Εργασιακά

Τα δικαιώματα των εργαζομένων πάνω από τα κέρδη των εταιρειών. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στ@ς εργαζομέν@ς Ζορπά-Τεπάκ και τη στήριξή μας στα δίκαια αιτήματά τους για αξιοπρεπή μισθοδοσία, εργασία και διαβίωση. Αυτούσια η ανακοίνωση-κάλεσμα των εργαζομένων: ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΗΣ ΣΤΑΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΖΟΡΠΑ-ΤΕΠΑΚΔΕΥΤΕΡΑ 06/11/2023, 10:30π.μ., ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΤΕΠΑΚ Απευθύνουμε κάλεσμα σε κάθε άτομο, κάθε συλλογικότητα και οργάνωση για τη στήριξη της στάσης εργασίας των εργαζομένων του Ζορπά, τη Δευτέρα 6 Νοεμβρίου, 10:30 το πρωί στην κεντρική πλατεία του ΤΕΠΑΚ, μπροστά από την καφετέρια. Με το κόστος ζωής και την ακρίβεια να ανεβαίνει, σε αυτές τις συνθήκες που όλοι και όλες βιώνουμε, οι αγώνες μας είναι κοινοί. Απαιτούμε οι ανάγκες μας να μπουν πάνω από τα κέρδη τους. Ο Ζορπάς και Υιοί Λτδ., μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες-αλυσίδες εστίασης στην Κύπρο που απασχολεί χιλιάδες υπαλλήλους και υπερηφανεύεται για το άνοιγμα σε ΗΠΑ και Καναδά, είναι καιρός να υποχρεωθεί να λογοδοτήσει και να ακούσει προσεκτικά. Τα αιτήματά μας είναι πολλά, αλλά συγκεκριμένα. Προς το παρόν οργανώνουμε με την πρώτη στάση εργασίας μας μια αρχική αντίδραση στις κακές εργασιακές συνθήκες που βιώνουμε, ποντάροντας στην κλιμάκωση του αγώνα μέχρι την τελική ικανοποίηση κάθε ενός από τα δίκαια αιτήματά μας. Πιο συγκεκριμένα, διεκδικούμε: Ζητούμε επίσης υποστήριξη από ολόκληρη την κοινότητα, τη διοίκηση και το προσωπικό του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου, σε συνεργασία με το οποίο (και στα κτήρια του οποίου) στεγάζεται και λειτουργεί το υποκατάστημα Ζορπά-ΤΕΠΑΚ. Εργαζόμεν@ Ζορπά-ΤΕΠΑΚ

Από την 1η Αυγούστου στην 1η Οκτωβρίου μεταφέρει ο νέος Υπουργός Εσωτερικών την ημερομηνία ισχύος του διατάγματος που αφορά στην πρόσβαση στην αγορά εργασίας για τους αιτητές ασύλου. Αυτή η εξέλιξη επιβεβαιώνει την αντίληψη της νέας κυβέρνησης για τους αιτητές ασύλου ως τους απαραίτητους άνεργους, τους υποαπασχολούμενους και ετεροαπασχολούμενους, ως αυτούς που είναι χρήσιμοι σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης και αναλώσιμοι σε περιόδους κρίσης. Όπως μας συνήθισε ήδη άλλωστε αυτή η κυβέρνηση, αντί την ακύρωση του διατάγματος, επιλέγει την αναβολή του προκειμένου να μη δυσαρεστήσει ούτε την εργοδοτική κοινότητα ούτε τη μερίδα του πληθυσμού που θρέφει και θρέφεται από τον ρατσισμό. Δυστυχώς, την προσπάθεια της κυβέρνησης να κρατήσει ευχαριστημένους όλους τους ψηφοφόρους της, την πληρώνουν άνθρωποι. Όπως ξαναγράψαμε την περασμένη εβδομάδα, απανθρωποποίηση και φασισμός είναι βαθύτατα συνδεδεμένα και γι’ αυτό θα μας βρίσκουν απέναντι. Η ισότητα και η αξιοπρέπεια στην εργασία για όλους παραμένει για μας αίτημα αδιαπραγμάτευτο.

