afoa.cy

Articles

But why are they beating delivery workers?

What could be more natural for ‘youngsters’ than to go out and beat people who are presented to them as enemies, threats, dangers, impurities, existential threats? What could be more logical for people who are taught from childhood about the greatness of Hellenism and how inferior other nations supposedly are? When ministers, politicians, journalists, football fans, teachers, priests, and sociologists proclaim that the country must be ‘cleansed’ of foreigners, what more natural response could there be than the physical violence that follows? Who beats delivery workers? Some ‘misguided youngsters’ randomly beat delivery workers. Or at least, that’s the prevailing narrative. In reality, they aren’t acting alone, but rather alongside: What is the real root of these attacks? We live in a time of poverty and insecurity. Our quality of life is plummeting—supermarket inflation, fuel costs, rent hikes, wage cuts, precarious working conditions, unpaid overtime, unemployment, privatization of our natural and communal wealth, and so on. We are angry and exasperated. Those ‘at the top’ know this well. To prevent us from organizing and turning against them, they use every last inch of the state and parastate machinery to create their racist narrative. They want us to believe that the reason for our poverty and insecurity is not them but the ‘bad foreigners.’ When they say ‘bad foreigners,’ they always mean the working class—the wealthy are simply ‘investors.’ What needs to happen to stop these attacks? P.S. Fascism is growing not only in Cyprus but throughout the Western world. If the progressive sections of society don’t come together, if the working class loses its internationalist orientation, if we don’t organize against the individualism and indifference of our time, the future will be paved with roses for more and more and more racist and fascist violence.

But why are they beating delivery workers? Read More »

