Τα κλισέ κάθε απεργίας
✍🏾 Θεματικός Κύκλος Εργασιακών Η Κύπρος, τουλάχιστον αυτή νότια της πράσινης γραμμής, δεν βρίσκεται συχνά αντιμέτωπη με απεργιακές κινητοποιήσεις. Η παρούσα συγκυρία, λοιπόν, στην οποία άνοιξαν ταυτόχρονα δύο απεργιακά μέτωπα, αποτελεί σπάνιο φαινόμενο. Αυτό που δεν αποτελεί σπάνιο φαινόμενο, είναι η κυνικά απαξιωτική αντιμετώπιση των απεργιακών κινητοποιήσεων από τα πλείστα κυρίαρχα ΜΜΕ. Τίτλοι – κλισέ όπως «ταλαιπωρία για τους καταναλωτές» και «αναστάτωση στην αγορά» κατακλύζουν τις οθόνες μας. Υπάρχουν και δημοσιογράφοι [;] που το πάνε ένα βήμα παραπέρα, γράφοντας για «διασάλευση της εργασιακής ειρήνης» ή δίνουν συμβουλές σε απεργοσπάστες. Ποια είναι όμως αυτή η «εργασιακή ειρήνη» και «πώς διασαλεύεται»; Ή καλύτερα ποιοι την διασαλεύουν; Η διασάλευση της εργασιακής ειρήνης προϋποθέτει την προηγούμενη ύπαρξή της. Στην Κύπρο, τουλάχιστον αυτή νότια της πράσινης γραμμής, η εργασιακή ειρήνη είχε διασαλευτεί προ πολλού. Και είναι εξωφρενικό να παρουσιάζονται οι απεργίες ως η αιτία αυτής της διασάλευσης. Φανταστείτε το: είστε εργάτης/εργάτρια στον τομέα παραγωγής σκυροδέματος. Από το 2013, συμβιβαστήκατε με μειώσεις και περικοπές, ώστε «να ανακάμψει η οικονομία από την χρηματοπιστωτική κατάρρευση» – να μετακυλιστούν δηλαδή οι ζημιές στην κοινωνία. Μια χρηματοπιστωτική κατάρρευση για την οποία μεγάλο μερίδιο ευθύνης έφεραν τα αφεντικά σας και οι συνεργάτες/συνέταροί τους στον κατασκευαστικό τομέα. Περνούν 11 και βάλε χρόνια και αποφασίζετε να διεκδικήσετε τα αυτονόητα: υπερωριακές αποζημιώσεις, ψηλότερες του ωρομισθίου, για καθημερινές και αργίες/Σαββατοκύριακα. Τι πιο φυσιολογικό και δίκαιο; Η επίρριψη ευθύνης στους απεργούς για τη διασάλευση της εργασιακής ειρήνης και η χρήση φράσεων όπως «άνοιξε ο ασκός του Αιόλου» (!), επειδή εργαζόμενοι/ες διεκδικούν τα αυτονόητα, απαξιώνει τις εργασιακές διεκδικήσεις και επαναθυματοποιεί το εργατικό δυναμικό. Η δε υιοθέτηση από κάποια ΜΜΕ των επιχειρημάτων της εργοδοτικής πλευράς φανερώνει την εκδούλευσή τους στη διαφημιστική δαπάνη. Αντιστρέφουμε, λοιπόν, το κλισέ: δεν μπορεί να υπάρξει εργασιακή ειρήνη στην καπιταλιστική συνθήκη, η οποία αποτελεί και την πηγή της διασάλευσης. Ο αγώνας των απεργών στο έτοιμο σκυρόδεμα, ο οποίος συμπληρώνει το Σάββατο ένα μήνα, αποτελεί τρανό παράδειγμα ότι οι διεκδικήσεις μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα, όταν γίνονται συλλογικά και αλληλέγγυα. ΥΓ: Η κοινότητά μας έχει ήδη ανακοινώσει την πρόθεσή της να συνδράμει στον αγώνα των απεργών. Όσ@ θέλετε και μπορείτε, κοπιάστε το Σάββατο στο Yalla Collective Space & Café, να συζητήσουμε, να ακούσουμε μουσική και να πιούμε στην υγειά της απεργίας 🍻
Τα κλισέ κάθε απεργίας Read More »
