Άφοα

Εφαρμόζεται από 1η Αυγούστου το διάταγμα που αυξάνει τη διάρκεια απαγόρευσης εισόδου των αιτητών ασύλου στην αγορά εργασίας από 1 σε 9 μήνες. Πρόκειται για την τελευταία πράξη του Νίκου Νουρή, του υπουργού εσωτερικών που εφάρμοσε τις πλέον ρατσιστικές πολιτικές στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι αιτητές ασύλου, από την ημερομηνία υποβολής αίτησης για διεθνή προστασία, αποκλείονται παντελώς από την αγορά εργασίας για 9 μήνες. Οι επιλογές που απομένουν, λοιπόν, θα είναι η παράτυπη εργασία και τα πενιχρά επιδόματα των υπηρεσιών κοινωνικής ευημερίας, που σε καμιά περίπτωση δεν είναι αρκετά για αξιοπρεπή διαβίωση. Το διάταγμα Νουρή θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην έξαρση φαινομένων εργασιακής υπερ-εκμετάλλευσης, φτωχοποίησης, θα συμβάλει στην αποξένωση και περιθωριοποίηση των ανθρώπων, ενώ θα εντείνει και τη ρατσιστική ρητορική περί αιτητών ασύλου που δήθεν έρχονται στην Κύπρο για τα ψηλά επιδόματα. Δεν αναμέναμε, βέβαια, από αυτή την κυβέρνηση να αλλάξει το διάταγμα, αν και είχε και την ευκαιρία και τον χρόνο. Κι αυτοί οι κυβερνώντες, ως άξιοι συνεχιστές των προηγούμενων, αποδεικνύουν την ανικανότητά τους να διαχειριστούν το φαινόμενο και εφαρμόζουν απάνθρωπες και κοντόφθαλμες πολιτικές, θεωρώντας πως θα μειώσουν τις αφίξεις εάν μετατρέψουν την Κύπρο σε «μη ελκυστικό προορισμό», κατά τα λόγια του πρώην ΥΠΕΣ. Αποτελεί δε παραδοξότητα η εφαρμογή αυτής της ρατσιστικής πολιτικής να έρχεται σε μια περίοδο που υπάρχουν τόσες ελλείψεις σε εργατικό δυναμικό, κάτι για το οποίο φωνάζουν επίμονα ακόμα και οι εργοδοτικές οργανώσεις, οι πιο ισχυροί δηλαδή σύμμαχοι της κυβέρνησης και αυτοί που ευνοούνται περισσότερο από το ξένο και φτηνό εργατικό δυναμικό. Η αποστέρηση δικαιωμάτων και η απανθρωποποίηση είναι βαθύτατα συνδεδεμένες με τον φασισμό. Καλλιεργούν στις συνειδήσεις την κατηγοριοποίηση, κανονικοποιούν την κοινωνική ιεράρχηση και ευνοούν την ανάπτυξη ρατσιστικών φαινομένων. Στεκόμαστε ενάντια σε αυτές τις πρακτικές – εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας σε μετανάστες & μετανάστριες!

