Ο καπιταλισμός και η οικονομική ανάπτυξη –το ηγεμονικό οικονομικό και πολιτικό μοντέλο της εποχής– χρησιμοποιούν τα στοιχεία της φύσης με στόχο την παραγωγή κέρδους. Φύση και βιοποικιλότητα αποτελούν κομμάτια μιας κοινής κληρονομιάς την οποία πρέπει να διαφυλάξουμε τόσο για τις μελλοντικές γενιές, όσο και για την εγγενή της αξία. Με πρόφαση την οικονομική κρίση, και με στόχο τη συνέχιση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου ανάπτυξης, ο καπιταλισμός αναζητά και βρίσκει νέα πεδία για συσσώρευση περαιτέρω πλούτου, είτε είναι οι ακτές και η θάλασσα, είτε τα δάση, είτε άλλοι δημόσιοι χώροι όπως αστικά πάρκα και πλατείες. Το υφιστάμενο πολιτικό και οικονομικό μοντέλο προσπαθεί να φθείρει και να μειώσει τη σημασία των δημόσιων χώρων και αγαθών, μετατρέποντας τόσο τις διαπροσωπικές σχέσεις, όσο και τις σχέσεις της κοινωνίας με τη φύση σε εμπορικές. Σε βάθος χρόνου αυτές οι πολιτικές αποξενώνουν τους ανθρώπους από τη φύση και τα κοινά, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για εύκολες ιδιωτικοποιήσεις. Στον τόπο μας συγκεκριμένα, τα οικολογικά ζητήματα έχουν διαχρονικά χρησιμοποιηθεί στο πλαίσιο της κυπριακής εθνικιστικής σύγκρουσης ως μέρος του αφηγήματος για ανάδειξη της βαρβαρότητας της «άλλης» κοινότητας. Θεωρούμε ότι ο φυσικός πλούτος της Κύπρου είναι κληρονομιά όλων των κοινοτήτων του νησιού. Από τον Ακάμα ως την Καρπασία, τον Κορμακίτη και το Ακρωτήρι οφείλουμε να προστατεύσουμε τον οικολογικό πλούτο, η συνοχή του οποίου είναι σημαντική όχι μόνο για οικολογικούς αλλά και για κοινωνικούς λόγους. Το οικονομικό μοντέλο που οι ελίτ έχουν επιβάλει τις προηγούμενες δεκαετίες έχει και αυτό αφήσει το στίγμα του στο περιβάλλον της Κύπρου. Ιδιωτικοποιήσεις με ψευδο-ορθολογιστικά επιχειρήματα στοχεύουν στην κοινωνικοποίηση των ζημιών της κρίσης και την ιδιωτικοποίηση του κέρδους. Οι συνεχείς οικονομικές φούσκες και τα διαχρονικά «success stories» έχουν γεμίσει τα ευάλωτα παράκτια οικοσυστήματα αλλά και τις βουνοκορφές με επαύλεις πολυτελείας, έχουν κτίσει πολυώροφα τείχη και πλέον γεμίζουν την ύπαιθρο με φωτοβολταϊκά στο όνομα μιας «πράσινης ανάπτυξης». Η Κύπρος βρίσκεται σε εξαιρετικά ευάλωτη θέση (hot spot) σε σχέση με την κλιματική κρίση και αντιμετωπίζει κίνδυνο απερήμωσης. Η συζήτηση για χρήση φυσικού αερίου για ηλεκτροπαραγωγή είναι ήδη ξεπερασμένη. Τασσόμαστε ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων στην ευαίσθητη – περιβαλλοντικά και γεωπολιτικά – λεκάνη της ανατολικής Μεσογείου. Το τσιμέντωμα και η αποψίλωση των δασών και η αλλαγή χρήσης γης έχουν επιδεινώσει τις κλιματολογικές συνθήκες, με αποτέλεσμα να βιώνουμε μεγάλες περιόδους καύσωνα και παρατεταμένη ανομβρία. Για να αντιστραφεί αυτή η πορεία, το ενεργειακό μοντέλο πρέπει να αλλάξει άμεσα με στροφή στις αποκεντρωμένες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και στην ενεργειακή επάρκεια αντί στην ενεργειακή επέκταση. Τα ήδη ξεχειλωμένα όρια «ανάπτυξης» να περιοριστούν και να αυξηθεί το πράσινο, όχι μόνο στα δάση αλλά και εντός των αστικών κέντρων. Διεκδικούμε: ● Απόλυτη προστασία των οικολογικά ευαίσθητων περιοχών, οι οποίες υφίστανται συνεχή συρρίκνωση και υποβάθμιση ● Διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα και προστασία της θάλασσας, της ακτογραμμής, των δασών, πλατειών και άλλων δημόσιων χώρων ● Ενεργειακή αναβάθμιση και αξιοποίηση υφιστάμενου κτιριακού δυναμικού για κάλυψη των αναγκών στέγασης ● Ενίσχυση της ειρηνικής συνύπαρξης μέσω δράσεων για κοινή διαχείριση περιβαλλοντικών προκλήσεων και αποκατάσταση περιβαλλοντικά υποβαθμισμένων περιοχών