Ρατσιστική επίθεση από αριθμό ατόμων με κουκούλες δέχθηκε το βράδυ στις 20 Γενάρη ο Κούρδος πολιτικός πρόσφυγας Χαλίλ Σαβδά που ζει στο Τραχώνι της Λεμεσού. Όπως αναφέρει σε μαρτυρία του οι κουκουλοφόροι τον κτύπησαν έξω από περίπτερο και τον ακολούθησαν μέχρι το σπίτι του όπου επιτέθηκαν σε και τους συγκατοίκους του και έσπασαν τα τζάμια. Το περιστατικό αυτό έγινε 10 μέρες μετά από άλλη επίθεση που δέχτηκε στη γειτονιά, από τα ίδια άτομα πιθανό, καθώς περπατούσε έξω το πάρκο. Παραθέτουμε κείμενο που μας έστειλε με καταγραφή των γεγονότων και των σκέψεων του. Ο Χαλίλ Σαβδά είναι αντιρρησίας συνείδησης στην Τουρκία και έχει ταλαιπωρηθεί για χρόνια στις τουρκικές φυλακές διεκδικώντας το δικαίωμα του να μην υπηρετήσει στον στρατό.
Ρατσιστική επίθεση στη Λεμεσό: Μια νύχτα πίσω από τα οδοφράγματα
✍🏾 Χαλίλ Σάβδα
Σας γράφω αυτές τις γραμμές στις 5 το πρωί, οχυρωμένος πίσω από την πόρτα και βρίσκοντας καταφύγιο στο πίσω δωμάτιο του σπιτιού.
Δεν βρίσκομαι στην Τουρκία ή στη ναζιστική Γερμανία – βρίσκομαι στην Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος-μέλος της ΕΕ.
Είναι 21:30 το βράδυ. Η ημερομηνία είναι 10 Ιανουαρίου 2025. Ο τόπος είναι το χωριό Τραχώνι στη Λεμεσό.
Η νύχτα είναι ανοιξιάτικη και ο ουρανός είναι γεμάτος αστέρια. Στο πάρκο απέναντι από την εκκλησία του χωριού βρίσκονται κάποιοι νεαροί. Περνάω από το πάρκο – φωτίζουν με λέιζερ προς το μέρος μου. Δεν κοιτάζω τους νεαρούς – συνεχίζω να περπατώ προς τον κάδο ανακύκλωσης. Θα πετάξω τα ρούχα που δεν χρησιμοποιώ σε δύο σακούλες στον κάδο ανακύκλωσης.
Υπάρχουν πολλοί αλλόκοτοι άνθρωποι στο Τραχώνι και δεν θέλω φασαρίες. Κάποιος φωνάζει από πίσω μου. Κοιτάζω – πετάει ένα μαύρο αντικείμενο προς το μέρος μου. Κάνω μερικά βήματα πίσω.
– Υπάρχει πρόβλημα;
Με περικυκλώνουν 5-6 νεαροί άνδρες με καλυμμένα τα πρόσωπά τους.
«Από πού είσαι;» με ρωτούν.
– Είμαι Κούρδος.
«Δώσε μας χρήματα», μου λένε.
Δεν έχω χρήματα πάνω μου. Τους δείχνω τις τσέπες μου.
– Δεν έχω καθόλου χρήματα.
Φοβάμαι, αν είχα χρήματα πάνω μου θα τους τα έδινα, αλλά δεν έχω!
Ένας από τους νεαρούς άνδρες μιλάει στο τηλέφωνο.
«Τούρκο, Τούρκο», είπε για μένα.
Τότε ένας νεαρός με χτυπάει στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ένας άλλος με σπρώχνει.
«Σας παρακαλώ, σταματήστε», λέω.
