πολιτισμός

Όχι μόνο υπονομεύει τα εργασιακά δικαιώματα αλλά και ελάχιστα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινότητας των καλλιτεχνών το νομοσχέδιο για τη «θέσπιση Μητρώου Καλλιτεχνών και Καλλιτεχνικής Χορηγίας», που ενέκρινε πρόσφατα το Υπουργικό Συμβούλιο της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη. Η προσπάθεια να παρουσιαστεί το νομοσχέδιο ως μια πρωτοβουλία στήριξης των δημιουργών, προσέκρουσε στην αντίδραση σύσσωμης της κοινότητας. Για ακόμα μια φορά, η Πολιτεία αδυνατεί να αντιληφθεί τα πραγματικά ζητούμενα στον χώρο των τεχνών και του πολιτισμού και με επιφανειακό τρόπο επιδιώκει να ρυθμίσει το Καθεστώς του Καλλιτέχνη  προσεγγίζοντάς  το με μια λογική γραφειοκρατικού ελέγχου, υποτίμησης και απροθυμίας να εργαστεί, να μελετήσει, να αναζητήσει τρόπους με τους οποίους να διασφαλίζει τα θεμελιώδη δικαιώματά τους. Η καλλιτεχνική/πολιτιστική εργασία χαρακτηρίζεται από επισφάλεια, καθώς η απασχόληση συχνά δεν είναι συνεχής. Γι’ αυτό τον λόγο απαιτούνται ειδικές ρυθμίσεις σε ό,τι αφορά την κοινωνική ασφάλιση των καλλιτεχνών. Είναι μετρημέν@ αυτ@ που ασκούν το επάγγελμά τους υπό όρους πλήρους απασχόλησης. Οι υπόλοιπ@ αναγκάζονται να κάνουν δεύτερη και τρίτη δουλειά, με αποτέλεσμα να θεωρείται πως η τέχνη τους είναι το… χόμπι τους! Αντί να δημιουργεί συνθήκες ανάπτυξης της πολιτιστικής παραγωγής και δραστηριότητας, το νομοσχέδιο που προωθεί η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη αντιμετωπίζει την κοινότητα των καλλιτεχνών ως εσαεί λήπτ(ρι)ες ενός αόριστου επιδόματος για «αδυνάτους». Το Καθεστώς του Καλλιτέχνη δεν πρέπει να αφορά μόνο την εξασφάλιση των βασικών δικαιωμάτων που (οφείλουν να) καλύπτουν κάθε εργαζόμεν@ σε αυτό το κράτος. Οι καλλιτέχνες δεν χρειάζονται περιστασιακές επιχορηγήσεις, αλλά τη δημιουργία συνθηκών ανάπτυξης σε βάθος χρόνου. Με το νομοσχέδιο αυτό, που ουσιαστικά θεσμοθετεί (!) τη δημιουργία μιας λίστας των καλλιτεχνών που δραστηριοποιούνται στην Κύπρο (λες και χρειάζεται νόμος για αυτή τη λίστα, η οποία ήδη έγινε σε μεγάλο βαθμό κατά την πανδημία μέσω συλλογικής προσπάθειας όσων εργάζονται στον χώρο των τεχνών), το μόνο που επιδιώκει το Υφυπουργείο Πολιτισμού είναι να βάλει ένα ✓ στο κουτάκι της μακράς λίστας «δεσμεύσεων» της διακυβέρνησης Χριστοδουλίδη. Το Υφυπουργείο δεν δείχνει καμιά πρόθεση να θέσει τις σωστές βάσεις για να πετύχει το Καθεστώς του Καλλιτέχνη, να αναγνωρίσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε τομέα τεχνών, να προστατεύσει και να ενισχύσει τα δικαιώματα των εργαζομένων στον κλάδο. Κυρίως, δεν δείχνει καμία πρόθεση να χαράξει μακρόπνοη πολιτιστική πολιτική. Όσο η πολιτεία δεν αφιερώνει χρόνο για να κατανοήσει τις (πολύ) διαφορετικές παραμέτρους του πολιτισμού, θα παρουσιάζει νομοσχέδια όπως το υπό συζήτηση (και προς απόρριψη). Όσο αδυνατεί να αντιληφθεί την αξία της τέχνης στο κοινωνικό πλαίσιο, άλλο τόσο θα αδυνατεί να δώσει τη στήριξη (και επ’ ουδενί στήριγμα) που χρειάζονται οι παραγωγοί της. Όσο δεν αντιλαμβάνεται ότι θα πρέπει να ξοδέψει χρόνο για να ακούσει, να μελετήσει, να μάθει, να διαμορφώσει πολιτικές και προϋποθέσεις τέτοιες που να επιτρέπουν την ανάπτυξη των τεχνών και τη διαβίωση των καλλιτεχνών ως ίσων προς ίσους εργαζόμενους/επαγγελματίες/πολίτες αυτού του κράτους, άλλο τόσο θα βρίσκει απέναντί της την κοινότητα των καλλιτεχνών και κάθε πολίτη που κατανοεί την τέχνη ως αναπόσπαστο μέρος της ζωής του.