afoa.cy

Afoa Cyprus

Η λερωμένη, δεξιά πολυκατοικία

Άρθρα /

✍🏾 Ανδρέας Ριρής Όσα εκτυλίσσονται μπροστά στις οθόνες μας με το καλημέρα του 2026 προκαλούν αισθήματα οργής, αηδίας και απελπισίας. Πρώτα, το βίντεο στο οποίο οι στενοί συνεργάτες του Νίκου Χριστοδουλίδη εμφανίζονται πρόθυμοι να λάβουν εισφορές σε μετρητά ώστε να παρακάμψουν το ταβάνι του €1 εκατομμυρίου για τα έξοδα της προεκλογικής εκστρατείας του προέδρου. Στο οποίο βίντεο, η απάντηση της κυβέρνησης ήταν ότι πρόκειται για υβριδικό πόλεμο από τρίτη χώρα (βλέπε Ρωσία), χωρίς όμως να διαψεύδονται ή να σχολιάζονται οι ισχυρισμοί του πρώην υπουργού Ενέργειας, Γιώργου Λακκοτρύπη, ή του τέως διευθυντή του γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας, Πάμπου Χαραλάμπους. Αντιθέτως, ο κ. Λακκοτρύπης βρίσκεται σήμερα υπό διερεύνηση για φοροδιαφυγή, ενώ ο κ. Χαραλάμπους αναγκάστηκε να υποβάλει την παραίτησή του. Μετά, είχαμε το πιστολίδι στη Λάρνακα για το οποίο έγιναν πάνω από 15 συλλήψεις, ανάμεσα στις οποίες «γνωστού επιχειρηματία» της πόλης. Τόσο «γνωστός» είναι αυτός ο επιχειρηματίας, ώστε να έχει προσβάσεις στο προεδρικό, τον Δημοκρατικό Συναγερμό (ΔΗΣΥ) και -οποία έκπληξις- στο Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (ΕΛΑΜ). Το οποίο ΕΛΑΜ, αφού τις πρώτες μέρες μετά το πιστολίδι βγήκε να πει τα γνωστά φαιδρά για την εγκληματικότητα από τις μεταναστευτικές κοινότητες, μόλις συνελήφθη ο «γνωστός επιχειρηματίας» το γύρισε στις γαργάρες. Σε ό,τι αφορά τα υπόλοιπα γαλάζια στρατόπεδα, θα ανέμενε κανείς, μετά από αυτά τα δύο συμβάντα τα οποία αφήνουν τεράστιες σκιές πάνω στην κυβέρνηση και την ευρύτερη δεξιά, να υπάρξει μια στοιχειώδης περισυλλογή και αυτοσυγκράτηση. Αντί αυτού, τόσο ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης απαντώντας στην κριτική για το βίντεο, όσο και η Πρόεδρος της Βουλής και του ΔΗΣΥ Αννίτα Δημητρίου, μετά τη δράση του οργανωμένου εγκλήματος στη Λάρνακα, βγήκαν να κουνήσουν το δάχτυλο, σε διαφορετικούς μεν τόνους, αλλά επί της ουσίας με το ίδιο μήνυμα. Ο μεν Χριστοδουλίδης απειλώντας τα κόμματα ότι αν συνεχίσουν να επικρίνουν την κυβέρνηση θα επιτρέψουν στον λαϊκισμό να κερδίσει έδαφος στις βουλευτικές εκλογές. Ωσάν και ο ίδιος να μην έχει καμιά ευθύνη για την άνοδο του λαϊκισμού, όταν παίζει το παιγνίδι της ακροδεξιάς στο μεταναστευτικό ή μιλά χωρίς να λέει τίποτα στο Κυπριακό, διαιωνίζοντας τη διχοτόμηση. Η δε Δημητρίου προειδοποιώντας τους ψηφοφόρους ότι, αν δεν βγάλουν πρώτο κόμμα τον ΔΗΣΥ, περίπου θα ανοίξουν οι πύλες της κολάσεως. Λες και στα τόσα χρόνια που ο ΔΗΣΥ είναι πρώτο κόμμα και κατέχει ή συμμετέχει (σ)την εξουσία, όλα δουλεύουν ρολόι. Οφείλουμε πάντως να αναγνωρίσουμε στη δεξιά το ένστικτο της επιβίωσης. Τι κι αν δηλώνει ο ΔΗΣΥ αντιπολίτευση, τι κι αν βρίσκεται το ΔΗΚΟ στη συγκυβέρνηση, το φλερτ για συνεργασία δεν λέει να σταματήσει. Πρώτα ο Χάρης Γεωργιάδης με τον Χρύση Παντελίδη (ειρήσθω εν παρόδω, οι αγαπημένοι βουλευτές του ισραηλινού λόμπι), τώρα και η Αννίτα ζητούν συνεργασία βασισμένη σε «κοινές θέσεις στην εξωτερική πολιτική και την οικονομία» (αμφότερες αρμοδιότητες της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά ας το προσπεράσουμε αυτό). Μέσα σε όλα αυτά, αποκορύφωμα της φαρσοκωμωδίας που λέγεται «μεγάλη δεξιά πολυκατοικία», αποτέλεσε η κοκορομαχία ΔΗΣΥ – ΕΛΑΜ για το μνημόσυνο του ολετήρα της Κύπρου Γεώργιου Γρίβα. Και να λέει η δήθεν μετριοπαθής Αννίτα ότι «ο ΔΗΣΥ πήγαινε στα μνημόσυνα του Γρίβα πριν καν υπάρξει το ΕΛΑΜ». Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν… Αλλά για χάρη της ιστορικής μνήμης, να πούμε ότι μια χαρά πήγαιναν στα μνημόσυνα του Γρίβα οι ελαμίτες ως συναγερμικοί πριν ιδρυθεί το παράρτημα της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή στην Κύπρο. Κι επειδή δεν είμαστε χρυσόψαρα, να υπενθυμίσουμε στην κ. Δημητρίου ότι ουδένα πρόβλημα είχε να αναλάβει την προεδρία της βουλής με τις ψήφους των τεσσάρων ελαμιτών βουλευτών το 2021. Ούτε, όπως φαίνεται, να συναγελάζεται με τον ίδιο «γνωστό επιχειρηματία» που προωθεί το ΕΛΑΜ στο «περιβόλι» του.

