κλιματική κρίση

✍🏾 Αντώνης Χατζηκυριάκου Η περιβαλλοντική τζ̆αι η κλιματική ιστορία έχουν που τζ̆αιρόν αποδείξει έναν πολλά απλόν πράμαν: ότι οι καταστροφές που κλιματικά ή περιβαλλοντικά φαινόμενα δεν είναι (μόνον)  φυσικές· η έχταση της καταστροφής εν συνάρτηση του βαθμού στον οποίον οι αθρώπινες κοινωνίες επροετοιμαστήκαν, αλλά τζ̆αι εδιαχειριστήκαν την καταστροφή, αφού τούτη εσυντελέστηκεν. Έναν πρόσφατον παράδειγμαν εν ο σεισμός στην Τουρκία το 2023, όταν επεθάναν 60.000 πλάσματα. Το καθεστώς Ερντογάν εμίλαν για τον σεισμόν παντώς τζ̆αι ήταν έναν φυσικόν φαινόμενον του οποίου η καταστροφή ήταν έναν αναπόδραστον αποτέλεσμαν. Η άβολη πραγματικότητα, όμως, ήταν ότι οι πλημμελείς διαδικασίες αδειοδότησης τζ̆αι ανέγερσης κτιρίων ήταν ο λόγος για την έχτασην της καταστροφής. Με άλλα λόγια, τα σ̆έρκα του κράτους ήταν βουττημένα μέστο γιαίμαν. Στην Τουρκίαν τζ̆είντες μέρες ο κόσμος εφώναζεν «που εν το κράτος;». Ό,τι έγινεν ήταν αποτέλεσμαν του νεοφιλελεύθερου μετασχηματισμού του κρατικού μηχανισμού τζ̆αι της ιδιωτικοποίησης των δομών κοινωνικής πρόνοιας. Στην Ελλάδαν, όπου κάθε χρόνον οι καμένες εκτάσεις αυξάνουνται με γεωμετρικήν πρόοδον που τες φωθκιές, ο κόσμος φωνάζει «δεν υπάρχει κράτος». Η αιτία της καταστροφής, όμως, εν η ίδια. Όσον τζ̆ι αν η κυβέρνηση επιρρίπτει την ευθύνη στην κλιματική αλλαγήν, παντώς τζ̆αι η κλιματική αλλαγή έππεσεν που τον ουρανόν, τα σ̆έρκα της εν επίσης βαμμένα με γιαίμαν. Ο λόγος για την έκτασην της καταστροφής εν το ξήλωμαν των δημόσιων δομών πυροπροστασίας τζ̆αι η οικονομική αποψίλωση των αρμόδιων θεσμών στο όνομαν της δημοσιονομικής υπευθυνότητας. Την ίδιαν στιγμήν, ξοθκιάζουνται δισεκατομμύρια για την αγοράν Ραφάλ ή για την οικονομικήν στήριξην ιδιωτικών εταιρειών όπως η Aegean. Στην Κύπρον τα πράματα έννεν πολλά διαφορετικά. Η Υπουργός Γεωργίας δηλώνει ότι η λειψυδρία εν διαχρονικόν φαινόμενον που την εποχή της Αγίας Ελένης. Ιστορικά, ο πληθυσμός της Κύπρου είσ̆εν τρόπους να ελαχιστοποιήσει τες επιπτώσεις της ανομβρίας τζ̆αι επροσαρμόζετουν στην κλιματικήν αλλαγήν. Η δε κλιματική αλλαγή έννεν τωρασινόν φαινόμενον – τουλάχιστον η μη ανθρωπογενής. Με απλά λόγια, λειψυδρίες είχαμεν πολλές φορές στο παρελθόν· πρώτην φοράν η λύση που μας προσφέρει η κυβέρνηση είναι να αυξήσει την τιμήν του νερού. Άρα απλά μετακυλείει το κόστος στον κόσμον. Που την μιαν τα γκολφ, τα γρασίθκια των επαύλεων που πουλιούνται για διαβατήρια, ή οι πισίνες· που την άλλην, ο κόσμος που εγονάτισεν που την ακρίφκειαν, θα πρέπει να σκεφτεί θκυό φορές να ποτίσει τον κήπον ή το ποστάνιν του. Την ίδιαν στιγμήν, η Υπουργός παραδέχεται, χωρίς να το καταλάβει, τες ευθύνες του κράτους δηλωννοντας ότι έσ̆ει τζ̆αιρόν που το πρόβλημα εντοπίστηκεν που επιστημονικές επιτροπές τζ̆αι δεν έγινεν τίποτε, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια που έχουμεν συνεχόμενες ανομβρίες. Μπορεί η Υπουργός να μάσ̆εται να μας πείσει ότι η λειψυδρία εν φυσικόν φαινόμενον· αλλά οι κουφάες που εννά τους φαν, δεν θα είναι.