Μετά την κατάπαυση του πυρός, ο Τουφίκ Χαντάντ (Toufic Haddad) αναλογίζεται τη συνενοχή και τις αποτυχίες των παγκόσμιων δυνάμεων και θεσμών. Πρέπει να συνεχίσουμε να κινητοποιούμαστε ενάντια στα εγκλήματα του Ισραήλ.

Οι εικόνες των 300.000 Παλαιστινίων που επιστρέφουν στη βόρεια Γάζα μια εβδομάδα μετά την κατάπαυση του πυρός είναι συγκινητικές και γλυκόπικρες.

Από τη μία, δείχνουν την απόρριψη ενός βασικού στοιχείου της στρατηγικής του Ισραήλ στη 15μηνη γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας – να ερημώσει μόνιμα αυτές τις περιοχές μέσω πολιορκίας, λιμοκτονίας και αδιάκοπων βομβαρδισμών, και ενδεχομένως να τις επαναποικίσει με Εβραίους εποίκους στο μέλλον.

Από την άλλη, όλοι γνωρίζουν ότι αυτές τις κοινότητες τις περιμένει ένα δυστοπικό τοπίο, όπου ολόκληρες γειτονιές, πόσο μάλλον μεμονωμένα σπίτια, είναι αγνώριστα. Για όσους μπορούν να αναγνωρίσουν τον προσωπικό τους σωρό από ερείπια, το έργο τώρα είναι να κοσκινίσουν μέσα από 50, όπως υπολογίζεται, εκατομμύρια τόνους συντριμμιών για να σώσουν ό,τι μπορεί να ανακτηθεί, την ώρα που ξεμπλέκονται αποσυντεθειμένα σώματα από τα σίδερα οικοδομών.

Δέκα χιλιάδες άνθρωποι αναμένεται να ανασυρθούν από τα ερείπια με αυτόν τον τρόπο σε όλη τη Λωρίδα της Γάζας. Αυτοί είναι οι αγνοούμενοι που δεν έχουν ακόμη προστεθεί επίσημα στον απολογισμό των 47.000 πτωμάτων που έχουν ήδη καταμετρηθεί. Αυτό φυσικά προϋποθέτει ότι αυτά τα σώματα δεν έχουν ακόμη φαγωθεί από άγρια ζώα ή εξατμιστεί εντελώς από τα εκρηκτικά υψηλής ισχύος των αμερικανο-ισραηλινών πυραύλων.

Μια διαλυμένη παγκόσμια τάξη
Μια μητέρα στη Γάζα καταγράφηκε σε βίντεο να φιλά το κρανίο του γιου της, καθώς το κρατά σαν βρέφος. «Μαζέψτε τα κόκαλά του για μένα. Μαζέψτε τα όλα» είπε. «Ορκίζομαι πως δεν σε φοβάμαι, Χασάν […] Ήρθα να σε πάρω, γιε μου. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ ή να βρω χαρά μέχρι να σε βρω, γιε μου».

Ποιος ακούει τις κραυγές των μανάδων της Γάζας;

Ανέβασα το βίντεο αυτής της ανατριχιαστικής σκηνής στη σελίδα μου στο Facebook, αλλά οι αόρατοι αλγόριθμοι που επιμελούνται τις ροές μας έχουν εδώ και καιρό διασφαλίσει ότι αναρτήσεις σαν αυτές μετά βίας φτάνουν στο κοινό.

Βέβαια, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν αποτυγχάνουν ποτέ να ενισχύσουν την απήχηση εντυπωσιακών βίντεο που εξυμνούν την ισχύ των βομβών που κατεδαφίζουν πολυώροφα κτίρια σαν τραπουλόχαρτα. Σπάνια όμως αυτά τα βίντεο συνδέονται με τις οικογένειες και τις κοινότητες που ζούσαν εκεί, πόσο μάλλον με τις αναμνήσεις και τις μελλοντικές τους ζωές.

