Άφοα

«Οι Κύπριοι θα πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα να μην έχουν ιδιόκτητο σπίτι» είχε δηλώσει πριν μερικά χρόνια ο βουλευτής του ΔΗΣΥ Μάριος Μαυρίδης. Όντως όλο και περισσότερα άτομα στη χώρα μας μένουν πια χωρίς ιδιόκτητη κατοικία, είτε γιατί δεν μπορούν πλέον να αγοράσουν είτε γιατί κινδυνεύουν να χάσουν αυτήν που έχουν. Από τη μία, οι τιμές των ακινήτων συνεχίζουν να αυξάνονται λόγω ψηλής ζήτησης από πλούσιους ιδιώτες και εταιρείες με σκοπό την κερδοσκοπία και από την άλλη τα επιτόκια έχουν τριπλασιαστεί μέσα σε ένα χρόνο. Σήμερα, η αγορά ενός σπιτιού ή διαμερίσματος κυμαίνεται μεταξύ €300-400 χιλιάδων, ενώ μια οικογένεια που επιθυμεί να εξασφαλίσει το ανάλογο δάνειο θα πρέπει πλέον να έχει καθαρό εισόδημα της τάξης των €4000 τον μήνα – μια πολύ σημαντική αύξηση σε σχέση με τα €3400 που χρειαζόταν πριν δύο χρόνια. Αναπόφευκτα η πραγματικότητα αυτή θα μετατρέψει αρκετά στεγαστικά δάνεια σε μη εξυπηρετούμενα. Πίσω από όλα αυτά δεν βρίσκεται τίποτα άλλο από την ασυδοσία του κεφαλαίου, στην εξυπηρέτηση του οποίου η κυβέρνηση έχει συμβάλει αποφασιστικά: Επανέφερε τον ανενεργό νόμο που ψήφισαν το 2018 ο ΔΗΣΥ και το ΔΗΚΟ, ο οποίος είχε ανασταλεί αρχικά μέχρι τον περασμένο Μάρτη και με χθεσινή (06/07) απόφαση αναστέλλεται μέχρι τον Οκτώβριο του 2023. Ο νόμος αυτός επιτρέπει την εκποίηση πρώτης κατοικίας ακόμα και για σπίτια με τιμή κάτω από 350 χιλιάδες και μάλιστα πριν εκδοθεί τελεσίδικη δικαστική απόφαση για το οφειλόμενο ποσό. Με άλλα λόγια, οι τράπεζες και οι εταιρείες εξαγοράς πιστώσεων θα μπορούν να παίρνουν τα σπίτια δανειοληπτών με βάση το ποσό που οι ίδιες θεωρούν ότι τους χρωστάνε. Το επιχείρημα δε ότι τα μέτρα αυτά στοχεύουν στους στρατηγικούς κακοπληρωτές είναι αστείο, γιατί στην πλειοψηφία τους οι στρατηγικοί κακοπληρωτές είναι επενδυτές που τυγχάνουν ευνοϊκής αντιμετώπισης από τις τράπεζες κι όχι οικογένειες που αγόρασαν ένα σπίτι για να μείνουν, όπως μαρτυρούν και οι εκατοντάδες εκποιήσεις που ανακοινώθηκαν τους τελευταίους μήνες και στην πλειοψηφία τους αφορούν πρώτη κατοικία και μικρές επιχειρήσεις με χρέη κάτω των €350,000. Κίνημα Ενάντια στις Εκποιήσεις στην χθεσινή διαμαρτυρία στην Βουλή.

