afoa.cy

Κείμενα ​

Το κράτος επιχειρεί να συρρικνώσει το δικαίωμα στη διαμαρτυρία

Άφοα, Κείμενα ​, Πολιτική /

Οι συνεχείς κρίσεις, πραγματικές ή κατασκευασμένες, δημιουργούν την τάση για περισσότερο συστημικό έλεγχο σε κάθε πτυχή της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Τα μέτρα καταστολής που επιβλήθηκαν την περίοδο του κορονοϊού αποτελούν παράδειγμα για το πως μπορεί να δράσει μια κυβέρνηση. Παρόμοια μέτρα παίρνουν τώρα τον δρόμο νομοθετικής ρύθμισης. Αυτή η ροπή υπάρχει σε παγκόσμιο επίπεδο κι έχει στόχο να επιβάλει περιορισμούς στα κινήματα που αντιστέκονται στον κρατικό αυταρχισμό. Στην Κύπρο, έχει πρόσφατα εγκριθεί από κόμματα της δεξιάς η δυνατότητα ποινικών διώξεων ενάντια σε άτομα των οποίων οι καταγγελίες στην Ανεξάρτητη Αρχή Διερεύνησης Ισχυρισμών και Παραπόνων κατά της Αστυνομίας (ΑΑΔΙΠΑ) δεν ευσταθούν κατά την κρίση της αστυνομίας. Τώρα η κυβέρνηση προωθεί ακόμα ένα νομοσχέδιο που αποσκοπεί στη συρρίκνωση του δικαιώματος στη διαμαρτυρία. Το νομοσχέδιο επιχειρεί να ελέγξει τη μορφή, τον χαρακτήρα, τη γεωγραφία, την έκφραση και γενικά τη δημόσια εικόνα πολιτικών συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων. Επίσης θέτει επιπρόσθετους περιορισμούς στην ελευθερία έκφρασης με την επιβολή ψηλών προστίμων σε τυχόν παρατυπίες που κατά την κρίση του υπεύθυνου αστυνομικού γίνονται την ώρα της συγκέντρωσης-διαδήλωσης. Πέραν του ενδεχομένου αντισυνταγματικότητας, το νομοσχέδιο χαρακτηρίζεται αναμφίβολα από αντιδημοκρατικότητα και μπορεί να θεωρηθεί και ως νόμος αποτροπής και καταστολής της κοινωνικής αντίστασης για όσα ζούμε και θα ζήσουμε. Στο εγγύς μέλλον θα στοχευτούν περαιτέρω οι εργατικοί αγώνες. Παρά την ιδεολογική στόχευση του νομοσχεδίου, το εύρος των ζητημάτων είναι τεράστιο και αφορά π.χ. πολίτες που θέλουν να αντιπαρατεθούν με τη διαφθορά κυβερνητικών αξιωματούχων ή ακόμα και της ίδιας της κυβέρνησης ως σύνολο ή για τους περιορισμούς στη διαμαρτυρία ενάντια σε αυταρχικές πολιτικές. Αφορά επίσης περιορισμούς στην έκφραση πολιτών που θέλουν να τερματίσουν τη γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας και αφήνει ελεύθερη την κυβέρνηση του Νικου Χριστοδουλίδη να έχει το μονοπώλιο της γνώμης σε ότι αφορά την Ισραηλινοπαλαιστινιακή διένεξη, της οποίας τα αποτελέσματα σπρώχνουν τον προσωπικό του φίλο και πρωθυπουργό του Ισραήλ στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου. Οι διαμαρτυρίες αποτελούν επίσης μια μορφή διάδοσης της πληροφορίας και γνώμης για όσους/ες θέλουν να βλέπουν πέρα από τα συστημικά ΜΜΕ, τα οποία προσφέρουν μονοπωλιακή φωνή στο κράτος και την ολιγαρχία. Να σημειωθεί ότι ο οποιοσδήποτε περιορισμός που επιβάλλεται ανοίγει τον δρόμο για περισσότερους και αποτελεί μια επιλογή του νεοφιλελεύθερου κράτους στο ταξίδι του προς τον ολοκληρωτισμό, στο οποιο ανταλλάσσεται η «ασφάλεια» έναντι της ελευθερίας.Όπως έχει σχεδιαστεί το εν λόγω νομοσχέδιο από την κυβέρνηση, κατά παραγγελία από το συνδικάτο της αστυνομίας, ουσιαστικά διευκολύνει τις δυνάμεις καταστολής να συντάσσουν κατά το δοκούν κατηγορητήρια ενάντια σε διαδηλωτές και διαδηλώτριες, να διαλύουν κινητοποιήσεις και να επιβάλλουν πρόστιμα. Μεταφέρεται δηλαδή η πολιτική δράση στη σφαίρα του ποινικού και στα χέρια των δυνάμεων καταστολής, όπως δηλαδή κάθε χούντα φαντάζεται πως πρέπει να είναι τα πράγματα. Η αστυνομία ήδη απολαμβάνει υπερεξουσίες και δεν νοείται να πάρει κι άλλες, όπως να αποφασίζει για το πώς πρέπει να εκφράζονται οι διαδηλωτές. Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία σε μια ελεύθερη δημοκρατική κοινωνία πρέπει να είναι δεδομένο. Ο ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ

Το κράτος επιχειρεί να συρρικνώσει το δικαίωμα στη διαμαρτυρία Read More »

Η τρομοκρατική βία δεν είναι μονόδρομος: για τη στάση της Αριστεράς μπροστά στην επιχείρηση Πλημμύρα Αλ-Άκσα

Κείμενα ​, Kινηματικός χώρος​ /

Από 1917 του Φειδία Χριστοδουλίδη Την εβδομάδα που μας πέρασε, παρακολουθήσαμε τη μεγάλη πλειοψηφία της εγχώριας και διεθνούς Αριστεράς να δικαιολογεί την επίθεση της ακροδεξιάς Ισλαμικής οργάνωσης Χαμάς σε άμαχους Ισραηλινούς. Η Αριστερά στην πλειοψηφία της θεωρεί πως οι δολοφονίες, οι απαγωγές και οι βιασμοί εκατοντάδων αμάχων Ισραηλινών και άλλων από τη Χαμάς είναι δικαιολογημένες ως απελπισμένη αντίδραση στην απάνθρωπη καταπίεση που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα. Όπως πολύ χαρακτηριστικά μας είπε το παράρτημα της οργάνωσης Black Lives Matter του Σικάγο: «Όταν ένας λαός έχει υποστεί απαρτχάιντ και ασύλληπτη βία για δεκαετίες, η αντίστασή του δεν πρέπει να καταδικάζεται, αλλά να νοείται ως μια απελπισμένη πράξη αυτοάμυνας». [1] Επικρατεί η λογική του schadenfreude, δηλαδή, η λογική του «καλά να πάθει το Ισραήλ». Σε αυτό το κείμενο αναλύω και επικρίνω αυτή τη στάση ως έκφραση της πρωτοφανούς αδυναμίας της σύγχρονης αριστεράς. Το κεντρικό επιχείρημα του κειμένου είναι παρμένο από το οξυδερκές δοκίμιο «Ιστορία και Ανημποριά: Μαζική Κινητοποίηση και Σύγχρονες Μορφές Αντικαπιταλισμού» του μελετητή του Μαρξ Moishe Postone[2].  Το πρόβλημα με το επιχείρημα των αριστερών ότι η ενέργεια της Χαμάς είναι δικαιολογημένη αντίδραση στην καθημερινή Ισραηλινή βία προς τη Γάζα έγκειται ακριβώς στην έννοια της αντίδρασης. Η βίαιη ενέργεια της Χαμάς δεν αντιμετωπίζεται ως τέτοια, δηλαδή ως ενέργεια υποκειμένων που είναι υπόλογοι των πράξεών τους, αλλά ως τυφλή και απελπισμένη αντίδραση των βασανισμένων, καταπιεσμένων Παλαιστινίων. Οι Παλαιστίνιοι δεν αντιμετωπίζονται ως υποκείμενα που έχουν ευθύνη των πράξεών τους, όπως όλος ο κόσμος, αλλά ως άτομα που δεν μπορούν παρά να αντιδράσουν τυφλά με βάση το συναίσθημα. Αυτή η αντίληψη είναι προβληματική, τόσο διότι είναι υποτιμητική προς τους Παλαιστινίους, όσο και επειδή αναγνωρίζει μόνο το κράτος του Ισραήλ και τους συμμάχους του ως υποκείμενα στην περιοχή, κάτι που δεν ισχύει. H αντίληψη αυτή συνεπάγεται επίσης ότι η μόνη δυνατή πολιτική δράση των Παλαιστινίων στο σήμερα είναι ξεσπάσματα τρομοκρατικής βίας. Η αριστερά δεν δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για κριτική ανάλυση Παλαιστινιακών παρατάξεων, καθεστώτων και κινημάτων όπως η Χαμάς, αντιμετωπίζοντας αντ’αυτού τους Παλαιστίνιους ως μια ενιαία μάζα, ένα καταπιεσμένο λαό που αντιστέκεται συλλογικά στην κατοχή. Ενδεικτική η συλλογική ανακοίνωση πολλών ομάδων της Ελληνικής αριστεράς που δεν έχει ουδεμία αναφορά στη Χαμάς, και που χαρακτηρίζει την επιχείρηση της δεύτερης ως αναπόφευκτη «αντίδραση της Παλαιστινιακής Αντίστασης απέναντι στην εντατικοποίηση της επιθετικότητας και των εποικισμών της ακροδεξιάς κυβέρνησης Νετανιάχου».[3] Τα βάσανα και η δυστυχία των Παλαιστινίων λαμβάνονται σοβαρά υπόψη, αλλά η πολιτική, οι ιδεολογίες και οι ταξικές τους διαφορές όχι. Για την Αριστερά, οι διάφορες παλαιστινιακές παρατάξεις δεν έχουν ούτε πολιτική στρατηγική ούτε πολιτική ιδεολογία με συγκεκριμένο ταξικό πρόσημο, πέρα από οργή για την τεράστια καταπίεσή που όντως δέχονται.   Στην πραγματικότητα όμως, παρά τη διαρκή καταπίεση που δέχονταν, οι διάφοροι Παλαιστίνιοι ηγέτες και παρατάξεις ακολούθησαν κατά καιρούς διαφορετικές μορφές δράσης και πολιτικής, με διαφορετικό ιδεολογικό και ταξικό πρόσημο. Η εκδικητική βία δεν ήταν πάντα η μόνη και κύρια επιλογή. Η σκόπιμη άσκηση βίας προς αμάχους που ακολουθεί η Χαμάς δεν είναι μονόδρομος, αλλά εκφράζει συγκεκριμένη κοσμοθεωρία και πολιτική. Μια κοσμοθεωρία και πολιτική που ουδεμία σχέση έχει με τα ιδεώδη και τους στόχους της Αριστεράς. Δυστυχώς, η γενική έννοια της αντίστασης κάτω από την οποία η Αριστερά κατατάσσει τον Παλαιστινιακό αγώνα δεν λέει τίποτα για τον πολιτικό χαρακτήρα αυτής της αντίστασης. Το αποτέλεσμα αυτής της στάσης της Αριστεράς είναι η Αριστερά να σιγοντάρει οποιαδήποτε Παλαιστινιακή πολιτική και δράση σε σχέση με το Ισραήλ, αδιαφορώντας για τον πολιτικό και ιδεολογικό χαρακτήρα αυτής της δράσης. Ενώ αρχικά η Αριστερά υποστήριζε αντι-αποικιακούς και εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες στο βαθμό που αυτοί είχαν προοδευτικό πρόσημο, σήμερα υποστηρίζει οποιαδήποτε μορφή τέτοιων αγώνων, φτάνοντας μέχρι το σημείο να κλείνει τα μάτια στον αντιδραστικό χαρακτήρα της Χαμάς. Έτσι όμως, ελλείψει κριτικής ανάλυσης αντιδραστικών μορφών αντίστασης όπως της Χαμάς, δεν αναδεικνύονται και δεν προωθούνται πιο προοδευτικές μορφές αντίστασης και πολιτικής που μπορούν να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσης των Παλαιστινίων και να τερματίσουν την καταπίεσή τους.    