Ο Πελεκάνος ως ένοικος της (ακρο)δεξιάς πολυκατοικίας
Γράφει: Ανδρέας Ριρής Η μεταγραφή του Μάριου Πελεκάνου στο ΕΛΑΜ αποτελεί την απόλυτα λογική και προβλέψιμη συνέχεια της πορείας του ανοικτά ξενοφοβικού και υπερσυντηρητικού πολιτικού, ο οποίος αναδείχθηκε σε ηγετικές θέσεις του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΔΗΣΥ) χρησιμοποιώντας αυτές ακριβώς τις θέσεις. Αποκορύφωμα αυτών αποτέλεσε η αισχρή στοχοποίηση παιδιών με μεταναστευτική βιογραφία που φοιτούν στις προδημοτικές των δημόσιων σχολείων στον νότο, τον Νοέμβρη του 2021, όταν ο Πελεκάνος είχε ήδη διοριστεί από τον Νίκο Αναστασιάδη κυβερνητικός εκπρόσωπος. Όσες φορές κι αν ξέρασε ρατσισμό ο Πελεκάνος, ουδείς/ουδεμία συναγερμικός/συναγερμική διαφοροποίησαν τη θέση τους. Όσο ο Πελεκάνος ήταν στο μαντρί, οι εμετικές ιδεοληψίες του δεν αποτελούσαν πρόβλημα. Η δε ανάδειξη του Πελεκάνου στην πρώτη αντιπροεδρία του ΔΗΣΥ στις εσωκομματικές εκλογές, δείχνει ότι η γραμμή της ακροδεξιάς, του υπερσυντηρητισμού και του θρησκευτικού φονταμενταλισμού μια χαρά επιβιώνει ακόμα στο κόμμα. Όσο κάποια στελέχη του κόμματος -από τον πρώην πρόεδρο του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου, μέχρι τον υποψήφιο ευρωβουλευτή και πρώην υπουργό του Αναστασιάδη Κωνσταντίνο Πετρίδη- προσπαθούν να παρουσιάσουν ένα φιλελεύθερο προσωπείο, οφείλουμε να θυμόμαστε ότι μια χαρά συμβαδίζει η δεξιά με την ακροδεξιά όταν είναι να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντά (τους). Δεν χρειάζεται να πάμε πολύ πίσω για να θυμηθούμε το νεύμα του Αβέρωφ προς τους τέσσερις βουλευτές του ΕΛΑΜ να ψηφίσουν την Αννίτα Δημητρίου για την προεδρία της Βουλής. Η ίδια κ. Δημητρίου που σήμερα οδύρεται πως ΔΗΣΥ και ΕΛΑΜ δεν έχουν καμιά σχέση. Πού ήταν η κ. Δημητρίου όταν ο προκάτοχός της φώναζε πριν τις προεδρικές στην Έμπα για «τα επιδόματα των Καμερουνέζων»; Ή όταν έλεγε σε συνέντευξη στην Καθημερινή ότι «δεν πρέπει να ανεβεί ο κατώτατος μισθός γιατί η Κύπρος θα γίνει πιο ελκυστική στους μετανάστες»; Ο δε Πετρίδης όταν τον Μάρτη του 2022, ως υπουργός Οικονομικών, αναρτούσε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Τουίτερ φωτογραφία από την κερκίδα του ΑΠΟΕΛ στην οποία διακρίνονταν φασιστικά σύμβολα, θεώρησε ότι δεν πρέπει να ασχολούμαστε με πέντε αμπάλατους. Μόνο που οι «πέντε αμπάλατοι» μετρούσαν ήδη 24,000 ψήφους, τρώγοντας σιγά-σιγά και πλέον φανερά-φανερά το άλλοτε κυρίαρχο κόμμα της ελληνοκυπριακής δεξιάς. Στην εξίσωση της ανόδου της ακροδεξιάς υπάρχουν βεβαίως και άλλοι παράγοντες. Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης προεκλογικά δεν απέκλειε το ΕΛΑΜ από τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας, ενώ φαίνεται υπογείως να έλαβε τη στήριξη του αδελφού κόμματος της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής. Ο δε δισταγμός του να μιλήσει για φασισμό και ρατσισμό μετά τα πογκρόμ σε Χλώρακα και Λεμεσό πριν έξι μήνες είναι ενδεικτικός του ακροατηρίου στο οποίο στηρίζεται. Το σ̌ιομάλισμα της Εκκλησίας επίσης συνέδραμε στην κανονικοποίηση του νεοφασιστικού ΕΛΑΜ. Ένα σ̌ιομάλισμα που, όπως φάνηκε στην υπόθεση της Μονής Οσίου Αββακούμ, δεν αφορούσε μόνο «φιλοφρονήσεις» αλλά και οικονομικές συναλλαγές. Τελευταία, αλλά όχι έσχατα, τα κόμματα του λεγόμενου κέντρου, τα οποία επικρίνουν την εμπλοκή του ΕΛΑΜ στην υπόθεση Αββακούμ, αλλά δεν λένε κουβέντα «για την ταμπακιέρα». Η άνοδος του ΕΛΑΜ σε τρίτη δύναμη δεν πρέπει, συνεπώς, να εκπλήσσει. Και είναι βέβαιο πως η αντιμετώπιση του φασισμού δεν θα έρθει από τα κυρίαρχα κόμματα και ούτε με φραστικές, επετειακές καταδίκες. Στις γειτονιές, στα σχολεία, στους χώρους εργασίας, στους δρόμους, καθημερινά και με κάθε τρόπο, οργανωνόμαστε και κτίζουμε δομές αλληλεγγύης και αγωνιζόμαστε ενάντια σε κάθε μορφή διακρίσεων, ενάντια στη μισαλλοδοξία και τον σωβινισμό.
Ο Πελεκάνος ως ένοικος της (ακρο)δεξιάς πολυκατοικίας Read More »