Εφαρμόζεται από 1η Αυγούστου το διάταγμα που αυξάνει τη διάρκεια απαγόρευσης εισόδου των αιτητών ασύλου στην αγορά εργασίας από 1 σε 9 μήνες. Πρόκειται για την τελευταία πράξη του Νίκου Νουρή, του υπουργού εσωτερικών που εφάρμοσε τις πλέον ρατσιστικές πολιτικές στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι αιτητές ασύλου, από την ημερομηνία υποβολής αίτησης για διεθνή προστασία, αποκλείονται παντελώς από την αγορά εργασίας για 9 μήνες. Οι επιλογές που απομένουν, λοιπόν, θα είναι η παράτυπη εργασία και τα πενιχρά επιδόματα των υπηρεσιών κοινωνικής ευημερίας, που σε καμιά περίπτωση δεν είναι αρκετά για αξιοπρεπή διαβίωση. Το διάταγμα Νουρή θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην έξαρση φαινομένων εργασιακής υπερ-εκμετάλλευσης, φτωχοποίησης, θα συμβάλει στην αποξένωση και περιθωριοποίηση των ανθρώπων, ενώ θα εντείνει και τη ρατσιστική ρητορική περί αιτητών ασύλου που δήθεν έρχονται στην Κύπρο για τα ψηλά επιδόματα. Δεν αναμέναμε, βέβαια, από αυτή την κυβέρνηση να αλλάξει το διάταγμα, αν και είχε και την ευκαιρία και τον χρόνο. Κι αυτοί οι κυβερνώντες, ως άξιοι συνεχιστές των προηγούμενων, αποδεικνύουν την ανικανότητά τους να διαχειριστούν το φαινόμενο και εφαρμόζουν απάνθρωπες και κοντόφθαλμες πολιτικές, θεωρώντας πως θα μειώσουν τις αφίξεις εάν μετατρέψουν την Κύπρο σε «μη ελκυστικό προορισμό», κατά τα λόγια του πρώην ΥΠΕΣ. Αποτελεί δε παραδοξότητα η εφαρμογή αυτής της ρατσιστικής πολιτικής να έρχεται σε μια περίοδο που υπάρχουν τόσες ελλείψεις σε εργατικό δυναμικό, κάτι για το οποίο φωνάζουν επίμονα ακόμα και οι εργοδοτικές οργανώσεις, οι πιο ισχυροί δηλαδή σύμμαχοι της κυβέρνησης και αυτοί που ευνοούνται περισσότερο από το ξένο και φτηνό εργατικό δυναμικό. Η αποστέρηση δικαιωμάτων και η απανθρωποποίηση είναι βαθύτατα συνδεδεμένες με τον φασισμό. Καλλιεργούν στις συνειδήσεις την κατηγοριοποίηση, κανονικοποιούν την κοινωνική ιεράρχηση και ευνοούν την ανάπτυξη ρατσιστικών φαινομένων. Στεκόμαστε ενάντια σε αυτές τις πρακτικές – εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας σε μετανάστες & μετανάστριες!

Υποψίες κατάφωρης παραβίασης εργασιακών δικαιωμάτων γεννά η πρακτική της εταιρείας που κατασκευάζει το καζίνο-θέρετρο στη Λεμεσό να απαγορεύει την είσοδο εκπροσώπων των συνδικάτων στο εργοτάξιο. Για αυτό τον λόγο οι συντεχνίες ΠΕΟ και ΔΕΟΚ πραγματοποιούν διαμαρτυρία την Τρίτη 11 Ιουλίου στη Λεμεσό, επικαλούμενες αποστέρηση του δικαιώματος στο συνδικαλίζεσθαι σε όσους εργάζονται για την κατασκευή του καζίνο. Θυμίζουμε ότι η κατασκευή του πολυδιαφημιζόμενου καζίνο-θερέτρου στη Λεμεσού εξελίσσεται σε ένα έγκλημα με πολλές πτυχές. Πρώτα και κύρια, το καζίνο κατασκευάζεται κοντά στην Αλυκή Ακρωτηρίου, ίσως το σημαντικότερο υδροβιότοπο της Κύπρου. Η περιβαλλοντική καταστροφή από την κατασκευή του καζίνο αλλά και των άλλων οικοδομών σε μια περιοχή όπου κυριαρχούσαν καλλιέργειες εσπεριδοειδών αποτυπώνεται ξεκάθαρα σε αεροφωτογραφίες που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας. Πέραν τούτου, είχαμε τις αδιαφανείς διαδικασίες με τις οποίες επενδυτές και στελέχη της εταιρείας που κατασκευάζει το καζίνο εξασφάλισαν κυπριακά διαβατήρια, αλλά και τον κίνδυνο δημιουργίας μιας νέας γκρίζας ζώνης στην οικονομία του τόπου. Το επιβλητικό κτίριο του καζίνο, που φαίνεται από χιλιόμετρα μακριά, μαζί με τους υπόλοιπους πύργους στον ορίζοντα της Λεμεσού, είναι η οπτική αναπαράσταση του πώς, σε μόλις μερικά χρόνια, μια ολόκληρη πόλη μπορεί να γίνει αβίωτη για τους κατοίκους της και να μετατραπεί σε μια διεθνή καπιταλιστική φούσκα με αρπαχτές και υπερκέρδη για τους λίγους. Μαζί με τους εργαζόμενους, ενάντια στα αφεντικά, σε κάθε γειτονιά!

