Άφοα

Ανακοίνωση σε σχέση με το περιστατικό λογοκρισίας και επίθεσης εναντίον του Γιώργου Γαβριήλ: Η λογοκρισία αποτελεί συστημικό εργαλείο καταστολής των από κάτω Τα περιστατικά λογοκρισίας στην Κύπρο εντείνονται και αναβαθμίζονται τα τελευταία χρόνια, από τις διαδικτυακές απειλές στις βίαιες επιθέσεις. Λογοκρίνονται παρουσιάσεις παραμυθιών από ιδιωτικούς φορείς μετά από διαδικτυακές παρεμβάσεις βουλευτών, βιβλία από κρατικούς φορείς ξανά μετά από παρεμβάσεις βουλευτών, εικαστικές εκθέσεις από ένα συνδυασμό πολιτικών, κρατικών και παρακρατικών, πιέσεων. Γενικώς, βλέπουμε πως οι πολιτικοί της νήσου καλούν χωρίς δεύτερη σκέψη σε λογοκρισία όσων δεν τους αρέσουν. Είδαμε και αποτυχημένες προσπάθειες λογοκρισίας όπως την προτροπή του Προέδρου της Επιτροπής Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας προς το Υφυπουργείο Πολιτισμού να αναθεωρήσει την πρόσφατη βράβευση ποιητικής συλλογής. Το Υφυπουργείο στάθηκε στο ύψος του και δήλωσε πως «δεν λογοκρίνει λογοτεχνικά έργα», αν και δεν είχε το παραμικρό πρόβλημα να λογοκρίνει τον κατάλογο της Κυπριακής συμμετοχής στην Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής ή να μην πάρει θέση ενάντια στις αήθεις επιθέσεις που δέχτηκε ο Γιώργος Γαβριήλ. Η πρόσφατη περίπτωση λογοκρισίας του Γιώργου Γαβριήλ δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί αποτέλεσμα συνδυασμού κρατικών και παρακρατικών επιθέσεων. Εν αρχής ήταν η (διαδικτυακή) δολοφονία χαρακτήρα στην οποία πρωτοστάτησε ο Ευθύμιος Δίπλαρος, βουλευτής και αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ, που προχώρησε σε αναπαραγωγή fake news (προϊόν μοντάζ), συνεπικουρούμενος από τις δηλώσεις της Προέδρου της Βουλής (μάλλον τυχαίο το γεγονός πως ανήκουν στο ίδιο κόμμα). Λαλίστατοι εκατέρωθεν στην καταδίκη του Γαβριήλ και των έργων του, αλλά σιωπηλοί απέναντι στις παρακρατικές απειλές κατά της ζωής του γκαλερίστα, τις επιθέσεις στην γκαλερί και, το σημαντικότερο, στην παρακρατική επίθεση κατά της οικίας της οικογένειας του Γιώργου Γαβριήλ. Δυστυχώς, δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο από το παρακράτος, ούτε κάτι περισσότερο από το κράτος και τους πολιτικούς του εκφραστές. Τέλος, η λογοκρισία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται α λα καρτ. Είτε στέκεσαι απέναντι στη λογοκρισία που εκφράζεται ως απόρροια του εθνικιστικού ή/και ρατσιστικού λόγου, είτε την στηρίζεις άμεσα ή έμμεσα. Είτε υπερασπίζεσαι οποιαδήποτε φωνή αντιμάχεται τον εθνικισμό, τον ρατσισμό, την ομοφοβία, τον σεξισμό, είτε στηρίζεις τον εσμό του (εθνικιστική) πατρίς – θρησκ(οληψ)εία – (ετεροκανονική) οικογένεια. Κάθε φορά που υπάρχει σιωπή μπροστά στη λογοκρισία αυτή θα επανέρχεται αναβαθμισμένη και σε αυτό υπάρχει ευθύνη όσων σιωπούν ή λογοκρίνουν οι ίδιοι. Το Εναλλακτικό Φεστιβάλ Βιβλίου Λευκωσίας συγκροτήθηκε καταστατικά για να αντιπαλέψει τη λογοκρισία και, κυρίως, τις αντιδραστικές ιδεολογίες που προτρέπουν σε αυτήν. Παραμένουμε σταθεροί στις θέσεις μας και τασσόμαστε στο πλευρό του Γιώργου Γαβριήλ ο οποίος έχει την αμέριστη συμπαράστασή μας. Κανείς δεν υποχρέωσε όσους δεν τους αρέσει η τέχνη του Γαβριήλ να πάνε στην γκαλερί ή να την κρεμάσουν στον τοίχο τους. Μάλιστα, αυτοί ήταν που την υπερπροέβαλαν, μονταρισμένη ή μη, στα μεσα κοινωνικής δικτύωσης. Καλούμε τους φορείς του πολιτισμού να κινηθούν ανάλογα προκειμένου να διασφαλιστούν οι όροι διασφάλισης της ελευθερίας της έκφρασης, από την περιφρούρηση χώρων τέχνης και καλλιτεχνών μέχρι τη διοργάνωση εκδηλώσεων προβολής καλλιτεχνών και του έργου τους όταν αυτοί βάλλονται. Εναλλακτικό Φεστιβάλ Βιβλίου Λευκωσίας 21/12/2025 –——— Censorship is a systemic tool for suppressing those from below Incidents of censorship in Cyprus have increased in recent years, escalating from online threats to violent attacks. Presentations of children’s books by private institutions are censored following online interventions by members of parliament; books by state institutions are censored following interventions by members of parliament; and art exhibitions are censored following a combination of political, state, and deep state pressure. Politicians across the island have demonstrated a readiness to suppress dissenting voices and censor critics without hesitation. We have also seen failed attempts at censorship, such as the president of the State Literary Awards committee urging the Deputy Ministry of Culture to reverse its recent award for a poetry collection. The Deputy Ministry stood its ground and stated that “it does not censor literary works,” although it had no problem censoring the publication of Cyprus’ participation in the Architecture Biennale or failing to take a stand against the unwarranted attacks on Giorgos Gavriel. The recent case of censorship against Giorgos Gavriel can only be considered the result of a combination of state and deepstate attacks. It began with the (online) character assassination spearheaded by Efthymios Diplaros, MP and vice president of DISY, who proceeded to reproduce fake news (a product of montage), assisted by statements from the Speaker of the House (coincidentally they do belong to the same party). Both sides were vocal in their condemnation of Gavriel and his work, but silent in the face of deep state threats against the gallery owner’s life, attacks on the gallery and, most importantly, the deep state attack on the home of George Gavriel’s family. Unfortunately, we expected nothing less from the deep state, nor anything more from the state and its political representatives. Censorship cannot be dealt with à la carte. Either you stand against censorship expressed as a result of nationalist and/or racist discourse, or you support it directly or indirectly. Either you defend any voice that opposes nationalism, racism, homophobia, sexism, or you support the fusion of the (nationalist) homeland – religion (or religious fanaticism) – and the (heteronormative) family. Every time we remain silent in the face of censorship, it will return stronger, and those who remain silent or censor themselves are responsible for this. The Nicosia Alternative Book Festival was established to combat censorship and, above all, the reactionary ideologies that encourage it. We remain steadfast in our positions and stand by Giorgos Gavriel, who has our unconditional support. No one forced those who do not like Gavriel’s art to visit the gallery or decorate their walls with his art. In fact, it was they who gave it exposure, altered or not, on social media. We call on cultural institutions to take action to ensure freedom of expression, from protecting art spaces and artists to organising events to promote artists and their work when they are attacked. Nicosia Alternative Book Festival 21/12/2025