Οι εικόνες που προκύπτουν από όλη τη Γάζα στη σκιά της κατάπαυσης του πυρός δείχνουν κάτι πολύ μεγαλύτερο από την καταστροφή μιας ιστορικής πόλης. Μαρτυρούν μια εντελώς διαλυμένη και δυστοπική παγκόσμια τάξη.

Με την εύθραυστη εκεχειρία να βρίσκεται πλέον στην πρώτη εβδομάδα της εφαρμογής της, έχει ανοίξει ένα παράθυρο για να αρχίσουμε να αναλογιζόμαστε ζητήματα που είχαν καθυστερήσει για δεκαπέντε μήνες. Πράγματι, ένας ιστορικός έχει ήδη προτείνει ότι η καταστροφή που προκαλέσε το Ισραήλ ήταν «μία από τις χειρότερες γενοκτονίες στη σύγχρονη ιστορία», ισοδύναμη με τη ρίψη πέντε ατομικών βομβών (χωρίς τη ραδιενέργεια) σε μια λεπτή λωρίδα γης μήκους ενός μαραθωνίου.

Ας μην ξεχνάμε ότι αυτή η σφαγή εξαπολύθηκε εναντίον του λαού και των υποδομών ενός μακροχρόνια πολιορκημένου, απο-αναπτυγμένου γκέτο, γεμάτου μέχρι ασφυξίας με πολλαπλές γενιές πολλαπλά εκτοπισμένων προσφύγων – μιας περιοχής που είχε αναγνωριστεί ως μια υπαίθρια φυλακή και είχε κηρυχθεί ακατάλληλη για διαβίωση από τον ΟΗΕ πολύ πριν από την 7η Οκτωβρίου.

Λογοδοσία
Το υπάρχον λεξιλόγιο και η ισχύουσα νομοθεσία είναι ανεπαρκή για να αποδώσουν τη φρικαλεότητα που μόλις διέπραξε το Ισραήλ.

Μπορούμε να το συζητήσουμε, αλλά η προσπάθεια να συνδυαστούν γενοκτονία, εθνοκάθαρση και λιμοκτονία με κατοχή και απαρτχάιντ και ταυτόχρονα η άρνηση  σε εκατομμύρια αναγνωρισμένους από τον ΟΗΕ πρόσφυγες να αιτηθούν άσυλο φαίνεται πως θα έπρεπε να αποτελεί μια νέα κατηγορία νομικού Κακού.

Πέρα από νομικές αναλύσεις, ένα πράγμα που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί είναι το πόσο ξεκάθαρο ήταν το Ισραήλ από την αρχή σχετικά με τις προθέσεις του στη Γάζα, με όλη την ισραηλινο-εβραϊκή πολιτική και στρατιωτική  τάξη να το επιβραβεύει.

«Νάκμπα της Γάζας» την αποκάλεσαν, και τώρα βλέπουμε τι εννοούσαν.

Όταν προέκυψαν ανησυχίες μέσα σε αυτή την τάξη, δεν αφορούσαν τη γενοκτονία καθαυτή, αλλά μάλλον την αποτελεσματικότητά της στην επίτευξη των δηλωμένων στόχων του Ισραήλ: την επιστροφή των αιχμαλώτων και την διάλυση της Χαμάς ως πολιτικού και στρατιωτικού φορέα που κυβερνά την περιοχή.

Η ανοιχτή φύση της συζήτησης στο Ισραήλ περί «ολοκληρωτικού πολέμου» –που αντανακλάται και στον τρόπο με τον οποίο Ισραηλινοί στρατιώτες τεκμηρίωναν ανοιχτά τα εγκλήματά τους μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης– είναι ακριβώς αυτό που συνέβαλε στην ανάδυση αποκλινουσών τάσεων μέσα στην ισραηλινή κοινωνία. Το τίμημα που άρχισε να πληρώνει η ισραηλινή κοινωνία σε αίμα, ασφάλεια, οικονομία και φήμη, σε συνδυασμό με το ερώτημα του ποιος θα «πλήρωνε» γι’ αυτά, οδήγησε στις γενικές πολιτικές τάσεις που βλέπουμε σήμερα στην ισραηλινή πολιτική σκηνή: μεταξύ αυτών που έδιναν προτεραιότητα στην «ολοκληρωτική νίκη» και την «ολοκλήρωση της αποστολής» με κάθε κόστος, και εκείνων που ζητούσαν να δοθεί προτεραιότητα σε μια εκεχειρία, υπό τον φόβο ότι περισσότεροι αιχμάλωτοι θα πέθαιναν και το Ισραήλ θα βυθιζόταν ακόμα πιο βαθιά στη «λάσπη της Γάζας».

