Κύπρος

✍Άφοος του Θεού & Σκαλαπούνταρος Διαβάσαμε το μακροσκελές πόνημα του διευθυντή ψηφιακών μέσων του Άλφα, Νικόλα Ζαννέττου, και δεν μπορέσαμε παρά να ενδώσουμε στον πειρασμό να διερευνήσουμε μαζί του το φαινόμενο της απουσίας δημόσιας συζήτησης για την «ακροαριστερά». Οφείλουμε να  συγχαρούμε τον Ζαννέττο για την αναγνώριση της κανονικοποίησης της ακροδεξιάς. Στη συνέχεια όμως, το κείμενό του βρίθει ανακριβειών, αοριστολογιών και χιλιοειπωμένων κλισέ. Γράφει λοιπόν ο Ζαννέττος: Κατ’ αρχάς, ο γράφων μιλά γενικά και αόριστα για «ακροαριστερά», διαπιστώνοντας μάλιστα άνοδό της, χωρίς να μας λέει ποια είναι αυτή ακροαριστερά που ανεβαίνει και πώς. Έχει κερδίσει κάποια ακροαριστερά βουλευτικό έδρανο και δεν το γνωρίζουμε; Ή κυκλοφορεί κάποια δημοσκόπηση που επιβεβαιώνει αυτή την τάση; Γιατί επί του πολιτικού πεδίου, το μόνο αριστερό κόμμα της Κύπρου έχει συρρικνωθεί κατά 11% από τις βουλευτικές εκλογές του 2011 μέχρι αυτές του 2021. Και τι χαριτωμένο να γράφει ότι η ακροδεξιά απασχόλησε περισσότερο τον δημόσιο διάλογο γιατί «ήταν πολύ εύπεπτο λόγω της ατζέντας της εποχής». Όπου «εύπεπτο», μπορούμε να βάλουμε ας πούμε τα ρατσιστικά πογκρόμ, τις δολοφονικές ενέδρες σε μετανάστες ντελιβεράδες, τις επαναπροωθήσεις σαπιοκάραβων στη θάλασσα κλπ. «Εύπεπτα» θέματα… Είναι ή όχι αλήθεια πως οι ελληνοκυπριακές ηγεσίες τα τελευταία 20 χρόνια, ευθύνονται για το αδιέξοδο στο Κυπριακό; Δεν είναι ο ίδιος ο ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών που καταλόγισε έλλειψη πολιτικής βούλησης στις κυπριακές πολιτικές ηγεσίες για την κατάρρευση του Συνεδρίου για την Κύπρο στο Κραν Μοντανά; «Ακροαριστερός» και ο Γκουτέρες; Το μόνο που θεωρούμε ότι αξίζει να επισημάνουμε σε σχέση με τις αλαζονικές ανακρίβειες του διευθυντή ψηφιακών μέσων του Άλφα, πέρα από έμπρακτες δομές, θέσεις και προτάσεις του ευρύτερου φάσματος της Αριστεράς όσον αφορά το μεταναστευτικό, είναι η πολιτική και κοινωνική αλληλεγγύη αλλά και το ανάχωμα μπροστά στο ακροδεξιό παραλήρημα που δίνεται έστω και με ένα απλό σύνθημα όπως «όλοι οι μετανάστες καλοδεχούμενοι» σε ανθρώπους κατατρεγμένους για όλους τους λόγους του κόσμου. Είναι σημαντικό, θα λέγαμε, τα συνθήματα να μην διαβάζονται με μια αγωνία για κυριολεξία, αλλά με τον σκοπό που προσπαθούν να εκπληρώσουν. Και πόσο επιφανειακό να εξαντλείται η ανάλυση των ομάδων της Αριστεράς για το μεταναστευτικό, στο κλισέ «πλήρης ένταξη όλων των μεταναστών, χωρίς προϋποθέσεις». Και πόσο βολικό να λησμονούνται οι λόγοι για τους οποίους είχε ζητηθεί το κλείσιμο των κέντρων υποδοχής, τις συνθήκες των οποίων καταδίκασε η καθ’ ύλην αρμόδια Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες. Σε ό,τι αφορά την Κοινότητα Αγώνα αφοα τουλάχιστον, δεν πήραμε ξαφνικά το μέρος των Παλαιστινίων. Ως μια κοινότητα που αγωνίζεται από τα Αριστερά και από τα Κάτω, τασσόμαστε πάντα δίπλα στα καταπιεσμένα. Και σε αυτή την άνιση μάχη, τα καταπιεσμένα βρίσκονται στη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη. Καταδικάσαμε τις επιθέσεις της Χαμάς και δεν θεωρούμε πως βοηθούν τις προσπάθειες για ειρήνη και λύση δύο κρατών. Ωστόσο, οι επιθέσεις αυτές σε ουδεμία περίπτωση μπορούν να θεωρηθούν απρόκλητες, ούτε συνέβησαν σε κάποιο ιστορικό ή πολιτικό κενό. Καλό είναι λοιπόν, ένας δημοσιογράφος (πολύ περισσότερο ένας «διευθυντής») να κάνει τη μελέτη του προτού αρχίσει να «πυροβολεί» από το πληκτρολόγιο. Αν λοιπόν ο Ζαννέττος είχε κάνει αυτή