Η λερωμένη, δεξιά πολυκατοικία Read More »

Λάρνακα: Καταρρέει το αφήγημα για «συμμορίες μεταναστών»

Άφοα, Μεταναστευτικό - Προσφυγικό /

Οι σκηνές που εκτιλύχθηκαν το Σάββατο 17 Γενάρη στο κέντρο της Λάρνακας προφανώς  καταδεικνύουν το πόσο ανεξέλεγκτα δρα το οργανωμένο έγκλημα στην Κύπρο. Και παρόλο που οι πρώτες πληροφορίες στα MME έκαναν λόγο για πόλεμο συμμοριών μεταναστών, φαίνεται εν τέλει πως πίσω από αυτό τον πόλεμο βρίσκονται «κυπριακά χέρια». Οι συλλήψεις στις οποίες προχώρησε η αστυνομία στις 22 Γενάρη, καταρρίπτουν το αφήγημα περί εγκληματικότητας αποκλειστικά ανάμεσα στις μεταναστευτικές κοινότητες. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ο λόγος πίσω από το πιστολίδι του Σαββάτου ήταν η άρνηση καταστηματαρχών να πληρώσουν «προστασία» σε γνωστό Ελληνοκύπριο μαφιόζο -«επιχειρηματία». Παρά το γεγονός ότι όλα δείχνουν πως οι συλληφθέντες μετανάστες ήταν απλά μέρος ενός  μεγαλύτερου πολέμου, ήδη η πρώτη αντίδραση της πολιτείας στρέφεται εναντίον τους, καθώς οι αρχές φαίνεται να εξετάζουν την ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας που φαίνεται να απολαμβάνουν ορισμένοι από αυτούς. Εύλογα, προκύπτει το ερώτημα γιατί δεν εξετάζεται το ενδεχόμενο προστασίας των συλληφθέντων, ώστε να καταθέσουν όσα γνωρίζουν για τα κυκλώματα της μαφίας της Λάρνακας στα δικαστήρια, μια πάγια πρακτική της αστυνομίας, όταν έχει να κάνει με Κύπριους υπόπτους. Την ίδια ώρα, αναδεικνύεται ξανά η εγκληματικότητα της μεταναστευτικής πολιτικής του κράτους. Γιατί όταν ένα άτομο που αιτείται άσυλο υποχρεώνεται να μείνει εκτός της αγοράς εργασίας για 9 μήνες, και όταν μετά από αυτή την περίοδο τα μόνα επαγγέλματα που δικαιούται να εξασκήσει αποφέρουν πενιχρά εισοδήματα, αυτόματα γίνεται ευάλωτο στην επιρροή των μαφιόζων, Κ̌ύπριων ή μη. Όπως και ο δολοφονηθείς «γνωστός επιχειρηματίας» Σταύρος Δημοσθένους στη Λεμεσό, φαίνεται πως οι συλληφθέντες στη Λάρνακα, είχαν προσβάσεις στην εξουσία, πολιτειακή, πολιτική και εκκλησιαστική. Το γεγονός ότι οι «γνωστοί επιχειρηματίες» που συνελήφθησαν είχαν την άνεση να φωτογραφίζονται με τον πρώην πρόεδρο της Δημοκρατίας, Νίκο Αναστασιάδη, τον διάδοχό του, Νίκο Χριστοδουλίδη, την πρόεδρο της Βουλής και του Δημοκρατικού Συναγερμού, Αννίτα Δημητρίου, και μέλη της ορθόδοξης ιεραρχίας, είναι ενδεικτικό της έκτασης της διαπλοκής. Πέραν τούτου, άτομα που γνωρίζουν πράγματα και καταστάσεις στη Λάρνακα, αναφέρουν ότι ένας εκ των συλληφθέντων επιχειρηματιών έχει στενότατες σχέσεις με συγκεκριμένο ακροδεξιό κόμμα, το οποίο φέρεται να χρηματοδοτεί. Δεν είναι τυχαίο, που στις δημόσιες τοποθετήσεις του το συγκεκριμένο κόμμα κρατά χαμηλούς -για τα δεδομένα του- τόνους.

Λάρνακα: Καταρρέει το αφήγημα για «συμμορίες μεταναστών» Read More »

