Kινηματικός χώρος​

Η επίθεση με εκρηκτικό μηχανισμό στα γραφεία της ΚΙΣΑ έρχεται μετά από μια σειρά ρατσιστικών συμβάντων πολλών χρόνων με αποκορύφωμα το πρόσφατο πογκρόμ εναντίον των μεταναστών στην Χλώρακα και Λεμεσό. Η επίθεση δεν πρέπει να εκπλήσσει κανένα. Η ΚΙΣΑ, με πολύχρονους αγώνες ενάντια στον ρατσισμό και στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών, αποτελεί μόνιμο στόχο της ακροδεξιάς αλλά και του κράτους. Ο ακροδεξιός συρφετός που σχηματίστηκε τα τελευταία χρόνια, αφού κατάφερε να παγώσει την επίλυση του κυπριακού, επικεντρώθηκε στην στοχοποίηση των μεταναστευτικών ρευμάτων ενοχοποιώντας τα για ότι κακό συμβαίνει στον τόπο: Για την οικονομική κρίση, τους χαμηλούς μισθούς, την ανεργία, την εγκληματικότητα, την υγειονομική κρίση. Όσοι στέκονται απέναντι σε αυτές τις συνωμοσιολογικές αντιλήψεις θεωρούνται το λιγότερο εχθροί του έθνους, ότι σκατά και αν σημαίνει αυτό στο μυαλό του κάθε ρατσιστή. Το κράτος από την άλλη υιοθετεί εύκολα τις απλοϊκές εξηγήσεις των ρατσιστών γιατί το βοηθούν να προστατεύσει το καπιταλιστικό σύστημα που υπηρετεί. Δικαιολογεί έτσι την συσσώρευση του κέρδους στους λίγους και την φτωχοποίηση χιλιάδων ανθρώπων. Αναδεικνύοντας το ζήτημα της ασφάλειας ως κυρίαρχο ζήτημα της εποχής μας προσπαθεί να συνδέσει τους αντιρατσιστές, τους αντιφασίστες, τους μετανάστες και τις οργανώσεις τους με υποθέσεις τρομοκρατίας διοχετεύοντας στα Μ.Μ.Ε. ιστορίες που δεν αποδεικνύονται ποτέ αλλά αφήνονται να αιωρούνται παρασύροντας όλο και περισσότερους ανθρώπους στις αγκάλες της ακροδεξιάς. Η επίθεση εναντίον της ΚΙΣΑ αποτελεί επίθεση σε όλους τους αντιφασίστες και αντιρατσιστές οι οποίοι καλούμαστε όπως και το προηγούμενο διάστημα να δείξουμε γρήγορα αντανακλαστικά στις προβοκάτσιες των ρατσιστών και του κράτους. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στην ΚΙΣΑ και είμαστε σίγουροι πως ούτε αυτή η επίθεση θα σταθεί εμπόδιο στο έργο που παράγουν. Αερικό στα βουνά του Τροόδους 7-1-2024

Ακόμη και υπό τον στενό κλοιό της αστυνομίας θα είμαστε εκεί – Τέταρτη ΔικάσιμοςΔεν είναι αθώοι – Οι φασίστες στη φυλακή Στις 7 Δεκεμβρίου, ημερομηνία της τέταρτης δικασίμου για το πογκρόμ που έγινε στην Λεμεσό την 1η Σεπτεμβρίου 2023, οι 13 κατηγορούμενοι για αυτό, καλέστηκαν να απαντήσουν αν αποδέχονταν ή όχι τις 12 κατηγορίες που τους απαγγέλθηκαν. Οι κατηγορίες οι οποίες αφορούν και τους 13 κατηγορούμενους είναι η πρόκληση οχλαγωγίας, προξένηση ζημιάς σε υποστατικά, εμπρησμό, επίθεση σε αστυνομικό όργανο, δημόσια υποκίνηση σε βία και ρατσιστικό μίσος κατά αλλοδαπών και μεταναστών και οργανωμένη επίθεση κατά μεταναστών.  