23 January 2025

Ρατσιστική επίθεση από αριθμό ατόμων με κουκούλες δέχθηκε το βράδυ στις 20 Γενάρη ο Κούρδος πολιτικός πρόσφυγας Χαλίλ Σαβδά που ζει στο Τραχώνι της Λεμεσού. Όπως αναφέρει σε μαρτυρία του οι κουκουλοφόροι τον κτύπησαν έξω από περίπτερο και τον ακολούθησαν μέχρι το σπίτι του όπου επιτέθηκαν σε και τους συγκατοίκους του και έσπασαν τα τζάμια. Το περιστατικό αυτό έγινε 10 μέρες μετά από άλλη επίθεση που δέχτηκε στη γειτονιά, από τα ίδια άτομα πιθανό, καθώς περπατούσε έξω το πάρκο. Παραθέτουμε κείμενο που μας έστειλε με καταγραφή των γεγονότων και των σκέψεων του. Ο Χαλίλ Σαβδά είναι αντιρρησίας συνείδησης στην Τουρκία και έχει ταλαιπωρηθεί για χρόνια στις τουρκικές φυλακές διεκδικώντας το δικαίωμα του να μην υπηρετήσει στον στρατό. Ρατσιστική επίθεση στη Λεμεσό: Μια νύχτα πίσω από τα οδοφράγματα   ✍🏾 Χαλίλ Σάβδα Σας γράφω αυτές τις γραμμές στις 5 το πρωί, οχυρωμένος πίσω από την πόρτα και βρίσκοντας καταφύγιο στο πίσω δωμάτιο του σπιτιού.   Δεν βρίσκομαι στην Τουρκία ή στη ναζιστική Γερμανία – βρίσκομαι στην Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος-μέλος της ΕΕ.   Είναι 21:30 το βράδυ. Η ημερομηνία είναι 10 Ιανουαρίου 2025. Ο τόπος είναι το χωριό Τραχώνι στη Λεμεσό.  Η νύχτα είναι ανοιξιάτικη και ο ουρανός είναι γεμάτος αστέρια. Στο πάρκο απέναντι από την εκκλησία του χωριού βρίσκονται κάποιοι νεαροί. Περνάω από το πάρκο – φωτίζουν με λέιζερ προς το μέρος μου. Δεν κοιτάζω τους νεαρούς – συνεχίζω να περπατώ προς τον κάδο ανακύκλωσης. Θα πετάξω τα ρούχα που δεν χρησιμοποιώ σε δύο σακούλες στον κάδο ανακύκλωσης.   Υπάρχουν πολλοί αλλόκοτοι άνθρωποι στο Τραχώνι και δεν θέλω φασαρίες. Κάποιος φωνάζει από πίσω μου. Κοιτάζω – πετάει ένα μαύρο αντικείμενο προς το μέρος μου. Κάνω μερικά βήματα πίσω.  – Υπάρχει πρόβλημα;   Με περικυκλώνουν 5-6 νεαροί άνδρες με καλυμμένα τα πρόσωπά τους. «Από πού είσαι;» με ρωτούν.   – Είμαι Κούρδος.   «Δώσε μας χρήματα», μου λένε.    Δεν έχω χρήματα πάνω μου. Τους δείχνω τις τσέπες μου.  – Δεν έχω καθόλου χρήματα.  Φοβάμαι, αν είχα χρήματα πάνω μου θα τους τα έδινα, αλλά δεν έχω!   Ένας από τους νεαρούς άνδρες μιλάει στο τηλέφωνο.   «Τούρκο, Τούρκο», είπε για μένα. Τότε ένας νεαρός με χτυπάει στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ένας άλλος με σπρώχνει.   «Σας παρακαλώ, σταματήστε», λέω.   Δεν σταματούν. Ένας άλλος με κλωτσάει. Πέφτω στο έδαφος. Είμαι σε κατάσταση σοκ. Για πρώτη φορά στη ζωή μου δέχομαι ρατσιστική επίθεση από πολίτες. Είναι σαν το γαλάζιο του ουρανού και η άνοιξη να χάνονται σε μια στιγμή. Σηκώνομαι όρθιος. Έχω ακόμα τα ρούχα στο χέρι μου, δεν τα αφήνω.   «Παρακαλώ καλέστε την αστυνομία», φωνάζω με όλη μου τη δύναμη.  Τα παράθυρα των γύρω σπιτιών δεν ανοίγουν. Ένα μαύρο αυτοκίνητο εμφανίζεται. Φωνάζω δυνατά προς το αυτοκίνητο. – Παρακαλώ καλέστε την αστυνομία.   Για τους ανθρώπους στο αυτοκίνητο με το κινητό τηλέφωνο,  – «Φλέμο, Φλέμο» και με κοροϊδεύουν.   Προσπαθώ να τρέξω προς το σπίτι. Άλλη μια γροθιά πέφτει στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου. Οι παντόφλες μου πέφτουν από τα πόδια μου, αφήνω τις τσάντες από τα χέρια μου στο έδαφος και τρέχω προς το σπίτι. Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε 1-2 λεπτά.   