Δεν σταματούν. Ένας άλλος με κλωτσάει. Πέφτω στο έδαφος. Είμαι σε κατάσταση σοκ. Για πρώτη φορά στη ζωή μου δέχομαι ρατσιστική επίθεση από πολίτες. Είναι σαν το γαλάζιο του ουρανού και η άνοιξη να χάνονται σε μια στιγμή. Σηκώνομαι όρθιος. Έχω ακόμα τα ρούχα στο χέρι μου, δεν τα αφήνω.
«Παρακαλώ καλέστε την αστυνομία», φωνάζω με όλη μου τη δύναμη.
Τα παράθυρα των γύρω σπιτιών δεν ανοίγουν. Ένα μαύρο αυτοκίνητο εμφανίζεται. Φωνάζω δυνατά προς το αυτοκίνητο.
– Παρακαλώ καλέστε την αστυνομία.
Για τους ανθρώπους στο αυτοκίνητο με το κινητό τηλέφωνο,
– «Φλέμο, Φλέμο» και με κοροϊδεύουν.
Προσπαθώ να τρέξω προς το σπίτι. Άλλη μια γροθιά πέφτει στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου. Οι παντόφλες μου πέφτουν από τα πόδια μου, αφήνω τις τσάντες από τα χέρια μου στο έδαφος και τρέχω προς το σπίτι. Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε 1-2 λεπτά.
Όταν έφτασα στο σπίτι, το είπα στον συγκάτοικό μου Mehmet Akgül.
– Μου επιτέθηκαν, κάλεσε την αστυνομία.
Ο Mehmet καλεί την αστυνομία. Δεκαπέντε λεπτά αργότερα φτάνει ένα περιπολικό της αστυνομίας. Τους λέω για τη ρατσιστική επίθεση και τους δείχνω το μέρος όπου έγινε η επίθεση. Η αστυνομία δεν πήγε να κοιτάξει το μέρος που βρισκόταν 80 μέτρα μακριά.
«Θα πάμε με την ομάδα και θα δούμε», είπαν.
Ακριβώς 10 ημέρες μετά από αυτή την επίθεση…
Το μέρος είναι πάλι το Τραχώνι, η ημερομηνία είναι 20 Ιανουαρίου 2025, το ρολόι δείχνει 21:44. Γυρίζω σπίτι από το περίπτερο που βρίσκεται λίγο πιο κάτω από το σπίτι μου στην οδό Μόρφου 3. Δεκαπέντε-είκοσι νεαροί ντυμένοι στα μαύρα εμφανίζονται στη γωνία. Με αναγνωρίζουν. Αρχίζουν να με χτυπούν. Συνειδητοποιώ ότι είναι πάλι η ίδια ρατσιστική συμμορία!
Φωνάζω δυνατά και τρέχω προς το σπίτι. Κάποιοι από αυτούς με κλωτσάνε. Ο συγκάτοικός μου Mehmet Akgül και ο Talip Ugurlu ακούνε τη φωνή μου και βγαίνουν στο μπαλκόνι.
«Σταματήστε, σταματήστε, σταματήστε», λένε στους νεαρούς.
Έρχονται προς το σπίτι. Η πρώτη μου σκέψη είναι να μπω στο σπίτι και να πάρω το τηλέφωνο. Μπαίνω στο σπίτι και παίρνω το τηλέφωνό μου από το σαλόνι.
Βγαίνω έξω. Θέλω να τραβήξω μια φωτογραφία των νεαρών για να αποκαλύψω την ταυτότητα των επιτιθέμενων και να τους καταγγείλω στην αστυνομία. Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μπορώ να ρυθμίσω το τηλέφωνο. Οι επιτιθέμενοι βλέπουν το τηλέφωνο – γίνονται πιο επιθετικοί.
Άρχισαν να επιτίθενται και στους τρεις μας.
Εν τω μεταξύ, ένα λευκό αυτοκίνητο σταματά μπροστά από το σπίτι και προσπαθεί να ηρεμήσει τους νεαρούς.
Δεν σταματούν. Λένε «Τούρκο, Τούρκο» και μας πετούν πέτρες.
«Θα σας σκοτώσουμε», λένε.