Στενός κλοιός από την αστυνομία Σε αυτή τη δικάσιμο μπαίνοντας στην αίθουσα του δικαστηρίου αστυνομικοί, άνευ λόγω και αιτίας, μας συνέστησαν σε δύο περιπτώσεις ότι «δεν πρέπει να κάνουμε καμιά φασαρία» και στη συνέχεια, κυριολεκτικά, βρεθήκαμε υπό τον στενό κλοιό των ένστολων αστυνομικών καθώς και από αριθμό αστυνομικών με πολιτικά οι οποίοι παρακολουθούσαν την κάθε μας κίνηση. Σε επισήμανση μας ότι άλλοι έκαναν φασαρία στρεφόμενοι εναντίον μας την προηγούμενη φορά, στην παρουσία της αστυνομίας, απάντησαν με ένα ψυχρό «ναι το ακούσαμε».Παράλληλα, εκτός της αίθουσας, αστυνομικοί ζήτησαν από τους υπόλοιπους διαδηλωτές που βρίσκονταν έξω από την είσοδο του δικαστηρίου, να μεταφερθούν έξω από το χώρο του δικαστηρίου. Δυστυχώς έχουν το δικαίωμα να μας ζητήσουν κάτι τέτοιο, κι εμείς όμως έχουμε το δικαίωμα να είμαστε έξω από το δικαστήριο και να διαδηλώνουμε. Στην επόμενη δικάσιμο που έχει οριστεί για τις 28 του Φλεβάρη, θα ξεκινήσει και επίσημα η δίκη.Θα είμαστε εκεί, όπως κάθε φορά, από τις 8.30πμ έξω από την πόρτα του δικαστηρίου (επί της Λόρδου Βύρωνος).Καλούμε όλες τις δυνάμεις που τάχθηκαν ενάντια στα πογκρόμ, να στηρίξουν την εκστρατεία. Πρωτοβουλία Ενάντια στην Φασιστική ΑπειλήΝεα Διεθνιστική Αριστερά – ΝΕΔΑΑνατροπήΣπιριθκιάΔίκτυο για τη Στέγη και την ΠόληΑριστερή Σκέψη – Left Thought – Sol DüşünceDiem25 in Cyprus

Far Right Watch Cy – Παρατηρητήριο Aκροδεξιάς Κύπρου Στις 6 Νοεμβρίου στις 7 το βράδυ ο Υπουργός Εσωτερικών έστειλε μήνυμα από την Ισπανία πως θα απελαθούν «όλοι» που ενεπλάκησαν στο περιστατικό στο Πουρνάρα, Αφρικανοί και Σύριοι. Το πρωί της Τρίτης έστειλε νέο μήνυμα ότι θα απελαθούν τελικά μόνο οι Νιγηριανοί. Κοντά στο μεσημέρι της Τρίτης έστειλε και τρίτο μήνυμα από τη Μαδρίτη, ότι ήταν εξ αρχής «κατηγορηματικός όπως εξεταστεί άμεσα η αίτηση ασύλου όλων των συλληφθέντων και απορριφθεί, ακόμα κι αν δικαιούνται άσυλο, για τον λόγο ότι είχαν εμπλακεί σε επεισόδια». Αναλυοντας τις απανωτές του δηλώσεις, προκύπτει πως – Αρχικά σκόπευε να απελάσει Σύρους κατά παράβαση των οδηγιών της ΕΕ, αλλά μετά τα άλλαξε. – Ακολούθως, σκόπευε να απελάσει μονο Νιγηριανούς χωρίς να εξεταστεί η αίτησή τους για άσυλο. – Στη συνέχεια, ανασκεύασε ξανά, δηλώνοντας πως πρώτα θα εξεταστούν οι αιτήσεις οι οποίες θα απορριφθούν ανεξάρτητα από το αν έχουν βάσιμους λόγους δίωξης στις χώρες τους. Γεγονός που εγείρει και το ερώτημα γιατί να μπεί στον κόπο να τις εξετάσει. – Σε κάθε περίπτωση, προτίθεται να τους απελάσει χωρίς να τους παραχωρήσει το δικαίωμα σε