Παιδεία

Η απόφαση για κατάργηση των εξετάσεων του πρώτου τετραμήνου δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από τη διόρθωση ενός λάθους, την κατάργηση μιας αντιπαιδαγωγικής πολιτικής που δεν θα έπρεπε καν να υφίσταται. Από μόνη της η κατάργηση δεν μπορεί να επιφέρει ουσιαστική θετική αλλαγή στην ποιότητα της εκπαίδευσης, συνιστά απλώς την επαναφορά σε μια προηγούμενη κατάσταση του διαχρονικά εξετασιοκεντρικού κυπριακού εκπαιδευτικού συστήματος. Χωρίς να έχουμε δει το νέο σχέδιο αξιολόγησης μαθητών/ριών μέσης εκπαίδευσης, αλλά γνωρίζοντας ότι στην πράξη εφαρμόζονται πολύ λίγα από τα όσα καταγράφονται στις κατά καιρούς διακηρύξεις και υποτιθέμενες μεταρρυθμίσεις, καταγράφουμε τα πιο κάτω ως κάποια απαραίτητα βήματα για ένα πιο μαθητοκεντρικό εκπαιδευτικό περιβάλλον, λιγότερο ανταγωνιστικό, που διαφυλάσσει τη συναισθηματική και πνευματική ευημερία αλλά και προωθεί την ακαδημαϊκή πρόοδο των παιδιών: Ουσιαστική μείωση της ύλης και ανακατανομή των διδακτικών περιόδων που αντιστοιχούν στα διάφορα μαθήματα, με βάση σύγχρονες παιδαγωγικές αρχές κι όχι με γνώμονα πατριωτικές ιδεοληψίες ή και στενά επαγγελματικά συμφέροντα Κατάργηση όλων των εξετάσεων τουλάχιστον στο Γυμνάσιο. Τα παιδιά μπορούν να αξιολογούνται επαρκώς μέσω άλλων μορφών αξιολόγησης κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς Ουσιαστική αύξηση του διδακτικού χρόνου, ώστε να είναι πιο αποτελεσματική η διδασκαλία αλλά και δυνατή η εφαρμογή εναλλακτικών μορφών αξιολόγησης με βάση τις ανάγκες, τους στόχους, τα ενδιαφέροντα κ.λπ. των μαθητών/ριών. Ο διδακτικός χρόνος μπορεί άμεσα να αυξηθεί με την κατάργηση των εκκλησιασμών και άλλων τελετών, και πιο μακροπρόθεσμα με βαθύτερες τομές στο ωρολόγιο πρόγραμμα Όλες οι μορφές αξιολόγησης θα πρέπει να έχουν διαμορφωτική λειτουργία. Η διαμορφωτική αξιολόγηση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εκπαιδευτικής εμπειρίας και μέσο για μάθηση, πληροφορώντας συνεχώς και έγκαιρα παιδιά και εκπαιδευτικούς για όσα έχουν πετύχει και επιτρέποντάς τους να λάβουν αποφάσεις και να εφαρμόσουν παρεμβάσεις για την περαιτέρω βελτίωση της διδασκαλίας/μάθησης Διαφοροποίηση σε όλα τα επίπεδα της μαθησιακής εμπειρίας, έτσι ώστε να διασφαλίζεται ότι το κάθε παιδί έχει ίσες ευκαιρίες για να πετύχει τους δικούς του ακαδημαϊκούς στόχους και να φτάσει στο μέγιστο των δικών του δυνατοτήτων. Η διαφοροποιημένη διδασκαλία οφείλει να συνάδει με έναν ανάλογα διαφοροποιημένο τρόπο αξιολόγησης Συστηματική και δημιουργική συμμετοχή των μαθητών/ριών στη διαδικασία της αξιολόγησης από τα πρώτα σχολικά χρόνια, ώστε να είναι σε θέση να αξιολογούν τον εαυτό τους, να αναγνωρίζουν τις επιτυχίες και τις ανάγκες τους, να προτείνουν τρόπους βελτίωσης τους, κ.λπ Ενίσχυση του έργου των εκπαιδευτικών με ειδικό και βοηθητικό εκπαιδευτικό προσωπικό στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση ΠΣΕΜ – PSEM

Όπως μαθαίνουμε από δημοσιεύματα στον Τύπο, το Υπουργείο Παιδείας προτίθεται να προχωρήσει στην εγκατάσταση κλειστών κυκλωμάτων ασφαλείας, να ενισχύσει τη φρούρηση και γενικά να λάβει πρόσθετα μέτρα για τη βελτίωση της «ασφάλειας» στα σχολεία. Τασσόμαστε ανεπιφύλακτα ενάντια σε οποιοδήποτε μέτρο φέρνει τα σχολεία μας πιο κοντά σε φυλακές. Τα σχολεία μας ήδη μοιάζουν με φρούρια με τα τεράστια κάγκελα και ενίοτε με τους σεκιουριτάδες, στερώντας μάλιστα από παιδιά και εφήβους τον χώρο που παραδοσιακά εδώ και δεκάδες χρόνια χρησιμοποιούσαν για να αθληθούν και να κοινωνικοποιηθούν στον ελεύθερο τους χρόνο. Αντί το Υπουργείο Παιδείας και η κυβέρνηση να καταφεύγουν και πάλι στην εύκολη, επιφανειακή «λύση» της επιτήρησης, θα μπορούσαν να εστιάσουν τις προσπάθειές τους στη δημιουργία ενός μαθητοκεντρικού περιβάλλοντος, μέσα στο οποίο τα παιδιά θα αντιλαμβάνονταν το σχολείο ως το δεύτερό τους σπίτι. Για να γίνει αυτό, βέβαια, χρειάζεται, ανάμεσα σε άλλα, να οικοδομηθεί μια κουλτούρα διαλόγου σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, η οποία θα επιτρέπει πραγματικά σε παιδιά, και εκπαιδευτικό προσωπικό να συνδιαμορφώνουν το περιεχόμενο και τη μορφή της εκπαιδευτικής εμπειρίας. Το Υπουργείο Παιδείας θα όφειλε, λοιπόν, να ξεκινήσει από τον διάλογο αυτό με τους ίδιους τους μαθητές και τις μαθήτριες, αναλογιζόμενο και τις δικές του ευθύνες σχετικά με τους λόγους που προκαλούν τέτοιες συμπεριφορές. Γιατί περισσότερη επιτήρηση σημαίνει περισσότερη καταστολή και καταπίεση, που σημαίνει μεγαλύτερη απέχθεια για τον θεσμό του σχολείου. Υ.Γ. Φυσικά καλό θα είναι, σαν πρώτο βήμα, να φροντίσουν την κατάσταση των κτιρίων, ώστε να μην κινδυνεύουν να πέφτουν οι σοβάδες στα κεφάλια των παιδιών, όπως έγινε πρόσφατα στη Λάρνακα. Αλλιώς οι κάμερες θα επιτηρούν τα ερείπια.