διχοτόμηση

✍🏾 Γιώργος Χαραλάμπους Ένα από τα παραδοξότερα της εικοστής Ιουλίου είναι οι δύο λέξεις που τη συνοδεύουν σαν σύνθημα: Δεν Ξεχνώ. Μέσα στις δύο αυτές λέξεις, που ακολουθούνται από αναφορές στη Τουρκική εισβολή και κατοχή, κρύβονται όλα όσα οι κάθε λογής εθνικιστές ήθελαν και θέλουν να ξεχαστούν κάτω από το πέπλο της ιστορικής λήθης και της εδραιωμένης προπαγάνδας. Να ξεχαστεί το διαίρει και βασίλευε των Άγγλων  αποικιοκρατών. Να ξεχαστεί η διακοινοτική διένεξη του 63-64. Να ξεχαστεί ο εξτρεμισμός της ηγεσίας της ΕΟΚΑ και οι δολοφονίες τ/κ και κομμουνιστών. Να ξεχαστεί ο αντι-κομμουνισμός, εκτός και εντός Κύπρου. Να ξεχαστεί η χούντα της Ελλάδας και οι μηχανουργίες των ηγετών της. Να ξεχαστεί η δικοινοτική βάση του συντάγματος και οι τ/κ πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Να ξεχαστούν οι ένοπλοι φασίστες που καταλύσαν τη δημοκρατία, πέντε μέρες προηγούμενως. Να ξεχαστεί εκείνο το τμημα του κεφαλαίου που κερδοφορεί πολλαπλάσια σε συνθήκες ντε φάκτο διχοτόμησης. Να ξεχαστεί η εκκλησία σαν μέγιστο τροχοπέδη στην ειρηνική συνύπαρξη ε/κ και τ/κ. Να ξεχαστούν τα κοινωνικα και οικονομικά οφέλη της επανένωσης. Να ξεχαστεί ο Κυπριακός πολιτισμός σαν αυτόνομο και δικοινοτικό στοιχείο. Να ξεχαστούν οι αγωνιστές της αντίστασης για να γιορτάζονται οι υπαίτιοι της καταστροφής. Nα ξεχαστεί η εμφανής στους πάντες εκτός εμάς αδιαλλαξία των ελληνοκύπριων ηγετών, από τον Κυπριανού και τους δείκτες ντε Κουεγιάρ, στα δάκρυα του Τάσου πριν το δημοψήφισμα και μετά τον Αναστασιάδη να συζητά για δύο κράτη. Το Δεν Ξεχνώ καθίσταται ως η υπεραπλουστευμένη συλλογική ταυτότητα που ηγεμονεύει την ελληνοκυπριακη κοινότητα, εκείνη η κοινωνική δύναμη που κατευθύνει τη μνήμη επιλεκτικά και με εγκληματικές συνέπειες, εκείνη που δεν ξέχνα λησμονώντας.

Η μονοδιάστατη και μεροληπτική ανάγνωση και ανάλυση της ιστορίας της Κύπρου δεν είναι κάτι καινούριο και αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους διαιώνισης της διαίρεσης του νησιού. Αυτή ακριβώς η ελλιπής ανάγνωση, επιτρέπει τον εξαγνισμό της ΕΟΚΑ και την ηρωοποίηση εγκληματιών πολέμου όπως ο Γρίβας, υπό την καθοδήγηση και επιρροή του οποίου, από τα μέσα της δεκαετίας του ‘50 έως το 1974, στοχοποιήθηκαν και δολοφονήθηκαν αριστεροί Ελληνοκύπριοι, κακοποιήθηκαν και σφαγιάστηκαν μαζικά Τουρκοκύπριοι/ες, και εκτελέστηκε το πραξικόπημα από την ΕΟΚΑ Β, που έφερε εν τέλει την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων και τη διχοτόμηση της Κύπρου. Πενήντα και βάλε χρόνια μετά τα τραγικά γεγονότα του ’74, το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής ηγεσίας του τόπου όχι μόνο δεν έχει απομυθοποιήσει τα εγκλήματα της ΕΟΚΑ, αλλά συνεχίζει να τα μνημονεύει. Τα χτεσινά θεατρικά με την πρόεδρο της Βουλής και τον υφυπουργό Μετανάστευσης να βαδίζουν σαν σε αρχαία τραγωδία, για να μνημονεύσουν τον Γρίβα, αποτελούν όνειδος για την υπόθεση της κυπριακής ανεξαρτησίας, και προσθέτουν ακόμα ένα καρφί στο φέρετρο της διχοτόμησης. ΥΓ: Δεν ξεχνούμε όσους/ες προσπαθού(σα)ν να μας πείσουν ότι η Αννίτα Δημητρίου είναι κάτι «νέο» στην πολιτική ζωή. Για όσους/ες ακόμα τρέφουν ψευδαισθήσεις για δήθεν φιλελεύθερη στροφή του ΔΗΣΥ, η εικόνα της προέδρου του κόμματος να βαδίζει στις 26 Γενάρη σαν μέλος μιας τεθλιμμένης νεκρικής συνοδείας  στο μνημόσυνο του Γρίβα, έρχεται ως υπενθύμιση ότι ο συναγερμός είναι ο θεματοφύλακας του αμαρτωλού παρελθόντος της «παραδοσιακής» δεξιάς.