afoa.cy

Afoa Cyprus

«Για την Κύπρο έντζιε λαλείτε τίποτε όμως…»

Articles /

✍🏾 Μάριος Φιλίππου Όσο η γενοκτονική πολιτική του Ισραήλ συνεχίζει να εκτυλίσσεται στη Γάζα, τόσο περισσότερο φουντώνουν οι αντιδράσεις των πολιτών σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, με εκδηλώσεις και λοιπές δράσεις διαμαρτυρίας να διοργανώνονται με σκοπό να τερματιστεί η συνενοχή του δυτικού κόσμου στην εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων. Sea of people march across Sydney Harbour Bridge calling for an end to killing in Gaza (https://www.theguardian.com/australia-news/2025/aug/03/julian-assange-joins-pro-palestine-march-across-sydney-harbour-bridge-before-police-stop-rally-amid-safety-concerns-ntwnfb )Η εν λόγω τάση διαμαρτυρίας δεν άργησε να εκδηλωθεί και στην Κύπρο, όπου παρατηρείται μια όλο και αυξανόμενη έκφραση δυσαρέσκειας για όσα εκτυλίσσονται στην περιοχή, αλλά και για τη στάση της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη στο όλο ζήτημα. Ταυτόχρονα, παρατηρείται και η επίσης εντεινόμενη ανάγκη από μια ομάδα ανθρώπων να υπονομεύσουν αυτή την προσπάθεια. Καθώς τα γεγονότα όμως δεν μπορούν να διαψευσθούν και οι πάνω από 60,000 θάνατοι Παλαιστινίων (Shurafa & Magdy, 2025) μαρτυρούν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την πολιτική εξόντωσης που επιδιώκει η ισραηλινή κυβέρνηση, τα επιχειρήματα όσων προσπαθούν να σωπάσουν τις φωνές των διαμαρτυρομένων δεν αφορούν πλέον το αν ο αγώνας των Παλαιστινίων είναι δίκαιος αλλά αλλάζουν κατεύθυνση. Στο συγκεκριμένο άρθρο θέλω να επικεντρωθώ σε ένα από τα πιο δημοφιλή επιχειρήματα κατά του αγώνα για την Παλαιστίνη τον τελευταίο καιρό. Συγκεκριμένα, αναφέρομαι σε όσους, όποτε και όπου εγείρεται το ζήτημα της Παλαιστίνης, αναφέρουν ότι «Ούλλοι τούτοι που διαμαρτύρουνται για τη Γάζα, για την Κύπρο εν λαλουν τίποτε…», ή κάποια παραλλαγή της παραπάνω φράσης. Θέλοντας με λίγα λόγια να πουν ότι όσοι διαμαρτύρονται για τη γενοκτονία στη Γάζα μισούν κάθε τι ελληνικό, είναι απάτριδες, νοιάζονται μόνο για τους άλλους λαούς αλλά ποτέ για τον δικό τους και άλλα τέτοια. Στις παρακάτω γραμμές επιθυμώ να αποδομήσω το εν λόγω αφήγημα τονίζοντας τόσο τις διαφορές μεταξύ των δύο προβλημάτων, όσο και την ανάγκη της εποχής που προστάζει το να είμαστε πιο έντονοι για όσα γίνονται στη Γάζα σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη διένεξη. Το προαναφερθέν αφήγημα έφτασε στην κορύφωση του έπειτα από την οργάνωση διαμαρτυρίας για την επίσκεψη του Χριστοδουλίδη στο Ισραήλ από 12 οργανωμένα σύνολα έξω από το προεδρικό, αφού λίγες μέρες αργότερα ήταν προγραμματισμένη η επίσκεψη Ερντογάν στα κατεχόμενα. Συνεπώς, η αντίδραση αφορούσε δήθεν την απόφαση εκδήλωσης διαμαρτυρίας για την επίσκεψη του ενός στο Ισραήλ αλλά όχι και για την αντίστοιχη επίσκεψη του Τούρκου προέδρου στην Κύπρο. Καταρχάς πρέπει να τονίσουμε ότι όσοι έτρεξαν να σχολιάσουν το συγκεκριμένο γεγονός παρέλειψαν να αναφέρουν πως διοργανώθηκε κοινή διαμαρτυρία Ε/κ και Τ/κ στον Άγιο Δομέτιο κατά της παράνομης επίσκεψης του Ερντογάν, ενώ υπήρξαν και έντονες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας από επανενωτικούς Τ/κ, στις οποίες υπήρξαν μάλιστα και συλλήψεις. Αντιθέτως, αυτοί που έλαμψαν δια της απουσίας τους απο τις εκδηλώσεις καταδίκης της επίσκεψης του Τούρκου προέδρου ήταν οι ίδιοι που διαμαρτύρονταν τάχα για το ότι η διαμαρτυρία για την Παλαιστίνη θα επισκίαζε την παράνομη επίσκεψη Ερντογάν, αφού κανένα κόμμα ή οργάνωση που ανήκει στον χώρο της εθνικιστικής Δεξιάς δεν διοργάνωσε εκδήλωση καταδίκης, ούτε έδωσε το παρόν της στον Άγιο Δομέτιο, ίσως διότι στην εκδήλωση έλαβαν μέρος και Τ/κ συμπολίτες μας. Πέρα από τα προαναφερθέντα, είναι γνωστό πως ο κόσμος που συνήθως τάσσεται υπέρ του δικαιώματος των Παλαιστινίων στην ύπαρξη και την ελευθερία, ο ευρύτερος δηλαδή ιδεολογικός χώρος της Αριστεράς, έχει ξεκάθαρη και ένθερμη στάση υπέρ της επανένωσης της Κύπρου, για την οποία διοργανώνονται πάμπολλες δράσεις κάθε χρόνο από το 1974 και έπειτα. Ο λόγος που είμαστε πιο έντονοι από καθετί άλλο για το θέμα της Γάζας από την 7η Οκτωβρίου 2023 και έπειτα, είναι οι αντικειμενικές διαφορές ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις. Συγκεκριμένα, στην Κύπρο έχουμε να κάνουμε με ένα παγωμένο ζήτημα, με αποτέλεσμα η ζωή να κυλάει φυσιολογικά, καμία ουσιαστική διαφορά δεν υπάρχει, τουλάχιστον άμεσα, στην καθημερινότητα κάποιου που ζει στην Λεμεσό με αυτή κάποιου που ζει στο Βερολίνο, παρόλο που ο ένας εκ των δύο ζει σε μια χώρα υπό κατοχή. Αυτό συμβαίνει επειδή η Κύπρος, σε αντίθεση με την Παλαιστίνη, έχει κρατική υπόσταση, και οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας έχουν πλήρη δικαιώματα, ως πολίτες ενός ανεξάρτητου κράτους, μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντιθέτως, οι Παλαιστίνιοι ζουν είτε υπό καθεστώς «Απαρντχάιτ» στη Δυτική Όχθη και το ισραηλινό κράτος, δηλαδή ώς πολίτες 2ης κατηγορίας με λιγότερα δικαιώματα από τους Εβραίους της περιοχής, είτε αντιμετωπίζουν μια εν εξελίξη ανθρωπιστική κρίση «τρομακτικών διαστάσεων», όπως χαρακτηρίζουν τα Ηνωμένα Έθνη όσα γίνονται στη Γάζα, με πάνω από 2 εκατομμύρια Παλαιστίνιους να αντιμετωπίζουν ελλείψεις σε τρόφιμα, νερό, φάρμακα και στέγαση, ως άμεσο επακόλουθο της αποικιακής πολιτικής του ισραηλινού κράτους. Συγκεκριμένα, το Υπουργείο Υγείας της Γάζας επιβεβαιώνει περισσότερους από 59.000 νεκρούς και πάνω από 143.000 τραυματίες, εκ των οποίων εκατοντάδες έχουν σκοτωθεί προσπαθώντας να εξασφαλίσουν βοήθεια, ενώ το 70% περίπου των κατοικιών έχει καταστραφεί ή υποστεί σοβαρές ζημιές, με τις υποδομές ύδρευσης, υγείας, ηλεκτρισμού και μεταφορών να έχουν καταρρεύσει (OCHA, 2025). Χρειάζεται λοιπόν περίσσια δόση θράσους και αυταπάτης για να υποστηρίξει κάποιος πως τα γεγονότα στην Παλαιστίνη και στην Κύπρο σήμερα είναι συγκρίσιμα. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι γιατί κάποιοι είναι πιο έντονοι για την Παλαιστίνη. Οι διαφορές ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις είναι ολοφάνερες• μόνο και μόνο το ότι στη Γάζα αυτή τη στιγμή σκοτώνονται παιδιά ενώ στη Λευκωσία όχι, θα έπρεπε να ήταν αρκετό ως εξήγηση. Το ερώτημα είναι γιατί δεν είναι όλοι τόσο έντονοι. Στην τελική, οι λεγόμενοι εθνικιστές, υποστηρίζουν πως είναι υπέρ της αυτοδιάθεσης των λαών και της δημιουργίας εθνών-κρατών, θα έπρεπε λοιπόν να είναι οι πρώτοι που θα τάσσονταν υπέρ ενός λαού που διεκδικεί την αυτοδιάθεσή του μέσω της δημιουργίας ανεξάρτητου κράτους, ειδικά τη στιγμή που η Κύπρος κάποτε υπήρξε υπό αποικιοκρατία, ενώ σήμερα ζητεί να της αποδοθούν παρανόμως κτηθέντα κατεχόμενα εδάφη. Η απάντηση φυσικά είναι γνωστή. Οι εθνικιστές δεν νοιάζονται για την ελευθερία των λαών, πέρα απο όσους οι ίδιοι κρίνουν πως ανήκουν ταυτοτικά στην ίδια ομάδα μαζί τους, και η λεγόμενη ελευθερία των οποίων έρχεται σε άμεση αντιδιαστολή και σύγκρουση με όσους κρίνουν οι ίδιοι «ξένους». Αυτό συμβαίνει λόγω της αδυναμίας τους να εξηγήσουν κοινωνικά και γεωπολιτικά φαινόμενα με βάση συστημικούς παράγοντες. Κατ’ επέκταση, χρειάζονται αναγκαστικά «αποδιοπομπαίους τράγους» στη μορφή εθνοτικών, έμφυλων και άλλων ταυτοτικών ομάδων. Κάποτε ο ρόλος αυτός βάραινε τους Εβραίους της οικουμένης και οδήγησε στο Ολοκαύτωμα, σήμερα