Η Ροζάβα υπό πίεση: γεωπολιτικά συμφέροντα και η μάχη για τους πόρους

Άρθρα /

Σύντροφος Χ Από τις συγκρούσεις που ξέσπασαν στο ανατολικό Χαλέπι στις 6 Ιανουαρίου μεταξύ συριακών δυνάμεων και των κουρδικών πολιτοφυλακών, η Ροζάβα φαίνεται να χάνει σταθερά έδαφος. Η εκκένωση περιοχών και η παράδοση μελών της Κουρδικής Φρουράς συνδέονται άμεσα με την ταχύτατη προέλαση του συριακού στρατού στη βορειοανατολική Συρία, ο οποίος πλέον δείχνει αποφασιστικότητα και στρατηγική ορμή, μετά από συνεχόμενες νίκες στα μέτωπα. Στο βορειοανατολικό μέτωπο, μέσα σε λίγες ημέρες, κρίσιμες πόλεις όπως η Ράκκα και η Ντέιρ εζ-Ζορ πέρασαν υπό έλεγχο του συριακού κράτους. Η προέλαση των μηχανοκίνητων δυνάμεων επικεντρώνεται σε περιοχές πλούσιες σε πετρέλαιο, αποκαλύπτοντας πως η στρατηγική σημασία της Ροζάβα δεν περιορίζεται στη γεωγραφική της θέση, αλλά στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της. Η κουρδική ηγεσία είχε στο παρελθόν ευκαιρίες να συνεννοηθεί με τη συριακή κυβέρνηση, ιδιαίτερα όταν η Δαμασκός τους στήριξε κατά την τουρκική στρατιωτική επέμβαση «Ανοιξιάτικη Ειρήνη» το 2019. Παρά ταύτα, επέλεξαν να απορρίψουν τις προτάσεις συμφιλίωσης, βασιζόμενοι στην πίστη ότι η στρατιωτική παρουσία και η υποστήριξη των ΗΠΑ θα διασφαλίσουν την αυτονομία τους και τη συνέχιση των κομμούνων. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική: οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους λειτουργούν βάσει στρατηγικών συμφερόντων και γεωπολιτικών υπολογισμών, όχι πιστών συμμάχων. Η Ροζάβα ήταν χρήσιμη για την Ουάσιγκτον όσο το καθεστώς Άσαντ περιοριζόταν και ο Μπααθισμός κυριαρχούσε στη Συρία, καθώς λειτουργούσε ως εργαλείο για την αμφισβήτηση της κυριαρχίας της χώρας, τον έλεγχο των φυσικών πόρων και την προσπάθεια διαμελισμού της σε ζώνες επιρροής. Με την πτώση του Άσαντ και την άνοδο φιλονατοϊκών δυνάμεων υπό τον Αχμέντ Αλ-Σαράα, η στρατηγική αξία της Ροζάβα μειώνεται. Η επιλογή της κουρδικής ηγεσίας να στηρίζεται αποκλειστικά στις αμερικανικές εγγυήσεις την έχει αφήσει ευάλωτη, οδηγώντας σε μια στρατηγική ήττα. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα την πλήρη κατάρρευση της αυτονομίας: όπως έδειξαν προηγούμενες περιπτώσεις των Δρούζων και των Αλαουιτών, ακόμη και μετά από επιθέσεις τζιχαντιστών, η αντίσταση μπορεί να πάρει τη μορφή χαμηλής έντασης αντάρτικου και περιορισμένων ένοπλων συγκρούσεων. Σε διεθνές επίπεδο, οι ΗΠΑ επιδιώκουν να διατηρήσουν ισορροπίες με την Τουρκία, η οποία θεωρεί το κουρδικό ζήτημα «κόκκινη γραμμή». Σημαντικό ρόλο στη διαχείριση των εξελίξεων διαδραματίζει και ο Οτσαλάν, ο οποίος υπογράμμισε ότι «κάποιοι προσπαθούν να σαμποτάρουν τη διαδικασία ειρήνευσης». Η Ροζάβα, έτσι, βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι: η αυτονομία της απειλείται από τα γεωπολιτικά παιχνίδια των μεγάλων δυνάμεων και την εκμετάλλευση των φυσικών της πόρων. Το μέλλον της θα καθοριστεί όχι μόνο από τις τοπικές στρατιωτικές εξελίξεις, αλλά και από τις διεθνείς συμμαχίες και τα συμφέροντα που διαμορφώνουν την περιοχή, καθιστώντας σαφές ότι η πολιτική και η στρατηγική ανεξαρτησία είναι δύσκολο να διατηρηθεί σε συνθήκες ιμπεριαλιστικής πίεσης.

Η Ροζάβα υπό πίεση: γεωπολιτικά συμφέροντα και η μάχη για τους πόρους Read More »

Αλληλεγγύη στον λαό του Ιράν – Ενάντια σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις

Άφοα /

Ανακοίνωση κοινότητας αγώνα, 18.01.2026 Παρακολουθούμε τη μεγαλύτερη ίσως εξέγερση στο Ιράν από την ισλαμική επανάσταση του 1979. Η τεράστια αύξηση στον πληθωρισμό οδήγησε αρχικά μικροκαταστηματάρχες στο μεγάλο Μπαζάρ της Τεχεράνης να κλείσουν τα καταστήματά τους και να καλούν τον κόσμο σε διαμαρτυρία. Οι διαδηλώσεις εξαπλώθηκαν σε πλατιά κομμάτια του πληθυσμού ενός καταπιεστικού καθεστώτος, ο οποίος έχει να αντιμετωπίσει, μεταξύ άλλων, φτώχεια, καταστολή, λειψυδρία, θανατηφόρα ρύπανση του αέρα και ενεργειακή κρίση. Οι διαδηλώσεις έχουν εξαπλωθεί από την Τεχεράνη σε ολόκληρη τη χώρα και αποτελούν ένα ψηφιδωτό διαφορετικών ταξικών, κοινωνικών και εθνοτικών ομάδων: Από εργάτες που αγωνίζονται για μείωση των τιμών μέχρι άτομα της μεσαίας τάξης που έχουν χτυπηθεί από τον πληθωρισμό, από φεμινίστριες που ζυμώθηκαν στην εξέγερση του κινήματος «Γυναίκες, Ζωή, Ελευθερία» το 2022, μέχρι εθνοτικές ομάδες όπως οι Κούρδοι και οι Μπαλούχοι, από σοσιαλιστές μέχρι φιλοδυτικούς μοναρχικούς. Αναμφίβολα, παρά τις αντιθέσεις που ενυπάρχουν μέσα της και παρά την -και επί του εδάφους- στήριξη από Αμερικανούς και Ισραηλινούς, η εξέγερση με τους πολλούς νεκρούς και την άγρια καταστολή, χρειάζεται τη στήριξη και την αλληλεγγύη ενός διεθνούς κινήματος των από κάτω, που οφείλει να στέκεται αποφασιστικά στην πλευρά των καταπιεσμένων και της εργατικής τάξης ανά το παγκόσμιο. Την ίδια ώρα, καταδικάζουμε απερίφραστα οποιαδήποτε ιμπεριαλιστική εμπλοκή των ΗΠΑ και του Ισραήλ στα εσωτερικά του Ιράν. Οι αυτόκλητοι σωτήρες του λαού του Ιράν, μαζί με τους ντόπιους εθνικιστές συνεργάτες τους, που ξαφνικά απέκτησαν ευαισθησίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, έχουν το θράσος να μας κουνούν το δάκτυλο. Αυτοί που διαπράττουν γενοκτονία δολοφονώντας δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, μεταξύ των οποίων δεκάδες χιλιάδες παιδιά, στην Παλαιστίνη. Αυτοί που ανατρέπουν κυβερνήσεις, βομβαρδίζουν και εισβάλλουν κατά το δοκούν ανά το παγκόσμιο, με μια ατελείωτη λίστα στήριξης σε φασιστικά κράτη κατά τον 20ο και 21ο αιώνα. Αυτοί που φυλακίζουν, διασύρουν, δολοφονούν οποιοδήποτε άτομο εναντιώνεται στις ολοκληρωτικές πολιτικές τους στις ίδιες τους τις χώρες. Είναι ενδεικτικό της υποκρισίας ότι οι περισσότερες αναλύσεις για το Ιράν που προέρχονται από τη Δύση μιλούν αόριστα για “ελευθερίες” και “δικαιώματα”, αποκρύβοντας τόσο τις υλικές συνθήκες που παρακινούν την οργή του κόσμου όσο και, φυσικά, το γεγονός ότι ανάλογοι δικαιωματιστικοί προβληματισμοί δεν εκφέρονται για χώρες φίλιες προς τις ΗΠΑ, όπως η Σαουδική Αραβία. Προσπαθούν να δημιουργήσουν, επομένως, κοινωνική συναίνεση για μια επικείμενη επίθεση. Η ειρωνεία δεν σταματά, όμως, εδώ. Τα καθεστώτα των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι και άμεσα υπεύθυνα για τη σημερινή μιζέρια του λαού του Ιράν. Είναι οι ίδιοι οι Αμερικανοί που οργάνωσαν, μαζί με τους Βρετανούς, πραξικόπημα ενάντια στο κοσμικό καθεστώς του Μοσαντέκ το 1953, ο οποίος είχε κρατικοποιήσει τα πετρέλαια εις βάρος της βρετανικής εταιρείας πετρελαίων, την οποία σήμερα γνωρίζουμε ως BP, εγκαθιστώντας το μοναρχικό καθεστώς του Σάχη. Είναι οι ίδιοι που έχουν επιβάλει τις σκληρότερες ίσως κυρώσεις που έχουν επιβληθεί ποτέ σε κάποιο κράτος, εδώ και τέσσερις δεκαετίες, και έχουν έμμεσα κοστίσει τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων, ενώ συμβάλλουν σε τεράστιο βαθμό και στη σημερινή κρίση, την οποία πληρώνει βεβαίως πρωτίστως η εργατική τάξη του Ιράν. Παράλληλα, να μην ξεχνάμε ότι η σημερινή κρίση απορρέει και από τον Πόλεμο των 12 Ημερών μεταξύ Ιράν – Ισραήλ, όταν το Ισραήλ βομβάρδισε στρατιωτικές και πυρηνικές εγκαταστάσεις της χώρας σε μια αιφνιδιαστική επίθεση, με αποτέλεσμα μια σειρά από οικονομικές και πολιτικές συνέπειες στο καθεστώς του Χαμεϊνί. Σήμερα, ο κίνδυνος μιας νέας ιμπεριαλιστικής επέμβασης αιωρείται πάνω από το Ιράν. Το Ισραήλ αποσκοπεί στη διάλυση του κράτους του Ιράν, διεκδικώντας την απόλυτη υπεροχή του στην περιοχή αλλά και τη διατήρηση του μονοπωλίου του στα πυρηνικά όπλα στη Μέση Ανατολή. Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να πάρουν τον έλεγχο του ορυκτού πλούτου του Ιράν, αλλά στοχεύουν και σε γεωστρατηγικά οφέλη, καθώς το Ιράν βρίσκεται σε συμμαχία με τους ‘μεγάλους’ αντιπάλους των ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα. Έτσι, προσπαθούν να διεισδύσουν στις διαδηλώσεις μέσω πρακτόρων, να δημιουργήσουν ένα αφήγημα περί ευαισθησίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, με σκοπό να νομιμοποιήσουν κάποια επέμβασή τους που θα τους φέρει τα αποτελέσματα που ονειρεύονται. Το σενάριο το ξέρουμε βέβαια πολύ καλά: Ιράκ, Λιβύη, Βενεζουέλα, για να αναφέρουμε μερικά μόνο πρόσφατα παραδείγματα. Ξέρουμε, επομένως, ότι μια πιθανή πτώση του καθεστώτος του Χαμεϊνί δεν σημαίνει αυτόματα και κατ΄ ανάγκη ένα καλύτερο αύριο για το Ιράν, αντιθέτως μπορεί να δημιουργήσει τις συνθήκες για μια μεγαλύτερη υποδούλωση εσωτερικά και εξωτερικά. Εμείς, ως κοινότητα αγώνα στην Κύπρο, αναγνωρίζουμε ότι δρούμε και οργανωνόμαστε σε μια χώρα που η ίδια αποτελεί οικόπεδο των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της υπόλοιπης δυτικής συμμαχίας που επιδιώκει την αποδυνάμωση του Ιράν με κάθε μέσο, ακόμα και αν αυτό προϋποθέτει την εγκαθίδρυση μιας σκληρής μοναρχίας ή έναν εμφύλιο πόλεμο. Επομένως, αντιλαμβανόμαστε ότι η δική μας θέση και αλληλεγγύη προς τον λαό του Ιράν περνά και μέσα από τον αγώνα για την αποδυνάμωση της πολεμικής μηχανής που κινείται εναντίον του. Ως διεθνιστές και διεθνίστριες, απαιτούμε το τέλος των κυρώσεων που εδώ και δεκαετίες έχουν φτωχοποιήσει τη μεγάλη πλειοψηφία του ιρανικού πληθυσμού. Την ίδια ώρα απαιτούμε από το κυπριακό κράτος, που κατά τα άλλα δεν χάνει ευκαιρία να εκφράσει στήριξη σε οτιδήποτε μπορεί να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ, να σταματήσει αμέσως τις απελάσεις Ιρανών πολιτών οι οποίοι βρίσκονται στην Κύπρο. Την ώρα που αναγνωρίζουμε ότι ο κίνδυνος της εξωτερικής απειλής είναι πέρα για πέρα πραγματικός, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η καταπίεση, η εκμετάλλευση και η οργή του ιρανικού λαού, όπως και η καταστολή που δέχεται, είναι εξίσου πραγματικές. Δηλώνουμε απερίφραστα την εναντίωσή μας σε οποιαδήποτε στρατιωτική ή ιμπεριαλιστική επέμβαση των νεοφασιστικών καθεστώτων των ΗΠΑ και Ισραήλ ενάντια στο Ιράν. Τέτοιες επεμβάσεις δεν θα μπορούσαν, άλλωστε, παρά να αποδυναμώσουν τον αγώνα των από κάτω. Είμαστε διεθνιστές, που σημαίνει ότι στηρίζουμε το δικαίωμα των λαών για αυτοδιάθεση: ενάντια σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, αλλά και ενάντια σε εσωτερικούς δυνάστες και καταπιεστές. Στις σημερινές συνθήκες καταπίεσης, εκμετάλλευσης, φτώχειας, και (απειλής) πολέμων, είναι καθήκον μας να στεκόμαστε ώμο με ώμο ενάντια σε κάθε είδος φασισμού και να γίνουμε κομμάτι ενός πραγματικά διεθνιστικού πόλου που θα βάλει σαν πρόταγμα την αλληλεγγύη, αλλά και την αναζήτηση των κοινών προβλημάτων και των κοινών αγώνων μεταξύ των λαών της γειτονιάς μας και ολόκληρου του πλανήτη.