Μας απειλούν ότι θα μας σκοτώσουν. Τρέχουμε μέσα στο σπίτι. Ο Mehmet προσπαθεί να κλειδώσει την πόρτα. Εκείνη τη στιγμή πέταξαν το τραπέζι και τις γλάστρες που είχαν στα χέρια τους στην πόρτα. Το τζάμι της πόρτας έσπασε και έκοψε τη μύτη του Mehmet.
Η μύτη του άρχισε να αιμορραγεί. Η μύτη του Mehmet αιμορραγούσε από τη μια και από την άλλη αυτός προσπαθούσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με την αστυνομία.
Περιμέναμε την αστυνομία για 45 λεπτά. Η αστυνομία δεν ήρθε. Μας τηλεφώνησαν και μας είπαν «ελάτε στο αστυνομικό τμήμα»!
Αν δεν ήταν το λευκό αυτοκίνητο, η επίθεση θα ήταν ακόμη πιο σοβαρή.
Πήγαμε στο αστυνομικό τμήμα της Επισκοπής! Και πάλι κάναμε ποινική καταγγελία. Μιλήσαμε για τη ρατσιστική επίθεση και δείξαμε το υλικό που είχα τραβήξει με το κινητό μου.
«Δεν φαίνεται ξεκάθαρα», είπε η αστυνομία..
«Καταθέτετε ποινική καταγγελία;» μας ρωτάνε.
-Ναι, ναι.
-Αλλά αν κάνετε μήνυση, θα πληρώσετε για τον δικηγόρο.
Οπόταν… Δεν θα έπρεπε να κάνουμε μήνυση; Η αστυνομία σχεδόν να πει «μην κάνετε ποινική καταγγελία»!
«Δεν αισθανόμαστε ασφαλείς, δεν μπορούμε να μείνουμε σε αυτό το σπίτι έτσι» λέμε εμείς.
«Έχουμε ανθρώπους εκεί, θα τους το πούμε, δεν θα επέμβουν» είπαν οι αστυνομικοί.
Τι εννοείτε…
Η συμπεριφορά της αστυνομίας μας εξέπληξε!
Μετά το νοσοκομείο και το αστυνομικό τμήμα πάλι, καταφέραμε να γυρίσουμε σπίτι στις 2.30 π.μ. Αν υπήρχε κάποιο μέρος που θα μπορούσαμε να είχαμε πάει, δεν θα είχαμε γυρίσει σπίτι.
Φοβούμενοι ότι μπορεί να μας επιτεθούν ανά πάσα στιγμή, εκκενώσαμε το δωμάτιο που έβλεπε στο δρόμο και οι τρεις μας φτιάξαμε ένα στρώμα στο πάτωμα και ξαπλώσαμε στο πίσω δωμάτιο.
Ο Talip και ο Μehmet οχύρωσαν την πόρτα για να μην μας επιτεθούν. Είχαν δίκιο, γιατί μπορεί να μας επιτεθούν ξανά.
Πριν από 25 χρόνια κοιμήθηκα στη φυλακή Ermenek στην Τουρκία, οχυρώνοντας τον εαυτό μου πίσω από την πόρτα για να επιβιώσω από τη σφαγή της 19ης Δεκεμβρίου.
Σήμερα κοιμάμαι πίσω από ένα οδόφραγμα για να επιβιώσω απέναντι σε έναν ρατσιστικό όχλο πολιτών στην Κυπριακή Δημοκρατία.
Και οι τρεις μας θα μπορούσαμε να είχαμε ακρωτηριαστεί ή να είχαμε σκοτωθεί.
Στην Τουρκία, έχω βασανιστεί, φυλακιστεί και στοχοποιηθεί από ρατσιστική επιθετικότητα επειδή είμαι Κούρδος και επειδή αντιτίθεμαι στην τουρκική κακοδαιμονία.
Στην Τουρκία ήμουν Κούρδος όταν έγινα στόχος ρατσισμού, στην Κυπριακή Δημοκρατία είμαι Τούρκος!