«Για την Κύπρο έντζιε λαλείτε τίποτε όμως…» Read More »

Φωτογραφία αρχείου, στρατόπεδο Μαθιάτη

Ακόμα ένας νεκρός στην Εθνική Φρουρά

Άφοα, Αντιμιλιταρισμός /

Ένα 18χρονο παιδί αφαίρεσε σήμερα, Τρίτη 11 Νοέμβρη, την ίδια του τη ζωή σε σκοπιά σε στρατόπεδο της Εθνικής Φρουράς στον Μαθιάτη της επαρχίας Λευκωσίας. Τα κυρίαρχα ΜΜΕ δεν αναφέρουν κάτι για αυτοχειρία, καθώς αυτό επιβάλλουν οι κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Η απαγόρευση αυτή βασίζεται στους φόβους για τάσεις μιμητισμού ανάμεσα στα άτομα που υποχρεώνονται να σπαταλούν ένα χρόνο της ζωής τους, δήθεν προστατεύοντας την πατρίδα.  Οι κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας, ωστόσο, θα έπρεπε να προστατεύουν το (αναγνωστικό, ραδιοφωνικό, τηλεοπτικό) κοινό. Όχι να κρύβουν προβλήματα κάτω από το χαλί, επιτρέποντας στην ΕΦ να αποκρύβει στοιχεία από τη δημόσια συζήτηση. Καθώς ο κόσμος εξελίσσεται και οι επιστήμες προχωρούν, η κυπριακή κοινωνία οφείλει να δει  το θέμα των αυτοκτονιών (όχι μόνο στην ΕΦ) κατάματα και όχι να στρουθοκαμηλίζει ενώπιον ενός σοβαρού ζητήματος που έχει να κάνει με την ψυχική υγεία. Και σε ό,τι αφορά την ΕΦ συγκεκριμένα, η κουλτούρα των νταήδων που καλλιεργείται σε κάθε στρατόπεδο και σε όλες τις βαθμίδες αποδεικνύεται μεγαλύτερη απειλή από τον όποιο «εχθρό» υποτίθεται ότι αντιμετωπίζει. Την ίδια ώρα ο ελληνοκυπριακός στρατός -ένας αντισυνταγματικός θεσμός που διέπεται μονάχα από το σκοτεινό «δίκαιο της ανάγκης»- μετρά εν καιρώ ειρήνης δεκάδες νεκρούς, τόσο από ατυχήματα όσο και από αυτοκτονίες. Παρόλα αυτά, ουδείς από τη στρατιωτική και πολιτική ιεραρχία της ΕΦ λογοδότησε οποτεδήποτε για αυτές τις τραγικές απώλειες.

Ακόμα ένας νεκρός στην Εθνική Φρουρά Read More »

Το 1ο Εναλλακτικό Φεστιβάλ Βιβλίου Λευκωσίας είναι γεγονός!