Ως στυγνή εγκληματική οργάνωση ενεργεί για άλλη μια φορά η Εκκλησία της Κύπρου με την κίνησή της να δεσμεύσει τα τραπεζικά αποθέματα του Δήμου Πάφου, αντιδρώντας στην απόφαση της τοπικής αρχής να μην αδειοδοτήσει την ανέγερση καθεδρικού ναού στον δημόσιο κήπο. Η ιστορία ξεκίνησε από το 2010, όταν η Μητρόπολη Πάφου καταχώρησε αγωγή κατά του Δήμου Πάφου, του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας και του Υπουργικού Συμβουλίου με συνολική απαίτηση αποζημιώσεων ύψους €26 εκατομμυρίων συν τόκους για την ένταξη του δημόσιου κήπου σε καθεστώς προστασίας (Ζ1). Η απόφαση αυτή μείωνε τον συντελεστή δόμησης στον δημόσιο κήπο, που στα χαρτιά ανήκει στη Μητρόπολη Πάφου, από 160% σε 1%. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου επιδίκασε στη Μητρόπολη το 2021 €8 εκατ. αποζημίωση. Λόγω της μη καταβολής της αποζημίωσης αυτής, η Μητρόπολη Πάφου αιτήθηκε από το Δικαστήριο το οποίο αποφάσισε να δεσμεύσει τα τραπεζικά αποθέματα του Δήμου. Η κίνηση αυτή της Μητρόπολης ουδόλως μας εκπλήσσει. Έχουμε συνηθίσει εξάλλου να βλέπουμε την Εκκλησία της Κύπρου, στο σύνολό της, να λειτουργεί ως καπιταλιστική επιχείρηση με απώτερο στόχο τη μεγιστοποίηση του κέρδους, παρά να επιδεικνύει το οποιοδήποτε ενδιαφέρον για το φυσικό περιβάλλον και την ευημερία των πολιτών. Ας θυμηθούμε τις πιέσεις της Εκκλησίας με στοχο την αδειοδότηση παράνομων κολπίσκων στην Αγία Νάπα και πύργων κοντά σε οικολογικές και αρχαιολογικά ευαίσθητες περιοχές. Το ότι φυσικά η Μητρόπολη Πάφου αποφάσισε να επανέλθει στο ζήτημα 30 χρόνια μετά την απόφαση του Δικαστηρίου, εγείρει ζητήματα δικαιολόγησης της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου και αναμένουμε επανεξέτασή της από το Ανώτατο.

Πριν από μερικές μέρες στη Βουλή κατατέθηκε και υπερψηφίστηκε πρόταση για τροποποίηση του περί Προσφύγων Νόμου από το ακροδεξιό – νεοναζιστικό κόμμα ΕΛΑΜ, η οποία προβλέπει ότι οι αιτητές/τριες διεθνούς προστασίας που αρνούνται να συναινέσουν στη διενέργεια ιατρικής εξέτασης προσδιορισμού της ηλικίας τους θα τεκμαίρονται ότι είναι ενήλικες. Η τροποποίηση αποτελεί κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς προσφυγικού δικαίου και των σχετικών ευρωπαϊκών οδηγιών που αφορούν στις συνθήκες υποδοχής και μεταχείρισης ασυνόδευτων ανηλίκων, αλλά και των δικαιωμάτων των παιδιών, και δη των ασυνόδευτων τα οποία είναι ιδιαίτερα ευάλωτα. Αυτή η τροποποίηση – έκφανση του ρατσιστικού και απάνθρωπου προσώπου της ακροδεξιάς – θα αποτελεί ουσιαστικά εκβιαστικό και τιμωρητικό μέτρο έναντι κάθε ασυνόδευτου παιδιού αιτούντα άσυλο. Ο ισχυρισμός ότι η συγκεκριμένη πρόταση δήθεν επιχειρεί «να αντιμετωπίσει την κατάχρηση του συστήματος προστασίας ασυνόδευτων παιδιών που αιτούνται διεθνή προστασία» είναι, τουλάχιστον, υποκριτικός. Είναι γνωστό ότι οι συνθήκες διαβίωσης στα κέντρα φιλοξενίας είναι άθλιες, ότι οι αιτητές/τριες ασύλου υφίστανται κάθε είδους κακομεταχείριση και εκμετάλλευση, καθώς και ότι τα ασυνόδευτα παιδιά «φιλοξενούνται» παράνομα στα κέντρα φιλοξενίας χωρίς κανένα υποστηρικτικό και προστατευτικό περιβάλλον, χωρίς να έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση και εκτεθειμένα σε πολλαπλούς κινδύνους. Το περσινό παράδειγμα των ασυνόδευτων ανηλίκων που διέφυγαν από το Πουρνάρα δείχνει ξεκάθαρα την ανικανότητα του κράτους να προσφέρει ανθρώπινες, αξιοπρεπείς και ασφαλείς συνθήκες διαβίωσης και την παντελή απουσία βούλησης να προσφέρει ένα σύστημα προστασίας που να λαμβάνει υπόψη την ιδιαίτερη ευάλωτη κατάσταση και τις ανάγκες των ασυνόδευτων ανηλίκων. Όση εξαθλίωση κι αν προκαλούν οι μεταναστευτικές πολιτικές του κράτους, η μετακίνηση των ανθρώπων για ένα καλύτερο αύριο δεν πρόκειται να σταματήσει! Καμία επίλυση του «προβλήματος» δεν θα επιτευχθεί με την εφαρμογή ρατσιστικών, εκβιαστικών και τιμωρητικών πρακτικών εναντίον παιδιών! Ας μην αφήσουμε άλλο να συνεχίζεται ο εκφασισμός της κοινωνίας μας εις βάρος των πιο ευάλωτων!