έφεση, κατά παράβαση της νομοθεσίας. Τι λέει ο νόμος: Αιτητής μπορεί να απορριθφεί σε περιπτωση που- (α) έχει διαπράξει έγκλημα κατά της ειρήνης, έγκλημα πολέμου ή έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, όπως τα εγκλήματα αυτά ορίζονται στις διεθνείς συμβάσεις που έχουν καταρτιστεί με σκοπό την αντιμετώπισή τους∙ ή (β) έχει διαπράξει σοβαρό έγκλημα∙ ή (γ) έχει κριθεί ένοχος για πράξεις που αντιστρατεύονται τους σκοπούς και τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών, όπως ορίζονται στο προοίμιο και τα Άρθρα 1 και 2 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών∙ ή (δ) συνιστά κίνδυνο για την κυπριακή κοινωνία ή την ασφάλεια της Δημοκρατίας∙ ή (ε) είναι ηθικός αυτουργός ή συμμετέχει άλλως πως στη διάπραξη οποιουδήποτε από τα πιο πάνω εγκλήματα. Εννοείται πως σε ένα κράτος δικαίου τελικός κριτής για το κατά πόσον έχει διαπραχθεί ένα έγκλημα είναι το δικαστήριο στα πλαίσια μιας δίκαιης δίκης. Όχι η αστυνομία. Χωρίς να έχουμε πληροφόρηση για το τι συνέβηκε στο Πουρνάρα, η λογική επιβάλλει ότι σε ένα κλειστό στρατόπεδο με άθλιες και εξευτελιστικές συνθήκες όπου παραβιάζονται συλλήβδην σειρά δικαιωμάτων, είναι αναμενόμενο πως θα υπάρξουν εντάσεις και προστριβές. Αν δεν ληφθούν μαρτυρίες και να δοθεί το δικαίωμα στην υπεράσπιση, κανένας δεν μπορεί να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι έχουν διαπραχθεί σοβαρά εγκλήματα. Πιθανόν να έχουν διαπραχθεί αδικήματα κοινής επίθεσης, που σε καμία περίπτωση δεν ανάγονται σε ‘σοβαρά εγκλήματα’. Το σοβαρότερο ζήτημα που εγείρεται είναι το γιατί ο Υπουργός ένιωσε την ανάγκη να κάνει απανωτές δηλώσεις από το εξωτερικό, διαφημίζοντας την πρόθεσή του να παραβιάσει τον Περί Προσφύγων Νόμο; Γιατί δεν το χειρίστηκε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας σε συνεργασία με τους τεχνοκράτες του υπουργείου του; Ο καθένας μπορεί να αντλήσει τα συμπεράσματά του γι’ αυτή τη διαχείριση που επέλεξε ο Υπουργός σε μια εποχή που η κοινωνία βράζει και αποζητά αίμα.

Στο Ανοιχτό Σχολείο του Αερικού αυτή την φορά μια προσέγγιση του μεταναστευτικού μέσα από το βλέμμα της ψυχολογίας με φιλοξενούμενους την Λουκία Δημητρίου ( Kαθηγήτρια ψυχολογίας στο Τμήμα Ψυχολογίας και Κοινωνικών Επιστημών του πανεπιστημίου Frederick)και τον Editnosa Erevbenagie- Jonhbull ( Managing Director of Generation for Change CY). Η Ανθεκτικότητα Νεαρών Μεταναστών: Η ενσωμάτωση αναπτυξιακών και πολιτισμικών προοπτικών. Το στέκι μας ανοίγει όπως πάντα στην μια το μεσημέρι με την γνωστή βίγκαν κουζίνα μας.Η παρουσίαση ξεκινά στις τρεις το απόγευμα.