Άφοα /

(English follows) Το Σαββατοκύριακο 15 και 16 Νοεμβρίου (11:00-20:00) θα διοργανωθεί το 1ο Εναλλακτικό Φεστιβάλ Βιβλίου Λευκωσίας, στο Yalla Collective Space & Café στον πεζόδρομο της οδού Περικλέους στην παλιά πόλη της Λευκωσίας. Η κοινότητα αγώνα αφοα και ο χώρος μας, το Yalla, συμμετέχουμε μαζί με άλλα σύνολα στην συνδιοργάνωση αυτού του εχγειρήματος. Πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας πρωτοβουλίας συλλογικοτήτων και ατόμων από τον χώρο του βιβλίου σε Κύπρο και Ελλάδα η οποία συγκροτήθηκε με στόχο τη διοργάνωση ενός φεστιβάλ στον πυρήνα του οποίου θα βρίσκονται εκδόσεις (βιβλίων, περιοδικών και zines), παρουσιάσεις βιβλίων και εκδηλώσεις που δύσκολα θα βρουν τον χώρο που τους αναλογεί σε άλλα φεστιβάλ ή στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Στην καρδιά του φεστιβάλ μας θα βρίσκονται βιβλία και εκδηλώσεις που προωθούν την συζήτηση για και επιχειρούν να θέσουν κοινωνικοπολιτικά ζητήματα χωρίς αποκλεισμούς (λόγω φύλου, φυλής, σεξουαλικού προσανατολισμού) και λογοκριτικές πρακτικές όπως αυτές που βλέπουμε ολοένα και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια. Φιλοδοξούμε όπως το φεστιβάλ προωθήσει και αναπτύξει μια κουλτούρα σεβασμού, συνεργασίας και αλληλεγγύης, και επιδιώκουμε τη συλλογική αυτο-οργάνωση ενός φεστιβάλ που δεν θα βασίζεται σε χορηγούς και (αστικούς) θεσμούς. Τέλος, ευελπιστούμε όπως το φεστιβάλ αποτελέσει ένα σημείο εκκίνησης για τη διοργάνωση φεστιβάλ ανοικτών στις γλώσσες και τους λαούς της περιοχής μας.  Στα πλαίσια του φεστιβάλ θα διοργανωθούν ανοιχτές συζητήσεις όπως: 70 χρόνια από την ίδρυση της ΕΟΚΑ: Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του Αντρίκκου Βαρνάβα «Δολοφονία στη βρετανική Κύπρο το 1934 και οι απαρχές της ΕΟΚΑ» και Κυπριακά: που τον προφορικόν στον γραπτόν λόγον· εκδηλώσεις, όπως: Η λογοκρισία στην Κύπρο σήμερα και Εκδόσεις και πολιτική.  Συμμετέχουν: Affect Editions, Ajar, Αναρχική Προοπτική, Fisherwomxn, IWW, Moufflon Bookshop, Faura Books, OWK Press, Βιβλιοπωλείο Ιδεοδρόμιο, Βιβλιοπωλείο Περιδιάβαση, Εκτός Γραμμής, Πανοπτικόν, Κοινότητα Αγώνα ΑΦΟΑ, Πολιτιστικό Ίδρυμα 1948, Πότλατς, Ψηφίδες. Οποιοδήποτε εκδοτικό εγχείρημα θελήσει να συμμετάσχει μπορεί να στείλει email στο: nabf2025@gmail.com Για περισσότερες πληροφορίες ακολουθήστε τη σελίδα του φεστιβάλ στο facebook: ​​https://www.facebook.com/profile.php?id=61583003147383 Πλήρες πρόγραμμα των εκδηλώσεων του διημέρου: Σάββατο 15/11-16:00–18:00Ανοιχτή συζήτηση«70 χρόνια από την ίδρυση της ΕΟΚΑ»Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του Αντρίκκου Βαρνάβα «Δολοφονία στη βρετανική Κύπρο το 1934 και οι απαρχές της ΕΟΚΑ»Διοργάνωση: Εκδόσεις Ψηφίδες -18:00–20:00Εκδήλωση – συζήτηση«Η λογοκρισία στην Κύπρο σήμερα»Διοργάνωση: Εναλλακτικό Φεστιβάλ Βιβλίου Λευκωσίας -21:30–23:30Punk rock DJ set με τα Ανόητα ΑγόριαAfter-hours set στο Yalla Collective Space & Café, με punk rock. Κυριακή 16/11-16:00–18:00Ανοιχτή συζήτηση«Κυπριακά: Που τον προφορικόν στον γραπτόν λόγον»Διοργάνωση: Εναλλακτικό Φεστιβάλ Βιβλίου Λευκωσίας -18:00–20:00Εκδήλωση – συζήτηση«Εκδόσεις & πολιτική»Διοργάνωση: Εκδόσεις Ψηφίδες & Faura Books ENGLISH The 1st Nicosia Alternative Book Festival will take place on the weekend of 15 and 16 November (11:00–20:00) at the Yalla Collective Space & Café on the Perikleous Street pedestrian walkway in Nicosia’s old town. Afoa community of struggle together with our social space, Yalla, and other groups participate in the co-organisation of this project. This initiative is the result of a collaboration between collectives and individuals from the publishing sector in Cyprus and Greece. The group was formed to organise a festival whose core focus will be on publications (books, magazines, and zines), book presentations, and events that would otherwise struggle to find their space at other festivals or on bookshop shelves. At the heart of our festival will be books and events that promote discussion and seek to raise socio-political issues without discrimination (based on gender, race, or sexual orientation), and address censorship practices, which have become increasingly prevalent in recent years. We aspire for the festival to promote and develop a culture of respect, cooperation, and solidarity. Furthermore, we are committed to the collective self-organisation of a festival that will not rely on sponsors or (establishment) institutions. Finally, we hope the festival will serve as a starting point for organising future festivals open to the languages and peoples of our region. The festival programme will include open discussions such as: 70 years since the founding of EOKA: Prompted by the publication of Andrekos Varnava’s book ‘Assassination in Colonial Cyprus in 1934 and the Origins of EOKA’, and Cypriot Greek: from the spoken to the written word; as well as discussions on Censorship in Cyprus and Publications and politics.  Participants include: Affect Editions, AFOA community of struggle, Ajar, Anarchist Perspective, Fisherwomxn, IWW, Moufflon Bookshop, Faura Books, OWK Press, Ideodromio Bookshop, Peridiavasi Bookshop, Ektos Grammis, Panoptikon, Cultural Foundation 1948, Potlatch, Psifides. Any publishing venture wishing to participate may send an email to: nabf2025@gmail.com For more information, follow us the festival’s page on Facebook: https://www.facebook.com/profile.php?id=61583003147383 Full programme of events Saturday 15/11 -16:00–18:00Open discussion: “70 years since the founding of EOKA”Based on the book “Assassination in Colonial Cyprus in 1934 and the Origins of EOKA” by Andrekos VarnavaOrganised by: Psifides Publications -18:00–20:00Panel discussion: “Censorship in Cyprus today”Organised by: 1st Nicosia Alternative Book Festival – 21:30–23:30Punk Rock DJ Set with Anoita AgoriaAfter-hours at Yalla! A punk rock DJ set bringing the festival from the printed page to the soundwaves. Sunday 16/11 -16:00–18:00Open discussion: “Cypriot Greek: From spoken to written word”Organised by: 1st Nicosia Alternative Book Festival -18:00–20:00Panel discussion: “Publishing & politics”Organised by: Psifides Publications & Faura Books

Το 1ο Εναλλακτικό Φεστιβάλ Βιβλίου Λευκωσίας είναι γεγονός! Read More »


