Τακτική «διαίρει και βασίλευε» επιδιώκει να εφαρμόσει η κυβέρηση σε σχέση με την κατάργηση του 12% πέναλτι στις συντάξεις όσων ατόμων επιλέξουν να αφυπηρετήσουν στα 63 τους έτη.

Η πρόταση του υπουργείου Εργασίας για κατάργηση του πέναλτι, προϋποθέτει ένας/μια εργαζόμενος/η να έχει συμπληρώσει 44 χρόνια εισφορών στο ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Αφήνει συνεπώς, εκτός της ρύθμισης μια μεγάλη ομάδα εργαζομένων, που προέρχονται κυρίως από επαγγέλματα που περιγράφονται ως «βαρέα και ανθυγιεινά» και αναγκάζονται να συνταξιοδοτηθούν στα 63 τους χρόνια.

Η κουτοπονηριά της κυβέρνησης μπορεί να ικανοποιεί μερίδα της εργατιάς, η οποία λαμβάνει μειωμένη σύνταξη αλλά ταυτόχρονα, υπονομεύει την ενότητα της εργατικής τάξης που διεκδικεί πλήρη κατάργηση του πέναλτι. Με δεδομένο ότι η αναλογιστική μελέτη για τη βιωσιμότητα του ΤΚΑ επέστρεψε καλύτερα του αναμενομένου αποτελέσματα (εν μέρει λόγω των εισφορών από μετανάστ(ρι)ες εργάτ(ρι)ες), διερωτάται κανείς για ποιο λόγο δεν επιστρέφεται σε συνταξιούχους/ες αυτό που τους αναλογεί…

Παρόμοιες καταστάσεις έχουμε ζήσει και σε εργασιακούς χώρους όπου η εργοδοσία ευνοεί μισθολογικά μια μερίδα υπαλλήλων (συνήθως αυτών που κατέχουν διευθυντικές θέσεις), έτσι που να ματαιώνει συλλογικές δράσεις για αύξηση του μεροκάματου όλων των εργαζομένων.

Από μια κυβέρνηση της δεξιάς, δεν περιμέναμε, βεβαίως, κάτι διαφορετικό. Αναμένουμε από τα συνδικάτα να συνεχίσουν τον αγώνα τους για κατάργηση του πέναλτι και να είναι σίγουρα ότι θα είμαστε δίπλα τους.