Όταν έφτασα στο σπίτι, το είπα στον συγκάτοικό μου Mehmet Akgül.   – Μου επιτέθηκαν, κάλεσε την αστυνομία.   Ο Mehmet καλεί την αστυνομία. Δεκαπέντε λεπτά αργότερα φτάνει ένα περιπολικό της αστυνομίας. Τους λέω για τη ρατσιστική επίθεση και τους δείχνω το μέρος όπου έγινε η επίθεση. Η αστυνομία δεν πήγε να κοιτάξει το μέρος που βρισκόταν 80 μέτρα μακριά.   «Θα πάμε με την ομάδα και θα δούμε», είπαν.  Ακριβώς 10 ημέρες μετά από αυτή την επίθεση…  Το μέρος είναι πάλι το Τραχώνι, η ημερομηνία είναι 20 Ιανουαρίου 2025, το ρολόι δείχνει 21:44. Γυρίζω σπίτι από το περίπτερο που βρίσκεται λίγο πιο κάτω από το σπίτι μου στην οδό Μόρφου 3. Δεκαπέντε-είκοσι νεαροί ντυμένοι στα μαύρα εμφανίζονται στη γωνία. Με αναγνωρίζουν. Αρχίζουν να με χτυπούν. Συνειδητοποιώ ότι είναι πάλι η ίδια ρατσιστική συμμορία! Φωνάζω δυνατά και τρέχω προς το σπίτι. Κάποιοι από αυτούς με κλωτσάνε. Ο συγκάτοικός μου Mehmet Akgül και ο Talip Ugurlu ακούνε τη φωνή μου και βγαίνουν στο μπαλκόνι.   «Σταματήστε, σταματήστε, σταματήστε», λένε στους νεαρούς. Έρχονται προς το σπίτι. Η πρώτη μου σκέψη είναι να μπω στο σπίτι και να πάρω το τηλέφωνο. Μπαίνω στο σπίτι και παίρνω το τηλέφωνό μου από το σαλόνι.   Βγαίνω έξω. Θέλω να τραβήξω μια φωτογραφία των νεαρών για να αποκαλύψω την ταυτότητα των επιτιθέμενων και να τους καταγγείλω στην αστυνομία. Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μπορώ να ρυθμίσω το τηλέφωνο. Οι επιτιθέμενοι βλέπουν το τηλέφωνο – γίνονται πιο επιθετικοί.   Άρχισαν να επιτίθενται και στους τρεις μας.   Εν τω μεταξύ, ένα λευκό αυτοκίνητο σταματά μπροστά από το σπίτι και προσπαθεί να ηρεμήσει τους νεαρούς.   Δεν σταματούν. Λένε «Τούρκο, Τούρκο» και μας πετούν πέτρες.   «Θα σας σκοτώσουμε», λένε.  Μας απειλούν ότι θα μας σκοτώσουν. Τρέχουμε μέσα στο σπίτι. Ο Mehmet προσπαθεί να κλειδώσει την πόρτα. Εκείνη τη στιγμή πέταξαν το τραπέζι και τις γλάστρες που είχαν στα χέρια τους στην πόρτα. Το τζάμι της πόρτας έσπασε και έκοψε τη μύτη του Mehmet. Η μύτη του άρχισε να αιμορραγεί. Η μύτη του Mehmet αιμορραγούσε από τη μια και από την άλλη αυτός προσπαθούσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με την αστυνομία.   Περιμέναμε την αστυνομία για 45 λεπτά. Η αστυνομία δεν ήρθε. Μας τηλεφώνησαν και μας είπαν «ελάτε στο αστυνομικό τμήμα»! Αν δεν ήταν το λευκό αυτοκίνητο, η επίθεση θα ήταν ακόμη πιο σοβαρή.   Πήγαμε στο αστυνομικό τμήμα της Επισκοπής! Και πάλι κάναμε ποινική καταγγελία. Μιλήσαμε για τη ρατσιστική επίθεση και δείξαμε το υλικό που είχα τραβήξει με το κινητό μου.   «Δεν φαίνεται ξεκάθαρα», είπε η αστυνομία.. «Καταθέτετε ποινική καταγγελία;» μας ρωτάνε.  -Ναι, ναι.  -Αλλά αν κάνετε μήνυση, θα πληρώσετε για τον δικηγόρο.   Οπόταν… Δεν θα έπρεπε να κάνουμε μήνυση; Η αστυνομία σχεδόν να πει «μην κάνετε ποινική καταγγελία»!   «Δεν αισθανόμαστε ασφαλείς, δεν μπορούμε να μείνουμε σε αυτό το σπίτι έτσι» λέμε εμείς.  «Έχουμε ανθρώπους εκεί, θα τους το πούμε, δεν θα επέμβουν» είπαν οι αστυνομικοί.   Τι εννοείτε…  Η συμπεριφορά της αστυνομίας μας εξέπληξε!   Μετά το νοσοκομείο και το αστυνομικό τμήμα πάλι, καταφέραμε να γυρίσουμε σπίτι στις 2.30 π.μ. Αν υπήρχε κάποιο μέρος που θα μπορούσαμε να είχαμε πάει, δεν