Η καθημερινότητα της Συνεχούς Ταξικής Σύγκρουσης

Articles /

✍🏾 Δημήτρης Δημητρίου Τελικά οι εργοδοτικές οργανώσεις απέρριψαν τη μεσολαβητική πρόταση της κυβέρνησης για το θέμα της ΑΤΑ, την ώρα που οι συνδικαλιστικές οργανώσεις την αποδέχτηκαν στο σύνολο της, παρόλο που υπήρχαν αρκετά αρνητικά σημεία εις βάρος των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Η απόρριψη από τις εργοδοτικές οργανώσεις εστιάστηκε στην πρόνοια καταβολής της  ΑΤΑ στους εργαζόμενους που λαμβάνουν κατώτατο μισθό. Με λίγα λόγια, ο μισθός των €1000 τον μήνα δεν πρέπει να αναπροσαρμόζεται για να μην έχουν οι εργαζόμενοι του κατωτάτου  απώλειες στην αγοραστική τους δύναμη ένεκα συνεχών αυξήσεων στις τιμές των βασικών προϊόντων επιβίωσης τους. Την ιδία στιγμή οι μεγαλοεπιχειρηματίες (που στην ουσία είναι τα συμφέροντα αυτών  που εκφράζουν οι εργοδοτικές οργανώσεις) απολαμβάνουν τα Σαββατοκύριακα τους σε πεντάστερα ξενοδοχεία πληρώνοντας τουλάχιστον €1000 ευρώ για 2 μαγικές νύκτες… Πώς θα ζήσουν οι καημένοι μεγαλοεπιχειρηματίες χωρίς πεντάστερο; Πρέπει επιτέλους οι συνδικαλιστικές οργανώσεις να δείξουν την απαιτούμενη κατανόηση κι αν χρειαστεί να γυρίσουν τζιαι δίσκο… Ένα σοβαρό μειονέκτημα της πρότασης της κυβέρνησης ήταν να μην αποδίδεται η ΑΤΑ που αναλογεί σε περισσότερο από 4% του πληθωρισμού. Δηλαδή, αν ο πληθωρισμός φτάσει κοντά στο 10% όπως έγινε τότε στην μετά του covid περίοδο, τότε η απώλεια μέρους του πραγματικού μισθού θα είναι τεράστια, ενώ οι εργοδότες στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν τα περιθώρια κέρδους τους θα αναπροσαρμόζουν τις τιμές τους προς τα πάνω. Η σωστή αντιμετώπιση θα ήταν, αν ο πληθωρισμός είναι πέραν του 4%, τότε να υπάρχει ένας μηχανισμός μείωσης του περιθωρίου κέρδους (με πλαφόν τιμών ή και με αναφορά στο ιστορικό περιθώριο κέρδους σε κάθε τομέα οικονομικής δραστηριότητας) για να μην έχουμε συνεχείς αυξήσεις τιμών. Γιατί δηλαδή οι εργαζόμενοι θα πρέπει να πληρώσουν την νύφη και όχι οι εργοδότες; Μήπως το χάσμα των ανισοτήτων δεν είναι ήδη αρκετά μεγάλο και θέλουμε να το διευρύνουμε κι άλλο; Ένα άλλο αρνητικό σημείο είναι η πονηρή πρόταση ότι, σε περίπτωση αρνητικών ενδείξεων στην οικονομία  (που δεν εξηγείται επακριβώς),  θα πρέπει να επανεξετάζεται το θέμα της απόδοσης της ΑΤΑ. Θα πρέπει να τονιστεί, όμως, ότι οι εργαζόμενοι στις πλείστες των περιπτώσεων δεν ευθύνονται για την κακή πορεία της οικονομίας. Η αύξηση της παραγωγικότητας εξαρτάται από την εισαγωγή νέας τεχνολογίας και νέων μεθόδων εταιρικής οργάνωσης και management κάτι που εξαρτάται από την διεύθυνση και όχι από τους εργαζομένους. Το ύψος των νέων επενδύσεων μέσα στην οικονομία εξαρτάται από το ρευστό διαθέσιμο που περισσεύει μετα από την σπατάλη στην ιδιωτική κατανάλωση των μεγαλοεπιχειρηματιών, που πολλές φορές τους βλέπουμε να επιδεικνύουν την αναισθησία τζιαι την αππωμάρα τους με φανταχτερά γκαλά, με πανάκριβα αυτοκίνητα, με σπίτια των εκατομμυρίων, με γιοτ κ.λπ. Η ανάπτυξη εξαρτάται επίσης και από το τραπεζικό σύστημα και δυστυχώς το κράτος δεν μερίμνησε να εθνικοποιήσει μια τράπεζα που να προσανατολίζει τους πόρους της σε δάνεια που να στοχεύουν στη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη της οικονομίας σε τομείς που να προσφέρουν αξιοπρεπή απασχόληση. Πρέπει, τέλος, να τονιστεί ότι, με τις αποφάσεις των πολεμοκάπηλων στην ΕΕ που προνοούν δισεκατομμύρια στους εξοπλισμούς, το επόμενο που θα βιώσει ολόκληρη η Ευρώπη -και εμείς μαζί-  είναι ο στασιμοπληθωρισμός. Με λίγα λόγια, αυξήσεις τιμών βασικών προϊόντων, ενώ παράλληλα μηδαμινούς ή ακόμα υφεσιακούς ρυθμούς ανάπτυξης της πραγματικής οικονομίας. Σ’  αυτή την περίπτωση η πρόταση της κυβέρνησης, που έγινε δυστυχώς αποδεκτή από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, προνοεί, ή αφήνει να νοηθεί, αναθεώρηση της φιλοσοφίας της ΑΤΑ. Πιστεύω ότι, μετά την απόρριψη από τις εργοδοτικές οργανώσεις της πρότασης  της κυβέρνησης, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις θα πρέπει να αποσύρουν την αποδοχή τους προς την κυβερνητική πρόταση. Καμιά συμφωνία, αφού οι εργοδότες δεν εκτίμησαν τις τεράστιες υποχωρήσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων.


Η καθημερινότητα της Συνεχούς Ταξικής Σύγκρουσης Read More »

Αποχή της ΚΔ από ψηφοφορία για Net-Zero ρύπους στη ναυτιλία

Άφοα, Οικολογία & Δικαίωμα στην Πόλη /

Στα ψιλά πέρασε η αποχή της Κύπρου (και της Ελλάδας) από την ψηφοφορία στον Διεθνή Οργανισμό Ναυτιλίας για την ουδετεροποίηση των ρύπων στην εν λόγω βιομηχανία μέχρι το 2050. Συγκεκριμένα, σε ψηφοφορία του Διεθνούς Οργανισμού Ναυτιλίας τον Οκτώβρη, ο εκπρόσωπος της Κύπρου τήρησε αποχή, παρά το γεγονός ότι σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης είχε συμφωνηθεί ότι τα κράτη μέλη θα ψήφιζαν υπέρ του πλαισίου για ουδετεροποίηση των ρύπων (Net-Zero Framework). Σημειώνεται ότι η ναυτιλιακή βιομηχανία θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες πηγές εκπομπών ρυπογόνων αερίων, με τους ρύπους από τις δραστηριότητες της να υπολογίζονται στο 3% του συνόλου. Οι Κύπριοι πλοιοκτήτες, μέσω του Ναυτιλιακού Επιμελητηρίου, δεν άφησαν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης ως προς την πηγή αυτής της παρέκκλισης της ΚΔ από τη συμφωνημένη γραμμή της ΕΕ, καθώς είχαν εκφράσει ανοιχτά την αντίθεσή τους στο πλαίσιο. Η θέση τους ταυτίζεται με αυτή της κυβέρνησης Τραμπ στις ΗΠΑ. Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε μέσα από μια φαινομενικά άσχετη με τη ναυτιλία είδηση, μετά την έκθεση που εξέδωσε η Ελεγκτική Υπηρεσία για το φιλανθρωπικό ταμείο που διαχειρίζεται η σύζυγος του Προέδρου Χριστοδουλίδη, Φιλίππα Καρσερά. Ο θόρυβος γύρω από την αδιαφάνεια διαχείρισης του εν λόγω ταμείου κρατά εδώ και μήνες, με το Προεδρικό να αρνείται να δώσει στη δημοσιότητα τα ονόματα των δωρητών, προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι κάτι τέτοιο θα αποθάρρυνε τις επιχειρήσεις από το να δίνουν εισφορές. Λέει, λοιπόν, στην έκθεσή της η Ελεγκτική, ότι το 2024 έξι εταιρείες που δραστηριοποιούνται στη ναυτιλία δώρισαν €250,000 στο ταμείο της κ. Καρσερά-Χριστοδουλίδη και συμπληρώνει, πως την ίδια χρονιά, «συμπτωματικά», το υπουργικό ψήφισε μείωση της φορολογίας φορτίου των πλοίων κατα 30% ανά τόνο. Εύλογα, προκύπτει το ερώτημα αν και η αποχή από την ψηφοφορία για το πλαίσιο Net-Zero στον Διεθνή Οργανισμό Ναυτιλίας συνδέεται με τις εισφορές των πλοιοκτητών στο ταμείο της κ. Καρσερά-Χριστοδουλίδη.