Announcement by afoa community of struggle, 25.11.2025: We express our solidarity with Turkish Cypriot conscientious objector Hasan Rahvancioğlu, who will appear before the military court in northern Nicosia on Thursday, 27th of November. Hasan is expected to be fined, which, as he has already announced, he does not intend to pay and will therefore be sent to prison.  The right to conscientious objection in the north is recognized by decisions of the Constitutional Court and the Military Court of Appeal. However, the right has not yet been legislated by the parliament. Only when the relevant law is passed will Turkish Cypriot conscientious objectors cease to be punished.   Despite the ECHR’s 2024 ruling against the Turkish state, following an appeal by conscientious objector Murat Kanatlı for violation of the right to freedom of thought, conscience, and religion, conscientious objection continues to be punished as a crime in the northern part of our country. Since then, conscientious objectors Halil Karapaşaoğlu and Haluk Selam Tufanlı have been imprisoned (their cases are still pending before the ECHR).  The Turkish Cypriot movement for the right to conscientious objection has been an important part of the anti-militarist movement in Cyprus and has placed its struggles within the context of the Turkish Cypriot community’s struggles against Turkish rule in the north and for the reunification of Cyprus and peace in the wider region.  Especially now, when one of the greatest crimes in modern human history is taking place right next to us and Western leaders are stepping up the pace of militarization in order to soon drag humanity into an expanded war, every act of anti-militarist resistance becomes even more necessary and important.  At such a time, the anti-war and anti-militarist movement in Cyprus must be reorganized and expanded, linking the “traditional” radical forces of reunification with the new movements that have emerged through the Palestinian issue. Starting in our own neighbourhood, we should contribute to networking between groups/organisations in the countries of southern Europe and the eastern Mediterranean, for more effective coordination against the warmongering policies of the states in our region.    Building on the example of conscientious objectors, let us try to prepare and build other struggles of political disobedience. Let us find ways to deconstruct the “dilemma” of “national duty vs. treason”/ “defence of Western values vs. invasion by Russia/Islam”, which Cypriot society, especially conscripts, will face in the event of a regional or global conflict.  In this context, there is room not only for arguments in favor of peace, but also—and above all—for struggles against the local and foreign puppets of a system that is not content with simply considering us expendable, but also wants to make us want to die for it. 

(Ελληνικά κυπριακά ακολουθούν)  STAND UP FOR THE WOMEN OF PALESTINE PROTEST On International Day for the Elimination of Violence Against Women Today we gather for the women of Palestine.We gather for those alive under occupation, those forced to flee by settler colonialism, those in exile for those imprisoned under apartheid law, We gather for those maimed,For all the generations of children who have been through the ‘unchilding’ of the Zionist machine;  We gather for those murdered by Israhell’s sociopathic necropolitics, Because, throughout all the layered violence Palestinian women endure,They have always taught us life. We gather to remember their lessons of endless love and generosity  From back in the 40s, when they let Jews, going through their own genocide, into their homes, fed, clothed, ᾽sheltered them and shared the bounty of their land with them᾽, Until today, when they take in the children with no remaining families,  We gathered to learn from their courage  From the 50s refugee camps, to the first Intifada where women organised marches,smuggled food under occupation and wrote poetry in