Αλλά το ιερό δικαίωμα στη διάπραξη γενοκτονίας δεν αμφισβητήθηκε ποτέ από κανένα ισραηλινο-εβραϊκό πολιτικό μπλοκ.

Συνενοχή
Ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, αποκάλυψε στην τελευταία του συνέντευξη ότι κατά την επίσκεψή του στο Ισραήλ, οκτώ ημέρες μετά την 7η Οκτωβρίου, υπενθύμισε στον Ισραηλινό πρωθυπουργό: «Αλλά, Μπίμπι… δεν μπορείς να βομβαρδίζεις αυτές τις κοινότητες.».

Ο Νετανιάχου φυσικά ήξερε πώς να απαντήσει: «Λοιπόν, εσείς το κάνατε […] Ισοπεδώσατε το Βερολίνο. Ρίξατε μια πυρηνική βόμβα. Σκοτώσατε χιλιάδες αθώους ανθρώπους γιατί έπρεπε να κερδίσετε έναν πόλεμο».

Ο Νετανιάαχου ήταν σωστος σε αυτό. Το Ισραήλ δεν χρειαζόταν ηθικά μαθήματα από τον «θείο Σαμ». Παρόλα αυτά, ο Μπάιντεν πίστευε πως αποκαλύπτοντας αυτή τη συζήτηση θα καταγραφόταν ως ένας από τους «δίκαιους της ιστορίας». Τέτοιες ναρκισσιστικές αυταπάτες αλτρουισμού δύσκολα στέκουν όταν, για καθεμία από τις επόμενες 463 ημέρες, ο Μπάιντεν όχι μόνο παρακολουθούσε τη  γενοκτονία να εκτυλίσσεται, αλλά τη διευκόλυνε ενεργά.

Η κυβέρνησή του προμήθευσε το Ισραήλ με όπλα αξίας 22.7 δισεκατομμυρίων δολαρίων τον πρώτο χρόνο της γενοκτονίας. Επιπλέον 8 δισεκατομμύρια δολάρια υποσχέθηκαν ως αποχαιρετιστήριο δώρο.

Η Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο ακολούθησαν το παράδειγμα καθώς ξεδιπλωνόταν αυτή η μακάβρια φάρσα. Με ελάχιστες εξαιρέσεις στο δυτικό μπλοκ –κυρίως η Ιρλανδία, το Βέλγιο και η Ισπανία– σχεδόν κάθε δυτική πρωτεύουσα παρατάχθηκε για να λαδώσει τη δολοφονική μηχανή του Ισραήλ, ενώ ταυτόχρονα προσποιούνταν ότι νοιάζεται για τους αθώους.

Η γελοία εικόνα της ρίψης πακέτων ανθρωπιστικής βοήθειας από στρατιωτικά μεταγωγικά αεροσκάφη πάνω από τους ουρανούς της Γάζας ήταν ένα θέαμα που θα έπρεπε να συγκριθεί με το να πετάς σωσίβια σε ανθρώπους που πνίγονται μέσα σε μια δεξαμενή γεμάτη καρχαρίες.

Ας μην ξεχνάμε πως αυτές οι δυνάμεις στηρίζονταν επίσης από ένα ολόκληρο βιομηχανικό σύμπλεγμα πολιτικών κομμάτων, πολυεθνικών εταιρειών, μιντιακών οργανισμών και πανεπιστημιακών διοικήσεων σε όλη τη Δύση, που έψελναν τον χορωδιακό σκοπό αυτής της γενοκτονικής όπερας.

