Άρθρα

Δημήτρης Δημητρίου 1. Η αποχή σε γενικές γραμμές σταθεροποιείται χοντρικά γύρω στο 43% αλλά μαζί με τα λευκά – γύρω στις 25,000 – και τα άκυρα προσεγγίζει το 50% . Αυτό σημαίνει ότι αν πχ ένα κόμμα πήρε το 20% των έγκυρων ψηφοδελτίων η πραγματική του επιρροή στο σύνολο του εκλογικού σώματος πέφτει στο 10%. Αυτά για προβληματισμό όσων θέλουν να διαβάζουν πέραν από τις συνηθισμένες ατάκες μετά από κάθε εκλογική αποτυχία. 2. Το φαινόμενο Φειδία (επιμένω να τον χαρακτηρίζω σαν μιαν άοσμη, άχρωμη και άγευστη φαιδρά προσωπικότητα) έχει δύο σκέλη που αλληλό -ενισχύονται: A. Ότι ο νεοφιλελευθερισμός σαν μια ιδεολογία της άκρας δεξιάς, έχει εισχωρήσει πολύ βαθιά στη ζωή μας αφου ενθαρρύνεται ο ατομικισμός, η αυτοπροβολή, η ιδιοτέλεια, η παντελής έλλειψη κοινωνικής συνείδησης και ουμανισμού, η αντίληψη περι του τέλους της ιστορίας και των πολιτικών θέσεων. Παράλληλα, θεοποιείται ο προσωπικός πλουτισμός που αποκτάται κυρίως είτε με τζόγο είτε με άλλης μορφής μη παραγωγικής εργασίας. Β. Η προσπάθεια της κοινοβουλευτικής αριστεράς να προσαρμοστεί στις νέες αντιλήψεις που κυριαρχούν στην κοινωνία που κινείται όλο και δεξιότερα , συνέβαλε στην από-ιδεολογικοποίηση και συνεπώς στην απολιτικοποίηση μιας μεγάλης μερίδας των νέων μας . Η παντελής απουσία μιας αριστερής ριζοσπαστικής αντιπαράθεσης ιδεών και οράματος, της απουσίας δηλαδή μια προσπάθειας να μεταλαμπαδευτεί στις μη προνομιούχες τάξεις η ανατρεπτική λογική, δημιούργησε ένα χάσμα μεταξύ της ιστορίας της κοινοβουλευτικής αριστεράς και της σύγχρονης της πρακτικής, μιας όλο και περισσότερο διευρυνόμενης απόστασης μεταξυ διακηρύξεων στις διάφορες τελετουργίες που διοργανώνει και των επί του εδάφους πολιτικών τακτικής και διεκδικήσεων. Για παράδειγμα, δεν μπορείς να λες ότι η αριστερά έχει περγαμηνές στην ιστορία της σχετικά με την τοπική αυτοδιοίκηση (που σωστά το λες) και να επιλέγεις Προύντζο (ανεξάρτητα αν εκλέγηκε με τη συμμετοχή μιας μεγάλης μάζας δεξιών ψηφοφόρων) ή/ και να συνεργάζεσαι σε τοπικό επίπεδο με το ΔΗΚΟ , ένα κόμμα του ακραίου κέντρου που διαπνέεται ιστορικά από πολιτικές νεποτισμού , διαπλοκής, διαφθοράς και συμφεροντολογίας. Ούτε και μπορείς να πείσεις για την ειλικρίνεια σου απέναντι στη προσήλωση για μια ΔΔΟ εντάσσοντας στο ψηφοδέλτιο σου μιαν Άννα Θεολόγου που για να είμαστε ειλικρινείς ήταν συνεπέστατη στη ιστορία της ενάντια στην ΔΔΟ. Ούτε μπορείς να επικαλείσαι τον Μαρξισμό και να εξαγγέλλεις κοινωνικές συμμαχίες με το βλέμμα στραμμένο στην εξουσία μεσα σε μια καθόλα ταξική κοινωνία. Τι σημαίνει άραγε στην πραγματικότητα μια κοινωνική συμμαχία