Το κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση αναπτύχθηκε τη δεκαετία του ’90 ως απάντηση στη φιλελευθεροποίηση της παγκόσμιας οικονομίας και τον αυξανόμενο ρόλο των διεθνών οικονομικών θεσμών, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, στις τοπικές οικονομικές πολιτικές.
Μέρος του ευρύτερου κινήματος ήταν και οργανώσεις του Παγκόσμιου Νότου όπως οι Ζαπατίστας και ακτήμονες αγρότες της Βραζιλίας και της Νοτίου Αφρικής, αλλά και ένα ολόκληρο πλέγμα συλλογικοτήτων και οργανώσεων στον Παγκόσμιο Βορρά, από αριστερά κόμματα, αντιεξουσιαστικές κοινότητες μέχρι υποκουλτούρες και μουσικά ρεύματα.
Αυτό το κίνημα αναπτύχθηκε σε ένα παγκόσμιο πολιτικό πλαίσιο όπου η ηγεμονία του δυτικού ιμπεριαλισμού ήταν αδιαμφισβήτητη μετά και την πτώση της ΕΣΣΔ το 1991. Την ίδια περίοδο ξεκινά ο πόλεμος ενάντια στην τρομοκρατία και ακολουθούν οι εισβολές σε Αφγανιστάν και Ιράκ.
Κομβικό ρόλο στην ανάπτυξη του κινήματος είχε η εξάπλωση του διαδικτύου και η χρήση του ως εργαλείου ελεύθερης διάχυσης της πληροφορίας. Το δίκτυο των ιστοτόπων Indymedia είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Οι διαδηλώσεις στην Γένοβα, στις οποίες έλαβαν μέρος 200.000 διαδηλωτές κράτησαν μέχρι τις 22 Ιουλίου και αντιμετωπίστηκαν από την αστυνομία με σφοδρή καταστολή. H καμπάνια τρομοκρατίας που ακολούθησε η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι και τα ελεγχόμενα από εκείνον κανάλια οδήγησαν την πλειοψηφία των 800.000 κατοίκων της πόλης να την εγκαταλείψει.
Σε μια από τις πιο άγριες στιγμές, η αστυνομία εισβάλλει στο κατειλημμένο σχολείο Armando Diaz όπου βρίσκονταν 90 ακτιβιστές από διάφορες χώρες και τους ξυλοκοπά ανελέητα. Η ταινία DIAZ: Don’t clean up this blood (2012) του Daniele Vicari αναπαριστά τα γεγονότα και μας μεταφέρει το πολιτικό κλίμα της εποχής.
Στις 20 του Ιούλη ο Carlo Giuliani δολοφονείται από αστυνομικά πυρά στην κεντρική Γένοβα, ένα στιγμιότυπο που σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά ακτιβιστών.
Το κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης άφησε μια σημαντική παρακαταθήκη αγώνων, παραδόσεων και λεκτικών στον 21ο αιώνα, και καθιέρωσε συνθήματα όπως το «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» και το «είμαστε το 99%». Το κίνημα ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ το 2003 και κινήσεις όπως η Οccupy Wall Street το 2011 συνέχισαν αυτές τις πρακτικές μιας «παγκοσμιοποίησης από τα κάτω».