Η άκριτη υποστήριξη οποιασδήποτε μορφής δράσης από καταπιεσμένους είναι ενδεικτική της πολιτικής αδυναμίας και ανημποριάς της Αριστεράς στο σήμερα. Η Αριστερά δεν μπαίνει στον κόπο να αναλύσει και να προσπαθήσει να επηρεάσει σύγχρονα κινήματα αντίστασης επειδή έχει πάψει να πιστεύει στη δυνατότητα αριστερής, επαναστατικής δράσης και ηγεσίας στον σύγχρονο κόσμο. Έχοντας φυσικοποιήσει την αδυναμία της να επηρεάσει καταστάσεις στο σήμερα, πιάνεται από και γίνεται ουρά οποιασδήποτε δύναμης εναντιώνεται στην και διαταράσσει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, χωρίς να αναζητά υποκείμενα και μορφές αγώνα που να φέρνουν πιο κοντά τη σοσιαλιστική υπέρβαση του καπιταλισμού. Η υπόθεση του ριζικού μετασχηματισμού της κοινωνίας αντικαταστάθηκε έτσι από την αόριστη έννοια της αντίστασης. Βρισκόμενη σε μια ιστορική κατάσταση πρωτοφανούς αδυναμίας, η Αριστερά έλκειται στη βία επειδή η βία και εκφράζει την οργή που γεννάει η ανημποριά της και κρύβει αυτή την ανημποριά πίσω από μια έκρηξη δράσης. Εξ’ού και η αποδοχή της βίας των καταπιεσμένων ως μιας καθαρτικής δύναμης που έρχεται να σπάσει την καταπιεστική και αποξενωτική αστική νομιμότητα από τα έξω, μιας και η Αριστερά δεν μπορεί να την υπερβεί από τα μέσα. Επιβάλλεται η επαναθεμελίωση μιας αντικαπιταλιστικής αριστεράς και ενός αντικαπιταλιστικού εργατικού κινήματος που θα φιλοδοξεί να ενώσει όλους τους επιμέρους αγώνες των καταπιεσμένων σε ένα κοινό αγώνα για την υπέρβαση του καπιταλισμού, του αστικού κράτους και όλων των μορφών ανελευθερίας και καταπίεσης που αυτά συνεπάγονται. Μιας αριστεράς που θα εναντιώνεται τόσο στο κράτος του Ισραήλ και των δολοφονικών πολιτικών του, όσο και σε αντιδραστικές μορφές δράσης εναντίον του. Η πραγματική ειρήνη μπορεί μόνο να επιτευχθεί μέσα από ταξικό πόλεμο των εργαζομένων όλων των λαών, συμπεριλαμβανομένων και των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών. [1] https://www.newsweek.com/black-lives-matter-praises-hamas-sparks-backlash-1833630 [2] https://platypus1917.org/wp-content/uploads/readings/postonemoishe_historyhelplessness.pdf [3] https://xekinima.org/koini-dilosi-organoseon-den-yparchei-eirini-choris-dikaiosyni-allileggyi-stin-palaistini/?fbclid=IwAR1V6693Kabp1kNCggLbKkhTT9V3Ow2mjnwpzIhpI_N7jaOaoF0_lsyQaO0