μεσα σε μια ταξική κοινωνία; 3 Η μειωμένη προσέλευση των Τ/Κ έδειξε την βαθιά απογοήτευση των απλών Τ/κ στις πολιτικές τόσο των Ε/κ κομμάτων όσο και απέναντι της ΕΕ. Μόλις το 5% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων προσήλθε στις κάλπες. Η εξουδετέρωση του Νιαζί με την συμμετοχή στο ίδιο ψηφοδέλτιο αντιομοσπονδιακής προσωπικότητας, έδωσε συνειδητά ή ασυνείδητα, την εικόνα στους Τ/κ ότι η σωστότατη θέση για επανένωση κάτω από την ΔΔΟ, θολώνει όλο και περισσότερο χάριν εκλογικών σκοπιμοτήτων. Άσε που η μεγάλη διαφορά των ψήφων (περίπου 10,000 αν δεν κάνω λάθος ) δίνει την εντύπωση (χωρίς να μπορώ να το τεκμηριώσω αυτή την στιγμή) ότι ο κομματικός μηχανισμός εργάστηκε υπέρ της Θεολόγου. Ο αγαπητός Νιαζί δεν θα έχει και άδικο αν νοιώθει ότι έπαιξε το ρόλο του κράχτη απλά και μόνο για να δείξει το κόμμα αυξημένα ποσοστά. 4 Το VOLT δεν έπεισε ότι αποτελεί μια εναλλακτική προοδευτική λύση αφού το πολιτικό του πρόγραμμα δεν διαφέρει από τα συνηθισμένα κόμματα της κεντροαριστεράς που κινούνται μέσα και μαζί με το σύστημα δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να αλλάξουμε το σύστημα χωρίς να κατεδαφίσουμε το οικοδόμημα. Αν και δεν είμαι ψηφοφόρος του, θα προτιμούσα να κέρδιζε μεγαλύτερα ποσοστά από το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ για να χάσουν εντελώς αυτά τα ακραία κόμματα τον ρυθμιστικό τους ρόλο που ιστορικά προκάλεσαν τόσο μεγάλη ζημιά στην υπόθεση της επανένωσης. 5 Το ΕΛΑΜ ηλθε για να μείνει και άρα, χρειάζονται ισχυρά κοινά μέτωπα αντιμετώπισης του ανερχόμενου νεοναζισμού στην Κύπρο . Μέτωπα ειδικού σκοπού και όχι εκλογικές συμμαχίες με ετερόκλητες δυνάμεις μόνο και μόνο για την κατάκτηση της εξουσίας. Η στροφή ‘’αριστερότερα’’ του ΕΛΑΜ από το νεοναζιστικό στρατόπεδο στο συντηρητικό, είναι απλώς προπέτασμα καπνού με την ελπίδα να προσελκύσει κι΄ άλλους πελάτες κάτι που η παιδεία και η συντηρητική μας κοινωνία διευκολύνει αφάνταστα. 6 Φάνηκε καθαρά η αναγκαιότητα δημιουργίας από νέα πρόσωπα με φρέσκες ιδέες ( χωρίς να χάνουν όμως τον προσανατολισμό τους), ενός ριζοσπαστικού αντικαπιταλιστικού κινήματος που να δημιουργεί συνεχείς ρήξεις με το κατεστημένο. Θα ήταν ένα πολύ ευκολότερο εγχείρημα αν αυτή η προσπάθεια γινόταν από το ΑΚΕΛ αφου έχει αναμεσα της και ένα αριθμό από αξιόλογα στελέχη (που απλά παραμένουν στο κόμμα διότι δεν βλέπουν σήμερα βιώσιμες εναλλακτικές) και μια οργάνωση που μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις αυτής της προσπάθειας φτάνει να ανασυγκροτηθεί εκ θεμελίων. Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει τέτοια πιθανότητα αφου ο ηγετικός μηχανισμός δεν πρόκειται ποτέ να το επιτρέψει. Οι ηγετικές κάστες που αναπαράγουν εαυτούς δημιουργούν όλες τις προϋποθέσεις και συνθήκες για συνεχείς κινήσεις κομφορμισμού με τις απαιτήσεις του συστήματος και όχι αντιπαράθεσης με αυτό. Θα ήταν ένα τεράστιο σφάλμα για την υπόθεση της αριστεράς αν κάποιες αντικαπιταλιστικές συλλογικότητες που άρχισαν να ξεμυτούν τα τελευταία χρόνια δεν τολμήσουν να δημιουργήσουν εναλλακτικές πολιτικές κινήσεις στο σύντομο μέλλον. Η αναβλητικότητα δημιουργεί μεταξυ άλλων και τις προϋποθέσεις μονιμοποίησης και κανονικοποιήσης του φαινόμενου Φειδίας. Αυτές οι διάφορες συλλογικότητες πρέπει να καταλάβουν ότι αν δεν μπουν στο νερό δεν θα μπορέσουν ποτέ να μάθουν κολύμπι. Ο αυτοπεριορισμός και η άρνηση εμπλοκής στην πολιτική αρένα νέων αντικαπιταλιστικών δυνάμεων με ένα πρόγραμμα συνεχούς ρήξης με τα κατεστημένα, το μόνο που προσφέρει είναι την διαιώνιση των αδιεξόδων των πολιτικών της δεξιάς και την εδραίωση του εθνικισμού και της ξενοφοβίας.

Του Γρηγόρη Ιωάννου  Μετά την επικράτηση της Δύσης στον Ψυχρό Πόλεμο και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο φόβος ενός 3ου παγκοσμίου πολέμου και συνεπακόλουθα ενός πυρηνικού ολέθρου σπρώχτηκε μακριά. Σε βαθμό που ξεχάσαμε αυτό που ξέραμε ως δεδομένο σε προηγούμενες δεκαετίες – ότι τα πυρηνικά που υπάρχουν, τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1970, δεν αυτά που είχαν και χρησιμοποίησαν οι ΗΠΑ το 1945 αλλά πολύ περισσότερα, πολύ ισχυρότερα, διάσπαρτα σε αρκετές χώρες και ικανά για να καταστρέψουν ολόκληρο τον πλανήτη. Το κτύπημα της Ουκρανίας στις υποδομές έγκαιρης προειδοποίησης πυρηνικής επίθεσης της Ρωσίας στα σύνορά της με το Ιράν (που δεν έχει καμία σχέση με τις μάχες στο έδαφος της Ουκρανίας και που δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς αμερικάνικη τεχνική στήριξη) και η δημόσια πλέον παραδοχή από μια ομάδα δυτικών κρατών ότι τα οπλικά τους συστήματα στην Ουκρανία «δικαιούνται» να κτυπούν στόχους εντός ρωσικού εδάφους σηματοδοτούν πλέον όχι απλώς κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά πιθανότατα και ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και η απώλεια της ευρύτερης σφαίρας επιρροής της έδωσε την εντύπωση της ενίσχυσης των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στα πλαίσια μιας ανανεωμένης παγκόσμιας ηγεμονίας που επενδύθηκε με τα ιδεολογήματα περί «μοναδικής υπερδύναμης» και θεωρητικοποιήθηκε ως «παγκοσμιοποίηση», «τέλος της ιστορίας» και τα συναφή. Αυτό όμως που φάνταζε ως μονοκρατορία των ΗΠΑ τη δεκαετία του 