Από 1917 του Φειδία Χριστοδουλίδη Την εβδομάδα που μας πέρασε, παρακολουθήσαμε τη μεγάλη πλειοψηφία της εγχώριας και διεθνούς Αριστεράς να δικαιολογεί την επίθεση της ακροδεξιάς Ισλαμικής οργάνωσης Χαμάς σε άμαχους Ισραηλινούς. Η Αριστερά στην πλειοψηφία της θεωρεί πως οι δολοφονίες, οι απαγωγές και οι βιασμοί εκατοντάδων αμάχων Ισραηλινών και άλλων από τη Χαμάς είναι δικαιολογημένες ως απελπισμένη αντίδραση στην απάνθρωπη καταπίεση που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα. Όπως πολύ χαρακτηριστικά μας είπε το παράρτημα της οργάνωσης Black Lives Matter του Σικάγο: «Όταν ένας λαός έχει υποστεί απαρτχάιντ και ασύλληπτη βία για δεκαετίες, η αντίστασή του δεν πρέπει να καταδικάζεται, αλλά να νοείται ως μια απελπισμένη πράξη αυτοάμυνας». [1] Επικρατεί η λογική του schadenfreude, δηλαδή, η λογική του «καλά να πάθει το Ισραήλ». Σε αυτό το κείμενο αναλύω και επικρίνω αυτή τη στάση ως έκφραση της πρωτοφανούς αδυναμίας της σύγχρονης αριστεράς. Το κεντρικό επιχείρημα του κειμένου είναι παρμένο από το οξυδερκές δοκίμιο «Ιστορία και Ανημποριά: Μαζική Κινητοποίηση και Σύγχρονες Μορφές Αντικαπιταλισμού» του μελετητή του Μαρξ Moishe Postone[2].  Το πρόβλημα με το επιχείρημα των αριστερών ότι η ενέργεια της Χαμάς είναι δικαιολογημένη αντίδραση στην καθημερινή Ισραηλινή βία προς τη Γάζα έγκειται ακριβώς στην έννοια της αντίδρασης. Η βίαιη ενέργεια της Χαμάς δεν αντιμετωπίζεται ως τέτοια, δηλαδή ως ενέργεια υποκειμένων που είναι υπόλογοι των πράξεών τους, αλλά ως τυφλή και απελπισμένη αντίδραση των βασανισμένων, καταπιεσμένων Παλαιστινίων. Οι Παλαιστίνιοι δεν αντιμετωπίζονται ως υποκείμενα που έχουν ευθύνη των πράξεών τους, όπως όλος ο κόσμος, αλλά ως άτομα που δεν μπορούν παρά να αντιδράσουν τυφλά με βάση το συναίσθημα. Αυτή η αντίληψη είναι προβληματική, τόσο διότι είναι υποτιμητική προς τους Παλαιστινίους, όσο και επειδή αναγνωρίζει μόνο το κράτος του Ισραήλ και τους συμμάχους του ως υποκείμενα στην περιοχή, κάτι που δεν ισχύει. H αντίληψη αυτή συνεπάγεται επίσης ότι η μόνη δυνατή πολιτική δράση των Παλαιστινίων στο σήμερα είναι ξεσπάσματα τρομοκρατικής βίας. Η αριστερά δεν δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για κριτική ανάλυση Παλαιστινιακών παρατάξεων, καθεστώτων και κινημάτων όπως η Χαμάς, αντιμετωπίζοντας αντ’αυτού τους Παλαιστίνιους ως μια ενιαία μάζα, ένα καταπιεσμένο λαό που αντιστέκεται συλλογικά στην κατοχή. Ενδεικτική η συλλογική ανακοίνωση πολλών ομάδων της Ελληνικής αριστεράς που δεν έχει ουδεμία αναφορά στη Χαμάς, και που χαρακτηρίζει την επιχείρηση της δεύτερης ως αναπόφευκτη «αντίδραση της Παλαιστινιακής Αντίστασης απέναντι στην εντατικοποίηση της επιθετικότητας και των εποικισμών της ακροδεξιάς κυβέρνησης Νετανιάχου».