“Amalthea” Increases Existential Threats Against Palestinians, Not Reduces Them

Dr. Christos Hadjioannou There are two critical premises that substantiate a damning conclusion about the “Amalthea Humanitarian Corridor,” aggressively promoted by the Foreign Minister, Mr. Kombos, and the President, Mr. Nikos Christodoulides (together with the U.S. and the UAE). These premises lead to the counterintuitive conclusion that “Amalthea” does precisely the opposite of what it claims to do: instead of positively impacting the survival of Palestinians, it exacerbates the existential threats against them and negatively affects their survival. The reasoning is as follows: (1) “Amalthea” competes with the existing structures and network of UNRWA; (2) the survival of UNRWA is intrinsically linked to the survival of the Palestinians; therefore, (3) “Amalthea” constitutes a (disguised) existential attack on the Palestinians. Amalthea Competes with UNRWA “Amalthea” is not a Cypriot invention. It may have been brought to the forefront by Cyprus (though even this might not be accurate – it is quite possible that Netanyahu and/or Biden suggested the idea to Mr. Christodoulides). The concept of a maritime corridor was initially proposed and planned by Israel’s current Foreign Minister, Israel Katz, well before October 7, 2023 (some sources indicate this plan was over a decade in the making). This corridor aligns with various strategic objectives of Israel regarding the Palestinians, none of which advance Palestinian interests – quite the contrary. When the proposal resurfaced (regardless of the origin – the idea is of Israeli provenance), Israel had no reason to reject it. The idea resurfaced during a period when Israel was under significant international pressure to increase the provision or at least the appearance of humanitarian aid to Gaza. The simplest, most functional, and logical solution would have been to allow the use of existing structures and networks. However, this would not only provide immediate, effective, and authentic humanitarian assistance but also revitalize the struggling UNRWA, which Israel is actively working to dismantle. Destroying UNRWA is a significant long-term goal for Israel. Recently, the Israeli military presented a plan for its complete eradication without proposing a network to replace it. Israel allowed (or, as I hypothesize, instigated) the revival of the maritime corridor idea, outbidding other humanitarian organizations, such as the World Central Kitchen, by also involving some other UN agencies and sidelining UNRWA. You will not see any connection between UNRWA and the “Amalthea” corridor. (Why Israel has a problem with UNRWA specifically but not with other UN agencies is addressed below.) Not only Israel sidelined UNRWA, but the U.S. (by far its biggest funder) is simultaneously undermining it: in this context, Congress recently blocked UNRWA’s funding until March 2025 and is searching for alternative humanitarian aid networks. Therefore, the logical question arises: why would Israel agree to provide humanitarian aid by sea but refuse to allow its distribution by land, which is much easier, faster, and more cost-effective? At least two reasons explain this: (1) Providing humanitarian aid through a maritime corridor is so slow in its development that it allows Israel, on the one hand, to present something at the International Court of Justice, while simultaneously allowing time for hunger and suffering (caused by Israel itself) to do its criminal work. And (2) it excludes UNRWA. The latter is not just a current issue but part of a long-term plan for Gaza and the Palestinian people. “Amalthea” competes with the existing UNRWA network, and for this reason, several humanitarian organizations, states, and the EU’s High Representative, Josep Borrell, have opposed its establishment. Despite Mr. Kombos’ claims that “Amalthea” is not competing with existing networks but is complementary, this is not true. Ultimately, this will be evident in practice and by how Israelis will use “Amalthea” against UNRWA. However, one could ask Mr. Kombos this simple question: if the “Amalthea” corridor is not competitive with existing networks, then why not propose the inclusion of UNRWA? According to experts, it is impossible for “Amalthea” to replace ground-based humanitarian aid. But let’s assume a high-quality maritime network is soon created that links on the ground with a new, large, and efficient network similar to UNRWA’s, supporting the Palestinian people. This new organization would lack something critical that UNRWA offers, which is inseparable from the existence and well-being of Palestinians. The Survival of UNRWA is Inextricably Linked to the Survival of Palestinians Israel’s desire to dismantle UNRWA is not new – it is well-documented and widely known. These efforts have intensified in various ways and through multiple means after October 7. Israel’s push to destroy UNRWA is not merely related to its ties to Hamas and Israel’s effort to dismantle Hamas’ network, as Israel claims, but it also relates to UNRWA’s connections with the Palestinian people at large – relationships that go beyond or predate Hamas and address deeper Palestinian issues and the survival of the Palestinian people. Indeed, if Israel dismantles UNRWA without finding a replacement network, the existence of Palestinians is immediately threatened. However, their existence is not threatened merely because UNRWA provides food, healthcare, and education. The existential stake is even higher. UNRWA is connected to the “right of return” of Palestinian refugees to the homes they were displaced from in 1948. UNRWA carries political significance as a witness to the Nakba and as a UN-mandated organization linked to the right of return. This explains why Israel does not object to other UN agencies being involved in “Amalthea” (such as the UN World Food Program, which participates in “Amalthea”) but is against UNRWA’s involvement. Thus, even if UNRWA were replaced by an excellent new humanitarian aid network, this new network would sever the link between humanitarian work and refugee status, which raises international demands for the protection of these people, addresses their vulnerability and specific needs, and also safeguards the right of return. A new humanitarian network that detaches aid from refugee status increases the existential risks for the Palestinian people in the long term, despite the superficial appearance to the contrary. The “Amalthea” Corridor is a (Disguised) Existential Threat to the Palestinians The issue is clearly deeper and

“Amalthea” Increases Existential Threats Against Palestinians, Not Reduces Them Read More »