Η ΑΤΑ αποτελεί έναν μηχανισμό αναπλήρωσης της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων η οποία μειώνεται λόγω του πληθωρισμού. Προστατεύει δηλαδή τους μισθούς από την αύξηση των τιμών και του κόστους διαβίωσης. Στην Κύπρο, κατακτήθηκε ως εργατικό δικαίωμα μέσα από τους εργατικούς αγώνες και τις γενικές απεργίες της δεκαετίας του 1940, και από το 1960 και έπειτα περιλαμβάνεται στους όρους εργοδότησης του μόνιμου προσωπικού στον δημόσιο τομέα, καθώς και σε όλες τις συλλογικές συμβάσεις στον ιδιωτικό και ευρύτερο δημόσιο τομέα. Δυστυχώς, τις τελευταίες δεκαετίες, το ποσοστό των εργαζομένων που καλύπτονται από συλλογικές συμβάσεις μειώνεται διαρκώς. Σήμερα μόνο το 25%-35% του ιδιωτικού τομέα δικαιούται ΑΤΑ. Το πρόβλημα εντείνεται με τη μη τήρηση των συλλογικών συμβάσεων από τους εργοδότες και με την επέκταση εναλλακτικών μορφών απασχόλησης στον δημόσιο τομέα, με συνέπεια τη μείωση του μόνιμου προσωπικού. Ιστορικά, υπήρξε αναβολή της καταβολής της ΑΤΑ για τρία χρόνια το 1974, και παγοποίηση της για πέντε χρόνια μεταξύ 2013-2018. Βάσει της μεταβατικής συμφωνίας του 2017 μεταξύ κυβέρνησης, εργατικών ομοσπονδιών και εργοδοτικών οργανώσεων, η ΑΤΑ ξεκίνησε να υπολογίζεται σε ετήσια αντί σε εξαμηνιαία βάση και να αποδίδεται στο 50%. Η μεταβατική συμφωνία έληξε το 2022 αλλά οι εργοδότες, με την ανοχή της κυβέρνησης, δεν τήρησαν τα συμφωνηθέντα περί επαναφοράς της. Επεδίωξαν μάλιστα, κατάργηση της, ενώ τα κέρδη των επιχειρήσεων είχαν αποκατασταθεί στα προ-κρίσης επίπεδα την περίοδο 2018-2020, και ενώ ο πληθωρισμός κάλπαζε και ο εργατόκοσμος έβλεπε τον μισθό του να εξανεμίζεται. Μετά από σειρά διαπραγματεύσεων και την πρώτη γενική στάση εργασίας στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας τον Γενάρη του 2023, επιτεύχθηκε νέα προσωρινή συμφωνία, με απόδοση της ΑΤΑ στο 66,7% έως το 2025. Με αρκετές συντεχνίες να δηλώνουν περιχαρείς με την συμφωνία, διασπάστηκε το σχετικά ενωμένο συνδικαλιστικό κίνημα, το οποίο απαιτούσε επαναφορά της στο 100%, αναδρομική καταβολή της για το 2023 και επέκτασή της, έτσι ώστε να καλύπτει όλο το εργατικό δυναμικό.. Αυτό το τελευταίο θα μπορούσε να επιτευχθεί, με νομική κατοχύρωση όλων των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και με ενσωμάτωση της ΑΤΑ στον κατώτατο μισθό. Tο πιο ουσιαστικό και άμεσο μέτρο όμως θα ήταν η νομική κατοχύρωση της ΑΤΑ ως όρου εργασίας όλων των συμβάσεων, ατομικών και συλλογικών. Δυστυχώς, κόντρα στις διακηρύξεις του προηγούμενου καιρού, ουδεμία συντεχνία ανέλαβε την ευθύνη να συνεχίσει τον αγώνα για επίτευξη αυτών των στόχων.