prisonPalestinian women carry the struggle across any borders and all generations,  across every attempt of erasure. From a Palestinian woman holding onto the olive tree, protecting it from being burned  To another one standing firm in front of her soon-to-be-bulldozed home  We gather to humble ourselves before their resilience  For over 7 decades Palestinian women have lived in a reality engineered to break them  Before the Nakba in 47, to the 67 occupation, and repeatedly since then – the Zionist state has inflicted upon them looting, theft, dispossession, displacement, siege, expalsion, healthcare and other deprivation, torture, rape, starvation and all kinds of indispeakable humiliation. Gazans live besieged for almost twenty years, with no power over any resources.In the West Bank, people live in a matrix of over 600 checkpoints, apartheid walls and roads Their bodies, minds, movement controlled Their education and health restrictedtheir very existence policed. This violence is structural.It lives in the ‘security apparatus of the settler colony’:a system that governs land and life through militarisation, surveillance and fear.> Militarised architecture – crucial for the colony to reinvent itself and its territory > Surveillance – important to have control and power over > Sponsored narratives – needed to cause fear and excuse violence and dominance; And for decades now Israhell has perfected policies of domination:the “break the bones” policy,  the “mowing the lawn” , the “shoot to cripple,” or the “sterilise the buffer zone” doctrines And Palestinians still find the breath to keep existing.Birthing in impossible conditions,burying their children,braiding grief into strength.Teaching grandchildren the names of their looted villages – now buried under forests of foreign trees, sponsored by worldwide campaigns for planting trees! Teaching them the secrets of local lore, flora and wildlife through every motif sewn into the clothes of their foremothers, that sprang from the land over centuries. Teaching them, and us! that dignity does not require permission, it requires resistance. And so today, we gather honouring the women who passionately persevere!  the journalists who film under buzzing drones,the girls who became mothers to their siblings,  the mother and daughter who sleep in their land’s caves to protect it from settlers. The ones like Suheir Hammad who ‘dance and resist and dance and persist and dance’ the women, who we can watch on our screens, scream and mourn loudly We gather to recognise our rage, practicing the defiance of Palestinian women,because calmness is a colonial demand as Nadera Shalhoub teaches us,‘the settler wants our rage to be silent,our grief to be orderly,our resistance to be polite.But in a world set on fire, anger is not only reasonable;It is evidence that we are still alive.’ The rage of Palestinian women is a sacred fire; it burns because life is being stolen,because justice is denied, because the world is complicit. And, even so, Palestinian women still keep teaching us; in the words of Rafeef Ziadah: “We teach life, sir. We Palestinians teach life after they have occupied the last sky. We teach life after they have built their settlements and apartheid walls, after the last skies. We teach life, sir.” These are the blueprints of a people surviving genocide. And from Palestine herself – we have learned that ‘the struggle against racism, sexism, imperialism and Zionism is one connected struggle’  Our liberation is interconnected with the liberation of all peoples, in