειγμα, ο πολιτιστικός χώρος Oyoun, ο οποίος στις 4 του Νοέμβρη διοργάνωσε βραδιά πένθους και ελπίδας σε συνεργασία με την οργάνωση Jewish Voice for a Just Peace in the Middle East, έχει πλέον επισήμως αποχρηματοδοτηθεί από τις αρχές. Όλα αυτά έχουν οδηγήσει σε μια ατμόσφαιρα φόβου και σιωπής. Η χρήση της λογοκρισίας στον τομέα των Τεχνών και του Πολιτισμού είναι ένα από τα πρώτα σημάδια μιας άρρωστης δημοκρατίας. Οι καλλιτέχνες πρέπει να έχουν την ελευθερία να ασκούν κριτική στην εξουσία δίχως λογοκρισία και εκφοβισμό.  Σε αυτό το πλαίσιο, μια νέα πρωτοβουλία με όνομα STRIKE GERMANY καλεί τους εργαζόμενους στον χώρο του πολιτισμού να απεργήσουν. Η πρωτοβουλία STRIKE GERMANY απευθύνεται κυρίως σε διεθνείς πολιτιστικούς εργαζόμενους που προσκαλούνται για εκθέσεις, παραστάσεις, φεστιβάλ και πάνελ σε γερμανικά πολιτιστικά ιδρύματα. Η Γερμανία, και ιδιαίτερα το Βερολίνο, επωφελούνται τρομερά από το έργο των εργαζομένων στον χώρο του πολιτισμού, κάτι που την αναδεικνύει ως ένα από τα κέντρα πολιτισμού της Ευρώπης.  Το STRIKE GERMANY ζητά από τους καλλιτέχνες αλλά και την κοινωνία ευρύτερα να αρνηθεί την εργαλειοποίηση του αντισημιτισμού και τον εκφοβισμό από το γερμανικό κράτος. Οι διεθνείς οργανισμοί μπορούν να δείξουν την αλληλεγγύη τους με το να αρνηθούν να συνεργαστούν με γερμανικούς οργανισμούς που δεν ακολουθούν τα αιτήματα της απεργίας και με το να προσφέρουν ευκαιρίες σε όσους έχουν υποστεί ακυρώσεις και εκβιασμούς στη Γερμανία. (υπογράψτε εδώ)  Παράλληλα, η πρωτοβουλία Archive of Silence συγκεντρώνει εδώ περιπτώσεις λογοκρισίας, ακυρώσεις και απειλές αποχρηματοδότησης στη Γερμανία: https://docs.google.com/spreadsheets/d/1Vq2tm-nopUy-xYZjkG-T9FyMC7ZqkAQG9S3mPWAYwHw/edit#gid=1227867224 📷 Hanif Shoaei (@hanifshoaei)

του Χρίστου Αχνιώτη Χτες 11/01/24, ομάδα δικηγόρων που εκπροσωπούν τη Νότιο Αφρική έκανε μια εξαιρετική παρουσίαση ενάντια στη γενοκτονία που συμβαίνει στη διπλανή μας Παλαιστίνη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Η ομάδα παρουσίασε με δομημένο και ξεκάθαρο τρόπο την κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι τώρα ενάντια στον λαό της Παλαιστίνης. Στις αγορεύσεις των δικηγόρων ζωντανεύει η βαρβαρότητα που επιδεικνύει η ισραηλινή κυβέρνηση και ο στρατός της.  Το γεγονός ότι η αγωγή γίνεται από κυβέρνηση χώρας που έχει ίδιαν εμπειρία από καθεστώς απαρτχάιντ δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα και τραβά το διεθνές ενδιαφέρον. Βέβαια αυτό θα έπρεπε να είχε γίνει πολύ πριν εκδηλωθεί η επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου. Οι δολοφονίες και οι διώξεις Παλαιστινίων από το κράτος του Ισραήλ και εθνικιστές παραστρατιωτικούς έποικους αποτελούν καθημερινά φαινόμενα εδώ και δεκαετίες.  Η διεθνής κοινότητα φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης, καθώς άφησε τον παλαιστινιακό λαό να υποφέρει κάτω από απάνθρωπες συνθήκες για πολλές δεκαετίες, συνδράμοντας στην απόγνωση που δημιουργεί την κάθε Χαμάς. Η ανοικτή φυλακή που ονομάζεται Λωρίδα της Γάζας είναι χαρακτηριστική περίπτωση και έχει χαραχτεί στις συνειδήσεις της παγκόσμιας προοδευτικής κοινότητας. Οι διεθνείς κινητοποιήσεις αλληλεγγύης και υπέρ της ειρήνης στην Παλαιστίνη αναμφίβολα αποτελούν χρήσιμο εργαλείο για την υπόθεση που κατέθεσε η Νότιος Αφρική. Ίσως όμως να είναι και αποτέλεσμα των εσωτερικών δυναμικών στην ίδια τη Νότιο Αφρική, της οποίας κάποιοι ηγέτες πρωτοστάτησαν ενάντια στο ρατσιστικό καθεστώς που κυβέρνησε τη χώρα για χρόνια.  Το Ισραήλ αναμένεται να απαντήσει στις κατηγορίες για γενοκτονία -βέβαια η κυβέρνησή του είναι εκπαιδευμένη να μιλά μόνο σε εσωτερικό ακροατήριο και σε ανθρώπους οι οποίοι έχουν μάθει να ακούν μόνο τον εαυτό τους. Το ότι ένα μεγάλο μέρος των Ισραηλινών πολιτών δεν μπορεί να δει τα προβλήματα που προκαλεί το κράτος του στην ίσως πιο καταπιεσμένη εθνική ομάδα παγκοσμίως είναι κάτι για το οποίο δεν ευθύνεται μόνο το ισραηλινό απαρτχάιντ, αλλά και οι κυβερνήσεις χωρών που το βοήθησαν να εξελιχθεί ως τέτοιο.  Η κυπριακή κυβέρνηση και συμπολίτες μας με παρόμοια πολιτική προσέγγιση βλέπουν το Ισραήλ ως μια δημοκρατική χώρα, κάτι το οποίο συμβαίνει τις τελευταίες δεκαετίες, από τότε δηλαδή που κυπριακές κυβερνήσεις αντικρίζουν το Ισραήλ ως επιχειρηματικό και ιδεολογικό εταίρο, ενώ εδώ και χρόνια οι μυστικές υπηρεσίες της γείτονος έχουν ιδιαίτερα προνόμια στα κυπριακά αεροδρόμια και λιμάνια, όπου λειτουργούν ωσάν να βρίσκονται σε δικό τους φέουδο.