Η ψευδαίσθηση της ουδετερότητας

Γράφει η Λούση Αβρααμίδου* Ένας φυσικός μου είπε κάποτε ότι είχε εκπαιδεύσει την ερευνητική του ομάδα, ώστε να είναι αμιγώς αντικειμενική και ουδέτερη, κατά τη διάρκεια του έργου της. Πεπεισμένη πως αστειευόταν, χαμογέλασα και ρώτησα «πώς»; Είχε χρησιμοποιήσει κάποιο εμβόλιο που αφαιρεί τις προκαταλήψεις; Παρείχε στα μέλη της ομάδας του κάποιο φάρμακο που να αφαιρεί τις αξίες και τα πιστεύω τους; Ή μήπως τους είχε κλειδώσει στο εργαστήριο για χρόνια ώστε να τους αποστερήσει την όποια κοινωνική διάδραση; Δεν είχε ενθουσιαστεί. Πίστευε πως η ομάδα του είχε καταφέρει να είναι αντικειμενική μέσα από μια επιστημονικότητα χωρίς αξίες, συναισθήματα και προκαταλήψεις, εντελώς αποκομμένη από τα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα. Πιθανότατα είναι αλήθεια ότι το γραφένιο, ο λευκός φωσφόρος και τα μόρια BaF δεν ενδιαφέρονται για τα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα. Ωστόσο, οι επιστημονικές πρακτικές που χρησιμοποιούν οι επιστήμονες δεν μπορούν να διαχωριστούν από τα πολιτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά και οικονομικά πλαίσια στα οποία ζούμε. Οι απαντήσεις σε ερωτήματα όπως ποι@ κάνει επιστήμη, ποι@ χρηματοδοτεί την επιστημονική έρευνα, ποιες βιομηχανίες επωφελούνται από τα επιστημονικά ευρήματα, και ποιες κοινότητες κερδίζουν (ή χάνουν) από την επιστημονική έρευνα, μπορούν να δώσουν μια ιδέα για το γεγονός ότι η επιστήμη, και επομένως η γνώση, και επομένως, τα πανεπιστήμια υπήρξαν πάντα πολιτικοποιημένα και ποτέ ουδέτερα. Παραδείγματος χάριν, οι γυναίκες ήταν εκτός του συστήματος παραγωγής γνώσης μέχρι πριν 200 περίπου χρόνια, όταν τα πρώτα πανεπιστήμια στην Ευρώπη ήταν ανοιχτά μόνο για εύπορους, λευκούς, χριστιανούς άνδρες. Κατά κάποιο τρόπο μάλιστα, οι γυναίκες εξακολουθούν να βρίσκονται εκτός του συστήματος παραγωγής γνώσης. Η πυρηνική φυσική, της οποίας οι ανακαλύψεις αποτελούν τη βάση για τεχνολογίες που σώζουν ζωές όπως η ραδιοθεραπεία, οφείλει μέρος του κύρους της στον δυνητικό ρόλο που είχε στην παραγωγή πυρηνικών όπλων πίσω στα 1930. Κατ’ ακρίβεια, η πυρηνική φυσική εξακολουθεί να αποκτά κύρος από στρατιωτικές επιχειρήσεις. Η χειραγώγηση του DNA μέσα από τη γενετική μηχανική και η δυνατότητα για απόκτηση παιδιού κατά παραγγελία στη μισή τιμή απ’ όσο κοστίζει ένα διαμέρισμα 40τμ στο Χρόνικεν, έχει εγείρει πολλά ηθικά ζητήματα από τα 1980. Τα κέρδη των επιστημόνων από την εντατικοποίηση της αγροτικής παραγωγής ώστε να «βελτιωθούν» κάποιες ράτσες ζώων ενώ την ίδια ώρα προκαλούν απώλεια βιοποικιλότητας, αποτελούν ακόμα ένα παράδειγμα του πώς η επιστήμη συνδράμει σε ακόμα ένα πολιτικό φαινόμενο, την κλιματική κρίση. Και ο ρατσισμός; Ο ρατσισμός προϋπήρχε της σύγχρονης επιστήμης. Δείτε τις συνέπειες του κορωνοϊού, της κλιματικής αλλαγής και των τεχνολογιών τεχνητής νοημοσύνης. Οι επιστήμονες που αποφεύγουν να έχουν επαφή με τα κοινωνικοπολιτικά θέματα σε έναν μη ουδέτερο κόσμο δεν συνεισφέρουν την όποια ουδετερότητα. Αντιθέτως, παίρνουν μια πολιτική θέση, αποφεύγοντας να αναλάβουν την ευθύνη τους απέναντι στην κοινωνία. * Διευθύντρια του Κέντρου Μάθησης και Διδασκαλίας στο Πανεπιστήμιο του Χρόνιγκεν** The original article was published in English here.