1990 ήταν μια εικόνα που δεν αντιστοιχούσε στην υλική πραγματικότητα. Η οικονομική ισχύς των ΗΠΑ ήταν ήδη σε διαδικασία σμίκρυνσης με σχετικούς όρους από τη δεκαετία του 1980, η πολιτική της επιρροή μικρότερη το 1995 απ’ ό,τι το 1965, ενώ ακόμα και στο προνομιακό της πεδίο, το στρατιωτικό, ο 2ος πόλεμος του Ιράκ τη δεκαετία του 2000 επιβεβαίωσε αυτά που ήταν ήδη γνωστά από τη δεκαετία του 1970 με τον πόλεμο του Βιετνάμ – ότι η αμερικάνικη πολεμική μηχανή δεν είναι ανίκητη, και ότι η στρατιωτική ισχύς από μόνη της δεν μπορεί να παραγάγει πολιτικά αποτελέσματα. Παρότι η Δύση διατηρεί το τεχνολογικό προβάδισμα παγκόσμια, η Κίνα έχει πλέον υπερκεράσει τις ΗΠΑ ως οικονομικό μέγεθος, και η συνολική ισορροπία πολιτικού μεγέθους μεταξύ Δύσης και Υπολοίπων έχει μεταβληθεί τις τελευταίες δεκαετίες σε βάρος της Δύσης. Πέραν του πεδίου της παραγωγής, αυτή η μεταβολή άρχισε ήδη να αποτυπώνεται και σε διεθνές θεσμικό επίπεδο. Η διατήρηση της κυριαρχίας του δολαρίου ως παγκόσμιου νομίσματος αποκρύβει την ένταση της μεταβολής που συντελείται, και συντηρεί το πλεονέκτημα των ΗΠΑ. Όμως στον ορίζοντα μπροστά μας, το τέλος της πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ είναι ήδη ορατό. Σε δομικό επίπεδο παραμένουν τα διογκούμενα ζητήματα του παγκόσμιου καπιταλισμού (χρέος, κοινωνικές ανισότητες, οικονομικές στρεβλώσεις και ανισορροπίες κ.λπ.) που απλώς σπρώχτηκαν παρακάτω με τη διαχείριση της χρηματο-οικονομικής κρίσης του 2008 και της πανδημίας του 2020, ενώ η παγκόσμια οικολογική κρίση έχει ήδη αρχίσει να δημιουργεί κλιματικούς πρόσφυγες. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν τουλάχιστον 3 σημεία στον πλανήτη που μπορεί με πολύ ραγδαίους ρυθμούς να μετατραπούν σε μέτωπα του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου: η Ουκρανία και κατ’ επέκταση μεγάλο μέρος της Ευρώπης, το Ιράν και κατ’ επέκταση ολόκληρη η Μέση Ανατολή, και η Ταϊβάν και κατ’ επέκταση όλη η θάλασσα της Κίνας. Η διάταξη δυνάμεων, όπως έχει διαμορφωθεί τις τελευταίες δεκαετίες, σε συνάρτηση με τις ρητορικές και τις πρακτικές που υιοθετούνται έχουν διαμορφώσει ένα πραγματικά εκρηκτικό πολιτικό μίγμα. Στη Μέση Ανατολή, η απόπειρα του Ισραήλ να εδραιωθεί ως ο ηγεμόνας της περιοχής σκοντάφτει από τη μία στο Ιράν και από την άλλη στους Παλαιστίνιους. Αντιμετωπίζοντας ένα ιστορικών διαστάσεων αδιέξοδο, και με την ακροδεξιά να έχει εδραιωθεί στην εξουσία εσωτερικά του, το Ισραήλ επιχειρεί τα τελευταία χρόνια να υπερκεράσει και τα δύο εμπόδια μαζί.  