Sudan, Congo, Yemen, Haiti and all places in the world facing occupation, militarisation, racial oppression, gendered violence and environmental distraction. And in this way Palestine is teaching us to free the world!! ΣΤΕΚΟΥΜΑΣΤΕΝ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΗΣ ΠΑΛΕΣΤΙΝΗΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ Με την ευκαιρία της Διεθνούς Ημέρας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών Σήμερα συγκεντρωννούμαστεν για τες γεναίτζες της Παλαιστίνης. Συγκεντρωννούμαστεν για όσες ζουν υπό κατοχή, Για όσα αναγκάστηκαν να φύουν λόγω της εποικιστικής αποικιοκρατίας,  Για όσες βρίσκουνται σε εξορία, Για όσα εφυλακίστηκαν βάσει απαρτχάιντ νόμων. Συγκεντρωννούμαστεν για όσες ακρωτηριάστηκαν, για ούλλες τις γενιές παιθκιών που τους έκλεψεν τη παιδικότητα τους η σιωνιστική μηχανή  Συγκεντρωνόμαστεν για όσες εδολοφονήθηκαν που την κοινωνιοπαθή νεκροπολιτική του Ισραήλ, Επειδή, παρά ούλλην τη πολυεπίπεδη βία που υφίστανται οι Παλαιστίνιες γεναίτζες, Δίδασκουν μας πάντα τη ζωή. Συγκεντρωννούμαστεν για να θυμηθούμεν τα μαθήματά τους, της ατελείωτης αγάπης τζαι γενναιοδωρίας,  Που τη δεκαετία του ’40, όταν εκαλωσόρισαν τους Εβραίους, που υπέφεραν τη δική τους γενοκτονία, που ετάισαν, έντυσαν, εδὠκαν τους καταφύγιο τζαι εμοιράστηκαν μαζί τους τα αγαθά της γης τους, Ως τζαι σήμερα, που αναγιώννουν τα παιθκιά που εν τους εμίναν πια οικογένειες.  Εσυγκεντρωθήκαμεν για να μάθουμε που το θάρρος τους.  Που τα στρατόπεδα προσφύγων της δεκαετίας του ’50, ως την πρώτη Ιντιφάντα, που οι γεναίτζες οργάνωνναν πορείες, εμεταφέραν απαγορευμένα τρόφιμα υπό κατοχή τζαι εγρἀφαν ποίηση στη φυλακή. Οι Παλαιστίνιες γεναίτζες μεταφέρουν τον αγώνα πέρα συνόρων τζαι μεταξύ γεννιών,  Κόντρα σε κάθε προσπάθεια εξάλειψης τους. Που μια Παλαιστίνια γεναίκα που κρατά τον κορμό της ελιάς, για να μεν την κρούσουν έποικοι Ως μιαν άλλην που στέκεται γερά μπροστά που το σπίτι της που σύντομα εννἀ κατεδαφίσουν  Συγκεντρωνούμαστεν για να γηοθούμεν

Η δεντροφύτευση που διοργάνωσε σήμερα,  Κυριακή 23 Νοεμβρίου, η Εβραϊκή Κοινότητα Κύπρου έξω από το Λύκειο Βεργίνας στη Λάρνακα εξελίχθηκε σε μια έντονα φορτισμένη πολιτική αντιπαράθεση, με πολιτικές οργανώσεις και κοινωνικά κινήματα να καταγγέλλουν υποκρισία και εργαλειοποίηση μιας κατά τα φαινόμενα περιβαλλοντικής δράσης. Η εκδήλωση, που παρουσιάστηκε ως πρωτοβουλία «ειρήνης και ζωής», προκάλεσε αντιδράσεις ιδιαίτερα επειδή τα 48 δέντρα επρόκειτο να φυτευτούν προς τιμήν του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, λόγω του ρόλου του στην απελευθέρωση Ισραηλινών ομήρων και στις διαπραγματεύσεις εκεχειρίας. Ο Δήμος Λάρνακας είχε δηλώσει  ότι δεν είχε ενημερωθεί για αυτή την πολιτική διάσταση, καταγγέλλοντας ότι η άδεια δόθηκε βάσει εντελώς διαφορετικής ενημέρωσης. Παρολ’ αυτά, όχι μόνο δεν ανακάλεσε την άδεια, αλλά απέστειλε και τον Αντιδήμαρχο, ο οποίος μάλιστα φωτογραφίζεται να φυτεύει δέντρο με τον υψηλόβαθμο εκπρόσωπο της αμερικανικής πρεσβείας.  Στο σημείο συγκεντρώθηκαν οργανώσεις αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη, μέλη αντιφασιστικών συλλογικοτήτων, καθώς και το Συμβούλιο Ειρήνης Κύπρου. Με πανό, συνθήματα και ένα μεγάλο κόκκινο ύφασμα «για το αίμα της Γάζας», οι διαδηλωτές κατήγγειλαν ότι η δράση επιχειρεί να εξωραΐσει την πολιτική του Ισραήλ, σε μια στιγμή που η διεθνής κοινή γνώμη καταγγέλλει εκτεταμένες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα παλαιστινιακά εδάφη.  Η αστυνομία ανέπτυξε δυνάμεις της ΜΜΑΔ, για να “προστατεύσει” τον περιφραγμένο χώρο πρασίνου. Οι διοργανωτές και οι προσκεκλημένοι τους -ο πρέσβης του Ισραήλ, ο εκπρόσωπος της αμερικανικής πρεσβείας, ο Αντιδήμαρχος Λάρνακας κ.