Η Κ.Δ. επαναπροώθησε την Κυριακή 30 Ιουλίου 73 αιτητές ασύλου στον Λίβανο, με τον οποίο διατηρεί διμερή συμφωνία για την επιστροφή προσώπων που εισέρχονται ή/και παραμένουν «παράνομα» στο έδαφος των δύο κρατών. Αστυνομία, κρατικοί αξιωματούχοι και ΜΜΕ αναφέρονται δημόσια στην επαναπροώθηση χωρίς καμία ντροπή ή ενδοιασμό, κανονικοποιώντας την απάνθρωπη και παράνομη αυτή τακτική.
Η αστυνομία έχει ήδη παραδεχθεί ότι τα 73 άτομα (19 εκ των οποίων παιδιά) εισήλθαν στην Κ.Δ. κι έπειτα τα ανάγκασαν να επιβιβαστούν στο πλοίο-ρυμουλκό για να επιστρέψουν στον Λίβανο. Δηλαδή οι αρχές, χωρίς να ταυτοποιήσουν και να αξιολογήσουν τις ανάγκες προστασίας των 73 ατόμων και τους κινδύνους που πιθανόν προκύπτουν με την επιστροφή τους στον Λίβανο, όπως έχουν υποχρέωση να πράξουν βάσει του διεθνούς προσφυγικού δικαίου, προχώρησαν στην επαναπροώθησή τους.
Ενδεικτικό της πορείας εκφασισμού της κυπριακής κοινωνίας είναι και το ότι η όποια δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις κακές συνθήκες εργασίας των αστυνομικών και όχι γύρω από την εγκληματική και παράνομη πρακτική των επαναπροωθήσεων που έχει μετατρέψει τη Μεσόγειο σε μαζικό τάφο. Είναι τουλάχιστον ειρωνικό το γεγονός ότι η συντεχνία των αστυνομικών ΙΣΟΤΗΤΑ και η ίδια η αστυνομία, που υποτίθεται είναι υπεύθυνη για τη διατήρηση του νόμου, δεν ασχολούνται καθόλου με την παράνομη επαναπροώθηση, για την οποία επιστρατεύτηκαν 80(!) αστυνομικοί.
Είναι ευρέως γνωστό ότι Κύπρος, Ελλάδα, Ιταλία, αλλά και η Ε.Ε. ολόκληρη, προβαίνουν σε αμφίβολης νομιμότητας διμερείς συμφωνίες με γειτονικές τρίτες χώρες με σκοπό την επιστροφή αιτούντων άσυλο, με την πρόφαση ότι οι εν λόγω τρίτες χώρες είναι «ασφαλείς». Είναι επίσης γνωστό ότι οι εν λόγω χώρες δεν είναι ασφαλείς και πολλές φορές οι αιτητές ασύλου είτε επαναπροωθούνται στις χώρες καταγωγής τους είτε καταλήγουν σε άθλιες συνθήκες κράτησης ή ακόμα και σκλαβιάς, όπου μπορεί να υποστούν μέχρι και βασανιστήρια (π.χ. Λιβύη).
Η απαξίωση των ζωών των μεταναστών/τριών και προσφύγων/ισσων και η παρουσίασή τους ως «δημόσιος κίνδυνος» ή «εχθρός» δεν επιφέρει μόνο θάνατο σε αυτούς/ες αλλά οδηγεί και ολόκληρη την κοινωνία σε περαιτέρω στρατιωτικοποίηση και ασφαλειοποίηση.