Αυτό που κάνει σήμερα στη Γάζα θα το επιχειρήσει αύριο στη Δυτική Όχθη και μεθαύριο στον Λίβανο. Δεν φαίνεται να είναι ικανό να σταματήσει μέχρι να προκαλέσει την παρέμβαση του Ιράν αναμένοντας ότι μπορεί να βγει ενισχυμένο μέσα από μια γενικευμένη ανάφλεξη της Μέσης Ανατολής. Στη θάλασσα της Κίνας, η εντεινόμενη συμμετοχή της Ταϊβάν στον εμπορικό και οικονομικό ανταγωνισμό ΗΠΑ-Κίνας τα τελευταία χρόνια και η απόπειρά της να αποσχιστεί και τυπικά από την Κίνα είναι θέμα χρόνου να προκαλέσει δυναμική κινέζικη αντίδραση. Η Κίνα, που άρχισε να προβάλλει παγκόσμια το αυξημένο της οικονομικό της βάρος, δεν θα ανεχτεί μια εχθρικά διακείμενη Ταϊβάν εξοπλισμένη με δυτικά όπλα να της περιορίζει τη γεωπολιτική επιρροή μπροστά από τις ακτές της. Αν όντως η Ταϊβάν μετατραπεί σε μια «άλλη Ουκρανία», η πορεία προς μια ανοιχτή σύγκρουση ΗΠΑ-Κίνας μπορεί να προχωρήσει με πολύ ραγδαίους ρυθμούς. Στην ανατολική Ευρώπη, με μια έννοια ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος είναι ήδη έτοιμος να ξεκινήσει, έστω και αν η σύγκρουση στην Ουκρανία διεξάγεται ακόμα διά αντιπροσώπου από την πλευρά της Δύσης. Ο οικονομικός πόλεμος Δύσης-Ρωσίας με τις κυρώσεις, τους αποκλεισμούς από ελεγχόμενους διεθνείς θεσμούς, το καθεστώς λογοκρισίας στο εσωτερικό που εντείνεται στο όνομα της καταπολέμησης της «δυτικοκινούμενης» ή «ρωσοκινούμενης» πληροφόρησης ανάλογα με την επικράτεια που βρίσκεται κανείς, η κούρσα εξοπλισμών που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη δείχνουν ότι δεν υπάρχει επιστροφή. Στην Ευρώπη, η ακροδεξιά, εδώ και δεκαετίες σε άνοδο, αναμένει τώρα να σημειώσει εκλογικά ποσοστά που έχει να πάρει από τον Μεσοπόλεμο. Η όποια επίφαση στοιχειώδους ανεξαρτησίας κατάφερε να οικοδομήσει η Ευρώπη από τις ΗΠΑ στο γύρισμα του αιώνα, κατέρρευσε στην Ουκρανία την τελευταία δεκαετία. Από το γνωστό «fuck the EU» της Βικτώριας Νούλαντ όταν επέλεγε άτομα για την «επαναστατική» ή «πραξικοπηματική» (ανάλογα με την οπτική του καθενός) κυβέρνηση στο Κίεβο το 2014, μέχρι την ανατίναξη του Νορντ Στρημ 2 με τη Γερμανία που πλήρωσε την κατασκευή του να μην αρθρώνει ούτε μια λέξη, η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται να έχει αποδεκτεί τον ρόλο που της ανατέθηκε. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το έδαφος και οι πληθυσμοί της είναι πλέον στη διάθεση των ΗΠΑ ως εργαλείο, ως πεδίο και ως πρώτη ύλη για τον πόλεμο Δύσης-Ρωσίας, καθώς η ευρωπαϊκή ηγεσία αποφάσισε ότι αυτός είναι αναπόφευκτος και προτιμότερος από ένα γεωπολιτικό συμβιβασμό.  Μια ματιά στο βασικό προεκλογικό σποτ της Ούρσουλα φον ντερ Λάιν, ίσως της πιο κυνικής επικεφαλής Ευρωπαϊκής Ένωσης που υπήρξε ποτέ, είναι αρκετή για να  διαπιστώσει κανείς ότι μπροστά μας ξεδιπλώνεται ένας μιλιταρισμός που θυμίζει τις απαρχές των