Αλληλεγγύη στον λαό του Ιράν – Ενάντια σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις Read More »

Βασικός οδηγός για να αποφύγετε την υπερβολική κατανάλωση πολιτικών ανοησιών

Άρθρα /

του Γρηγόρη Ιωάννου Ορισμένες ανοησίες είναι αναπόφευκτες, καθώς η πόλωση είναι αναπόδραστη και ενισχύεται από τους αλγόριθμους των κοινωνικών μέσων, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πάρα πολλά σχόλια που μοιάζουν με κόντρες μεταξύ οπαδών ποδοσφαίρου, όπου η οπαδική στάση υπερισχύει της ειλικρίνειας δεδομένων και της αναλυτικής ισορροπίας. Ωστόσο, η υπερβολική κατανάλωση ανοησιών δεν είναι υγιής. Μην χάνετε χρόνο με άρθρα που: – υποστηρίζουν ότι όλα οφείλονται στον ιμπεριαλισμό και τη γεωπολιτική, – αρνούνται ότι ο ιμπεριαλισμός και η γεωπολιτική έχουν διαμορφωτική επίδραση, – θέτουν ως κύριο πλαίσιο της διεθνούς ανάλυσης το σχήμα «δυτική φιλελεύθερη δημοκρατία έναντι των αυταρχικών δυνάμεων», – κάνουν υπερβολική χρήση και φουσκώνουν την κατηγορία του «φασισμού» και την αποδίδουν σε οτιδήποτε θέλουν να επιτεθούν, π.χ. συντηρητικός φασισμός, λαϊκιστικός φασισμός, αριστερός φασισμός, αριστερό-λαϊκιστικός φασισμός, ισλαμικός φασισμός και ούτω καθεξής, – μιλούν για εμφύλιες συγκρούσεις με απλοϊκούς όρους όπως «ελευθερία έναντι καταπίεσης», «καθεστώς ενάντια στον ίδιο το λαό του». Αν αποφύγετε τα παραπάνω, έχετε ήδη απαλλαγεί από πολλά σκουπίδια. Στη συνέχεια έρχονται οι εκτροπές, οι ψευδείς αναλογίες, ο συναισθηματικός εκβιασμός, το whataboutism και οι αυτοματισμοί. Αυτά απαιτούν κάποια εμπειρία για να τα χειριστεί κανείς πλήρως. Αλλά δεν είναι δύσκολο, αν κάποιος δεν είναι πολύ τεμπέλης για να διαβάσει σοβαρές αναλύσεις και να τις σκεφτεί, έχει κάποια βασική κατανόηση της πολιτικής και έχει ιστορική μνήμη. Για παράδειγμα, όταν ένας εκλεγμένος πρόεδρος απαγάγεται με στρατιωτική εισβολή, είναι αποπροσανατολισμός να μιλάμε για την πολιτική αυτού του προέδρου αντί να μιλάμε για την πράξη της απαγωγής του. Είναι συναισθηματικός εκβιασμός όταν χρησιμοποιείται το Ολοκαύτωμα για να σωπάσουν όσοι λένε ότι ο αντισημιτισμός δεν μπορεί να δικαιολογήσει την αντίθεση στα εγκλήματα του Ισραήλ. Είναι αυτοματισμός να απορροφά κανείς τις αφηγήσεις των μέσων ενημέρωσης και τις πληροφορίες των κοινωνικών μέσων χωρίς να ελέγχει τις πηγές. Τέλος, έρχεται η κοντή μνήμη, η υποκρισία και η πολιτική ανεντιμότητα. Αυτό συμβαίνει όταν η πρόσφατη ιστορία διαγράφεται, τα συγκριτικά πλαίσια καταστέλλονται και οι οντολογικές θέσεις κρύβονται. Δυτικοί φιλελεύθεροι που δίνουν μαθήματα για το διεθνές δίκαιο, εθνικιστές που κηρύττουν τον διεθνισμό στους άλλους, στρατοπεδιστές που αντιτίθενται στον στρατοπεδισμό (των άλλων), δεξιοί που λένε στην αριστερά τι πρέπει να κάνει και ούτω καθεξής. Χρειάζεται κάποια προσπάθεια, αλλά αν την καταβάλλετε, μπορείτε να το καταλάβετε. Καταναλώστε λιγότερες ανοησίες. Είναι εφικτό και υγιές. Απλά κάντε το.

