Του Χρίστου Αχνιώτη
Το Υπουργείο Παιδείας της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν ξέχασε ότι έγινε πραξικόπημα πριν από την εισβολή το 1974. Η αποφυγή αναφοράς στο πραξικόπημα στη νέα εγκύκλιο με θέμα «δράσεις για τη θλιβερή επέτειο των 50 χρόνων από την τουρκική εισβολή» είναι μια πράξη συνειδητή, η οποία έρχεται να συμπληρώσει μια σειρά παρόμοιων «παραλείψεων», σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα στο οποίο αυτές οι πρακτικές είναι τόσο συνηθισμένες που μοιάζουν πια φυσιολογικές.
Ανάμεσα στις «παραλείψεις» αυτές είναι και οι διακοινοτικές συγκρούσεις της δεκαετίας του 1960, όπως και η έξαρση του εθνικισμού που οδήγησε στο πραξικόπημα του Ιούλη, πέντε μέρες πριν από την τουρκική εισβολή. Έτσι δημιουργείται το αφήγημα που παρουσιάζει την τουρκική εισβολή σαν να έπεσε από τον ουρανό, το οποίο εντείνει την εχθρότητα με την Τουρκία όπως επίσης και με την τουρκοκυπριακή κοινότητα -τον κύριο σύμμαχο της ελληνοκυπριακής.
Η εγκύκλιος αναφέρεται στην επιστροφή στις πατρογονικές εστίες και έτσι, δυστυχώς, οι μαθήτριες/τές καταδικάζονται να μην μάθουν ποτέ πως η επανένωση θα επιτευχθεί μόνο μέσω της συνεργασίας και της κοινής δράσης των δύο κοινοτήτων. Σε ό,τι δε αφορά τη νεολαία, θα έπρεπε από πολλού να γίνει συστηματική και ουσιαστική δουλειά με επισκέψεις μαθητών στα σχολεία των δύο κοινοτήτων, ώστε να γνωριστούν οι μαθητιώσες νεολαίες των δύο πλευρών και να είναι σε θέση να προετοιμάσουν την ειρηνική συμβίωση μεταξύ τους και να εργαστούν για τη νέα, ενωμένη και ομόσπονδη, Κύπρο.
Πενήντα χρόνια αργότερα, το Υπουργείο εκμεταλλεύεται τη χρονική απόσταση από την εισβολή και υποκύπτει στην, ή συνειδητά προωθεί τη, διαχρονική προπαγάνδα των δεξιών εκπαιδευτικών παρατάξεων και όλων των εθνικιστικών δυνάμεων, οι οποίες αποζητούν λύση δύο κρατών και τη διατήρηση της εχθρότητας με την τουρκοκυπριακή κοινότητα σε μια αμιγώς ελληνοκυπριακή κοινωνία.
Αυτό είναι το μέλλον στο οποίο μας καταδικάζουν: Η ελληνοκυπριακή κοινότητα θα ζει έχοντας εχθρικές σχέσεις με την απέναντι πλευρά και θα νιώθει άβολα με τις κοινότητες μεταναστών που έρχονται ή προσπαθούν να έρθουν στην Κύπρο. Θα νιώθει στριμωγμένη από τον βορρά, ευάλωτη και φοβισμένη, αντί ανοικτή για συνεργασία με όλες και όλους που έχουν να συμβάλουν σε μια επανενωμένη Κύπρο, με τις κοινότητες των μεταναστών και Τουρκοκυπρίων, σε ένα ενωμένο μέτωπο της εργατικής τάξης με στόχο τη χειραφέτησή της.