Αποχή της ΚΔ από ψηφοφορία για Net-Zero ρύπους στη ναυτιλία Read More »

Ο Ζοχράν Μαμντάνι νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης και το τέλος της πολιτικής υποκρισίας

Articles /

✍🏾 Σύντροφος Χ Η εκλογή του Ζοχράν Μαμντάνι ως δημάρχου της Νέας Υόρκης δεν είναι απλώς μια πολιτική είδηση. Είναι ιστορική τομή. Η πιο εμβληματική πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών, το οικονομικό και συμβολικό κέντρο του καπιταλισμού, εξέλεξε για πρώτη φορά έναν 33χρονο μουσουλμάνο, γιο μεταναστών από την Ουγκάντα και την Ινδία, με ανοιχτά σοσιαλιστικό πρόγραμμα. Και το μήνυμα είναι καθαρό: οι πολίτες κουράστηκαν από τη φθορά, τη διαφθορά και την κενότητα των “καθεστωτικών” πολιτικών. Θέλουν ιδέες, όχι διαφημίσεις. Ελπίδα, όχι μηχανισμούς. Η πολιτική επιστρέφει στις γειτονιέςΟ Μαμντάνι δεν έγινε δήμαρχος χάρη σε τηλεοπτικά σποτ ή σε πανίσχυρους χρηματοδότες. Έγινε δήμαρχος γιατί οργάνωσε, κυριολεκτικά, μια λαϊκή εκστρατεία πόρτα-πόρτα. Ο ίδιος και οι εθελοντές του —75.000 άνθρωποι— μίλησαν με εκατομμύρια Νεοϋορκέζους. Εξήγησαν, άκουσαν, έπεισαν. Αυτό είναι πολιτική: η τέχνη του διαλόγου και της σχέσης, όχι των “στρατηγικών επικοινωνίας”.Η επιτυχία του θυμίζει στους πολίτες όλου του κόσμου ότι η δημοκρατία δεν γεννιέται στα πάνελ, αλλά στους δρόμους και στα σπίτια, εκεί όπου οι ανάγκες των ανθρώπων είναι πραγματικές και επείγουσες. Το σύστημα εναντίον τουΗ νίκη του Μαμντάνι ήρθε κόντρα σε όλους. Τα μισά κορυφαία στελέχη των Δημοκρατικών, από τη Χίλαρι Κλίντον και τον δήμαρχο Έρικ Άνταμς μέχρι τη Γενική Εισαγγελέα Λετίσια Τζέιμς, στήριξαν ανοιχτά τον Άντριου Κουόμο —τον άνθρωπο του κατεστημένου που είχε χάσει στις εσωκομματικές. Ακόμη και ο πρόεδρος των ΗΠΑ κάλεσε τους Ρεπουμπλικάνους να ψηφίσουν τον Κουόμο αντί του επίσημου υποψηφίου του κόμματός του.Η ολιγαρχία, είτε φοράει μπλε είτε κόκκινα, ενώθηκε για να αποτρέψει την εκλογή ενός ανθρώπου που απειλούσε τα συμφέροντά της. Κι όμως, απέτυχαν. Μια νέα πολιτική ατζένταΟ νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης εκλέχθηκε με ένα πρόγραμμα που θα έμοιαζε αδιανόητο πριν λίγα χρόνια:👉🏾 Δωρεάν δημόσια συγκοινωνία για τους εργαζόμενους👉🏾 Πάγωμα των ενοικίων και προστασία ενοικιαστών👉🏾 Καθολική παιδική φροντίδα για όλα τα παιδιά έως 5 ετών👉🏾 Αύξηση φόρου 2% στους εκατομμυριούχους👉🏾 Ενίσχυση της δημόσιας κατοικίας και αύξηση του κατώτατου μισθού Είναι ένα πρόγραμμα που μεταφράζει τη λέξη πρόοδος σε πράξη. Και γι’ αυτό προκάλεσε πανικό στις οικονομικές ελίτ της πόλης: για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, ένας πολιτικός δεν τους έχει ανάγκη. Η νέα Αμερική που γεννιέταιΟ Μαμντάνι δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο. Ανήκει στην ίδια πολιτική γενιά με τον Μπέρνι Σάντερς και την Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ — μια νέα Αριστερά που πιστεύει πως η Αμερική μπορεί να ξαναγίνει χώρα του λαού και όχι των δισεκατομμυριούχων. Και τολμά να μιλά εκεί που οι άλλοι σωπαίνουν: να καταγγέλλει το Ισραήλ για γενοκτονία στη Γάζα, να υπερασπίζεται τους μετανάστες, να ζητά ίσα δικαιώματα για όλους ανεξάρτητα από φυλή ή θρησκεία. Το πραγματικό στοίχημαΗ εκλογή του είναι θρίαμβος, αλλά και πρόκληση. Μπορεί ένας άνθρωπος με ριζοσπαστικές ιδέες να διοικήσει μια μητρόπολη που αποτελεί το “ιερό” του παγκόσμιου καπιταλισμού; Θα μπορέσει να εφαρμόσει τις πολιτικές του χωρίς να τον καταπιεί ο μηχανισμός; Η απάντηση θα δείξει αν αυτή η νίκη είναι η αρχή ενός νέου πολιτικού ρεύματος ή μια φωτεινή εξαίρεση. Η σύγχρονη Αριστερά μπορεί να παραδειγματιστείΗ νίκη του Μαμντάνι δείχνει στη σύγχρονη Αριστερά ότι η πολιτική δύναμη δεν χτίζεται μέσα σε γραφεία ή με μεγάλες χορηγίες, αλλά μέσα από τη συλλογική οργάνωση και την επαφή με τις ανάγκες των ανθρώπων. Είναι μήνυμα ότι η ριζοσπαστική ατζέντα δεν πρέπει να φοβάται να συγκρούεται με τα συμφέροντα της ελίτ και ότι οι μεταρρυθμίσεις που βελτιώνουν τη ζωή των πολλών μπορούν να γίνουν πράξη όταν υπάρχει επιμονή, διαφάνεια και λαϊκή συμμετοχή. Κάθε προοδευτικό κόμμα ή κίνημα μπορεί να πάρει μαθήματα από την στρατηγική του Μαμντάνι: πολιτική από τα κάτω, με θάρρος, συνέπεια και ανθρωπιά. Η εκλογή του Ζοχράν Μαμντάνι είναι μια νίκη της πολιτικής αξιοπρέπειας απέναντι στον κυνισμό, της συλλογικότητας απέναντι στα συμφέροντα. Και ίσως είναι το πρώτο βήμα για να ξαναθυμηθεί ο κόσμος ότι η πολιτική, στην ουσία της, δεν είναι κάτι απρόσωπο και θεωρητικό αλλά ένας τρόπος για να βελτιωθούν οι συνθήκες και η ποιότητα  ζωής των ανθρώπων. Η Νέα Υόρκη έδειξε ότι τίποτα δεν είναι “ανέφικτο”. Έδειξε ότι οι πολίτες, όταν πιστέψουν σε κάτι που τους αφορά, μπορούν να νικήσουν το πιο οργανωμένο κατεστημένο στον κόσμο.