Το ρατσιστικό και ισλαμοφοβικό του μένος ξέρασε για ακόμα μια φορά ο δήμαρχος Πάφου, Φαίδωνας Φαίδωνος, μετά την ειρηνική διαμαρτυρία μουσουλμάνων μεταναστών στην πόλη ενάντια στην καύση του Κορανίου έξω από τζαμί στη Στοκχόλμη. Οι δηλώσεις Φαίδωνος έρχονται μετά τη δεύτερη ξενοφοβική πορεία που πραγματοποίησε πρωτοβουλία πολιτών στη Χλώρακα την 1η Ιουλίου. Επαναλαμβάνουμε ότι οι απλοϊκοί διαχωρισμοί, τύπου «εμείς» και οι «άλλοι», είναι κοινωνικά επιζήμιοι. Η γκετοποίηση και ο θρησκευτικός φανατισμός που επικαλείται ο δήμαρχος δεν είναι αποτέλεσμα της αύξησης του αριθμού των μεταναστών και προσφύγων, αλλά ευθεία αντανάκλαση των αντιμεταναστευτικών πολιτικών και της ρητορικής μίσους που καλλιεργούν κυβέρνηση και Τύπος. Η επιμονή τους να προσεγγίζουν το μεταναστευτικό ως πρόβλημα, να διαχωρίζουν τους μετανάστες και πρόσφυγες σε «καλούς» και «κακούς», «νόμιμους» και «παράνομους» συμβάλλει στην καλλιέργεια του φασισμού και εντείνει ρατσισμό και μισαλλοδοξία. Η κριτική στρέφεται, δυστυχώς, προς τους ίδιους τους ανθρώπους – σε μία ολοένα αυξανόμενη και σοβαρότερη στρατηγική «απανθρωποίησής» τους – παρά στις αρμόδιες αρχές, οι οποίες επίμονα απορρίπτουν οποιαδήποτε προσπάθεια κοινωνικής ενσωμάτωσης μεταναστών και προσφύγων. Οι οποίες αρχές, επιλέγουν να αναπτύσσουν φράχτες και συνοριοφύλακες, να χτίζουν νέα κέντρα κράτησης και να επενδύουν σε στρατιωτικό εξοπλισμό και συστήματα επιτήρησης, ενώ θα μπορούσαν με τα ίδια χρήματα να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας, να αναζωογονήσουν την αγορά με νέα χέρια, ιδέες και δεξιότητες ή να επενδύσουν σε παγκύπρια, δωρεάν, τακτικά μαθήματα ελληνικών. Τα όποια απάνθρωπα ή/και ρατσιστικά μέτρα και οι ξενοφοβικές διαμαρτυρίες δεν θα αποτρέψουν μετανάστες από το να μπουν σε μια βάρκα ψάχνοντας για καλύτερη ζωή. Απαιτούμε ανθρώπινες και αποτελεσματικές δράσεις που έχουν σημείο αναφοράς την ένταξη και την αποδοχή των προσφύγων και μεταναστών αντλώντας από ήδη υπάρχουσες πρακτικές. Να σταθούμε δίπλα σε πρόσφυγες και μετανάστες και απέναντι στον ρατσισμό και τον φασισμό!

Παρά την κοινωνική κατακραυγή για τη μη-δίωξη ούτε των πιθανών αυτουργών του θανάτου του Θανάση αλλά ούτε και αυτών που είναι υπεύθυνοι για το ότι δεν έγινε καν επαρκής έρευνα της υπόθεσης, βλέπουμε ότι η Εθνική Φρουρά μένει εν πολλοίς στο απυρόβλητο για άλλη μια φορά. Πέρα από την πολύχρονη και σκανδαλώδη προσπάθεια συγκάλυψής του από τους θεσμούς του κράτους, ο θάνατος του Θανάση Νικολάου φέρνει στο προσκήνιο και τον άλλο ελέφαντα που βρίσκεται στο δωμάτιο: την Εθνική Φρουρά και τη βία που διαχρονικά ασκεί στους νέους του τόπου. Η Εθνική Φρουρά είναι τις τελευταίες δεκαετίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπεύθυνη για δεκάδες θανάτους εν καιρώ ειρήνης, με αυτοκτονίες που αποσιωπώνται και δυστυχήματα. Παράλληλα λειτουργεί ως ένας πατριαρχικός θεσμός που προωθεί πρακτικές εκφοβισμού προς τους αδύνατους και που καλλιεργεί την τοξική αρρενωπότητα, την ομοφοβία και τον φασισμό. Τα περιστατικά ψυχολογικής και σωματικής βίας που δέχτηκαν και δέχονται στρατιώτες, λόγω της καταγωγής τους, του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, της πολιτικής τους ιδεολογίας μέχρι και της ομάδας που υποστηρίζουν, από νταήδες που εκτρέφει το στράτευμα είναι αμέτρητα. Η εξευτελιστική προσφορά φιλανθρωπίας από τον πρόεδρο της Κ.Δ. προς την οικογένεια του Θανάση υπογραμμίζει για ακόμα μια φορά το απύθμενο θράσος και την αλαζονεία με την οποία το κράτος αντιμετωπίζει τους πολίτες του, ακόμα κι αυτούς που υποφέρουν από δική του υπαιτιότητα.