[3] Τα βάσανα και η δυστυχία των Παλαιστινίων λαμβάνονται σοβαρά υπόψη, αλλά η πολιτική, οι ιδεολογίες και οι ταξικές τους διαφορές όχι. Για την Αριστερά, οι διάφορες παλαιστινιακές παρατάξεις δεν έχουν ούτε πολιτική στρατηγική ούτε πολιτική ιδεολογία με συγκεκριμένο ταξικό πρόσημο, πέρα από οργή για την τεράστια καταπίεσή που όντως δέχονται.   Στην πραγματικότητα όμως, παρά τη διαρκή καταπίεση που δέχονταν, οι διάφοροι Παλαιστίνιοι ηγέτες και παρατάξεις ακολούθησαν κατά καιρούς διαφορετικές μορφές δράσης και πολιτικής, με διαφορετικό ιδεολογικό και ταξικό πρόσημο. Η εκδικητική βία δεν ήταν πάντα η μόνη και κύρια επιλογή. Η σκόπιμη άσκηση βίας προς αμάχους που ακολουθεί η Χαμάς δεν είναι μονόδρομος, αλλά εκφράζει συγκεκριμένη κοσμοθεωρία και πολιτική. Μια κοσμοθεωρία και πολιτική που ουδεμία σχέση έχει με τα ιδεώδη και τους στόχους της Αριστεράς. Δυστυχώς, η γενική έννοια της αντίστασης κάτω από την οποία η Αριστερά κατατάσσει τον Παλαιστινιακό αγώνα δεν λέει τίποτα για τον πολιτικό χαρακτήρα αυτής της αντίστασης. Το αποτέλεσμα αυτής της στάσης της Αριστεράς είναι η Αριστερά να σιγοντάρει οποιαδήποτε Παλαιστινιακή πολιτική και δράση σε σχέση με το Ισραήλ, αδιαφορώντας για τον πολιτικό και ιδεολογικό χαρακτήρα αυτής της δράσης. Ενώ αρχικά η Αριστερά υποστήριζε αντι-αποικιακούς και εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες στο βαθμό που αυτοί είχαν προοδευτικό πρόσημο, σήμερα υποστηρίζει οποιαδήποτε μορφή τέτοιων αγώνων, φτάνοντας μέχρι το σημείο να κλείνει τα μάτια στον αντιδραστικό χαρακτήρα της Χαμάς. Έτσι όμως, ελλείψει κριτικής ανάλυσης αντιδραστικών μορφών αντίστασης όπως της Χαμάς, δεν αναδεικνύονται και δεν προωθούνται πιο προοδευτικές μορφές αντίστασης και πολιτικής που μπορούν να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσης των Παλαιστινίων και να τερματίσουν την καταπίεσή τους.    Η άκριτη υποστήριξη οποιασδήποτε μορφής δράσης από καταπιεσμένους είναι ενδεικτική της πολιτικής αδυναμίας και ανημποριάς της Αριστεράς στο σήμερα. Η Αριστερά δεν μπαίνει στον κόπο να αναλύσει και να προσπαθήσει να επηρεάσει σύγχρονα κινήματα αντίστασης επειδή έχει πάψει να πιστεύει στη δυνατότητα αριστερής, επαναστατικής δράσης και ηγεσίας στον σύγχρονο κόσμο. Έχοντας φυσικοποιήσει την αδυναμία της να επηρεάσει καταστάσεις στο σήμερα, πιάνεται από και γίνεται ουρά οποιασδήποτε δύναμης εναντιώνεται στην και διαταράσσει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, χωρίς να αναζητά υποκείμενα και μορφές αγώνα που να φέρνουν πιο κοντά τη σοσιαλιστική υπέρβαση του καπιταλισμού. Η υπόθεση του ριζικού μετασχηματισμού της κοινωνίας αντικαταστάθηκε έτσι από την αόριστη έννοια της αντίστασης. Βρισκόμενη σε μια ιστορική κατάσταση πρωτοφανούς αδυναμίας, η Αριστερά έλκειται στη βία επειδή η βία