afoa.cy

30 April 2024

Για την Εργατική Πρωτομαγιά του 2024

Εν όψει της Εργατικής Πρωτομαγιάς του 2024, οι θεματικοί κύκλοι της κοινότητας αγώνα αφοα ετοίμασαν κάποια σύντομαι κείμενα για τις διεκδικήσεις τους. Εργασιακά🧐 Ζούμε σε μια εποχή που η πλειονότητα των εργαζομένων ελάχιστα συνδικαλίζεται. Οι λόγοι για αυτή την τάση ποικίλουν, αλλά οδηγούν στην ίδια κατάληξη:❗ απώλεια κεκτημένων δικαιωμάτων❗❗ επιδείνωση εργασιακών συνθηκών✊🏿 Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η εργατική τάξη οφείλει να ενισχυθεί. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τον συνδικαλισμό.✌🏿 Την 1η του Μάη, απεργούμε κι εμείς με τους συναδέλφους και τες συναδέλφισσες μας. Ζητούμε συλλογικές συμβάσεις, δικαιότερες αμοιβές και βελτιωμένα εργασιακά περιβάλλοντα.⚙️ Χωρίς εμάς, γρανάζι δεν γυρνά ΚυπριακόΗ εργατική τάξη της Κύπρου αποτελείται από διάφορες κοινότητες των οποίων τα συμφέροντα είναι κοινά και πέραν εθνοτικών ή θρησκευτικών πεποιθήσεων. Η χειραφέτηση της εργατικής τάξης στο σύνολό της προωθείται από την ενωμένη της πάλη ενάντια στο Κεφάλαιο που ρέει σε νότο και βορρά, με ή χωρίς εθνοτική προέλευση . Η κοινή Πρωτομαγιά μεταξύ Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων και άλλων κοινοτήτων αποτελεί ένα συμβολισμό για τους αγώνες που έρχονται – σε ένα κοινό, ομοσπονδιακό χώρο. Παιδεία Η 1η του Μάη είναι για να μας υπενθυμίζει ότι μόνο μέσα από τους σκληρούς και συνεχείς αγώνες των εργαζομένων διασφαλίζονται τα δικαιώματά μας. Ζούμε όμως και σε μία εποχή στην οποία βλέπουμε τα δικαιώματά μας να συρρικνώνονται ολοένα και περισσότερο.Ο χώρος της εκπαίδευσης δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση.Στα Κρατικά Ινστιτούτα Επιμόρφωσης, ενώ οι αγώνες των εργαζομένων πέτυχαν από την επόμενη χρονιά την κατάργηση του καθεστώτος επισφαλούς εργασίας με όρους αγοράς υπηρεσιών,το μέλλον τους για την επόμενη χρονιά εξακολουθεί να είναι αβέβαιο μιας και δεν έχει καθοριστεί ακόμη το καθεστώς εργοδότησης στα ΚΙΕ και τα ΔΡΑΣΕ. Στα ιδιωτικά σχολεία οι όποιες εναπομείνασες συλλογικές συμβάσεις εξανεμίζονται ενώ ο φόρτος εργασίας συνεχώς αυξάνεται με επιπρόσθετη γραφειοκρατία και αξιολογήσεις, τα οποία αντί να λειτουργούν ενισχυτικά λειτουργούν ως τροχοπέδη στο παιδαγωγικό έργο.Στα Πανεπιστήμια, και στα δημόσια αλλά κυρίως στα ιδιωτικά, η πλειοψηφία των μαθημάτων διδάσκεται από ωρομίσθιο προσωπικό με ατομικά συμβόλαια εργασίας,το οποίο, ενώ έχει τα ίδια ακαδημαϊκά προσόντα αλλά και τη διδακτική εμπειρία του μόνιμου προσωπικού, δεν έχει κανένα από τα ωφελήματα, ούτε καν τα στοιχειώδη όπως άδεια μητρότητας ή ασθενείας, και φυσικά αμοίβεται πολύ λιγότερο. Η κατάσταση στην έρευνα είναι ανάλογη, όπου η σχεδόν ανύπαρκτη κρατική χρηματοδότηση οδηγεί το ερευνητικό προσωπικό σε μία μόνιμη κατάσταση εξασφάλισης χρημάτων εις βάρος και της ψυχικής υγείας τους αλλά και της ακαδημαικής έρευνας. Το ακαδημαϊκό αυτό πρεκαριάτο αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Την 1η του Μάη τιμάμε όλ@ς τ@ς εκπαιδευτικούς που αντί να επιλέξουν τον ρόλο της διαιώνισης της εθνικιστικής προπαγάνδας, στέκονται ενάντια στους πνευματικούς απόγονους του Παπαφώτη διδάσκοντας στα παιδιά την αλληλεγγύη και την ειρηνική συνύπαρξη.