Για εφιαλτική μεταχείριση ασθενούς στο νοσοκομείο Αθαλάσσας έκανε λόγο πρόσφατο δημοσίευμα της Χαραυγής. Το περιστατικό αυτό έρχεται να προστεθεί στις καταγγελίες για υπερπληρότητα του νοσοκομείου, στη λανθασμένη νοσηλεία ανηλίκου μαζί με ενήλικες λόγω έλλειψης χώρου και σε διακρίσεις εναντίον γυναικών ασθενών. Η ανέγερση νέου κτιρίου, που έτσι κι αλλιώς δεν αρκεί σαν λύση, καθυστερεί εγκληματικά την ώρα που ασθενείς εξακολουθούν να νοσηλεύονται και να ζουν σε άθλιες συνθήκες. Ασθενείς και νοσηλευτές καταγγέλουν αυτά τα φαινόμενα εδώ και πάρα πολλά χρόνια, όμως ελάχιστα έχουν αλλάξει. Το θέμα δεν είναι το συγκεκριμένο προσωπικό ή μόνο το συγκεκριμένο νοσοκομείο. Οι δημόσιες δομές ψυχικής υγείας στην Κύπρο είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες. Το νοσοκομείο Αθαλάσσας αποτελεί το μοναδικό δημόσιο ίδρυμα ψυχικής υγείας και λειτουργεί με πρακτικές του περασμένου αιώνα. Στην Κύπρο η ψυχική υγεία αποτελεί ακόμη ταμπού, δεν εξισώνεται με τη «σωματική’»υγεία και βρίσκεται (ακόμα πιο) χαμηλά στις προτεραιότητες. Δεν υπάρχουν επενδύσεις στην ψυχική υγεία, δεν υπάρχει στρατηγική πρόληψης και διαπαιδαγώγησης, και η νοσηλεία στο νοσοκομείο Αθαλάσσας είναι η μοναδική και η πιο εύκολη «λύση» στο «πρόβλημα». Tο πολιτικό κατεστημένο όχι μόνο δεν είναι σε θέση να στηρίξει την ψυχική υγεία του πληθυσμού και των πιο ευάλωτων ατόμων, αλλά, όπως φαίνεται, την επιβαρύνει. Απαιτούμε να μπει τέλος στις απάνθρωπες συνθήκες των δομών ψυχικής υγείας. Η φροντίδα να παρέχεται με βάση τη θεραπεία και την ομαλή επανένταξη στο κοινωνικό σύνολο και όχι στον εγκλεισμό.

Η υπόθεση δολοφονίας του Θανάση Νικολάου αναδεικνύει για άλλη μια φορά τις υπερεξουσίες της Νομικής Υπηρεσίας. Ο Γενικός Εισαγγελέας και ο Βοηθός Γ.Ε. έχουν την αποκλειστική εξουσία να εκκινούν, να διενεργούν αλλά και να αναστέλλουν κατά την απόλυτη κρίση τους ποινικές διαδικασίες ή διώξεις, κατ’ επίκληση αδιευκρίνιστων λόγων «δημοσίου συμφέροντος». Η ανάγκη για λογοδοσία της Νομικής Υπηρεσίας σε ό,τι αφορά τη δυνατότητα του Γ.Ε. να ασκήσει ή να αναστείλει ποινικές διώξεις έχει εγερθεί πρόσφατα και σε σχετική έκθεση της Κομισιόν για την Κύπρο, στην οποία, μεταξύ άλλων, γίνεται εισήγηση για θέσπιση διαδικασίας μέσω της οποίας θα μπορεί να προσβληθεί μια τέτοια απόφαση του Γ.Ε. Αυτό θα έδινε στην οικογένεια του Θανάση Νικολάου τη δυνατότητα να αμφισβητήσει την αδιαφανή απόφαση του Γ.Ε. να μην ασκήσει ποινικές διώξεις και θα συνιστούσε περαιτέρω και μορφή ελέγχου εφόσον θα ανάγκαζε τη Νομική Υπηρεσία να παρέχει εξήγηση και επαρκή αιτιολόγηση για τις αποφάσεις της. Πέραν της τεράστιας ανισότητας και της αδικίας που προκαλεί η παντελής απουσία οποιουδήποτε θεσμικού ή κοινωνικού ελέγχου της δράσης του Γ.