Πολιτική

Ομάδα αλληλέγγυων πραγματοποίησε χθες, 5 Ιούνη, διαμαρτυρία στο δημαρχείο Λεμεσού, καλώντας τον δήμο να διακόψει τις όποιες σχέσεις με το Ισραήλ και τις τοπικές του αρχές, και να καταδικάσει τη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Αφορμή για τη διαμαρτυρία στάθηκε προγραμματισμένο επιχειρηματικό συνέδριο ισραηλινών κεφαλαίων, στη Λεμεσό από τις 18 μέχρι τις 20 Ιούνη. Όπως είχε ανακοινωθεί στην ιστοσελίδα των διοργανωτών, ο δήμαρχος Γιάννης Αρμεύτης θα είναι εκ των βασικών ομιλητών. Το συνέδριο διοργανώνει το Nadlan Centre Cyprus από τις 18 μέχρι τις 20 Ιούνη και σε αυτό εννοείται πως προστρέχουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες ανάπτυξης γης στον νότο (Leptos, Pafilia, Korantina είναι μερικά παραδείγματα). Η διαμαρτυρία οδήγησε σε διακοπή της συνεδρίας του δημοτικού συμβουλίου. Η παρουσία του κ. Αρμεύτη στη λίστα με τους ομιλητές είχε ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων, τις οποίες (τουλάχιστον μέχρι χθες) ο δήμαρχος αγνοούσε. Υπενθυμίζουμε ότι στη λίστα με τους ομιλητές συμπεριλαμβανόταν επίσης το όνομα του υπουργού Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας Γιώργου Παπαναστασίου όπως και αυτό του δημάρχου Λάρνακας Ανδρέα Βύρα. Μετά από ανάρτηση του afoa.cy, ο δήμαρχος Λάρνακας ξεκαθάρισε ότι ποτέ δεν είχε αποδεκτεί την πρόσκληση των διοργανωτών. Αντιθέτως, ο Γ. Αρμεύτης και ο Γ. Παπαναστασίου παραμένουν σιωπηλοί. Στη Λεμεσό, που φαίνεται πως αποτελεί ένα από τα επίκεντρα της ανάπτυξης ισραηλινών κεφαλαίων στην Κύπρο, κάποια δεν μένουν σιωπηλά μπροστά στη συνενοχή της κυπριακής πολιτικής και οικονομικής ελίτ στη γενοκτονία και σώζουν την αξιοπρέπεια όλων μας. Διαβάστε την επιστολή που επέδωσαν οι αλληλέγγυοι στα μέλη του δημοτικού συμβουλίου:   Προς τον Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο Λεμεσού Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε, Αξιότιμα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, Εν μέσω της συνεχιζόμενης γενοκτονίας και του ασφυκτικού αποκλεισμού της Γάζας, είναι καθήκον κάθε δημοκρατικού θεσμού να τοποθετείται με σαφήνεια απέναντι σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Πόλεις όπως η Βαρκελώνη, αλλά και ιταλικές περιφέρειες όπως η Εμίλια Ρομάνια και η Πούλια, έχουν ήδη προβεί σε γενναίες και συμβολικές πράξεις, ανακοινώνοντας τη διακοπή κάθε σχέσης με ισραηλινές οντότητες που δεν καταδικάζουν ανοιχτά και εμπράκτως τις φρικαλεότητες στη Γάζα. Χαρακτηριστικά, η Βαρκελώνη προχώρησε στη διακοπή της αδελφοποίησής της με το Τελ Αβίβ. Ως πολίτες της Λεμεσού, ζητούμε από τον Δήμο να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να ευθυγραμμιστεί με το παγκόσμιο κύμα αλληλεγγύης και αντίστασης απέναντι στη βαρβαρότητα. Συγκεκριμένα: 1. Να τοποθετηθεί επίσημα κατά της γενοκτονίας στη Γάζα, εκφράζοντας έμπρακτη αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό. 2. Να τερματίσει τη συνεργασία και τις διευκολύνσεις προς Ισραηλινούς επενδυτές, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις που προωθούνται έργα με κοινωνικά και πολεοδομικά χαρακτηριστικά γκετοποίησης. 