Η τρομοκρατική βία δεν είναι μονόδρομος: για τη στάση της Αριστεράς μπροστά στην επιχείρηση Πλημμύρα Αλ-Άκσα Read More »

Aπάντηση στον Κ. Μαυρίδη για την εξέταση αιτήσεων ασύλου

Κείμενα ​, Kινηματικός χώρος​ /

Από Far Right Watch Cy – Παρατηρητήριο Ακροδεξιάς Κύπρου Aπάντηση στον ευρωβουλευτή Κώστα Μαυρίδη σε σχέση με την πρόταση του να μην εξετάζονται αιτήσεις ασύλου από άτομα που εισήλθαν στην Κυπριακή Δημοκρατία διαμέσου της Πράσινης Γραμμής Σε πρόσφατες δηλώσεις του ο ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ Κώστας Μαυρίδης (ΚΜ) δήλωσε: 1. Είναι αρμοδιότητα του κράτους μέλους να δεχθεί μετανάστες, και όχι της ΕΕ. 2. 98% από τους υπηκόους τρίτων χωρών που βρίσκονται στην Κύπρο ήρθαν διαμέσου της Πράσινης Γραμμής διότι εργαλειοποιούνται από την Τουρκία. 3. Εφ όσον ήρθαν «παράνομα» (μέσω της Πράσινης Γραμμής) δε θα πρέπει να δικαιούνται να υποβάλουν καν αίτηση για άσυλο. 4. Απ όσους ζητούν άσυλο η πλειοψηφία απορρίπτεται. Δεν εχουμε προσφυγικό πρόβλημα, εχουμε πρόβλημα παράνομης μετανάστευσης. Δηλώσεις που προέρχονται από βουλευτές και ιδιαίτερα από ευρωβουλευτές οφείλουν να ακριβείς και έγκυρες. Γι’ αυτό τον λόγο αναγκαζόμαστε να βάλουμε τα ζητήματα στη σωστή τους βάση. 1. Η ΕΕ έχει αρμοδιότητα να καθορίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες υπήκοοι τρίτων χωρών εισέρχονται και διαμένουν νόμιμα σε ένα κράτος μέλος, μεταξύ άλλων για σκοπούς οικογενειακής επανένωσης. Τα δε κράτη μέλη διατηρούν το δικαίωμα να καθορίζουν τον επιτρεπόμενο αριθμό υπηκόων τρίτων χωρών που εισέρχονται στο έδαφός τους για αναζήτηση εργασίας. Επί τούτου, προσθέτουμε πως υπάρχουν σχετικές νομοθεσίες εναρμονιστικές Οδηγιών της ΕΕ για τη νόμιμη μετανάστευση που δεν εφαρμόστηκαν ποτέ στην Κύπρο. 2. Δεν υπάρχει δικαίωμα του κράτους μέλους να αρνηθεί να εξετάσει αιτήσεις ασύλου, αντιθέτως υπάρχει νομικό καθήκον των κρατών για να προσφέρουν διεθνή προστασία, εξ ου και η υποχρέωση των κρατών να εξετάσει χωριστά την κάθε αίτηση για άσυλο, ανεξαρτήτως από το αν εισέρχεται από μη νόμιμη οδό. Η δήλωση αυτή λοιπόν οδηγεί σε παραπληροφόρηση για να προσθέσει στο ήδη τεταμένο κλίμα που επικρατεί στην κοινωνία. 3. Η αναφορά σε 98% που δήθεν εισήλθαν διαμέσου της πράσινης γραμμής είναι ανακριβής και δημιουργεί πανικό και ξενοφιβικό κλίμα. Το ποσοστό εισόδου από την πράσινη γραμμή ακόμα και το 2022 όταν είχαμε τον υψηλότερο αριθμό αφίξεων ήταν σταθερά γύρω στο 75%. Κάθε χρόνο μέχρι τον Μάιο υπάρχει αυξημένο ποσοστό αφίξεων διαμέσου της πρασινης γραμμής διότι οι αφίξεις δια θαλάσσης περιορίζοται στους καλοκαιρινούς μήνες λόγω καιρικών συνθηκών, εξ ου και τον Μάιο του 2023 το ποσοστό χερσαίων αφίξεων έφτασε στα 93%. Ωστόσο, μετά τις αφίξεις δια θαλάσσης από τον Ιούνιο του 2023 μέχρι σήμερα, το ποσοστό αφίξεων διαμέσου της πράσινης γραμμής είναι σήμερα στο 71%. Εξάλλου, κατά τo 2023 είχαμε 53% μείωση του αριθμού αφίξεων σε σύγκριση με το 2022. 