Ε., η ανεξέλεγκτη εξουσία του Γ.Ε. συνιστά και σοβαρή παραβίαση των δικαιωμάτων των ίδιων των θυμάτων (και των οικογενειών τους), οι οποίοι βασίζονται εξολοκλήρου στις μονομερείς και αναιτιολόγητες αποφάσεις του Γ.Ε. ως του μοναδικού μέσου που έχουν στη διάθεσή τους για απονομή δικαιοσύνης και δικαίωση. Ο ρόλος του Γενικού και Βοηθού Γ. Ε. έχει φυσικά πάρει μια ακόμα πιο κυνική τροπή τα τελευταία χρόνια, με τρανταχτά παραδείγματα την υπόθεση του πρώην Βοηθού Εισαγγελέα, Ρίκκου Ερωτοκρίτου, που καταδικάστηκε για δεκασμό και κατάχρηση εξουσίας, αλλά και το ενεργό δίδυμο Σαββίδη – Αγγελίδη, που ως υπουργοί της κυβέρνησης Αναστασιάδη ενέκριναν χρυσά διαβατήρια. Την Τετάρτη 12 Ιούλη στις 18:30 έξω από τη Νομική Yπηρεσία διοργανώνεται διαμαρτυρία για την απόφαση του Γ. Ε. να μην ασκήσει ποινικές διώξεις για τη δολοφονία του Θανάση Νικολάου.

Υποψίες κατάφωρης παραβίασης εργασιακών δικαιωμάτων γεννά η πρακτική της εταιρείας που κατασκευάζει το καζίνο-θέρετρο στη Λεμεσό να απαγορεύει την είσοδο εκπροσώπων των συνδικάτων στο εργοτάξιο. Για αυτό τον λόγο οι συντεχνίες ΠΕΟ και ΔΕΟΚ πραγματοποιούν διαμαρτυρία την Τρίτη 11 Ιουλίου στη Λεμεσό, επικαλούμενες αποστέρηση του δικαιώματος στο συνδικαλίζεσθαι σε όσους εργάζονται για την κατασκευή του καζίνο. Θυμίζουμε ότι η κατασκευή του πολυδιαφημιζόμενου καζίνο-θερέτρου στη Λεμεσού εξελίσσεται σε ένα έγκλημα με πολλές πτυχές. Πρώτα και κύρια, το καζίνο κατασκευάζεται κοντά στην Αλυκή Ακρωτηρίου, ίσως το σημαντικότερο υδροβιότοπο της Κύπρου. Η περιβαλλοντική καταστροφή από την κατασκευή του καζίνο αλλά και των άλλων οικοδομών σε μια περιοχή όπου κυριαρχούσαν καλλιέργειες εσπεριδοειδών αποτυπώνεται ξεκάθαρα σε αεροφωτογραφίες που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας. Πέραν τούτου, είχαμε τις αδιαφανείς διαδικασίες με τις οποίες επενδυτές και στελέχη της εταιρείας που κατασκευάζει το καζίνο εξασφάλισαν κυπριακά διαβατήρια, αλλά και τον κίνδυνο δημιουργίας μιας νέας γκρίζας ζώνης στην οικονομία του τόπου. Το επιβλητικό κτίριο του καζίνο, που φαίνεται από χιλιόμετρα μακριά, μαζί με τους υπόλοιπους πύργους στον ορίζοντα της Λεμεσού, είναι η οπτική αναπαράσταση του πώς, σε μόλις μερικά χρόνια, μια ολόκληρη πόλη μπορεί να γίνει αβίωτη για τους κατοίκους της και να μετατραπεί σε μια διεθνή καπιταλιστική φούσκα με αρπαχτές και υπερκέρδη για τους λίγους. Μαζί με τους εργαζόμενους, ενάντια στα αφεντικά, σε κάθε γειτονιά!