Δεν χρειάζεται κανείς διδακτορικό για να καταλάβει πώς έγινε η στρατολόγηση σε αυτή τη χορωδία.

Κέρδος και συμφέροντα
Ο δυτικός κόσμος που υποστηρίζει το Ισραήλ είναι γεμάτος θεσμούς, πολιτικούς, γραφειοκράτες και διαχειριστές που είτε είναι ιδεολογικά δεμένοι με ατζέντες ιμπεριαλιστικής/σιωνιστικής πολιτικής, είτε είναι δεσμευμένοι από υλιστικά κίνητρα για κέρδος και χρηματοδότηση, είτε αποτελούν μια συλλογή από δειλούς και ιδιοτελείς που κρύβονται πίσω από τον διφορούμενο φιλελεύθερο λόγο.

Αυτός ο τοξικός συνδυασμός επέτρεψε τη συνέχιση των σφαγών. Νέες κατηγορίες βραβείων Όσκαρ θα έπρεπε να δημιουργηθούν για να ανταμείψουν τις απίστευτες παραστάσεις gaslighting που είδαμε, με υποψήφιους από το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία σε έναν σκληρό αγώνα για το βραβείο.

Πώς μπορούμε να κατανοήσουμε αυτές τις εγκληματικές εκδηλώσεις υποκρισίας, όπου η γενοκτονία και ο ανθρωπισμός συνυπήρχαν τόσο απρόσκοπτα;

Δυστυχώς, είναι ακόμα πολύ νωρίς για να απαντήσουμε πραγματικά σε αυτή την ερώτηση. Η σφαγή δεν έχει τελειώσει ακόμα, καθώς οι δολοφόνοι και οι υποτακτικοί τους εξακολουθούν να παραμονεύουν στις πύλες της Γάζας.

Το Ισραήλ δεν υπέγραψε τη συμφωνία επειδή η πολιτική τάση που πιέζει για «ολική νίκη» είχε εξουδετερωθεί από εκείνους που έθεταν ως προτεραιότητα την εκεχειρία. Συνέβη επειδή η νέα διοίκηση των ΗΠΑ το απαίτησε για τους δικούς της σκοπούς, μεταξύ των οποίων ήταν να επιβεβαιώσει «ποιος είναι το αφεντικό».

Η αμερικανική αυτοκρατορία δουλεύει και το Σάββατο, και ο Μπίμπι το έμαθε αυτό με τον σκληρό τρόπο. Είναι αυτή η ανησυχητική πραγματικότητα που επισκιάζει την εκεχειρία, η οποία, κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι προσωρινή.

Τραμπ
Μία από τις πρώτες πράξεις της διοίκησης Τραμπ ήταν να καταργήσει το εμπάργκο στην παράδοση 1700 βομβών ενός τόνου και 134 μπουλντόζων D9 στο Ισραήλ – τα κλειδιά προς την εξόντωση που η διοίκηση Μπάιντεν προσπάθησε να πάρει από τον μεθυσμένο σύμμαχό της. Υπέγραψε επίσης μια εκτελεστική εντολή για την άρση των κυρώσεων σε 30 εβραϊκές ομάδες εποίκων, ακριβώς όταν η Κνέσετ ψήφιζε να προστεθεί η «εξάλειψη της τρομοκρατίας στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια [Δυτική Όχθη]» στους «πολεμικούς της στόχους».

Ο Τραμπ άρχισε επίσης να εκφράζει δημοσίως την άποψη ότι η πιο λογική λύση τώρα είναι οι ΗΠΑ να ολοκληρώσουν την εθνοκάθαρση που ξεκίνησε το Ισραήλ, μεταφέροντας Παλαιστινίους από τη Γάζα στην Ιορδανία και την Αίγυπτο.

