Η τυχοδιωκτική δήλωση του Νίκου Χριστοδουλίδη περί προσπάθειας ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατίας στο ΝΑΤΟ έφερε όπως αναμενόταν αλυσιδωτές αντιδράσεις στο εσωτερικό. Τέτοιες δηλώσεις είναι βασικά γελοίες και άνευ ουσίας στο εξωτερικό: προφανώς δεν μπορεί να μπει ζήτημα ένταξης της μισής ΚΔ στη συμμαχία, καθώς τα κράτη μέλη διατηρούν δικαίωμα άσκησης βέτο.
Ήδη, στην Τουρκία και σε εθνικιστικούς κύκλους στον βορρά τίθεται το προαπαιτούμενο αναγνώρισης της ‘ΤΔΒΚ’ για αποδοχή της ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ. Έτσι κι αλλιώς, και οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις της ΚΔ είναι μέλη του ΝΑΤΟ, τα συμφέροντα του οποίου είναι σε κάθε περίπτωση διασφαλισμένα.
Είναι η πρώτη φορά που πρόεδρος της ΚΔ τολμά να μιλήσει δημόσια για ένταξη στο στρατόπεδο του ΝΑΤΟ. Ενώ την περίοδο 2014-2016 υπήρξε προσπάθεια από τη Δεξιά να συνδεθεί η διαδικασία επανένωσης της χώρας με παράλληλη ένταξή της στη βορειοατλαντική συμμαχία, τώρα ο Νίκος Χριστοδουλίδης προσπαθεί να παρουσιάσει αυτό το εγχείρημα ως προσπάθεια «αναβάθμισης» της μισής Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η δήλωση επομένως είχε ως στόχο το εσωτερικό και τη δημιουργία κλίματος για να αποδεκτεί η κοινωνία ότι στο πλαίσιο γενίκευσης του περιφερειακού πολέμου, οι ΗΠΑ θα έχουν λευκή επιταγή από την κυβέρνηση της ΚΔ για να χρησιμοποιούν το «αβύθιστο αεροπλανοφόρο» όπως θέλουν. Παράλληλα, ήταν ακόμα ένα μήνυμα απαξίωσης και αδιαφορίας προς την Τουρκοκυπριακή κοινότητα.
Το πυροτέχνημα Χριστοδουλίδη αναζωπύρωσε και την κόντρα σε κομματικό επίπεδο, με τον -κατά τα λοιπά αντιπολιτευόμενο- ΔΗΣΥ να συντάσσεται αναφανδόν με την ανούσια εισήγηση του «μαθητευόμενου μάγου». Η αντίφαση έγκειται, βεβαίως, τόσο στη χρηματοδότηση του ΔΗΣΥ από Ρώσους «επενδυτές» (σύμφωνα με καταγγελίες που ερευνά η Ανεξάρτητη Αρχή κατά της Διαφθοράς) όσο και στην πρόσφατη επίσκεψη της Αννίτας Δημητρίου στην Κίνα, κατά τη διάρκεια της οποίας η πρόεδρος της βουλής δεσμεύτηκε να εργαστεί για ενδυνάμωση των σχέσεων με το Πεκίνο. Αν, λοιπόν, ο ΔΗΣΥ και η Δημητρίου – ίδια και απαράλλαχτη με τον Χριστοδουλίδη – θέλουν να κάνουν υποδείξεις για επιλογές «στρατοπέδων», ας διαλέξουν πρώτα οι ίδιοι.
Ο σίγουρος χαμένος από αυτή την άκαιρη συζήτηση, όπως την χαρακτήρισε το ίδιο το υπουργείο Εξωτερικών αδειάζοντας ουσιαστικά τον Χριστοδουλίδη, είναι το Κυπριακό και οι όποιες προοπτικές λύσης έχουν απομείνει.
NATO and Christodoulides’ nonsense
The opportunistic statement by Nikos Christodoulides regarding an attempt to bring the Republic of Cyprus into NATO predictably sparked a chain reaction domestically. Such statements are essentially laughable and meaningless abroad: it is obvious that the prospect of half of the RoC joining the alliance cannot even be considered, since member states retain veto power.In Turkey and among nationalist circles in the north, the precondition of recognising the ‘TRNC’ is already being raised as a requirement for accepting Cyprus’ accession to NATO. In any case, all three guarantor powers of the RoC are NATO members, and the alliance’s interests are secured regardless.
This is the first time a president of the RoC has dared to publicly speak about joining NATO’s camp. While between 2014-2016 there was an effort by the right-wing to link the process of the country’s reunification with parallel NATO membership, Nikos Christodoulides is now attempting to present this endeavor as an effort to “upgrade” the half RoC that remains.
The statement was therefore aimed at the domestic audience, trying to create a climate in which society would accept that, within the context of a generalisation of regional warfare, the U.S. would have a blank check from the government to use the “unsinkable aircraft carrier” as they please. Simultaneously, it was another message of disregard and indifference towards the Turkish Cypriot community.
Christodoulides’ words have also reignited inter-party tensions, with DISY (supposedly in opposition) fully aligning itself with the meaningless proposal of the “apprentice magician.” The contradiction lies, of course, both in DISY’s funding by Russian “investors” (according to allegations being investigated by the Independent Anti-Corruption Authority) and in Annita Demetriou’s recent visit to China, during which the president of the parliament pledged to work towards strengthening ties with Beijing. So, if DISY and Demetriou—essentially no different from Christodoulides—want to make suggestions about “camp” choices, they should first decide for themselves.
The clear loser from this untimely discussion, as the Ministry of Foreign Affairs itself characterized it, essentially sidelining Christodoulides, is the Cyprus problem and whatever prospects for a solution remain.