Γράφει: Γιώργος Χαραλάμπους

Φαινομενικά, τίποτα δεν βγάζει νόημα στην υπόθεση Αββακούμ. Όλα τα στοιχεία του επίσημου εθνοκεντρικού φαντασιακού που σερβίρεται από την εκπαίδευση μέχρι τα ΜΜΕ αντιστρέφονται στην υλική πραγματικότητα. Οι εμπλεκόμενοι δρώντες παριστάνουν όχι απλώς κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι, αλλά την ίδια την αντίθεσή του.

Οι εντεταλμένοι του θεού τελικά είναι θεομπαίκτες· η αστυνόμευση συμμετέχει σε πράξεις που υποτίθεται πρέπει να καταστέλλει· οι κουκουλοφόροι έχουν πρόσβαση στα ανώτερα δώματα της εξουσίας· το ΕΛΑΜ είναι κάθε άλλο παρά αντί-συστημικό· η εκκλησία δεν είναι φιλάνθρωπη· μεγαλοδικηγόροι υπηρετούν περισσότερο το χρήμα και την εξουσία και λιγότερο τον νόμο.

Η φαινομενικότητα τούτη της αντιστροφής, της ανωμαλίας στο σύστημα, της εξαίρεσης στον κανόνα, που παράγεται και διατηρείται ηγεμονικά από τα πάνω για να σπάσει σαν φούσκα ενίοτε, είναι απλώς μια εδραιωμένη αντίληψη, που κατασκευάζεται για να επισκιάσει την προβληματική της εγγενούς σχέσης μεταξύ των βασικών εμπλεκόμενων οντοτήτων.

Κι όμως, της θεαματικοποιημένης συλλογικής έκπληξης μιας κοινωνίας που δεν πιστεύει στα μάτια της υποβόσκει κάτι βαθύτερο που λερώνει την ελληνοκυπριακή υποκειμενικότητα. Είναι η συνειδητοποίηση της διαχρονικής ματαιοδοξίας και εκμετάλλευσης που εμπεριέχει η θεσμική θρησκευτική πίστη.

Είναι ταυτόχρονα η υπενθύμιση της αιώνιας ιδεολογικής σχέσης της ακροδεξιάς με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους και την εκκλησία. Είναι ακόμα μία επανάληψη ενός συντηρητικού μοτίβου που είναι πλέον διασυνοριακά καθιερωμένο σε ακαδημαϊκή βιβλιογραφία, λογοτεχνία και κινηματογράφο. Τελικά, όλα βγάζουν νόημα στην υπόθεση Αββακούμ. Σχεδόν νομοτελειακά. Και, μάλλον, δεν έχει ξυστεί καν η επιφάνεια, ακόμα.