Βασικός οδηγός για να αποφύγετε την υπερβολική κατανάλωση πολιτικών ανοησιών Read More »

Channel 4: εκμετάλλευση και σεξουαλική κακοποίηση νεαρών γυναικών που έρχονται για δουλειά στην Αγία Νάπα

Άφοα /

Την ώρα που οι τουριστικοί βιομήχανοι της Κύπρου πανηγυρίζουν για τα υπερκέρδη τους και το νέο ρεκόρ προσέλευσης τουριστών στην Κύπρο, ένα ντοκιμαντέρ του βρετανικού δικτύου Channel 4 φέρνει στο φως σοβαρές καταγγελίες για τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν νεαρές γυναίκες που ταξιδεύουν στην Αγία Νάπα για εποχική εργασία μέσω πακέτων «working holidays».  Η δημοσιογράφος, με χρήση κρυφών καμερών, κατέγραψε εκτεταμένη σεξουαλική παρενόχληση, προσφορές ανταλλαγής σεξουαλικών χάρων για εργασία, παράνομες απασχολήσεις με χαμηλές αμοιβές, κακές συνθήκες διαμονής και απειλές από εργοδότες και αντιπροσώπους. Το ρεπορτάζ δείχνει εργαζόμενες να εκτίθενται σε προσβλητικές συμπεριφορές και να στερούνται στοιχειωδών δικαιωμάτων, ενώ καταγράφονται και περιστατικά όπου οι εκπρόσωποι των εταιρειών απειλούν με αποβολή όποιον διαμαρτύρεται.  Τα ευρήματα του ντοκιμαντέρ ρίχνουν φως στις σκληρές εργασιακές συνθήκες που επικρατούν στον τουριστικό τομέα, με εργαζόμενους να εργάζονται πέραν των ορίων, με ελάχιστη προστασία, χαμηλές αμοιβές και ανεπαρκή στέγαση — ζητήματα που υπερβαίνουν την Αγία Νάπα και αντανακλούν την ακραία εκμετάλλευση στην τουριστική βιομηχανία.Τα στοιχεία που παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ έρχονται να προστεθούν σε μια μακρά λίστα με υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης στην Αγία Νάπα, που έχουν απασχολήσει στο παρελθόν την κοινή γνώμη στην Κύπρο, όπως η υπόθεση ομαδικού βιασμού από παρέα Ισραηλινών εναντίον Βρετανίδας το 2019. Η εικόνα που προβάλλεται στο ντοκιμαντέρ -με εργοδότες και υπεύθυνους να ασκούν σεξουαλική πίεση σε νεαρές γυναίκες για επαγγελματικά οφέλη- καταδεικνύει σε πόσο ευάλωτη θέση βρίσκονται οι ξένες νεαρές εργαζόμενες στα τουριστικά θέρετρα της Κύπρου.Παράλληλα, η δημοσιοποίηση αυτών των καταγγελιών εγείρει το ζήτημα της εμμονής πολλών φορέων να προστατεύουν την εικόνα της Αγίας Νάπας ως δήθεν τουριστικού παραδείσου, και να επιτίθενται μάλιστα σε όσους τολμούν να αποκαλύψουν την αλήθεια. 

Channel 4: εκμετάλλευση και σεξουαλική κακοποίηση νεαρών γυναικών που έρχονται για δουλειά στην Αγία Νάπα Read More »

Αναπάντητα ερωτήματα για το βίντεο της διαφθοράς

Άφοα /

Μετά τη δημοσίευση του βίντεο από την @EmilyTanalyst στο Twitter στις 8 Γενάρη, το κυβερνητικό στρατόπεδο και οι σύμμαχοι του επικεντρώνουν την άμυνά τους γύρω από το επιχείρημα ότι το βίντεο αποτελεί μέρος μιας υβριδικής επίθεσης εναντίον της Κύπρου, είτε από τη Ρωσία είτε από την Τουρκία. Ένα δεύτερο επιχείρημα που χρησιμοποιούν είναι ότι το βίντεο είναι αρκετά μονταρισμένο και άρα παραποιεί την πραγματικότητα.  Ακόμα όμως και αν ισχύουν αυτά, τα όσα λένε και περιγράφουν οι Γιώργος Λακκοτρύπης, Πάμπος Χαραλάμπους και Γιώργος Χρυσοχός στο βίντεο δεν φαίνεται να απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι κανένας τους δεν βγήκε να διαψεύσει την ουσία των όσων εμφανίζονται να λένε στο βίντεο και επικεντρώνονται αντ’ αυτού μόνο στην δήθεν απόπειρα να πληγεί η Κύπρος και ο πρόεδρός της. Γιατί δεν απαντούν, λοιπόν, οι εμπλεκόμενοι στα όσα λένε οι ίδιοι στο βίντεο και τα οποία ΔΕΝ αποτελούν προϊόν μοντάζ; 1. Ο κ. Λακκοτρύπης εμφανίζεται στο βίντεο να λειτουργεί ως λομπίστας. Είναι εγγεγραμμένος στο σχετικό μητρώο; Και είναι θεμιτή πρακτική, ένας λομπίστας να λειτουργεί ως εκπρόσωπος του προέδρου της Δημοκρατίας; 2. Παραβίασε ο κ. Χριστοδουλίδης το όριο προεκλογικών εξόδων του €1 εκατομμυρίου στην προεκλογική του 2023 λαμβάνοντας εισφορές σε μετρητά; 3. Μιλούσαν οι κ.κ. Λακκοτρύπης και Χαραλάμπους με φερόμενους επενδυτές, εξηγώντας τους πώς μπορούν να έχουν ευνοϊκή μεταχείριση από την κυβέρνηση; 4. Ποια είναι η σχέση του κ. Χριστοδουλίδη με τον κ. Χρυσοχό και τη Cyfield, δεδομένου ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος πιάστηκε να λέει ψέματα ότι δήθεν δεν είχαν βρεθεί ποτέ μετά τις εκλογές του 2023; 5. Οι εισφορές που λαμβάνει ο φορέας κοινωνικής στήριξης επηρεάζουν κυβερνητικές πολιτικές; Πέντε χρόνια μετά το μεγάλο σκάνδαλο με τα χρυσά διαβατήρια και το τότε βίντεο του Al Jazeera, το μοτίβο συμπεριφοράς των ατόμων που λυμαίνονται την εξουσία παραμένει αναλλοίωτο, όπως και οι τακτικέςάμυνας των εμπλεκόμενων: ρητορική περί ξένου δάκτυλου και θεωρίες για δήθεν προσπάθεια να πληγεί η χώρα μας, με σκοπό να μετατοπίζεται ο δημόσιος λόγος μακριά από την απόδοση ευθυνών και την λογοδοσία για τη διαφθορά.

