Σημείωση 2η: Από το ημερολόγιο μιας γονιού στα ύστερα του καπιταλισμού

Μετά το πογκρόμ που έλαβε χώρα στη Χλώρακα τον Αύγουστο του 2023 και την ανακοίνωση για την πορεία από ακροδεξιές ομάδες στον μώλο Λεμεσού, αποφασίσαμε να πάμε οικογενειακώς έτσι ώστε τουλάχιστον να παρακολουθήσουμε μαζί με άλλ@ φίλ@ την πορεία σε περίπτωση που εξελισσόταν όπως αυτή στη Χλώρακα. 

Γύρω στις 7.30, ο πατέρας της Α.Κ.* μαζί με φίλ@ πήγαν στον μώλο, από όπου ξεκίνησαν να στέλνουν συνεχή ενημέρωση σε εμάς που περιμέναμε στην αυλή ενός φίλου. Η Α.Κ. προσπαθούσε να καταλάβει τι γινόταν και γιατί συζητούσαμε όλοι με τόση ανησυχία. Γύρω στις 8 και κάτι, μας πήραν τηλέφωνο να μας πουν ότι δεν παίζει κάτι σοβαρό και θα ξεκινούσαν να έρθουν προς εμάς. 

*And that’s where the shit hit the fan*

Εν μέσω της αναμονής αντιληφθήκαμε ότι οι ανησυχίες μας τελικά αποδείχθηκαν βάσιμες. Βιντεάκια στα ΜΚΔ αλλά και σε ονλάιν πόρταλ εφημερίδων έδειχναν τα φασιστοειδή να επιτίθενται σε μετανάστες και στα καταστήματά τους, και την αστυνομία ανήμπορη ( ή μάλλον απρόθυμη) να παρέμβει. Η Α.Κ., που ακολουθούσε τις συζητήσεις, και αρνούμενη να πάει για ύπνο, ρωτούσε συνεχώς πότε θα ‘ρθει ο μπαμπάς και ανησυχούσε ότι κάτι κακό θα συμβεί και σε αυτόν.  

Ξαφνικά με ρωτά, μάμμα ποιοι εν οι φασίστες; 

Πάντα προσπαθούσα να συζητώ μαζί της και να της απαντώ τις οποιεσδήποτε απορίες, αλλά μ’ αυτή την ερώτηση μάγκωσα. 

Ξεκίνησα να προσπαθώ να εξηγήσω: 

Είναι κάποιοι που δεν θέλουν όσους δεν είναι Κύπριοι / που θέλουν οι γείτονες μας, ο Μπιλάλ και η Αλίν, να φύγουν από την Κύπρο κ.λπ. Δεν νομίζω να ακολουθούσε. 

Σε κάποια φάση της είπα, 

• Φασιστες είναι οι κακοί άνθρωποι. Θυμάσαι που είχαμε πει ότι δεν υπάρχουν κακά παιδάκια; 

• Ναι.
• Μερικοί άνθρωποι καθώς μεγαλώνουν μπορεί να γίνουν κακοί. 

Το επόμενο πρωί πήγαμε στον μώλο. Βλέποντας τις σπασμένες βιτρίνες κ.λπ. ρώτησε αν αυτά τα εκαναν οι φασίστες. Της είπα πως ναι, αλλά εμείς πρέπει να δείξουμε στους μετανάστες ότι είμαστε μαζί τους και ότι δεν θα αφήσουμε τους φασίστες να τους χτυπήσουν ξανά. 

Το απόγευμα στη διαμαρτυρία ενάντια στα φασιστικά πογκρόμ, είχαμε το baby antifa block. Η Α.Κ. ένιωθε περίεργα με τόσα ρόμποκοπς τριγύρω μας. 

• Μάμμα, γιατί έχει αστυνομικούς; 
• Κάνουν απλώς τη δουλειά τους, τους λένε να πηγαίνουν στις διαμαρτυρίες.

Προφανώς είναι δύσκολο να εξηγήσεις σε ένα τετράχρονο την κρατική καταστολή, το πώς το κράτος κατασκευάζει τον εχθρό και τον φόβο… 

• Είναι για να μην έρθουν οι φασίστες; 

*Σιωπή*

Οι εβδομάδες που ακολούθησαν δεν ήταν και οι πιο εύκολες. Ένα περίπου μήνα μετά με ρωτούσε γιατί κάποιοι χτυπούν στο νοσοκομείο. 

• Είναι οι φασίστες, μάμμα; 
• Ναι, αγαπούλλα. Αλλά αυτοί είναι άλλοι φασίστες. Δεν είναι στην Κύπρο. 

Σιγά σιγά κατάλαβα ότι κάποτε είναι καλύτερα να χαμηλώνω το ραδιόφωνο. Ο Νοέμβρης ήταν ακόμα πιο δύσκολος, αφού η Α.Κ. για πρώτη φορά ξεκινησε να αρνείται να πάει σχολείο. Για δύο εβδομάδες, και μέχρι να καταφέρει η δασκάλα της να κερδίσει την εμπιστοσύνη της, είχαμε δράματα κάθε πρωί στο σχολείο, με την Α.Κ. να αρνείται να αποχωριστεί εμένα ή τον μπαμπά της. Θεωρώ ότι ένας τουλάχιστον από τους λόγους ήταν η αντίληψη που απέκτησε ότι στον κόσμο υπάρχουν και κακοί άνθρωποι, έτοιμοι να χτυπήσουν μετανάστες, έτοιμοι να επιτεθούν σε νοσοκομεία. Στο μυαλό ενός τετράχρονου που δεν έχει μάθει να κάνει διακρίσεις στη βάση του χρώματος, εθνικότητας και θρησκείας, το σλόγκαν “όταν ήρθαν για τους άλλους, δεν μίλησες” δεν υφίσταται, αφού οι άλλοι είμαστε όλοι, και η σειρά μας ήρθε όταν ήρθε και η σειρά του άλλου. 

Όταν το συζήτησα με έναν φίλο, μου είπε “αυτά παθαίνεις όταν θέλεις να μεγαλώσεις παιδιά με ενσυναίσθηση”. 

Δεν ξέρω, προφανώς, αν η ειλικρίνεια σε αυτή την ηλικία είναι το σωστό ή το λάθος. Δεν είμαι σιγουρη αν υπάρχει το σωστό και το λάθος. 

*Α.Κ. είναι το υποκοριστικό που της έδωσε ο θετός της παππούς. Βγαίνει από το αντζιελοκάμωτη (βγαλμένη από τους αγγέλους).