Η ΑΤΑ αποτελεί έναν μηχανισμό αναπλήρωσης της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων η οποία μειώνεται λόγω του πληθωρισμού. Προστατεύει δηλαδή τους μισθούς από την αύξηση των τιμών και του κόστους διαβίωσης. Στην Κύπρο, κατακτήθηκε ως εργατικό δικαίωμα μέσα από τους εργατικούς αγώνες και τις γενικές απεργίες της δεκαετίας του 1940, και από το 1960 και έπειτα περιλαμβάνεται στους όρους εργοδότησης του μόνιμου προσωπικού στον δημόσιο τομέα, καθώς και σε όλες τις συλλογικές συμβάσεις στον ιδιωτικό και ευρύτερο δημόσιο τομέα. Δυστυχώς, τις τελευταίες δεκαετίες, το ποσοστό των εργαζομένων που καλύπτονται από συλλογικές συμβάσεις μειώνεται διαρκώς. Σήμερα μόνο το 25%-35% του ιδιωτικού τομέα δικαιούται ΑΤΑ. Το πρόβλημα εντείνεται με τη μη τήρηση των συλλογικών συμβάσεων από τους εργοδότες και με την επέκταση εναλλακτικών μορφών απασχόλησης στον δημόσιο τομέα, με συνέπεια τη μείωση του μόνιμου προσωπικού. Ιστορικά, υπήρξε αναβολή της καταβολής της ΑΤΑ για τρία χρόνια το 1974, και παγοποίηση της για πέντε χρόνια μεταξύ 2013-2018. Βάσει της μεταβατικής συμφωνίας του 2017 μεταξύ κυβέρνησης, εργατικών ομοσπονδιών και εργοδοτικών οργανώσεων, η ΑΤΑ ξεκίνησε να υπολογίζεται σε ετήσια αντί σε εξαμηνιαία βάση και να αποδίδεται στο 50%. Η μεταβατική συμφωνία έληξε το 2022 αλλά οι εργοδότες, με την ανοχή της κυβέρνησης, δεν τήρησαν τα συμφωνηθέντα περί επαναφοράς της. Επεδίωξαν μάλιστα, κατάργηση της, ενώ τα κέρδη των επιχειρήσεων είχαν αποκατασταθεί στα προ-κρίσης επίπεδα την περίοδο 2018-2020, και ενώ ο πληθωρισμός κάλπαζε και ο εργατόκοσμος έβλεπε τον μισθό του να εξανεμίζεται. Μετά από σειρά διαπραγματεύσεων και την πρώτη γενική στάση εργασίας στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας τον Γενάρη του 2023, επιτεύχθηκε νέα προσωρινή συμφωνία, με απόδοση της ΑΤΑ στο 66,7% έως το 2025. Με αρκετές συντεχνίες να δηλώνουν περιχαρείς με την συμφωνία, διασπάστηκε το σχετικά ενωμένο συνδικαλιστικό κίνημα, το οποίο απαιτούσε επαναφορά της στο 100%, αναδρομική καταβολή της για το 2023 και επέκτασή της, έτσι ώστε να καλύπτει όλο το εργατικό δυναμικό.. Αυτό το τελευταίο θα μπορούσε να επιτευχθεί, με νομική κατοχύρωση όλων των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και με ενσωμάτωση της ΑΤΑ στον κατώτατο μισθό. Tο πιο ουσιαστικό και άμεσο μέτρο όμως θα ήταν η νομική κατοχύρωση της ΑΤΑ ως όρου εργασίας όλων των συμβάσεων, ατομικών και συλλογικών. Δυστυχώς, κόντρα στις διακηρύξεις του προηγούμενου καιρού, ουδεμία συντεχνία ανέλαβε την ευθύνη να συνεχίσει τον αγώνα για επίτευξη αυτών των στόχων.

Παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες μια ενορχηστρωμένη από το ΕΛΑΜ και άλλους ακροδεξιούς κύκλους εκστρατεία παραπληροφόρησης σε σχέση με τη διδασκαλία της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στο δημόσιο σχολείο. Διαδικτυακά ψηφίσματα, κηρύγματα σε εκκλησίες, συγκεντρώσεις σε χωριά, συλλογή υπογραφών και καλέσματα σε πορείες, γιατί κινδυνεύει τάχα ο θεσμός της οικογένειας και διαφθείρονται τα παιδιά μας από τη «νέα τάξη πραγμάτων». Όλοι αυτοί οι αυτόκλητοι σωτήρες, που για ακόμα μία φορά με τον λόγο και τις ενέργειές τους σπέρνουν μίσος και προκαλούν πανικό, στην ουσία θέλουν τα παιδιά και τους εφήβους, ανάμεσα σε άλλα, να: -μην γνωρίζουν το σώμα τους και να μην έχουν τα ίδια έλεγχο πάνω σε αυτό, ώστε να μπορούν να προστατεύονται από παραβιαστικές συμπεριφορές. -μην ξέρουν πώς να αναγνωρίζουν και να αντιδρούν σε σεξουαλικά επιβλαβείς συμπεριφορές και πώς να χειρίζονται εκφοβιστικές εκφάνσεις ομοφοβίας και άλλων μορφών διακρίσεις και βία. -μην νιώθουν άνετα να συζητούν για το σώμα τους, τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους, ώστε να είναι σε θέση να λαμβάνουν ενημερωμένες αποφάσεις που τα αφορούν. -έχουν άγνοια και να νιώθουν ντροπή και εξευτελισμό για τις βιολογικές συνθήκες του ανθρώπου: τη σεξουαλική ωρίμανση, την έμμηνο ρύση, τη στύση, την εκσπερμάτωση, τον αυνανισμό, την ονείρωξη κτλ. -μην λαμβάνουν ενημέρωση για τη σωματική, ψυχική και κοινωνική τους υγεία από επιστημονικά τεκμηριωμένες παιδαγωγικές οδούς αλλά από την Εκκλησία και το διαδίκτυο. Είναι οι ίδιοι που: παρέχουν κάλυψη σε μεγαλοπαπάδες που βιάζουν και παρενοχλούν παιδιά και εφήβους εδώ και δεκαετίες εξευτελίζουν και παρενοχλούν οποιοδήποτε άτομο δεν χωρά στα πρότυπα «κανονικότητάς» τους στηρίζουν και αναπαράγουν την ανδρική επιβολή, τον σεξισμό, την ομοφοβία, την τρανσφοβία, τον σκοταδισμό και την άγνοια που τους δίνει το πάνω χέρι για να ελέγχουν άλλα, διαφορετικά, πιο νεαρά, πιο ευάλωτα σώματα Είναι οι σκοταδιστές παπάδες, οι σύνδεσμοι κυνηγών, οι φασίστες με γραβάτες στη Βουλή και οι φασίστες με τα μαχαίρια στους δρόμους. Είναι και οι συνοδοιπόροι τους σε μια κοινωνία που εκφασίζεται. Απέναντί τους θα βρίσκουν πάντα τον αγώνα της άλλης πλευράς της κοινωνίας. Της πλευράς που παλεύει για διαφώτιση, για σεβασμό της διαφορετικότητας, για αλληλοκατανόηση και αλληλεγγύη. Ας τους στείλουμε εκεί που ανήκουν: στα πιο σκοτεινά βάθη της ιστορίας. Αναγνωρίζουμε τις γνήσιες ανησυχίες κάποιων γονιών σε σχέση με τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, οι οποίες – θεωρούμε – οφείλονται σε άγνοια ή ελλιπή πληροφόρηση. Η ενημέρωση των ίδιων των γονιών όπως και η κατάρτιση των εκπαιδευτικών, μέσα από στοχευμένα προγράμματα, είναι εξάλλου σημαντικό κομμάτι κάθε εκπαιδευτικής αλλαγής.

