Βενεζουέλα

Ωμή ιμπεριαλιστική επίδειξη ισχύος από τον Τραμπ Σύντροφος Χ Η πρόσφατη ανακοίνωση του Ντόναλντ Τραμπ για «πλήρη και απόλυτο αποκλεισμό» των πετρελαιοφόρων από και προς τη Βενεζουέλα συνιστά μια επικίνδυνη κλιμάκωση της αμερικανικής επιθετικότητας στη Λατινική Αμερική. Πίσω από τη ρητορική περί «ασφάλειας» και «καταπολέμησης των ναρκωτικών», αποκαλύπτεται με ωμότητα μια παλιά, γνώριμη λογική: η λογική του ιμπεριαλιστικού καταναγκασμού, της λεηλασίας φυσικών πόρων και της περιφρόνησης κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου. Η δήλωση Τραμπ, με κεφαλαία γράμματα και απειλητικούς τόνους, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Η αναφορά σε «επιστροφή πετρελαίου, γης και περιουσιακών στοιχείων» στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν αφορά κάποια νομική ή διπλωματική διεκδίκηση, αλλά μια απροκάλυπτη απαίτηση υποταγής. Πρόκειται για μια ρητορική που θυμίζει περισσότερο αποικιακές εκστρατείες του 19ου αιώνα παρά σύγχρονες διεθνείς σχέσεις. Ο αποκλεισμός πετρελαιοφόρων δεν είναι απλώς ένα γεωπολιτικό μέτρο πίεσης. Είναι μια μορφή οικονομικού πολέμου που πλήττει άμεσα τον λαό της Βενεζουέλας. Η ιστορία των κυρώσεων και των αποκλεισμών έχει δείξει επανειλημμένα ότι δεν «ρίχνουν καθεστώτα», αλλά εντείνουν τη φτώχεια, διαλύουν δημόσιες υποδομές και στερούν από εκατομμύρια ανθρώπους βασικά αγαθά: τρόφιμα, φάρμακα, ενέργεια. Η συλλογική τιμωρία ενός ολόκληρου πληθυσμού παρουσιάζεται ξανά ως «νόμιμο εργαλείο εξωτερικής πολιτικής». Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η απόφαση χαρακτηρισμού της κυβέρνησης της Βενεζουέλας ως «ξένης τρομοκρατικής οργάνωσης». Πρόκειται για έναν επικίνδυνο νομικό και πολιτικό ακροβατισμό, που αποσκοπεί στην απονομιμοποίηση κάθε κρατικής υπόστασης της χώρας και ανοίγει τον δρόμο για άμεσες στρατιωτικές επεμβάσεις. Η ταύτιση ενός κράτους με την «τρομοκρατία» χρησιμοποιείται συχνά ως προπαρασκευαστικό βήμα για πολέμους χωρίς όρια και χωρίς λογοδοσία. Από αριστερή σκοπιά, η κριτική προς την κυβέρνηση Μαδούρο –για αυταρχισμό, οικονομική κακοδιαχείριση ή περιορισμούς πολιτικών ελευθεριών– δεν μπορεί και δεν πρέπει να μετατρέπεται σε άλλοθι για ξένη επέμβαση. Οι κοινωνίες δεν απελευθερώνονται με στόλους, αποκλεισμούς και τελεσίγραφα. Η αυτοδιάθεση των λαών δεν είναι επιλεκτική αρχή, αλλά θεμελιώδης αξία. Η πολιτική Τραμπ στη Βενεζουέλα δεν στοχεύει στη δημοκρατία ούτε στην ευημερία του λαού της. Στοχεύει στον έλεγχο των ενεργειακών πόρων, στην επιβολή γεωστρατηγικής κυριαρχίας και στην αποστολή ενός ξεκάθαρου μηνύματος προς ολόκληρη τη Λατινική Αμερική: όποιος παρεκκλίνει από τη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, θα αντιμετωπίζει την «πλήρη και απόλυτη» ισχύ τους. Απέναντι σε αυτή την κλιμάκωση, η διεθνής Αριστερά, τα κοινωνικά κινήματα και οι λαοί έχουν χρέος να αντιταχθούν στον οικονομικό στραγγαλισμό και τον μιλιταρισμό. Όχι στο όνομα της υπεράσπισης κυβερνήσεων, αλλά στο όνομα της ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ελευθερίας των λαών να καθορίζουν μόνοι τους το μέλλον τους.