Η ψευδαίσθηση της ουδετερότητας Read More »

Ο πόλεμος που παρακολουθούμε…

Γράφει η Γεωργία Ναθαναήλ* Ο θάνατος ως τέλος που δημιουργεί τις προϋποθέσεις για καινούργια αρχή έχει γενεσιουργό δύναμη. Όχι όμως αυτός ο θάνατος. Έχουμε ανάγκη ως άνθρωποι να ξορκίσουμε τον θάνατο, μέσα από έθιμα, ιεροτελεστίες, μνήμες. Όχι όμως αυτόν τον θάνατο. Βρίσκουμε τρόπους να παρηγορηθούμε και να παρηγορήσουμε, μιλώντας για τα όσα όμορφα μοιραστήκαμε με τον αγαπημένο που χάθηκε και για τον «καλό» θάνατο που αρμόζει στην καλοσύνη της ψυχής και στα έργα του. Στον πόλεμο όμως που παρακολουθούμε δεν υπάρχει καλός θάνατος. Δεν μακαρίζονται οι ψυχές των αθώων. Παρακολουθώντας έναν τέτοιο πόλεμο, συντελείται ένα ρήγμα τόσο βαθύ που μέσα του αφανίζονται όλα τα στηρίγματα της ανθρωπινότητας μας. Κενοί γκρεμιζόμαστε στο αέναο κενό. Δεν μπορεί να υπάρξει νόημα, αφήγημα, σειρά για να πλαισιώσει έναν πόλεμο, που συντελείται εδώ και χρόνια, υπερίσχυσης των δυνάμεων εξόντωσης. Διαμελίζεται η πίστη μας σε ό,τι καλό και όμορφο έχουμε μέσα μας ως ανθρωπότητα.Και αυτή είναι μια ανυπέρβλητη, πρωτόγονη αγωνία και ενοχή.Εξαγριωνόμαστε. Ο πόλεμος που παρακολουθούμε σηματοδοτεί ακριβώς όσα πασχίζει η αρετή, η καλλιέργεια του πνεύματος, η τέχνη, να κατευνάσει και να συμφιλιώσει. Νικηθήκαμε. Τι θα πούμε στα παιδιά; Ακόμα κι αν ο δρόμος είναι δύσκολος, ακόμα κι αν ο δρόμος είναι ανέφικτος, δεν έχει σημασία, θα ταχθούμε στη μεριά της ειρήνης και του δικαίου. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το να διατηρήσουμε την ανθρωπινότητα μας κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Θα επικαλεστούμε εκείνο το συνειδησιακό επίπεδο και σθένος που στρέφεται προς το κοινό καλό, προς την αρετή και το φως. Αυτό θα δώσει νόημα και αξία στη ζωή μας. Από αυτό θα κρατηθούμε για να αντέξουμε, να κοιτάξουμε ψηλά και να αρθρώσουμε λόγο ανθρώπινο και πολιτισμένο. Λόγο αλληλεγγύης και δικαιοσύνης. *Ψυχολόγος- Ψυχαναλύτρια

Ο πόλεμος που παρακολουθούμε… Read More »

Μετανάστες ή Πρόσφυγες;