ά- φρόντισαν να κρυφτούν πίσω από ψηλούς φράχτες και ύφασμα που εμποδίζει την ορατότητα, ενώ ύψωσαν αμερικανικές και κυπριακές σημαίες.  To Far Right Watch Cyprus έκανε λόγο για «κρεσέντο υποκρισίας και πράσινου ξεπλύματος», υποστηρίζοντας ότι «οι περιβαλλοντικές ευαισθησίες του Ισραήλ μιλούν από μόνες τους», αναφερόμενο σε οικολογικές καταστροφές και στρατιωτικές επιχειρήσεις στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Το Παρατηρητήριο υπογράμμισε ότι θα βρίσκεται «κάθε φορά εκεί για να αποκαλύπτει προπαγανδιστικές μεθοδεύσεις».Η αντιπαράθεση γύρω από τη δεντροφύτευση έδειξε ότι το ισραηλινό λόμπι και η προπαγάνδα του δεν θα σταματήσει να σκαρφίζεται τρόπους για να ξεπλένει τα εγκλήματα του ισραηλινού κράτους. Η κοινωνία των πολιτών το γνωρίζει και έχει αντανακλαστικά. Φαίνεται όμως πως η Πολιτεία, από τη μια, προσπαθεί με θράσος να καλύψει τη συνενοχή της πίσω από τη δήθεν αφέλειά της και, από την άλλη, να προσφέρει “προστασία” στους εκπροσώπους του γενοκτονικού κράτους και τους συνεργάτες τους.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η Εβραϊκή Κοινότητα Κύπρου, διοργανώνει, την Κυριακή 23 Νοεμβρίου, δεντροφύτευση σε χώρο πρασίνου στην οδό Ιωάννη Κακριδή στην Λάρνακα, για να τιμήσει τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ για τη σημαντική συμβολή του στην απελευθέρωση ισραηλινών κρατουμένων και στην υπογραφή της πρόσφατης «ειρηνευτικής συμφωνίας».  Στην εκδήλωση πρόκειται να φυτευτούν 48 δέντρα ως «σύμβολα ζωής και ελπίδας».  Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται να ξεπλυθούν τα εγκλήματα του ισραηλινού κράτους μέσα από δήθεν κοινωφελείς δράσεις με την άδεια, τη συνεργασία ή έστω την ανοχή της κυπριακής Πολιτείας. Υπενθυμίζουμε την εκδήλωση για την «πράσινη στέγη», το καλοκαίρι που μας πέρασε, σε σχολείο στη Λευκωσία για να τιμηθεί δήθεν η επέτειος ίδρυσης του ισραηλινού κράτους με τη συνεργασία του Υπουργείου Παιδείας, και την προώθηση, μέσω εγκυκλίου ισραηλινού υπουργείου και μετέπειτα του υπουργείου Παιδείας, της συνεργασίας μεταξύ κυπριακών και ισραηλινών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.  Σε αυτή την περίπτωση, ο Δήμος Λάρνακας φαίνεται να έχει παραχωρήσει τον χώρο πρασίνου και άδεια για δενδροφύτευση χωρίς να γνωρίζει τον σκοπό της δράσης. Τώρα, βέβαια, που τον έμαθε, το λιγότερο που αναμένουμε από το Δημαρχείο Λάρνακας είναι να ακυρώσει την άδεια και την παραχώρηση του χώρου πρασίνου. Η εκδήλωση γίνεται ακόμη πιο προκλητική, αφού λαμβάνει χώρα μερικές μόνο μέρες μετά που το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ενέκρινε το σχέδιο του Τραμπ για τη Γάζα, το οποίο παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, τιμωρεί και αποδυναμώνει περαιτέρω τον παλαιστινιακό λαό και επικροτεί τους γενοκτόνους. Μετά από δύο χρόνια επιχείρησης αφανισμού των Παλαιστινίων με κάθε μέσο, με την απόφασή του ο ΟΗΕ επιβεβαιώνει πως δεν είναι παρά ένα εργαλείο της αμερικανικής κυβέρνησης – συνεργού του Ισραήλ, και συνένοχος στο μεγαλύτερο μαζικό έγκλημα της εποχής μας.  Το σχέδιο Τραμπ προνοεί, ανάμεσα σε άλλα, τον έλεγχο της Γάζας και των ανθρώπων της μέσω της «Διεθνούς Δύναμης Σταθεροποίησης», μιας ένοπλης δύναμης κατοχής, η οποία θα λειτουργεί υπό το «Συμβούλιο Ειρήνης» με επικεφαλής τον Τραμπ και σε συνεργασία με το ισραηλινό και το αιγυπτιακό κράτος. Σε έναν λαό που υποφέρει εδώ και 80 χρόνια, που κινδυνεύει με πλήρη αφανισμό, έρχονται τώρα οι θύτες να επιβάλουν ακόμα ένα επίπεδο αποικιακής ηγεμονίας και στρατιωτικής και πολιτικής επιβολής.