Αναπάντητα ερωτήματα για το βίντεο της διαφθοράς Read More »

Η διαφθορά παραμένει δομικό στοιχείο της εξουσίας

Άφοα, Πολιτική /

Στις 6 Νοέμβρη γράφαμε για τον τρόπο με τον οποίο μεγάλες επιχειρήσεις χρησιμοποιούν την εκτελεστική εξουσία για να αυξάνουν τα κέρδη τους, κάνοντας «δωρεές» στο φιλανθρωπικό ταμείο που διαχειρίζεται η εκάστοτε πρώτη κυρία. Το βίντεο που δημοσιεύτηκε στις 8 Γενάρη στο Twitter από τον λογαριασμό @EmilyTanalyst, έρχεται να επιβεβαιώσει τις εύλογες υποψίες για το πώς λειτουργεί ο ληστρικός καπιταλισμός, του οποίου η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις παραμένουν βασικό συστατικό στοιχείο. Όσα καταγράφονται στο βίντεο, τα οποία μέχρι στιγμής δεν έχουν επί της ουσίας αμφισβητηθεί, εξηγούν με παραστατικότητα πώς η οικονομική ελίτ χρησιμοποιεί την εκτελεστική εξουσία για να διατηρεί την προνομιακή της θέση στην κοινωνία. Η όποια δε προσπάθεια του Νίκου Χριστοδουλίδη να παρουσιάσει εαυτόν ως κάτι διαφορετικό από τον προκάτοχό του φαντάζει πλέον ανέκδοτο. Η ευκολία και η απλότητα με την οποία ο επί εφτά χρόνια υπουργός του Νίκου Αναστασιάδη, Γιώργος Λακκοτρύπης, φέρεται να ομολογεί πως ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας δέχεται εισφορές σε μετρητά για να παρακάμπτει τους περιορισμούς στα έξοδα της προεκλογικής εκστρατείας είναι αποκαλυπτικός. Επιπλέον, η ωμότητα του εκτελεστικού διευθυντή της Cyfield, Γιώργου Χρυσοχού, ότι περίπου ο Χριστοδουλίδης είναι stand-by για να του κάνει τα χατίρια, αποδεικνύει ακριβώς ποιοι κάνουν κουμάντο σε αυτή τη χώρα. Μια δωρεά στις «φιλανθρωπικές» εκδηλώσεις αρκεί. Και αν ο Λακκοτρύπης και ο Χρυσοχός δεν έχουν καμία θεσμική σχέση με τον Χριστοδουλίδη, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τον διευθυντή του γραφείου του, Χαράλαμπο Χαραλάμπους. Τα όσα λέει ο Χαραλάμπους στο βίντεο, επικυρώνουν ουσιαστικά ότι ο Χριστοδουλίδης πουλά υπηρεσίες. Και πού ξέρετε, ίσως να υπάρχει και τιμοκατάλογος… Πέντε και κάτι χρόνια μετά τα Cyprus Papers του Al Jazeera και το μιτσοκάμισμα του τότε προέδρου της Βουλής, Δημήτρη Συλλούρη, η διαφθορά όχι μόνο δεν έχει παταχθεί, αλλά ζει και βασιλεύει. Εξάλλου, ποιος θα την πατάξει, από τη στιγμή που η εκάστοτε εξουσία την εργαλειοποιεί για να επιβιώσει; Τον Οκτώβρη του 2020, η απάντηση της κυβέρνησης Αναστασιάδη ήταν ότι το Al Jazeera ανήκει στο Κατάρ που έχει φιλικές σχέσεις με την Τουρκία, άρα τα Cyprus Papers ήταν περίπου μία σκευωρία σχεδιασμένη στην Άγκυρα. Σήμερα ακούμε ασυναρτησίες περί υβριδικού πολέμου, χωρίς κουβέντα «για την ταμπακιέρα». Στην περίπτωση Αναστασιάδη λέγαμε ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός. Φαίνεται ότι και ο διάδοχος δεν φόρεσε ποτέ τα ρούχα του…

Η διαφθορά παραμένει δομικό στοιχείο της εξουσίας Read More »