Έχει τόση σημασία ποιον όρο χρησιμοποιούμε τελικά; Οι δύο όροι, συνοδευόμενοι από τη λέξη «παράνομοι»,εμφανίζονται όλο και πιο συχνά, όλο και πιο λανθασμένα για να περιγράψουν άτομα που ζουν στην Κύπρο και δεν είναι Κύπριοι. Η κατηγοριοποίηση των ανθρώπων δεν συμβαίνει τυχαία, φυσικά, αλλά υπαγορεύει τη θέση και τη θέασή μας στην κοινωνία. Οι διάφορες κατηγορίες αντανακλούν τις ιστορίες των ανθρώπων, τον τρόπο εισόδου στη χώρα και επιβάλλουν τις συνθήκες διαμονής τους. Υπεραπλουστεύουν τη μετανάστευση σε ένα δυαδικό μοτίβο που εμποδίζει τη βαθύτερη κατανόηση των πολύπλοκων συνθηκών μέσα στις οποίες οι άνθρωποι «επιλέγουν» να μετακινηθούν. Επιγραμματικά, σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951 και το Πρωτόκολλο του 1967, πρόσφυγες είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται εκτός της χώρας προέλευσής τους εξαιτίας φόβου δίωξης τους λόγω κάποιου συγκεκριμένου προστατευόμενου χαρακτηριστικού τους (εθνοτική καταγωγή, θρησκεία, πολιτικές πεποιθήσεις, σεξουαλικός προσανατολισμός ή ταυτότητα φύλου) ή λόγω μίας γενικευμένης επικίνδυνης κατάστασης η οποία δεν τους επιτρέπει να ζουν πλέον εκεί με ασφάλεια (ένοπλη σύρραξη, πόλεμος, άλλος, μη-εξατομικευμένος κίνδυνος σοβαρής βλάβης ή θανάτου). Συνεπεία των καταστάσεων αυτών, αυτά τα άτομα χρειάζονται «διεθνή προστασία». Οι πρόσφυγες ορίζονται συγκεκριμένα και προστατεύονται από το διεθνές δίκαιο. Την ίδια ώρα, θεωρούμε σημαντικό να τονίσουμε ότι άτομα που αποφασίζουν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους λόγω σοβαρών οικονομικών κρίσεων ή περιβαλλοντικών καταστροφών θεωρούνται μετανάστες και όχι πρόσφυγες. Επομένως, τα πράγματα είναι πιο θολά για τον όρο του/ης μετανάστη/τριας καθώς δεν υπάρχει ομοφωνία για τον καθορισμό του. Γενικότερα, οι μετανάστες/ριες επιλέγουν να μετακινηθούν, όχι εξαιτίας κάποιας άμεσης απειλής δίωξης ή θανάτου, αλλά κυρίως για να βελτιώσουν τη ζωή τους αναζητώντας καλύτερες εργασιακές συνθήκες ή, σε κάποιες περιπτώσεις, για να ενωθούν με μέλη της οικογένειάς τους που βρίσκονται ήδη στο εξωτερικό, όπως επίσης για εκπαιδευτικούς ή άλλους λόγους. Σε αντίθεση με τους πρόσφυγες που δεν μπορούν να επιστρέψουν στη χώρα καταγωγής τους με ασφάλεια, οι μετανάστες/ριες δεν αντιμετωπίζουν αντίστοιχο εμπόδιο στην επιστροφή τους. Εάν επιλέξουν να επιστρέψουν, θεωρητικά θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν την προστασία της χώρας