4. Ας δούμε όμως την ουσία. Διαχρονικά υπάρχει ένα ποσοστό αφίξεων διαμέσου της πράσινης γραμμής κι αυτό είναι αναμενόμενο εφόσον η οδός αυτή είναι πιο εύκολη και ασφαλής, σε αντίθεση με τους κινδύνους της θάλασσας λόγω των (παράνομων) pushbacks και των ναυαγίων. Ήδη η Κύπρος κατηγορείται για σειρά από pushbacks και μια περίπτωση βρίσκεται ενώπιον του ΕΔΑΔ. Οι αιτητές ασύλου επιβαίνουν σε πτήση παρουσιάζοντας εγγραφή σε Τ/Κ κολλέγιο, όπως ακριβώς γίνεται και με τους ξένους φοιτητές που φτάνουν στην Κυπριακή Δημοκρατία. Οσο για τη μετάβαση τους διαμέσου της Πράσινης Γραμμής, υπάρχουν αρκετές ενδείξεις ότι οι Τ/Κ προσπάθησαν να τους εμποδίσουν. Τα περί εργαλειοποίησης της μετανάστευσης από την Τουρκία για πολιτικό όφελος στη Κύπρο δεν τεκμηριώνονται. 5. Ο ισχυρισμός ότι μπορούμε νόμιμα να αρνηθούμε να εξετάσουμε αιτήσεις ασύλου με τη δικαιολογία ότι εισήλθαν στην Κύπρο από παράνομο σημείο εισόδου δεν ευσταθεί. Η Κυπρος κύρωσε τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες και δεσμεύεται από το κεκτημένο της ΕΕ για το άσυλο, τα οποία ιεραρχούνται ψηλότερα από το σύνολο της εγχώριας νομοθεσίας, ακόμα και του Συντάγματος. Επομένως το γεγονός ότι άτομο εισήλθε στην Κύπρο από παράνομο αεροδρόμιο ή λιμάνι μπορεί να παραβιάζει μια εγχώρια νομοθεσία αλλά δεν ακυρώνει τις υποχρεώσεις της χώρας έναντι του διεθνούς δικαίου. Το οποίο επιβάλλει εξέταση της κάθε αίτησης ασύλου, ανεξάρτητα από το πώς οι αιτητές εισήλθαν στη χώρα. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, δηλαδή ο θεματοφύλακας της Σύμβασης του 1951, αναγνωρίζει το δικαίωμα να μην επιβάλλονται ποινικές κυρώσεις σε πρόσωπα που επιζητούν διεθνή προστασία για παράνομη είσοδο ή διαμονή στη χώρα όπου ζητούν άσυλο, καθώς δεν αναμένεται διωκόμενα άτομα να έχουν εγκαταλείψει τη χώρα τους και να εισέλθουν σε άλλη χώρα διά της κανονικής οδού. Το άρθρο 31 της Σύμβασης του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες αναγνωρίζει πως οι αιτούντες άσυλο μπορεί να «προέρχονται άμεσα» όχι από τη χώρα καταγωγής τους, αλλά από οποιοδήποτε «έδαφος» όπου η ζωή ή η ελευθερία τους απειλείται. Οι νομοθέτες απέρριψαν την έννοια της απαίτησης της άμεσης φυγής από τη χώρα καταγωγής, αναγνωρίζοντας ότι οι πρόσφυγες μπορεί να έχουν σοβαρό λόγο για φυγή και παράτυπη είσοδο σε χώρα ασύλου. 6. Το μεγάλο ποσοστό απόρριψης οφείλεται στο ότι το σύστημα ασύλου είναι υπερφορτωμένο με άτομα που δεν τους δόθηκε πρόσβαση σε αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και κατέφυγαν στο άσυλο ως η μοναδική λύση για να μπορέσουν να ξοφλήσουν τα χρέη που σύναψαν για να έρθουν στην Κύπρο. Αυτό είναι απότοκο της ακραίας εργασιακής εκμετάλλευσης που υφίστανται οι ξένες/οι εργαζόμενες/οι στην Κύπρο και η απουσία πολιτικών και αποτελεσματικών μηχανισμών για να εργαστούν ισότιμα και νόμιμα. Όταν η Κυπρος αποφασίσει να εφαρμόσει πολιτικές αξιοπρεπούς εργασίας για τους οικονομικούς μετανάστες, τότε θα αποφορτιστεί και το σύστημα ασύλου. Προφανώς όμως τα συμφέροντα των εργοδοτών γέρνουν περισσότερο στην πλάστιγγα από την αποφόρτιση του ασύλου. Τα παιγνίδια με αριθμούς και ποσοστά αποπροσανατολίζουν από τους λόγους που δημιουργούν μεταβολές, αν υπάρχουν, στις τάσεις, ενώ εικασίες παίζουν με φόβους κι ανασφάλειες του κοινού. Η δε τάση για ασφαλειοποίηση της μετανάστευσης στη περίπτωση της χώρας μας ωθεί σε λογικές μετατροπής της πράσινης γραμμής σε σκληρό σύνορο, δηλαδή στη μονιμοποίησης της διχοτόμησης. Σχεδόν ταυτόσημες θέσεις με τον Κ. Μαρυρίδη παράθεσε πρόσφατα και ο βουλευτής του ΕΛΑΜ Σωτήρης Ιωάννου (με ανάρτηση στον προσωπικο του λογαριασμό στο facebook 26/9/23) και ο καθένας ας εξάξει τα συμπεράσματα του.