Ο Ζοχράν Μαμντάνι νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης και το τέλος της πολιτικής υποκρισίας Read More »

Η λειψυδρία έννεν φυσικόν φαινόμενον

Articles /

✍🏾 Αντώνης Χατζηκυριάκου Η περιβαλλοντική τζ̆αι η κλιματική ιστορία έχουν που τζ̆αιρόν αποδείξει έναν πολλά απλόν πράμαν: ότι οι καταστροφές που κλιματικά ή περιβαλλοντικά φαινόμενα δεν είναι (μόνον)  φυσικές· η έχταση της καταστροφής εν συνάρτηση του βαθμού στον οποίον οι αθρώπινες κοινωνίες επροετοιμαστήκαν, αλλά τζ̆αι εδιαχειριστήκαν την καταστροφή, αφού τούτη εσυντελέστηκεν. Έναν πρόσφατον παράδειγμαν εν ο σεισμός στην Τουρκία το 2023, όταν επεθάναν 60.000 πλάσματα. Το καθεστώς Ερντογάν εμίλαν για τον σεισμόν παντώς τζ̆αι ήταν έναν φυσικόν φαινόμενον του οποίου η καταστροφή ήταν έναν αναπόδραστον αποτέλεσμαν. Η άβολη πραγματικότητα, όμως, ήταν ότι οι πλημμελείς διαδικασίες αδειοδότησης τζ̆αι ανέγερσης κτιρίων ήταν ο λόγος για την έχτασην της καταστροφής. Με άλλα λόγια, τα σ̆έρκα του κράτους ήταν βουττημένα μέστο γιαίμαν. Στην Τουρκίαν τζ̆είντες μέρες ο κόσμος εφώναζεν «που εν το κράτος;». Ό,τι έγινεν ήταν αποτέλεσμαν του νεοφιλελεύθερου μετασχηματισμού του κρατικού μηχανισμού τζ̆αι της ιδιωτικοποίησης των δομών κοινωνικής πρόνοιας. Στην Ελλάδαν, όπου κάθε χρόνον οι καμένες εκτάσεις αυξάνουνται με γεωμετρικήν πρόοδον που τες φωθκιές, ο κόσμος φωνάζει «δεν υπάρχει κράτος». Η αιτία της καταστροφής, όμως, εν η ίδια. Όσον τζ̆ι αν η κυβέρνηση επιρρίπτει την ευθύνη στην κλιματική αλλαγήν, παντώς τζ̆αι η κλιματική αλλαγή έππεσεν που τον ουρανόν, τα σ̆έρκα της εν επίσης βαμμένα με γιαίμαν. Ο λόγος για την έκτασην της καταστροφής εν το ξήλωμαν των δημόσιων δομών πυροπροστασίας τζ̆αι η οικονομική αποψίλωση των αρμόδιων θεσμών στο όνομαν της δημοσιονομικής υπευθυνότητας. Την ίδιαν στιγμήν, ξοθκιάζουνται δισεκατομμύρια για την αγοράν Ραφάλ ή για την οικονομικήν στήριξην ιδιωτικών εταιρειών όπως η Aegean. Στην Κύπρον τα πράματα έννεν πολλά διαφορετικά. Η Υπουργός Γεωργίας δηλώνει ότι η λειψυδρία εν διαχρονικόν φαινόμενον που την εποχή της Αγίας Ελένης. Ιστορικά, ο πληθυσμός της Κύπρου είσ̆εν τρόπους να ελαχιστοποιήσει τες επιπτώσεις της ανομβρίας τζ̆αι επροσαρμόζετουν στην κλιματικήν αλλαγήν. Η δε κλιματική αλλαγή έννεν τωρασινόν φαινόμενον – τουλάχιστον η μη ανθρωπογενής. Με απλά λόγια, λειψυδρίες είχαμεν πολλές φορές στο παρελθόν· πρώτην φοράν η λύση που μας προσφέρει η κυβέρνηση είναι να αυξήσει την τιμήν του νερού. Άρα απλά μετακυλείει το κόστος στον κόσμον. Που την μιαν τα γκολφ, τα γρασίθκια των επαύλεων που πουλιούνται για διαβατήρια, ή οι πισίνες· που την άλλην, ο κόσμος που εγονάτισεν που την ακρίφκειαν, θα πρέπει να σκεφτεί θκυό φορές να ποτίσει τον κήπον ή το ποστάνιν του. Την ίδιαν στιγμήν, η Υπουργός παραδέχεται, χωρίς να το καταλάβει, τες ευθύνες του κράτους δηλωννοντας ότι έσ̆ει τζ̆αιρόν που το πρόβλημα εντοπίστηκεν που επιστημονικές επιτροπές τζ̆αι δεν έγινεν τίποτε, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια που έχουμεν συνεχόμενες ανομβρίες. Μπορεί η Υπουργός να μάσ̆εται να μας πείσει ότι η λειψυδρία εν φυσικόν φαινόμενον· αλλά οι κουφάες που εννά τους φαν, δεν θα είναι.

Η λειψυδρία έννεν φυσικόν φαινόμενον Read More »

Για την επιβολή του ελληνοκυπριακού αφηγήματος στην Ευρωβουλή

Άφοα /

Ανακοίνωση κοινότητας αγώνα, 4.11.2025 Η εισήγηση του ευρωβουλευτή του ΔΗΣΥ Μ. Χατζηπαντέλα στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο για ανέγερση μνημείου αφιερωμένου στα θύματα της τουρκικής εισβολής του 1974, συμπεριλαμβανομένων και των αγνοουμένων, και η συζήτηση που ακολούθησε, μας φέρνει αντιμέτωπους, για ακόμη μια φορά, με: Στα πλαίσια της ίδιας συζήτησης και σε μια προσπάθεια να αντικρουστούν τα επιχειρήματα της δεξιάς, τίθεται από τους αντι-εθνικιστές το επιχείρημα ότι το θέμα των αγνοουμένων είναι ανθρωπιστικό, δεν είναι πολιτικό, και ως τέτοιο δεν πρέπει να τυγχάνει πολιτικής εκμετάλλευσης.  Είναι αλήθεια πως τόσο στον βορρά όσον και στον νότο, η δεξιά εκμεταλλεύτηκε το ζήτημα των αγνοουμένων και, αν και με διαφορετικό τρόπο η καθεμιά, το χρησιμοποίησε/χρησιμοποιεί για να εξυπηρετήσει τις εκάστοτε πολιτικές της στρατηγικές.  Είναι όμως το ζήτημα των αγνοουμένων (μόνο) ανθρωπιστικό και μη πολιτικό ζήτημα; H απο-πολιτικοποίηση του ζητήματος σημαίνει ότι: Την ίδια στιγμή, τέτοιες συζητήσεις μάς φέρνουν αντιμέτωπα και με τις αδυναμίες του κινήματος της ειρήνης και της επανένωσης. Είναι τραγικό, και σε αυτό έχουμε κι εμείς μερίδιο ευθύνης, μετά από τόσα χρόνια, οι συζητήσεις να γίνονται στην ίδια περίπου βάση, λες και το 1964 και το 1974 έγιναν χθες. Είναι και δική μας αποτυχία που, μετά από τόσα χρόνια, καλούμαστε ακόμη να μιλάμε για τα βασικά, ανάμεσα στα οποία είναι και η σύσταση μιας Δικοινοτικής Επιτροπής για την Αλήθεια και τη Συμφιλίωση. Για να μπορέσουμε κάποτε οι άνθρωποι της Κύπρου να ορίσουμε το παρόν μας και να διεκδικήσουμε το μέλλον μας πέρα από το τραύμα και από αυτό που αποκαλούμε «κυπριακό πρόβλημα».   