Τώρα οι Παλαιστίνιοι, οι Άραβες και ένα μεγάλο μέρος του κόσμου (συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ) πρέπει να βρουν τρόπους να επιβιώσουν από αυτή την αχαλινώτη νεοφασιστική παρέλαση, που ανοίχτηκε από τον μακάβριο χορό που οι δυτικοί φιλελεύθεροι διεθνιστές χόρεψαν πάνω στο πτώμα της μεταπολεμικής, φιλελεύθερης διεθνούς τάξης.

Καθώς η μοίρα της ανθρωπότητας τώρα κρέμεται από μια μοιραία κλωστή, και καθώς η ελπίδα και η διαύγεια φανταζουν μικρές και μακρινές, είναι οι άνθρωποι της Γάζας που προσφέρουν την πιο διαρκή πηγή έμπνευσης, θάρρους, δύναμης και ευρηματικότητας για το πώς να χτιστεί ένας καλύτερος κόσμος. Η κοινωνική τους αλληλεγγύη, η ανθεκτικότητα, η οργάνωση, η προσαρμοστικότητα και η ψυχραιμία ήταν ένα μάθημα σε πολλές από τις βασικές αρχές που χάνονται γρήγορα στον αιματηρό εφιάλτη του καπιταλιστικού ρεαλισμού που περιβάλλει την ψηφιακή κοινωνία.

Χωρίς να ρομαντικοποιούμε τις φρικτές δοκιμασίες που έχουν περάσει οι κάτοικοι της Γάζας για να επιβιώσουν, είναι εξίσου προσβλητικό να αρνηθούμε την αναγνώριση ότι αυτές οι κοινότητες αντιμετώπισαν απίστευτες δυσκολίες και δεινά, και δεν πτοήθηκαν πρώτες.

Μέσα σε αυτό, ενώθηκαν με εκατομμύρια – ίσως και δισεκατομμύρια – ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, που απάντησαν στις κραυγές της Γάζας και προσπάθησαν να οργανωθούν με τη σειρά τους. Χωρίς αμφιβολία, η γενοκτονία θα ήταν πολύ χειρότερη, αν το παγκόσμιο μέτωπο αντίστασης της Γάζας δεν είχε κινητοποιηθεί όπως έκανε. Με αυτά τα λεγόμενα, όλοι όσοι έχουν κάποια δεοντολογία μπορούν να συμφωνήσουν ότι συνέβη μια γενοκτονία και ότι η παγκόσμια αντίδραση ήταν τραγικά ανεπαρκής για να την σταματήσει. Μια παραλλαγή του «ποτέ ξανά» συνέβη λοιπόν «ξανά» και μπορεί και να συνεχιστεί ακόμα.

Τώρα είναι λοιπόν η ώρα να παραμείνουμε σε εγρήγορση, κινητοποιημένοι και οργανωμένοι, χτίζοντας πάνω στο μαζικό κίνημα που η πάλη της Γάζας δημιούργησε για λογοδοσία, μια ελεύθερη Παλαιστίνη και για να σώσουμε ό,τι απομένει από τη στοιχειώδη ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

* Ο Τουφίκ Χαντάντ είναι  Παλαιστινιο-Αμερικανός ακαδημαϊκός και συγγραφέας. Κατέχει διδακτορικό στις Μελέτες Ανάπτυξης από τη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών στο Λονδίνο και είναι ο συγγραφέας του «Palestine Ltd: Νεοφιλελευθερισμός και Εθνικισμός στα Κατεχόμενα Εδάφη». Έχει εργαστεί σε διάφορες θέσεις στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη ως δημοσιογράφος, ερευνητής, σύμβουλος, επιμελητής και εκδότης, συμπεριλαμβανομένης της Γάζας για διάφορους οργανισμούς του ΟΗΕ από το 1997, και ήταν πρόσφατα Διευθυντής του Συμβουλίου Βρετανικών Ερευνών στο Τμήμα Λεβάντε στην Ιερουσαλήμ– του Ινστιτούτου Κένιον.