Συμμετέχουμε στη δικοινοτική εργατική πρωτομαγιά.Για να μην ζήσουμε σαν δούλοι. ΠολιτιστικάΑυτή την Πρωτομαγιά, είναι σημαντικό να αναλογιστούμε τα δικαιώματα μιας ομάδας εργαζομένων που παραμένει παραγκωνισμένη από το κυπριακό κράτος: της ομάδας των καλλιτεχνών και όσων εργάζονται σε υποστηρικτικούς των τεχνών τομείς.Η συνεχιζόμενη αδυναμία θέσπισης του Καθεστώτος του/της Καλλιτέχνη και κατοχύρωσης του επαγγέλματος τους, τους/τις κρατά σε εργασιακή επισφάλεια, αδύναμους/ες στη διεκδίκηση καλύτερων όρων/συνθηκών εργασίας, πλήρως εκτεθειμένους/ες στην εκμετάλλευση, χωρίς πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη, χωρίς διασφάλιση συνταξιοδοτικών ωφελημάτων.Επιβάλλεται η Κυπριακή Δημοκρατία να αντιληφθεί την πολυεπίπεδη σημασία που μπορεί να διαδραματίσει η τέχνη στην κοινωνία και να ακούσει τις ανάγκες της κοινότητας των καλλιτεχνών, η μεγαλύτερη από τις οποίες βρίσκεται αυτή τη στιγμή μπροστά της.Το Καθεστώς του/της Καλλιτέχνη ζητά τα αυτονόητα: κοινωνική ασφάλιση, ιατρική περίθαλψη, αξιοπρεπείς συνθήκες απασχόλησης, διαβίωσης, συνταξιοδότησης.Επιβάλλεται η Κυπριακή Δημοκρατία να αντιληφθεί την ιδιαιτερότητα του εργασιακού περιβάλλοντος των καλλιτεχνών και να σεβαστεί το δικαίωμα τους να εργάζονται σε αυτό το ιδιαίτερο περιβάλλον ώστε να αντιμετωπίζονται όχι ως μια ειδική/περιθωριακή/υποτιμημένη ομάδα εργαζομένων, αλλά ως ισότιμη με όλες τις άλλες εργασιακές οντότητες.Μέχρι σήμερα, η αδιαφορία απέναντι στους/στις εργαζόμενους/ες στον τομέα των τεχνών, έχει σημαντικές συνέπειες σε άτομα και σύνολα. Συνέπειες που αγγίζουν, τελικά, το σύνολο της κοινωνίας, τις πολιτιστικές της αναφορές, το πολιτιστικό της μέλλον. ΥγείαΤο σύστημα στο οποίο ζούμε αντιμετωπίζει ασθενείς και εργαζoμένους ως αναλώσιμα εργαλεία στην παραγωγή κέρδους, μετατρέποντας το αγαθό της υγείας σε εμπόρευμα.Τούτη την εργατική Πρωτομαγιά διεκδικούμε:[ ] Επαρκή στελέχωση των δημόσιων νοσηλευτηρίων[ ] Καλύτερες συνθήκες εργασίας για το ιατρικό και νοσοκομειακό προσωπικό[ ] Συλλογικές συμβάσεις για όλους τους επαγγελματίες υγείας[ ] Πρόσβαση στο σύστημα υγείας για όλο το κόσμο που εργάζεται στο νησί, με ή χωρίς χαρτιά[ ] Αποτελεσματική εφαρμογή του περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Νόμου[ ] Ανανέωση των επαγγελμάτων που θεωρούνται βαρέα και ανθυγιεινά με βάση τα σημερινά δεδομένα[ ] Τερματισμό κάθε συζήτησης για αύξηση του ορίου συνταξιοδότησηςΟι κακές συνθήκες εργασίας έχουν άμεσες και έμμεσες επιπτώσεις στην σωματική και ψυχική υγεία του πληθυσμού. Ο αγώνας ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης είναι ο αγώνας για τα αυτονόητα: για το δικαίωμα στη ξεκούραση, τον ύπνο, την ψυχική ευεξία.