τη μελέτη, θα είχε δει ότι στη Δυτική Όχθη, όπου δεν διοικεί η Χαμάς, 200 Παλαιστίνιοι έχασαν τη ζωή τους το 2023, πριν τις επιθέσεις της 7ης Οκτώβρη. Φέρει ευθύνες η Χαμάς για τη μη επίτευξη διευθέτησης στο Παλαιστινιακό μέχρι σήμερα; Σαφώς. Αυτο όμως δεν σημαίνει πως αξίζει η καταδίκη ενός ολόκληρου λαού για τα εγκλήματα μιας ισλαμιστικής οργάνωσης. Με τον ίδιο τρόπο δεν θα δεχόμασταν την υπονόμευση του λαού του Ισραήλ για τις διαχρονικές πολιτικές των κυβερνήσεών τους. Στο κάτω-κάτω, και στην ιστορία της Κύπρου οι παραστρατιωτικές οργανώσεις διαδραμάτισαν αρνητικότατο ρόλο. Ένα πράγμα είναι να δηλώνεις άθεη/άθρησκο/αγνωστικιστής ή οτιδήποτε, άλλο είναι να αντιλαμβάνεσαι τη σημασία που έχει ο θρησκευτικός προσανατολισμός και η άσκηση της θρησκείας του κάθε ατόμου σε όποια χώρα κι αν βρίσκεται. Και άλλο είναι να ζητάς από πανίσχυρους οργανισμούς με τεράστια επιρροή όπως η Εκκλησία της Κύπρου, να απέχει από τα κοσμικά και να μην προσπαθεί να επιβάλλει γραμμή σε κοινωνικά ή πολιτικά ζητήματα (πχ αμβλώσεις). Επίσης καλό θα ήταν ως πολίτες, ακόμα και αν συντασσόμαστε με την επικρατέστερη θρησκεία στη χώρα που ζούμε, να παλεύουμε για το δικαίωμα των ευάλωτων και στοχοποιημένων μεταναστών π.χ. να ασκούν τα θρησκευτικά τους δικαιώματα και να στήνουμε αναχώματα στην ηγεμονία ενός και μόνου θρησκευτικού προσανατολισμού. Στο κάτω κάτω αυτό σημαίνει «σταθερότητα, ευημερία και πρόοδο στις σύγχρονες κοινωνίες» ήδη από την εποχή του δυτικού διαφωτισμού. Και αν θέλει ο Ζαννέττος, ας γίνει συγκεκριμένος για το ποιες ακροαριστερές ομάδες έκαναν τα στραβά μάτια σε βάρβαρες πράξεις τρομοκρατών μουσουλμάνων. Και ας μας θυμίσει πώς είχε τοποθετηθεί ο ίδιος για τα πογκρόμ στη Χλώρακα και στη Λεμεσό. Έχουμε αναλύσει πιο πάνω τις συνθήκες κάτω από τις οποίες επιβιώνουν οι Παλαιστίνιοι/ες και ουδεμία σύγκριση μπορεί να γίνει με το Κυπριακό, μια «παγωμένη σύγκρουση», τουλάχιστον από το 1996. Επίσης, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον την κοινότητα μας, δεν μπήκε καμιά υποσημείωση σε ό,τι αφορά την καταδικαστέα στοχοποίηση αμάχων, είτε αυτή προέρχεται από τον στρατό ενός αναγνωρισμένου κράτους είτε από μια ισλαμιστική οργάνωση. Θα ήταν και πάλι καλά, αντί ο Ζαννέττος να θολώνει γενικά και αόριστα τα νερά περί «ακροαριστεράς», να μας πει ποια/ες ομάδα/ες δικαιολόγησαν την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Παρατηρούμε και τώρα με τη Γάζα, όπως και τότε με την Ουκρανία, το φαινόμενο του «καταδικαστόμετρου». Για να έχει δικαίωμα οποι@δήποτε να μιλήσει δημόσια για αυτά τα θέματα, πρέπει πρώτα όχι μόνο να καταδικάσει τη Χαμάς και τον Πούτιν, αλλά και να τα καταραστεί. Συνέπεια αυτής της πρακτικής είναι η απουσία ουσιαστικών συζητήσεων για τόσο σοβαρά ζητήματα. Αντί αυτού διεξάγονται παράλληλοι μονόλογοι, όπου συνήθως οι εκάστοτε Ζαννέττοι στολίζουν με διάφορα κοσμητικά όποι@ τυχόν διαφωνήσει μαζί τους. Το αν ο αγώνας της ΕΟΚΑ ήταν αντι-ιμπεριαλιστικός το δείχνουν τα έργα της. Περισσότεροι νεκροί Κύπριοι, παρά «ιμπεριαλιστές». Εθνικιστική ρητορική, δολοφονίες Τουρκοκυπρίων και Αριστερών. Αν ο Ζαννέττος θεωρεί ότι αυτός ο αγώνας χρειάζεται υπεράσπιση από ακροαριστερά σύνολα, μάλλον διαθέτει φτωχή πολιτική αντίληψη. Παρεμπιπτόντως, αντι-ιμπεριαλιστές δηλώνουν και τα μέλη του ΑΚΕΛ. Είναι και αυτοί ακροαριστεροί; Όσον αφορά την αποστρατιωτικοποίηση του νησιού, ήδη αυτό για μας συνιστά την μεγαλύτερη αντίσταση στη ρητορική του