του Takis Taki Η κυπριακή κοινωνία εν συγκλονίζεται. Εσυνήθισεν τον θάνατο. Πρόκειται, άλλωστε, για ανθρώπους ξένους, φτωχούς, χωρίς χαρτιά. Έτσι τζι αλλιώς ακούει κάθε μέρα για ανθρώπους που χάννουν τη ζωήν τους στο ταξίδι για την Ευρώπη. Για τα ναυάγια στη Μεσόγειο, για τα πτώματα που ξεβράζονται στες παραλίες με τους τουρίστες. Η κοινωνία μας αναγιώθηκεν για να αντέξει τούντον θάνατο. Μέσα που την εθνικιστικήν εκπαίδευσην που διδάσκει για την ανωτερότηταν του ελληνισμού. Μέσα που την καλλιέργειαν του μίσους για το ξένο, το διαφορετικό. Μέσα που την ανοχήν της ρατσιστικής βίας στα σχολεία. Η κοινωνία επροετοιμάστηκεν για τον θάνατο. Ακούει καθημερινά, στη βουλή, στες εφημερίδες, στα γήπεδα, στες εκκλησίες, για τα «σχέδια οργανωμένης εισβολής», για τους ξένους που μας κλέφκουν τες δουλειές, για τους παράνομους, τους επικίνδυνους, τους εγκληματίες. Η κοινωνία αποκτηνώθηκεν. Παρακολουθεί την παρακμήν της δικής της ζωής, έμαθεν όμως να φταίει άλλους, φτωχούς, διωγμένους, απελπισμένους εργάτες, παρά τους κυβερνώντες, τους μεγαλο-επιχειρηματίες, τους τραπεζίτες, τους επενδυτές, που την εφέραν στη θλιβερήν κατάστασην που βρίσκεται σήμερα. Αποκτηνώθηκεν, ακόμα, γιατί παρακολουθεί καθημερινά στην τηλεόρασην τον πόλεμον, τον λιμόν, την εθνοκάθαρση στην Παλαιστίνη. Να τα προκαλούν οι συμμάχοι του κράτους της. Έναν κομμάτιν της κοινωνίας, φανερά ή κρυφά, επικροτεί τον θάνατο. Το νεοναζιστικό κόμμα γίνεται 3η δύναμη, η πολιτική σκηνή στρέφεται ούλλον τζιαι πιο (ακρο)δεξιά, οι κυβερνητικές πολιτικές γίνουνται ούλλον τζιαι πιο θανατηφόρες. Ο κοινωνικός κανιβαλισμός γίνεται πλέον ούλλον τζιαι πιο αποδεκτός, πιο φανερός, πιο ισχυρός. Ο ρατσισμός γίνεται, ξανά, κυρίαρχο δόγμα. Το οικονομικό-πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε παρακμήν τζιαι οι κυρίαρχες κοινωνικές ιδέες εν θα μπορούσαν παρά να το ακολουθούν σε τούντη σήψη. Γι’ αυτό σήμερα, παραπάνω που ποττέ, πρέπει να συνεχίζουμε τον αγώνα για να διατηρήσουμε ζωντανά τα ιδανικά της ισότητας, της αξίας της ανθρώπινης ζωής, της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών. Όσον πιο δύσκολο, τόσο πιο απαραίτητο – να μεν συνηθίσουμε τον κοινωνικό κανιβαλισμό, να παραμείνουμε άνθρωποι. Υ.Γ. Αύριο συμμετέχουμε στη συγκέντρωση μνήμης που καλεί η «έκτακτη συνέλευση ενάντια στην κρατική δολοφονία» στις 12:00 στο σημείο που δολοφονήθηκε ο 19χρονος Ανίς, απέναντι που το κεντρικό κτήριο της ΑΗΚ, δίπλα που την εκκλησίαν της Αγίας Νάπας στη Λεμεσό.