Οι αλλεπάλληλες κρίσεις τις οποίες βιώνουμε, ιδιαίτερα τα τελευταία 15 χρόνια, δημιουργούν συνθήκες σύγχρονης σκλαβιάς σε ολοένα και περισσότερους χώρους εργασίας. Και αν σε τομείς όπως ο κατασκευαστικός, η γεωργία και η κτηνοτροφία τα φαινόμενα αυτά είναι γνωστά, οι εργασιακές γαλέρες εκτείνονται πλέον σε εργασιακούς χώρους για τους οποίους στο παρελθόν δεν υπήρχαν τέτοιες υποψίες, όπως δικηγορικά και λογιστικά γραφεία. Μια τέτοια συνθήκη επικρατεί τα τελευταία χρόνια και στα κυπριακά πανεπιστήμια, δημόσια και ιδιωτικά, όπου μεταδιδακτορικοί ερευνητές και ωρομίσθιοι ειδικοί επιστήμονες εργάζονται σε επισφαλείς συνθήκες, λαμβάνοντας πενιχρές αμοιβές. Οι συνθήκες αυτές είχαν οδηγήσει το 2015 στη δημιουργία της Συντεχνίας Διδακτορικών Επιστημόνων Διδασκαλίας και Έρευνας (ΔΕΔΕ). Η ΔΕΔΕ είχε δώσει έναν σημαντικό αγώνα το 2017/18, για βελτίωση των εργασιακών συνθηκών στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, κόντρα σε έναν δημοφιλή πρύτανη ο οποίος φλέρταρε ακόμα και με προεδρική υποψηφιότητα, αλλά και μέσα σε ένα κλίμα γενικότερης απαξίωσης και δαιμονοποίησης του συνδικαλισμού. Η σχετικά νεοσύστατη συντεχνία είχε καταφέρει μεταξύ άλλων τότε, με τη στήριξη του μεγαλύτερου μέρους του συνδικαλιστικού κινήματος αλλά και της κοινωνίας και αρκετών φοιτητών, να άρει τον περιορισμό δυνατότητας διεκδίκησης θέσης Ειδικού/ής Επιστήμονα μετά το πέρας 30 μηνών εργοδότησης. Αυτόν ακριβώς τον περιορισμό φαίνεται πως επιχειρεί να επαναφέρει το Πανεπιστήμιο Κύπρου, μόλις πέντε χρόνια μετά την άρση του, στοχεύοντας ξανά σε προ-αποκλεισμούς επιστημόνων και λειτουργώντας στη λογική δημιουργίας μιας «δεξαμενής αναλώσιμων». Η ΔΕΔΕ έχει ήδη ανακοινώσει ότι θα αντιδράσει και προς αυτή την κατεύθυνση έχει συγκαλέσει γενική συνέλευση για τις 9 Ιουνίου. Η κοινότητα αγώνα άφοα εκφράζει την αλληλεγγύη της στη ΔΕΔΕ και την υποστήριξή της στα δίκαια αιτήματα των διδακτορικών επιστημόνων διδασκαλίας και έρευνας. Κάθε εργατικός αγώνας, από τις οικοδομές μέχρι τα γραφεία και από τα χωράφια μέχρι τα πανεπιστήμια, μας αφορά όλες/ους. Διδακτορικοί Επιστήμονες Διδασκαλίας και Έρευνας – ΔΕΔΕ

Την 1η του Μάη συμμετέχουμε στην δικοινοτική εργατική πρωτομαγιά στο γήπεδο της Τσιεττίν Καγιά για να διαμαρτυρηθούμε για την ακρίβεια, για τα εργατικά δικαιώματα που καταπατούνται, για την εκμετάλλευση και καταπίεση σε ντόπιους και μετανάστριες, εργάτες και εργάτριες που όλο οξύνεται. Διαδηλώνουμε ενάντια στην ανασφάλιστη εργασία, στα ελαστικά ωράρια, στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, στον περιορισμό του δικαιώματος του συνδικαλίζεσθαι και στις περικοπές μισθών εν μέσω συνεχών αυξήσεων του κοστους διαβίωσης. Ε/Κ και Τ/Κ μαζί, τιμούμε τους αγώνες των προγόνων μας, προστατεύουμε τα εργατικά κεκτημένα και οργανώνουμε τους αγώνες του σήμερα.