Ο ρατσισμός δεν έχει θρησκεία, γη ή εθνικότητα, υπάρχει παντού. Ο στόχος του κακού που λέγεται ρατσισμός είμαστε εμείς σήμερα – ίσως αύριο να εμφανιστεί πιο κοντά μας.
Στις 19 Δεκεμβρίου 2020, δύο χώροι που ανήκαν σε μετανάστες στο Hanau, στο Hesse της Γερμανίας, έγιναν στόχος ρατσισμού – 9 άτομα δολοφονήθηκαν. Εκείνη την ημέρα, η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ δήλωσε τα εξής: «Ο ρατσισμός είναι δηλητήριο και το μίσος είναι δηλητήριο. Αυτό το δηλητήριο υπάρχει στην κοινωνία μας». Η Μέρκελ ήθελε να το αντιμετωπίσει και ήταν ειλικρινής γι’ αυτό.
Αυτή η ασθένεια που ονομάζεται ρατσισμός δεν υπάρχει μόνο στην Τουρκία ή στη Γερμανία. Μια νέα γενιά μολύνεται από τον ρατσισμό. Αυτό το σκοτάδι, το οποίο δημιουργεί επιθετικά παιδιά από μικρή ηλικία, μπορεί να δημιουργήσει μια γενιά δολοφόνων. Αυτός ο κίνδυνος είναι υπαρκτός.
Θα αντιμετωπίσει η κυπριακή κυβέρνηση και κοινωνία τη μάστιγα του ρατσισμού και θα βρει μια λύση;
Αναμένω από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Νίκο Χριστοδουλίδη, όπως έκανε η Άγκελα Μέρκελ, να το αντιμετωπίσει και να πάρει ειλικρινή θέση.
Περιμένω και θέλω να ελπίζω.
Racist attack in Limassol: A night behind the barricades
✍🏾Halil Savda
I am writing these lines to you at 5 o’clock in the morning, barricaded at the door and sheltering in the back room of the house.
I am not in Turkey or Nazi Germany; I am in the Republic of Cyprus, a member state of the EU.
It is 21:30 at night. The date is 10 January 2025. The place is the village of Trahoni in Limassol.
The night is spring-like and the sky is full of stars. There are some young people in the park opposite the Trahoni church. I pass by the park; they are shining laser lights towards me. I don’t look at the young people; I keep walking towards the recycling bin. I am going to throw the clothes I don’t use in two bags into the recycling bin.
There are a lot of uncanny people in Trahoni and I don’t want trouble. Someone calls out behind me. I look; he is throwing a black object towards me. I take a few steps back;
– ‘Is there a problem?’
I am surrounded by 5-6 young men with their faces covered.
– ‘Where are you from?’ they ask.
– ‘I’m Kurdish.’
– ‘Give us money,’ they say.
I have no money on me.
I show them my pockets;
– ‘I don’t have any money.’ I’m scared, if I had money on me I’d give it to them, but I don’t!
One of the young men is talking on the phone.
For me;
– ‘Turko, Turko’.
Then a young man punches me in the back of my head. Another one pushes me.
– ‘Please stop,’ I say.
They don’t stop.
Another one kicks me. I fall to the ground.
I’m in a state of shock. For the first time in my life I am subjected to a civilian racist attack. It is as if the blue of the sky and spring are gone in an instant.
I stand up. I still have the clothes in my hand, I don’t let go.
– ‘Please call the police’, I shout at the top of my lungs. The windows of the surrounding houses don’t open. A black car appears. I shout loudly towards the car;
– ‘Please call the police,’ I say.
For the people in the car with the mobile phone;
– ‘Flemo, Flemo’ and they laugh at me.
I try to run towards home. Another punch lands on the back of my head. My slippers fall off my feet, I leave the bags in my hands on the ground and run towards home.
All this happens in 1-2 minutes.
When I got home, I told my flatmate Mehmet Akgül;
– ‘I was attacked, call the police’.
Mehmet calls the police. 15 minutes later a police car arrives.