Του Ανδρέα Ριρή Ελάχιστα φαίνεται πως κατάλαβε ο Νίκος Χριστοδουλίδης μετά τα ρατσιστικά πογκρόμ σε Χλώρακα και Λεμεσό στα τέλη Αυγούστου – αρχές Σεπτέμβρη του 2023. Γιατί όσο κι αν χτυπάει με δήθεν αυστηρό ύφος το χέρι στο τραπέζι μπροστά στις κάμερες, έξι μήνες μετά τα πογκρόμ αποδεικνύει για άλλη μια φορά το ακροδεξιό του προφίλ και το ακροατήριο στο οποίο επιθυμεί να στηρίζεται. Την Παρασκευή 5 Απρίλη, πριν την αναχώρησή του για την Αθήνα όπου θα συναντούσε τον Έλληνα Πρωθυπουργό και την Πρόεδρο της Κομισιόν, ο Χριστοδουλίδης προανέγγελλε μέτρα «τα οποία ενδεχομένως να μην είναι αρεστά τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό». Σαν καραβανάς παλαιάς κοπής σε απομακρυσμένη στρατιωτική μονάδα, ο Πρόεδρος της λειψής και πολλαπλώς τραυματισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας απειλούσε εμμέσως πλην σαφώς για αυστηρότερα μέτρα κατά προσφύγων, μεταναστριών και αιτητ(ρι)ών ασύλου. Δεν ξέρουμε αν όσα ακολούθησαν σε Χλώρακα τη Δευτέρα 8 Απρίλη και Λεμεσό την Τετάρτη 10 Απρίλη, αποτελούσαν μέρος αυτών ακριβώς των μέτρων που «ενδεχομένως δεν θα ήταν αρεστά». Κρατάμε όμως τη σημειολογία: το κράτος ακολουθεί κατά πόδας τους φασίστες. Πογκρόμ σε Χλώρακα και Λεμεσό πριν έξι μήνες; Έρευνες της Αστυνομίας σε Χλώρακα και Λεμεσό σήμερα. Και αν η έρευνα στη Χλώρακα δεν βρήκε κανέναν/καμίαν που να διαμένει παράνομα στην ΚΔ και έληξε αναίμακτα, δυστυχώς η αστυνομική επιχείρηση στη Λεμεσό είχε τραγική κατάληξη. Ένας 19χρονος μετανάστης από το Μπαγκλαντές, ο οποίος διέμενε σε άθλιες συνθήκες μαζί με άλλους 10 συμπατριώτες του σε διαμέρισμα οικοδομής την οποία ο δήμος Λεμεσού χαρακτηρίζει «επικίνδυνη», πέθανε στην προσπάθειά του να διαφύγει αστυνομικό έλεγχο στις 06:20 το πρωί της 10ης Απρίλη. Ένας ακόμα 22χρονος χαροπαλεύει στο γενικό νοσοκομείο Λεμεσού, ενώ οι άλλοι εννέα συγκάτοικοι κι ένας συμπατριώτης τους τέθηκαν υπό κράτηση για παράνομη διαμονή στην ΚΔ, παρόλο που είναι και οι μόνοι μάρτυρες (πέραν των αστυνομικών) για όσα συνέβησαν στο διαμέρισμα μετά την επιδρομή της αστυνομίας. Την Τετάρτη το afoa.cy έγραφε ότι η κρατική δολοφονία του Anis (αυτό ήταν το όνομα του θύματος) μπορεί να μην έχει θύτη, αλλά έχει πολλούς πολιτικούς και ηθικούς αυτουργούς. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης των «ενδεχομένως μη αρεστών μέτρων» είναι πρώτος στη λίστα. ΥΓ: Η Λεμεσός μπορεί για κάποιους λίγους να είναι «υπόδειγμα ανάπτυξης», για πολλούς/ές άλλους/ες όμως εξελίσσεται σε μια πόλη αβίωτη. Κρατάμε επίσης αυτό: πριν μερικές βδομάδες 31χρονη από την Ουκρανία κατήγγειλε ότι έπεσε θύμα ληστείας, για να ανακαλύψουμε στην πορεία ότι ήταν βαποράκι μαύρου χρήματος. Όταν έγινε γνωστό το εύρος των δραστηριοτήτων της, η αστυνομία μας είπε ότι είχε γνώση και παρακολουθούσε τις κινήσεις της. Ο θεσμικός ρατσισμός του κράτους, όπως εκφράζεται με τα δύο μέτρα και δύο σταθμά της αστυνομίας, ουδέποτε ήταν πιο φανερός.