Για την επιβολή του ελληνοκυπριακού αφηγήματος στην Ευρωβουλή Read More »

Ο αντιρρησίας συνείδησης Hasan Rahvancıoğlu αντιμετωπίζει φυλάκιση

Άφοα, Αντιμιλιταρισμός /

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας για την Αντίρρηση Συνείδησης στην Κύπρο για τον κίνδυνο φυλάκισης του συντρόφου και αντιρρησία συνείδησης Hasan Rahvancıoğlu. Μετάφραση από τη Συντακτική Ομάδα του αφοα. Παρά τις αποφάσεις του Συνταγματικού Δικαστηρίου και του ΕΔΑΔ, το Κοινοβούλιο δεν έχει λάβει μέτρα. Ο αντιρρησίας συνείδησης Hasan Rahvancıoğlu αντιμετωπίζει φυλάκιση. Στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, παρά τις αποφάσεις του Συνταγματικού Δικαστηρίου και του Στρατιωτικού Εφετείου που αναγνωρίζουν σαφώς το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης και παρά τις κοινοβουλευτικές συζητήσεις για νομοθετικές τροποποιήσεις προς αυτή την κατεύθυνση, η δίωξη των αντιρρησιών συνείδησης συνεχίζεται. Σύμφωνα με το Συνταγματικό Δικαστήριο, ο νομοθέτης – το Κοινοβούλιο – είναι υπεύθυνος για τη θέσπιση της απαραίτητης νομοθετικής ρύθμισης. Ωστόσο, δεδομένου ότι δεν έχει θεσπιστεί τέτοιος νόμος, οι αντιρρησίες συνείδησης εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο φυλάκισης. Στις 27 Νοεμβρίου, θα ξεκινήσει η δίκη του αντιρρησία συνείδησης Hasan Rahvancıoğlu ενώπιον του Δικαστηρίου των Δυνάμεων Ασφαλείας (Στρατοδικείο). Έχει ήδη δηλωθεί ότι τυχόν πρόστιμα που θα επιβληθούν ως αποτέλεσμα της δίκης δεν θα καταβληθούν. Επομένως, εάν ο Rahvancıoğlu κριθεί ένοχος, αναμένεται να αντιμετωπίσει φυλάκιση. Ως Πρωτοβουλία για την Αντιρρησία Συνείδησης στην Κύπρο, καλούμε όλους τους αντιμιλιταριστές και τους υποστηρικτές της ειρήνης να ενωθούν μαζί μας σε αλληλεγγύη την Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου, στις 12:00, μπροστά από το Δικαστήριο των Δυνάμεων Ασφαλείας. ΣΚΟΠΙΜΗ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ: Για άλλη μια φορά, άρνηση της ελευθερίας της σκέψης και της συνείδησης Στις 22 Σεπτεμβρίου 2025, ολοκληρώθηκε η έφεση κατά της απόφασης που οδήγησε στη δεύτερη φυλάκιση του αντιρρησία συνείδησης Halil Karapaşaoğlu. Όπως και στην περίπτωση του αντιρρησία συνείδησης Mustafa Hürben, το Στρατιωτικό Εφετείο επικύρωσε την απόφαση του κατώτερου δικαστηρίου. Ο αντιρρησίας συνείδησης Murat Kanatlı, εκπροσωπούμενος από τον δικηγόρο Öncel Polili, είχε προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), ισχυριζόμενος ότι το δικαίωμά του στην ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας είχε παραβιαστεί σύμφωνα με το άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ΕΣΑΔ). Στις 12 Μαρτίου 2024, το ΕΔΑΔ έκρινε την Τουρκία ένοχη για παραβίαση αυτού του δικαιώματος. Η έφεση της Τουρκίας απορρίφθηκε στη συνέχεια από το τμήμα μείζονος συνθέσεως [Grand Chamber] στις 24 Σεπτεμβρίου 2024, καθιστώντας την απόφαση τελεσίδικη. Ομοίως, οι υποθέσεις των αντιρρησιών συνείδησης Halil Karapaşaoğlu και Haluk Selam Tufanlı εκκρεμούν ενώπιον του ΕΔΑΔ. Παρόλα ταύτα, ο Karapaşaoğlu καταδικάστηκε εκ νέου σε φυλάκιση στις 30 Μαΐου 2024. Το Συνταγματικό Δικαστήριο, στην απόφασή του αριθ. 13/2011 (διανομή 2/2013), δήλωσε σαφώς: «Η ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας που κατοχυρώνεται στο άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου περιλαμβάνεται επίσης στις ελευθερίες που απαριθμούνται στο άρθρο 23 του Συντάγματος της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου. Το άρθρο 24 του Συντάγματος εγγυάται περαιτέρω το δικαίωμα κάθε ατόμου να εκφράζει τις σκέψεις και τις απόψεις του». Η απόφαση αυτή επιβεβαιώνει ότι τα συνταγματικά δικαιώματα των αντιρρησιών συνείδησης έχουν παραβιαστεί. Παρ’ όλα αυτά, η Εισαγγελία συνεχίζει να ασκεί δίωξη, διαιωνίζοντας έτσι την ποινικοποίηση της σκέψης. Σήμερα, το έγκλημα της σκέψης εξακολουθεί να υφίσταται στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Οι αντιρρησίες συνείδησης ζουν υπό τη συνεχή απειλή της φυλάκισης. ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ Η Πρωτοβουλία για την Αντίρρηση Συνείδησης στην Κύπρο έχει επίσης υποβάλει αυτές τις παραβιάσεις ενώπιον της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών (UNHRC). Η Επιτροπή είχε προηγουμένως κρίνει την Τουρκία ένοχη για παραβίαση του άρθρου 18 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (ICCPR) στις υποθέσεις Cenk Atasoy και Arda Sarkut. Η απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου δείχνει επίσης τον δρόμο προς μια λύση: «Όπως συνιστά η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η θέσπιση νομικής ρύθμισης που επιτρέπει την εναλλακτική πολιτική θητεία αντί της στρατιωτικής θητείας εναπόκειται εξ ολοκλήρου στη διακριτική ευχέρεια του νομοθέτη». Επομένως, εκτός εάν το Κοινοβούλιο θεσπίσει την απαραίτητη νομοθεσία, οι αντιρρησίες συνείδησης θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν φυλάκιση ως κρατούμενοι συνείδησης. Σήμερα, αυτή η άμεση απειλή βαρύνει τον αντιρρησία συνείδησης Hasan Rahvancıoğlu. Η ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΗΣ: Πριν από νέες φυλακίσεις, πρέπει να ψηφιστεί αμέσως νόμος που να αναγνωρίζει το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης. «Εθνικό μας καθήκον είναι η ειρήνη, δικαίωμά μας είναι η αντίρρηση συνείδησης». Δεν δεχόμαστε ούτε μια μέρα ούτε μια λίρα τιμωρίας. #ΗΑντιρρησίαΣυνείδησηςΕίναιΔικαίωμα – Ο αγώνας συνεχίζεται και θα νικήσουμε. Πρωτοβουλία για την Αντιρρησία Συνείδησης στην Κύπρο 28 Οκτωβρίου 2025

Ο αντιρρησίας συνείδησης Hasan Rahvancıoğlu αντιμετωπίζει φυλάκιση Read More »

Για τις προοπτικές του Κυπριακού μετά την εκλογή Ερχιουρμάν – μια κωδικοποίηση του τι ξέρουμε και του τι δεν ξέρουμε