Μινεάπολη: Κρατική βία, απελάσεις και η δολοφονία που δεν «χωρούσε» στο αφήγημα

Άρθρα /

Σύντροφος Χ Η δολοφονία της Ρενέ Νικόλ Γκουντ στη Μινεάπολη δεν μπορεί να αποσπαστεί από το πολιτικό και επιχειρησιακό πλαίσιο μέσα στο οποίο συνέβη. Δεν πρόκειται για «ατύχημα» ούτε για «μεμονωμένο περιστατικό», αλλά για αποτέλεσμα μιας κλιμακούμενης στρατηγικής καταστολής που έχει στο επίκεντρο τους μετανάστες και όσους βρίσκονται γύρω τους. Τις τελευταίες εβδομάδες, η κυβέρνηση Τραμπ έχει δώσει εντολή στην ICE να προχωρήσει σε μαζικές επιχειρήσεις εντοπισμού και απέλασης μεταναστών που ζουν εδώ και χρόνια στις ΗΠΑ — ανθρώπων με δουλειές, οικογένειες και κοινωνικούς δεσμούς. Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, η Μινεάπολη μετατράπηκε σε πεδίο έντονης παρουσίας πρακτόρων της ICE, οι οποίοι αναπτύχθηκαν μαζικά στην πόλη για ελέγχους και συλλήψεις. Σε αυτό το περιβάλλον φόβου και έντασης, δολοφονήθηκε η Ρενέ Νικόλ Γκουντ. Ποια ήταν η Ρενέ Νικόλ Γκουντ Η Ρενέ Νικόλ Γκουντ ήταν 37 ετών, Αμερικανίδα πολίτης και μητέρα τριών παιδιών. Είχε ζήσει στο Κολοράντο Σπρινγκς και στο Κάνσας Σίτι και είχε μετακομίσει πρόσφατα στη Μινεάπολη. Ήταν χριστιανή, άοπλη, χωρίς καμία συμμετοχή σε πολιτικές ή ακτιβιστικές δράσεις. Ασχολούνταν με την ποίηση και τη μουσική. Παρ’ όλα αυτά, πυροβολήθηκε από πράκτορα της ICE ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητό της. Τρεις σφαίρες στο πρόσωπο, από κοντινή απόσταση. Πρόκειται για εκτέλεση, όχι για «επιχείρηση ασφαλείας». Η ICE ως μηχανισμός τρομοκράτησης Η ICE δεν είναι απλώς μια «υπηρεσία μετανάστευσης». Λειτουργεί ως κατασταλτικός μηχανισμός με χαρακτηριστικά παραστρατιωτικής δύναμης, με ευρεία διακριτική ευχέρεια, ελάχιστο έλεγχο και σχεδόν εγγυημένη ατιμωρησία. Οι μαζικές επιχειρήσεις απελάσεων που διατάχθηκαν από τον Τραμπ έχουν δημιουργήσει κλίμα τρόμου σε ολόκληρες κοινότητες. Πράκτορες της ICE εμφανίζονται σε γειτονιές, χώρους εργασίας και δρόμους, συλλαμβάνοντας ανθρώπους που ζουν επί χρόνια στις ΗΠΑ. Αυτή η ένταση ήταν ο λόγος για τον οποίο δεκάδες πράκτορες είχαν συγκεντρωθεί στη Μινεάπολη τις ημέρες πριν τη δολοφονία. Η παρουσία τους δεν ήταν «ουδέτερη». Ήταν μια επίδειξη δύναμης. Όταν το θύμα δεν ταιριάζει στο στερεότυπο Συνήθως, η κρατική βία στις ΗΠΑ καλύπτεται επικοινωνιακά με γνωστά στερεότυπα:ο «επικίνδυνος μαύρος»,ο «παράνομος μετανάστης»,ο «μουσουλμάνος εξτρεμιστής». Στην περίπτωση της Γκουντ, τίποτα από αυτά δεν ίσχυε. Ήταν λευκή, Αμερικανίδα πολίτης, χριστιανή, μητέρα. Και γι’ αυτό ακριβώς το κράτος δυσκολεύτηκε να κατασκευάσει αφήγημα. Αρχικά ειπώθηκε ότι «παρεμπόδιζε» τους πράκτορες με το αυτοκίνητό της. Στη συνέχεια, κυβερνητικοί αξιωματούχοι υποστήριξαν ότι «φώναζε» και «εμπόδιζε τη δουλειά τους». Ο ίδιος ο Τραμπ τη χαρακτήρισε «επαγγελματία ταραχοποιό» και ισχυρίστηκε ότι επιχείρησε να χτυπήσει πράκτορα. Ακόμη και αν ίσχυε κάτι από αυτά — που δεν ισχύει — τίποτα δεν δικαιολογεί τρεις σφαίρες στο κεφάλι. Τα γεγονότα διαψεύδουν την εξουσία Το επίσημο αφήγημα κατέρρευσε όταν είδαν το φως της δημοσιότητας τα βίντεο της δολοφονίας. Ο δήμαρχος της Μινεάπολης, αφού τα παρακολούθησε, δήλωσε δημόσια ότι οι ισχυρισμοί της ομοσπονδιακής κυβέρνησης είναι ψευδείς και ότι ο πράκτορας έκανε απερίσκεπτη χρήση θανατηφόρας βίας. Κατέρρευσε επίσης ο ισχυρισμός ότι ο δράστης τραυματίστηκε από το όχημα της Γκουντ. Στο βίντεο φαίνεται να αποχωρεί κανονικά από το σημείο. Η μητέρα της Γκουντ δήλωσε ότι η κόρη της δεν συμμετείχε σε καμία επιθετική ενέργεια. Ο πρώην σύζυγός της, μιλώντας ανώνυμα στα ΜΜΕ, επιβεβαίωσε ότι δεν ήταν ακτιβίστρια και δεν είχε καμία σχέση με τις κινητοποιήσεις ενάντια στις απελάσεις. Από την αποτυχία στη «τρομοκρατία» Όταν όλα τα προσχήματα κατέρρευσαν, το κράτος κατέφυγε στη γνωστή τακτική:χαρακτήρισε το περιστατικό «εγχώρια τρομοκρατία». Το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας και ο ίδιος ο Τραμπ υιοθέτησαν αυτόν τον χαρακτηρισμό, επιχειρώντας να μετατρέψουν το θύμα σε απειλή. Παράλληλα, ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς δήλωσε ότι ο πράκτορας της ICE απολαμβάνει πλήρη ασυλία από κάθε ποινική δίωξη. Η ατιμωρησία δεν είναι παρενέργεια. Είναι δομικό στοιχείο. Κοινωνική αντίδραση και ταξική πειθαρχία Μετά τη δολοφονία, ξενοδοχείο της Μινεάπολης ακύρωσε κρατήσεις πρακτόρων της ICE, αντανακλώντας τη λαϊκή οργή. Λίγο αργότερα, η μητρική αλυσίδα Hilton διέκοψε τη συνεργασία της με το ξενοδοχείο, υπενθυμίζοντας ότι το μεγάλο κεφάλαιο στέκεται πάντα δίπλα στην εξουσία, όχι στις τοπικές κοινωνίες. Το ευρύτερο συμπέρασμα Η δολοφονία της Ρενέ Νικόλ Γκουντ φωτίζει τη μεγάλη εικόνα: Η καταστολή που ξεκινά από τους μετανάστες δεν σταματά εκεί.Οι μηχανισμοί βίας που χτίζονται για τους «αόρατους» στρέφονται τελικά εναντίον όλων.Και όσο οι κοινωνίες διαιρούνται, οι από πάνω θα κυβερνούν μέσω φόβου. Η Μινεάπολη δεν είναι εξαίρεση. Είναι προειδοποίηση.

Μινεάπολη: Κρατική βία, απελάσεις και η δολοφονία που δεν «χωρούσε» στο αφήγημα Read More »

EL
EN EL