και εκφράζει την οργή που γεννάει η ανημποριά της και κρύβει αυτή την ανημποριά πίσω από μια έκρηξη δράσης. Εξ’ού και η αποδοχή της βίας των καταπιεσμένων ως μιας καθαρτικής δύναμης που έρχεται να σπάσει την καταπιεστική και αποξενωτική αστική νομιμότητα από τα έξω, μιας και η Αριστερά δεν μπορεί να την υπερβεί από τα μέσα. Επιβάλλεται η επαναθεμελίωση μιας αντικαπιταλιστικής αριστεράς και ενός αντικαπιταλιστικού εργατικού κινήματος που θα φιλοδοξεί να ενώσει όλους τους επιμέρους αγώνες των καταπιεσμένων σε ένα κοινό αγώνα για την υπέρβαση του καπιταλισμού, του αστικού κράτους και όλων των μορφών ανελευθερίας και καταπίεσης που αυτά συνεπάγονται. Μιας αριστεράς που θα εναντιώνεται τόσο στο κράτος του Ισραήλ και των δολοφονικών πολιτικών του, όσο και σε αντιδραστικές μορφές δράσης εναντίον του. Η πραγματική ειρήνη μπορεί μόνο να επιτευχθεί μέσα από ταξικό πόλεμο των εργαζομένων όλων των λαών, συμπεριλαμβανομένων και των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών. [1] https://www.newsweek.com/black-lives-matter-praises-hamas-sparks-backlash-1833630 [2] https://platypus1917.org/wp-content/uploads/readings/postonemoishe_historyhelplessness.pdf [3] https://xekinima.org/koini-dilosi-organoseon-den-yparchei-eirini-choris-dikaiosyni-allileggyi-stin-palaistini/?fbclid=IwAR1V6693Kabp1kNCggLbKkhTT9V3Ow2mjnwpzIhpI_N7jaOaoF0_lsyQaO0

Thursday 26th October, 19:30 @Social Space Kaymakkin In 1976, political thinker and literary analyst Edward Said arrived in Nicosia, to take part in a conference on the rights of small nations. He was representing Palestine.  On Thursday the 26th at 19.30 we commemorate the work of Edward Said on Palestinian liberation through a screening of his documentary “The Shadow of the West,” followed by a discussion.  Entry to Social Space Kaymakkin is always free, but we will be collecting donations to provide direct aid on the ground in Gaza.  Invoking the 1976 conference of small nations, we reject the mechanisms of western imperialism. Free Palestine. Organised by Faisal Alaidy and Cypriotness in Distress

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ Οι εκδόσεις FIREBRAND παρουσιάζουν το βιβλίο του Μιχάλη Μαραγκάκη:Άρνηση ΣτράτευσηςΟδοιπορικό για τους Αντιρρησίες Συνείδησης 1986-2022 Καλωσόρισμα και συντονισμός της συζήτησης:Gina Chappa (Ευρωπαϊκό Γραφείο για την Αντίρρηση Συνείδησης – EBCO) Για το βιβλίο θα μιλήσουν από τον Σύνδεσμο Αντιρρησιών Συνείδησης (Ελλάδα): Μιχάλης Μαραγκάκης (συγγραφέας του βιβλίου, ο πρώτος αντιρρησίας συνείδησης για ιδεολογικούς λόγους στην Ελλάδα με φυλάκιση κι απεργία πείνας), Λάζαρος Πετρομελίδης, Θοδωρής Διαμαντίδης  Παρασκευή 27/10/2023, ώρα 7μμΛευκωσία, Κοινωνικός Χώρος ΚαϊμάκκινΑρχιεπισκόπου Μακαρίου ΙΙΙ, Καϊμακλί