Αυτό το Σάββατο, στις 17:00, διάφορες τουρκοκυπριακές ομάδες θα συμπορευτούν από το Λήδρα Πάλας μέχρι τη Βουλή με αίτημα την παραχώρηση της κυπριακής υπηκοότητας σε όλα τα άτομα που έχουν έναν Τουρκοκύπριο γονιό. Η Κυπριακή Δημοκρατία, διαχρονικά, αρνείται να αναγνωρίσει ως Κύπριους πολίτες όσα άτομα έχουν έναν γονιό Κύπριο και έναν γονιό Τούρκο. Ένας μεγάλος αριθμός αιτητών για απόκτηση της κυπριακής υπηκοότητας είναι παιδιά πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας οι οποίοι ανήκουν στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Η πλειοψηφία των ατόμων αυτών ζει στο βόρειο μέρος του νησιού, το οποίο εξακολουθεί να αποτελεί έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας έστω κι αν δεν βρίσκεται υπό τον έλεγχό της. Συνεπώς, πρόκειται για παιδιά πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας που γεννήθηκαν σε κυπριακό έδαφος και ζουν εδώ μόνιμα, παρόλ’ αυτά δεν τους παραχωρείται υπηκοότητα. Ως εκ τούτου, πολλά άτομα που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Κύπρο από έναν Τουρκοκύπριο γονιό μένουν απάτριδα (stateless) ή, μη έχοντας άλλη επιλογή, ωθούνται στη λήψη της τουρκικής υπηκοότητας. Την ίδια στιγμή, άλλα παιδιά από μικτούς γάμους που γεννήθηκαν στην Τουρκία, μπορούν να αποκτήσουν την κυπριακή υπηκοότητα. Φαίνεται να υπάρχει ένα νομικό κενό που δεν συνάδει ούτε με τη λογική ούτε με τις αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου. Αν ο στόχος ήταν η ομοσπονδιακή επανένωση της χώρας, θα έπρεπε τουλάχιστον να τηρούνται οι ίδιες πολιτικές για όλες και όλους τους πολίτες της χώρας. Προφανώς, όμως, δεν είναι αυτός ο στόχος. Αντ’ αυτού, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί το παρελθόν εκδικητικά, συνεχίζοντας τα λάθη που μας οδήγησαν στη ντε φάκτο διαίρεση της χώρας και στην κανονικοποίηση της διχοτόμησης. Κι επιτέλους, ας γίνουν πράξη οι συνεχείς δηλώσεις από κυβερνητικούς αξιωματούχους για τα δικαιώματα του παιδιού.

Ως ιστορική μπορεί να χαρακτηριστεί η 10μηνη φυλάκιση που επέβαλε σήμερα το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στον δικηγόρο Παναγιώτη Κλεοβούλου για την φασιστική επίθεση στο ΤΕΠΑΚ στις 5 Μαΐου 2017. Έξι χρόνια μετά την επίθεση, ο Κλεοβούλου γίνεται ο πρώτος φασίστας που καταδικάζεται από δικαστήριο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η καταδίκη έρχεται μετά την απόφαση του δικαστηρίου να τον κρίνει ένοχο ως επικεφαλής του φασιστικού τάγματος εφόδου του Εθνικιστικού Απελευθερωτικού Κινήματος, το οποίο επιτέθηκε στις 5 Μάη 2017 σε εκδήλωση της Αριστερής Κίνησης Θέλουμε Ομοσπονδία και της οργάνωσης Γρανάζι, με θέμα «Η Αριστερά μπροστά στην επανένωση και μπροστά στη διχοτόμηση». Πρόκειται για νίκη ορόσημο για τον αντιφασιστικό χώρο, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου ο εκφασισμός της Κύπρου, και όχι μόνο, έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις. Υπενθυμίζουμε ότι σήμερα, καθώς προσπαθούμε ακόμα έντρομες να αντιληφθούμε το μέγεθος της τραγωδιας που εκτυλίχθηκε στα νερά της Μεσογείου την περασμένη Τετάρτη, αποτέλεσμα των δολοφονικών αντι-μεταναστευτικών πολιτικών της Ε.Ε, το φασιστικό ΕΛΑΜ διοργανώνει πορεία ενάντια στους μετανάστες. Επαναλαμβάνουμε ότι η μάχη ενάντια στον φασισμό θα συνεχιστεί και πρέπει να κερδηθεί σε όλα τα πεδία!