Για την Εργατική Πρωτομαγιά του 2024 Read More »

Mamma, what about the fascists?

Σημείωση 2η: Από το ημερολόγιο μιας γονιού στα ύστερα του καπιταλισμού Μετά το πογκρόμ που έλαβε χώρα στη Χλώρακα τον Αύγουστο του 2023 και την ανακοίνωση για την πορεία από ακροδεξιές ομάδες στον μώλο Λεμεσού, αποφασίσαμε να πάμε οικογενειακώς έτσι ώστε τουλάχιστον να παρακολουθήσουμε μαζί με άλλ@ φίλ@ την πορεία σε περίπτωση που εξελισσόταν όπως αυτή στη Χλώρακα.  Γύρω στις 7.30, ο πατέρας της Α.Κ.* μαζί με φίλ@ πήγαν στον μώλο, από όπου ξεκίνησαν να στέλνουν συνεχή ενημέρωση σε εμάς που περιμέναμε στην αυλή ενός φίλου. Η Α.Κ. προσπαθούσε να καταλάβει τι γινόταν και γιατί συζητούσαμε όλοι με τόση ανησυχία. Γύρω στις 8 και κάτι, μας πήραν τηλέφωνο να μας πουν ότι δεν παίζει κάτι σοβαρό και θα ξεκινούσαν να έρθουν προς εμάς.  *And that’s where the shit hit the fan* Εν μέσω της αναμονής αντιληφθήκαμε ότι οι ανησυχίες μας τελικά αποδείχθηκαν βάσιμες. Βιντεάκια στα ΜΚΔ αλλά και σε ονλάιν πόρταλ εφημερίδων έδειχναν τα φασιστοειδή να επιτίθενται σε μετανάστες και στα καταστήματά τους, και την αστυνομία ανήμπορη ( ή μάλλον απρόθυμη) να παρέμβει. Η Α.Κ., που ακολουθούσε τις συζητήσεις, και αρνούμενη να πάει για ύπνο, ρωτούσε συνεχώς πότε θα ‘ρθει ο μπαμπάς και ανησυχούσε ότι κάτι κακό θα συμβεί και σε αυτόν.   Ξαφνικά με ρωτά, μάμμα ποιοι εν οι φασίστες;  Πάντα προσπαθούσα να συζητώ μαζί της και να της απαντώ τις οποιεσδήποτε απορίες, αλλά μ’ αυτή την ερώτηση μάγκωσα.  Ξεκίνησα να προσπαθώ να εξηγήσω:  Είναι κάποιοι που δεν θέλουν όσους δεν είναι Κύπριοι / που θέλουν οι γείτονες μας, ο Μπιλάλ και η Αλίν, να φύγουν από την Κύπρο κ.λπ. Δεν νομίζω να ακολουθούσε.  Σε κάποια φάση της είπα,  Το επόμενο πρωί πήγαμε στον μώλο. Βλέποντας τις σπασμένες βιτρίνες κ.λπ. ρώτησε αν αυτά τα εκαναν οι φασίστες. Της είπα πως ναι, αλλά εμείς πρέπει να δείξουμε στους μετανάστες ότι είμαστε μαζί τους και ότι δεν θα αφήσουμε τους φασίστες να τους χτυπήσουν ξανά.  Το απόγευμα στη διαμαρτυρία ενάντια στα φασιστικά πογκρόμ, είχαμε το baby antifa block. Η Α.Κ. ένιωθε περίεργα με τόσα ρόμποκοπς τριγύρω μας.  Προφανώς είναι δύσκολο να εξηγήσεις σε ένα τετράχρονο την κρατική καταστολή, το πώς το κράτος κατασκευάζει τον εχθρό και τον φόβο…  *Σιωπή* Οι εβδομάδες που ακολούθησαν δεν ήταν και οι πιο εύκολες. Ένα περίπου μήνα μετά με ρωτούσε γιατί κάποιοι χτυπούν στο νοσοκομείο.  Σιγά σιγά κατάλαβα ότι κάποτε είναι καλύτερα να χαμηλώνω το ραδιόφωνο. Ο Νοέμβρης ήταν ακόμα πιο δύσκολος, αφού η Α.Κ. για πρώτη φορά ξεκινησε να αρνείται να πάει σχολείο. Για δύο εβδομάδες, και μέχρι να καταφέρει η δασκάλα της να κερδίσει την εμπιστοσύνη της, είχαμε δράματα κάθε πρωί στο σχολείο, με την Α.Κ. να αρνείται να αποχωριστεί εμένα ή τον μπαμπά της. Θεωρώ ότι ένας τουλάχιστον από τους λόγους ήταν η αντίληψη που απέκτησε ότι στον κόσμο υπάρχουν και κακοί άνθρωποι, έτοιμοι να χτυπήσουν μετανάστες, έτοιμοι να επιτεθούν σε νοσοκομεία. Στο μυαλό ενός τετράχρονου που δεν έχει μάθει να κάνει διακρίσεις στη βάση του χρώματος, εθνικότητας και θρησκείας, το σλόγκαν “όταν ήρθαν για τους άλλους, δεν μίλησες” δεν υφίσταται, αφού οι άλλοι είμαστε όλοι, και η σειρά μας ήρθε όταν ήρθε και η σειρά του άλλου.  Όταν το συζήτησα με έναν φίλο, μου είπε “αυτά παθαίνεις όταν θέλεις να μεγαλώσεις παιδιά με ενσυναίσθηση”.  Δεν ξέρω, προφανώς, αν η ειλικρίνεια σε αυτή την ηλικία είναι το σωστό ή το λάθος. Δεν είμαι σιγουρη αν υπάρχει το σωστό και το λάθος.  *Α.Κ. είναι το υποκοριστικό που της έδωσε ο θετός της παππούς. Βγαίνει από το αντζιελοκάμωτη (βγαλμένη από τους αγγέλους).

Mamma, what about the fascists? Read More »

EN