τους. Την ίδια ώρα, η εμμονή στη διάκριση των «οικονομικών μεταναστών» από τους πρόσφυγες ως τρόπος απανθρωποίησης τους δεν αντανακλά ορθά την παγκόσμια συνθήκη μέσα στην οποία λαμβάνει χώρα η μετακίνηση αυτών των ανθρώπων: Το μεγαλύτερο βάρος αναλαμβάνουν οι αναπτυσσόμενες χώρες ενώ ένα σημαντικό κομμάτι μετακινείται από τις χώρες του παγκόσμιου νότου προς αυτές του βορρά. Οι τεράστιες ανισότητες που δημιουργεί και εμβαθύνει ο καπιταλισμός, οι συνεχιζόμενες κρίσεις του καθώς και οι εξοντωντικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές, οδηγούν τόσο τις χώρες προέλευσης όσο και τους ίδιους τους ανθρώπους στην εξαθλίωση, ακόμη κι όταν αυτοί/ές επιχειρήσουν να βρουν ένα «καλύτερο αύριο’» στην ευρώπη και τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο. Μετανάστες ή Πρόσφυγες λοιπόν; Οι ορισμοί και κατ’ επέκταση κατηγοριοποιήσεις μπορούν να διαφανούν χρήσιμα εργαλεία για την άσκηση πολιτικής προκειμένου το κράτος να διασφαλίζει τα δικαιώματα των ανθρώπων που βρίσκονται σε πιο ευάλωτες συνθήκες. Ωστόσο, ένας τέτοιος δυισμός δεν βοηθά να κατανοήσουμε τις πολυπλοκότητες της μετανάστευσης και το ευμετάβλητο της ζωής. Για παράδειγμα, άνθρωποι που αρχικά επέλεξαν να μεταναστεύσουν για να σπουδάσουν ή να εργαστούν δεν μπορούν να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Το είδαμε με τη Συρία, το βλέπουμε με την Ουκρανία. Τέτοιες κατηγοριοποιήσεις είναι ρευστές και συχνά χρησιμοποιούνται ως μηχανισμοί ελέγχου και άσκησης εξουσίας. Καλλιεργούν τη διάκριση, νομιμοποιώντας τους μεν και απονομιμοποιώντας τους άλλους. Ορίζουν πού μπορείς να εργαστείς, σε ποιο νοσοκομείο μπορείς να πας και πού θα κοιμηθείς. Γι’ αυτό οφείλουμε να προσεγγίζουμε αυτές τις κατηγοριοποιήσεις με προσοχή: να τις διαπραγματευόμαστε, να τις εξελίσσουμε και να τις αναλύουμε μέσα από το πρίσμα των ιστορικών εξελίξεων έτσι ώστε να αντανακλούν την κοινωνική πραγματικότητα..  Το ερώτημα λοιπόν, δεν είναι αν κάποιος/α που συναντάς στη γειτονιά, στο σχολείο στη δουλειά είναι μετανάστης ή πρόσφυγας. Το ερώτημα είναι, αν την ευθύνη για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι την μετακυλούμε στους ιδίους, μετατρέποντάς τα σε μια ιδιωτική υπόθεση όπως μας επιβάλλει ο νεοφιλελευθερισμός, ή αν την ευθύνη την αντιλαμβανόμαστε συλλογικά ως κοινωνία και αναλαμβάνουμε να αγωνιστούμε για να διασφαλίσουμε όχι μόνο ό,τι ήδη μας ανήκει αλλά και όσα πρέπει να κατακτήσουμε.