I tell them about the racist attack and show them the place where the attack took place. The police did not go and look at the place 80 metres away;
– ‘We will go with the team and look’, they said.
Exactly 10 days after this attack…
The place is Trahoni again, the date is 20 January 2025, the minute hand of the clock shows 21:44. I am walking home from the Kiosk just down the street from my house at Morfou 3. 15-20 young men dressed in black appear around the corner. They recognise me. They start manhandling me. I realise it’s the same racist gang again!
I shout loudly and run towards the house.
Some of them kick me. My flatmate Mehmet Akgül and Talip Ugurlu hear my voice and come out on the balcony.
They tell the youth
– ‘Stop, stop, stop,’ they say.
They’re coming towards the house. My first thought is to go in the house and get the phone. I enter the house and take my phone from the living room.
I go outside. I want to take a photo of the young people to reveal the identity of the attackers and report them to the police. For a few seconds I can’t adjust the phone. The attackers see the phone; they become more aggressive.
They started attacking all three of us.
Meanwhile, a white car stops in front of the house and tries to calm the young people down.
They don’t stop. They say ‘Turko, Turko’ and throw stones at us.
– ‘We will kill you’ they say. They threaten to kill us.
We run into the house. Mehmet tries to lock the door. At that moment they threw the table and flower pots they had in their hands at the door. The glass of the door was broken and Mehmet’s nose was cut by the glass.
His nose is starting to bleed.
Mehmet’s nose was bleeding on the one hand and on the other hand he was trying to reach the police by phone.
We waited for the police for 45 minutes. The police didn’t come. The police called us and said ‘come to the police station’!
If it wasn’t for the white car, the attack would have been even more severe.
We went to the Episkopi Police station! Again we filed a criminal complaint. We told about the racist attack and showed the footage I had taken with my mobile phone.
The police said, ‘It doesn’t look clear’.
Police: Are you filing a criminal complaint?
I am;
Yes.
Police;
-But if you sue, you’ll pay for the lawyer.
So…
Shouldn’t we press charges?
The police will almost say ‘don’t file a criminal complaint’!
We say, ‘We have no life safety, we can’t stay in this house like this’. Early police say:
– ‘We have people there, we’ll tell them, they won’t interfere.’
What do you mean…
The behaviour of the police surprised us!
After the hospital and the police station again, we could only get home at 2.30 a.m. If there was somewhere we could go, we wouldn’t have come home.
Fearing that we might be attacked at any moment, we vacated the room facing the street and the three of us made a mattress on the floor and lay down in the back room.
Talip and Mehmet barricaded the door against a possible attack. They were right because we might be attacked again.
25 years ago I slept in Ermenek Prison in Turkey, barricading myself behind the door to survive the 19 December massacre.
Today I sleep behind a barricade to survive against a civilian racist mob in the Republic of Cyprus.
The three of us could have been maimed or killed.
In Turkey, I have been tortured, imprisoned and targeted by racist aggression because I am Kurdish and because I oppose the Turkic malady.
In Turkey I was a Kurd when I was the target of racism, in the Republic of Cyprus I am a Turk!
Racism has no religion, land or nationality; it exists everywhere. The target of the evil called racism is us today; perhaps tomorrow it may appear closest to us.
On 19 December 2020, two places belonging to foreigners in Hanau, Hesse, Germany, were targeted by racism; 9 people were murdered. On that day, German Chancellor Angela Merkel said the following: ‘Racism is a poison and hatred is a poison. This poison exists in our society.’
Merkel wanted to confront it and was sincere about it.
This disease called racism does not only exist in Turkey or Germany. A young generation is being contaminated by racism. This darkness, which produces aggressive children from young children, can create a generation of murderers. This danger exists.
Will the Cypriot government and society face up to the scourge of racism and develop a solution?
I expect the President of the Republic of Cyprus, Mr Nikos Christodoulides, like Angela Merkel, to confront it and take a sincere stance.
I am waiting and I want to hope.