3. Να αποκηρύξει άμεσα τη δίδυμη αδελφοποίηση της πόλης με τη Χάιφα, όσο δεν υπάρχει σαφής και δημόσια καταδίκη από την ισραηλινή πλευρά για τα εγκλήματα που διαπράττονται. Η σιωπή ή η ουδετερότητα σε τέτοιες στιγμές ισοδυναμούν με συνενοχή. Η Λεμεσός, μια πόλη με ιστορία προσφυγιάς και αγώνα για δικαιοσύνη, δεν μπορεί να παραμένει αμέτοχη. Ζητούμε δράση και στάση που να τιμά τις δημοκρατικές αξίες και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Με εκτίμηση, Πολίτες Λεμεσού Λεμεσός, 05/06/2025

Έφυγε ο Χοσέ Μουχίκα, ο Ουρουγουανός ασυμβίβαστος επαναστάτης και πολιτικός, παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης και αγώνα υπέρ των φτωχών. Ο Μουχίκα αφιέρωσε όλη του τη ζωή στο όραμα για έναν καλύτερο κόσμο. Την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και κατά τη διάρκεια της χούντας στην Ουρουγουάη συμμετείχε στο αντάρτικο κίνημα των Tupamaros (MLN-T) που έδρασε για δεκαετίες ενάντια στην πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας. Ο Μουχίκα συνελήφθη και έμεινε στη φυλακή 13 ολόκληρα χρόνια, από τα οποία τα 2-3 σε πλήρη απομόνωση. Όταν η δημοκρατία επέστρεψε στη χώρα τη δεκαετία του ’80, ο Μουχίκα μαζί με τους πρώην συντρόφους του από τους Tupamaros, ίδρυσε ένα νέο αριστερό κόμμα που ενώθηκε σε έναν ευρύτερο συνασπισμό. Ο Μουχίκα εκλέγηκε βουλευτής το 1994, γερουσιαστής το 1999, υπηρέτησε ως υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης το 2005 και το 2010, σε ηλικία 75 ετών, εκλέγηκε πρόεδρος της Ουρουγουάης. Με βαθιά πίστη στην κοινωνική δικαιοσύνη, πέρασε νόμους που νομιμοποίησαν την άμβλωση και τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.Ο Μουχίκα νομιμοποίησε επίσης την κάνναβη για να χτυπήσει το οργανωμένο έγκλημα. Στα χρόνια του, η φτώχεια μειώθηκε στο μισό και ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε σημαντικά. Όμως το σπουδαιότερο έργο του ήταν οι συνεταιρισμοί – η κληρονομιά του στη βάση της κοινωνίας. Ο Μουχίκα, είχε επιλέξει να ζει λιτά και έλεγε πάντα: «Δεν είμαι φτωχός. Φτωχός είναι όποιος χρειάζεται πολλά για να ζήσει. Εγώ ζω απλά». Αρνήθηκε να μείνει στο επίσημο προεδρικό μέγαρο ή να έχει προσωπική φρουρά. Από τον μισθό του των 12.000 δολαρίων, κρατούσε μόνο 1.200 – όσα και ο μέσος Ουρουγουανός. Τα υπόλοιπα τα δώριζε σε ιδρύματα της υπαίθρου και σε συνεταιρισμούς αγροτών. Ο Χοσέ Μουχίκα άφησε πίσω του μια παρακαταθήκη βαριά – για όλη την ανθρωπότητα, αλλά κυρίως για την αριστερά. Όχι την αριστερά της καρέκλας και του συμβιβασμού, αλλά την αριστερά του αγώνα, της ανιδιοτέλειας, της αλήθειας.