Μετανάστες ή Πρόσφυγες; Read More »

Το Παλαιστινιακό δεν άρχισε στις 7 Οκτώβρη 2023

Καθώς το Ισραήλ ξεκινά την αγριότερη ίσως στρατιωτική επιχείρηση εναντίον της Λωρίδας της Γάζας ως απάντηση στη μεγαλύτερη επίθεση που δέχτηκε από τον πόλεμο του Yom Kippur το 1973, θεωρούμε σημαντικό να αναφέρουμε μερικά πράγματα. Η επιχείρηση της Χαμάς ενάντια στην κατοχή παλαιστινιακών εδαφών από τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις αναμφίβολα στοχοποίησε και πολλούς αμάχους και έπιασε την διεθνή κοινότητα απροετοίμαστη. Για άλλη μια φορά, κυρίως τα δυτικά κράτη, αδυνατούν να κατονομάσουν τις συνθήκες οι οποίες προκαλούν τόσο την πολιτική όσο και τη στρατιωτική άνοδο της Χαμάς. Όταν σε μια λωρίδα γης 365χμ² είναι στοιβαγμένες πάνω από δύο εκατομμύρια ψυχές, σε συνθήκες στυγνής καταπίεσης, χωρίς πρόσβαση σε καθαρό νερό και ηλεκτρισμό για μεγάλα διαστήματα της ημέρας, είναι απόλυτα προβλέψιμο ότι θα υπάρχουν εκρήξεις – ειδικά όταν η κοινότητα αυτή γίνεται κάθε φορά πιο αόρατη και πιο αναλώσιμη στα μάτια της Δύσης. Οι μονόπλευρες τοποθετήσεις των κρατών της Δύσης υπέρ του Ισραήλ δημιουργούν την εντύπωση ότι το Παλαιστινιακό ξεκίνησε στις 7 Οκτώβρη του 2023 και δίνουν το πράσινο φως για τη βία που θα ασκήσει το ισραηλινό κράτος τις ερχόμενες εβδομάδες. Οι δε σπασμωδικές αντιδράσεις από την ΕΕ, με τον Επίτροπο Βαρχελί να αναρτά στο Χ ότι θα διακοπεί η παροχή αρωγής από τους 27 προς τους Παλαιστίνιους και τον Επίτροπο Μπορέλ να λέει το αντίθετο, όχι μόνο δε θα αποθαρρύνουν τη Χαμάς, αλλά αντιθέτως θα ενισχύσουν τόσο την ίδια αλλά και αλυσιδωτά την ισλαμοφοβία στην Ευρώπη. Φαίνεται ότι, πέρα από τις ΗΠΑ, η ΕΕ πλέον βολεύεται με το στάτους κβο της βίας και δεν θέλει να διαμεσολαβήσει για την όποια ειρήνευση και αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους, όπως είναι ήδη συμφωνημένο από τη δεκαετία του ’90. H θυματοποίηση αμάχων είναι μια πραγματικότητα που σημάδεψε αυτή τη σύγκρουση από τις απαρχές της. Εδώ και δεκαετίες, τα κύρια θύματα ήταν πάντα άμαχα, είτε ως νεκρά, είτε ως τραυματίες, είτε ως ορφανά, είτε ως πρόσφυγες. Καθώς οι άμαχοι γίνονται στόχος όλο και περισσότερο στις πολεμικές επιχειρήσεις, ο αγώνας για ειρήνη γίνεται δυσκολότερος και πολύ πιο πολύπλοκος. Η όποια καταδίκη της βίας της Χαμάς, αν δεν συνοδεύεται από την αναγνώριση ότι η πηγή του προβλήματος είναι το καθεστώς απαρτχάιντ και η κατοχή κάτω από την οποία ζουν εκατομμύρια Παλαιστίνιοι τόσο στη Γάζα όσο και στη Δυτική Όχθη, είναι στην καλύτερη περίπτωση υποκριτική και στη χειρότερη μια έμμεση επικρότηση της σφαγής αμάχων που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Οι δηλώσεις του Ισραηλινού υπουργού άμυνας ότι «πολεμάμε ανθρώπινα κτήνη» και ο ολοκληρωτικός αποκλεισμός της Γάζας από νερό, ρεύμα και τροφή δείχνουν ακριβώς το γεγονός ότι οι Παλαιστίνιοι δεν αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι, και πως η απανθρωποποίηση δημιουργεί εκ νέου τις συνθήκες νομιμοποίησης μαζικών και τυφλών σφαγών. Παράλληλα, η κυβέρνηση Νετανιάχου, η οποία αμφισβητήθηκε στη βάση του αυταρχισμού της από ένα τεράστιο κίνημα στο Ισραήλ τον τελευταίο χρόνο, βρίσκει την ευκαιρία να δημιουργήσει συνθήκες εθνικής ενότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, θεωρούμε ανάγκη να ακουστούν οι (ομολογουμένως λίγες) προοδευτικές φωνές από το Ισραήλ που αναγνωρίζουν ότι για να τερματιστεί η βία πρέπει να τερματιστεί η κατοχή και το απαρτχάιντ. Με αφορμή τον εντοπισμό κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στη Μεσόγειο, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει εδώ και χρόνια αναπτύξει πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές σχέσεις με ένα καθεστώς που στέκει πλέον ξεκάθαρα στην ακροδεξιά και δε φαίνεται να μπορεί να ανατραπεί εύκολα. Είναι ανησυχητικό το ότι η Κύπρος έχει μετατραπεί σε κάποιου είδους γέφυρα για το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο του Ισραήλ και τις συναλλαγές του στην ΕΕ, περιλαμβανομένων των κακόβουλων λογισμικών παρακολούθησης. Είναι ενδεικτικό ότι ακόμα και σε μια περίοδο που η ΕΕ είχε παγώσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ λόγω της ακροδεξιάς στροφής της κυβέρνησής του, ο Νίκος Χριστοδουλίδης συναντήθηκε με τον Βενιαμίν Νετανιάχου και η Άννα Προκοπίου με τον υπερεθνικιστή υπουργό Μπεν Γκβιρ. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους λαούς της Παλαιστίνης και του Ισραήλ και τονίζουμε ότι ο τερματισμός της κατοχής και του απαρτχάιντ είναι η βασική προϋπόθεση για οποιαδήποτε ειρήνευση. 

Το Παλαιστινιακό δεν άρχισε στις 7 Οκτώβρη 2023 Read More »

EN