Aπάντηση στον Κ. Μαυρίδη για την εξέταση αιτήσεων ασύλου Read More »

Στοχοποίηση Αράβων & Μουσουλμάνων στον απόηχο ρατσιστικών πογκρόμ

Κείμενα ​, Kινηματικός χώρος​ /

Είναι ανήκουστο σε μια χώρα διαιρεμένη από μια γραμμή κατάπαυσης του πυρός οι υπηρεσίες ασφάλειας του κράτους σε συμπαιγνία με ΜΜΕ να συμπεριφέρονται με μέγιστη ανευθυνότητα στοχοποιώντας άτομα με μοναδικό στοιχείο τη θρησκεία τους ή την εθνοτική του καταγωγή.

Στοχοποίηση Αράβων & Μουσουλμάνων στον απόηχο ρατσιστικών πογκρόμ Read More »

Το χρονικό των ρατσιστικών πογκρόμ και οι κινήσεις εναντίον τους

Κείμενα ​, Kινηματικός χώρος​ /

Στα πογκρόμ, είδαμε την συμπύκνωση όλων των γνώριμων παραγόντων που δημιουργούν και αναπαράγουν τον ρατσισμό: ΜΜΕ, αστυνομία, τοπική αρχή, επιτροπές κατοίκων, κυβέρνηση, κεφάλαιο, κόμματα, οπαδοί, πατριώτες, συνωμοσιολόγοι, και τέλος φυσικά, πολλοί φασίστες.

Το χρονικό των ρατσιστικών πογκρόμ και οι κινήσεις εναντίον τους Read More »

EL
EN EL