Articles /

του Γρηγόρη Ιωάννου Η πενταετία Τατάρ ήταν η πιο άγονη περίοδος στην ιστορία του Κυπριακού από τότε που υπάρχει. Ήταν ο μόνος Τουρκοκύπριος ηγέτης που εξάντλησε τη θητεία του χωρίς συνομιλίες. Αυτό δεν έγινε διότι εξέφραζε διχοτομικές θέσεις εκτός πλαισίου του ΟΗΕ – το ίδιο έκανε και ο Ραούφ Ντενκτάς και το ίδιο έκανε και ο Ντερβις Έρογλου. Και μάλιστα σε πολύ πιο δύσκολες για την ιδέα της διχοτόμησης εποχές. Αντίθετα μάλιστα με αυτούς, ο Τατάρ πέτυχε επίσημες ανακοινώσεις του ΟΗΕ να μην αναφέρονται σε ομοσπονδιακή λύση. Αλλά τελικά, και αυτός, όπως και ο Αναστασιάδης λίγο πριν, δεν κατάφεραν να αλλάξουν το πλαίσιο. Η ιδέα της διχοτόμησης ως μια “κυριαρχική ισότητα των κοινοτήτων” που προώθησε ο Τατάρ, είχε την ίδια τύχη με την ιδέα της ένωσης/προσάρτησης της Κύπρου στην Ελλάδα που προώθησαν οι Ελληνοκύπριοι ως “κυπριακή εθνική αυτοδιάθεση” τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Βέβαια, σε αντίθεση με την ένωση/προσάρτηση της Κύπρου στην Ελλάδα που μοιάζει τώρα παλιό παραμύθι, η διχοτόμηση ως μόνιμη λύση του Κυπριακού παραμένει όχι απλώς στο τραπέζι, αλλά και ως η πιο πιθανή κατάληξη στο απώτερο μέλλον. Αλλά για την ώρα τουλάχιστον η επισημοποίηση της διχοτόμησης δεν έχει ακόμα επαρκή νομιμοποίηση εντός Κύπρου, ούτε εμφανή ωφέλεια στους εξωτερικούς παίχτες που να υπερβαίνει τα ρίσκα που αυτή εμπεριέχει έτσι ώστε να τους κάνει να την προωθήσουν αποφασιστικά. Ξέρουμε ότι η εκλογή Ερχιουρμάν θα δώσει λογικά κάποια ώθηση για επανέναρξη συνομιλιών. Ξέρουμε, όμως, επίσης ότι η Τουρκία, μετά και το φιάσκο του Κρανς Μοντάνα, θεωρεί ότι η διχοτόμηση είναι τώρα πιο κοντά από ποτέ και δεν θέλει να δεσμευτεί στην ιδέα της ομοσπονδίας. Δεν ξέρουμε αν αυτό μπορεί να αλλάξει και τι θα μπορούσε να το κάνει να αλλάξει. Ξέρουμε ότι ο Χριστοδουλίδης είναι υπέρμαχος του στάτους κβο και ότι δεν επιθυμεί σε καμιά περίπτωση την ομοσπονδιακή επανένωση της Κύπρου. Ξέρουμε επίσης ότι σε αυτό συμφωνεί η μεγάλη πλειοψηφία της ε/κ πολιτικής ηγεσίας και τουλάχιστον η μισή ε/κ κοινότητα. Δεν ξέρουμε αν μπορούν να δημιουργηθούν τέτοιες συνθήκες που να κάνουν πλήρως ορατές τις συνέπειες μιας επισημοποιημένης διχοτόμησης και αν αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεταβολές της στάσης μιας μερίδας της ε/κ ηγεσίας και του ε/κ εκλογικού σώματος, και άρα να υπάρξουν προοπτικές, αν και όταν ξανά-ανοίξει η συζήτηση για την ομοσπονδιακή επανένωση που έκλεισε το 2017. Ενώ ο πυρήνας του Κυπριακού παραμένει περίπου αναλλοίωτος από τη δεκαετία του 1950 που ξεκίνησε -‘εσωτερική ισορροπία διαμοιρασμού εξουσίας των δύο κοινοτήτων σε συνάρτηση με το εξωτερικό ισοζύγιο δύναμης Ελλάδας και Τουρκίας’-, το Κυπριακό σήμερα δεν είναι το ίδιο με αυτό που ήταν το 1980 ή το 2000 ή ακόμα και το 2015. Στην εξωτερική πτυχή, πέραν από την Ευρωπαϊκή Ένωση που λειτουργεί προς το παρόν υποβοηθητικά, αν μη τι άλλο στο να παραμείνει η συζήτηση στα πλαίσια του ‘ενός ομοσπονδιακού κράτους’, έχει πλέον προστεθεί και το Ισραήλ ως σημαντικός παράγοντας με επιρροή, που λειτουργεί ανασταλτικά προς την οποιαδήποτε ομαλοποίηση και υπέρ της διατήρησης του στάτους κβο. Στην εσωτερική πτυχή, το περιουσιακό έχει πλέον συρρικνωθεί ως κοινωνικο-οικονομικό μέγεθος και έχει υπαχθεί εντός μιας γενικότερης δημοσιονομικής και χρηματο-οικονομικής ρύθμισης σε εκκρεμότητα, και το εδαφικό υπό διαπραγμάτευση έχει επίσης συρρικνωθεί στο ζήτημα του μελλοντικού διοικητικού ελέγχου της νεκρής ζώνης, ίσως και μερικών χιλιομέτρων βόρειά της και ενός τμήματος του Βαρωσιού. Τέλος, το πληθυσμιακό ζήτημα, το λεγόμενο “ζήτημα των εποίκων’, έχει επίσης εν πολλοίς περιοριστεί στο πότε και στο πώς θα πάρουν την νέα κυπριακή υπηκοότητα, αν υπάρξει τέτοια, πέραν των 200 000 τουρκικής καταγωγής κάτοικοι του βορρά και πώς θα πολιτογραφούνται στο μέλλον οι τουρκικής και ελληνικής καταγωγής μετανάστες. Με αυτά τα δεδομένα, δεν θεωρώ ότι μπορούμε να αναμένουμε κάποιες μεγάλες εξελίξεις στο Κυπριακό, τουλάχιστον μέχρι τις επόμενες ε/κ εκλογές. Και ακόμα και τότε, είναι μάλλον απίθανο να υπάρξει ουσιαστική αλλαγή στη στάση της ε/κ πολιτικής ηγεσίας. Από την άλλη πλευρά, η διεθνής κατάσταση είναι σήμερα πιο ρευστή από ό,τι ήταν στο παρελθόν και μπορεί εξωγενείς παράγοντες να θέσουν σε κίνηση κάποιες διαδικασίες. Είναι επίσης πιθανό να έχουμε και άλλες αλλαγές εντός του στάτους κβο – που μπορεί να έχουν θετικό αλλά και αρνητικό πρόσημο (π.χ., άνοιγμα οδοφραγμάτων, ένταξη στο Σιέγκεν, θέματα εμπορίου και εναέριου χώρου κ.λπ.). Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι οι διαχωριστικές δυναμικές επί του εδάφους και των δύο κοινοτήτων παραμένουν ισχυρές, όπως και η ροπή προς την άρνηση του όποιου συμβιβασμού, είτε επανενωτικού είτε διχοτομικού. Η πολιτική άρνηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από τη μια, να ανοίξει το πολύπλοκο νομικό ζήτημα του προσδιορισμού της κυπριακής κυριαρχίας (και των συνεπαγωγών της διαίρεσής της) και, από τη άλλη, η πολιτική άρνηση της πλειοψηφίας του κυπριακού βορρά να δεχτεί την υπαγωγή και την ενσωμάτωσή του στην Τουρκία, κρατούν το ζήτημα ανοιχτό, τουλάχιστον μέχρι την επόμενη δεκαετία. Μέχρι τότε θα έχουν αποβιώσει οι εναπομείναντες με βιώματα πριν από το 1963 και θα έχουν μείνει λίγοι με βιώματα πριν από το 1974 σε προχωρημένη ηλικία. Οι τουρκικής καταγωγής κάτοικοι του βορρά θα είναι πλειοψηφία και εκλογικά στον βορρά, και συνολικά το πληθυσμιακό ισοζύγιο ελληνόφωνων – τουρκόφωνων κατοίκων της Κύπρου από το 65-35 περίπου που είναι σήμερα θα πλησιάσει πιο κοντά στο 50-50. Ποιος ξέρει; Πάντως το Κυπριακό του 2035 θα συζητιέται διαφορετικά από το Κυπριακό του 2025.

Για τις προοπτικές του Κυπριακού μετά την εκλογή Ερχιουρμάν – μια κωδικοποίηση του τι ξέρουμε και του τι δεν ξέρουμε Read More »

EN
EL EN