Ο νέος νόμος για περιορισμό του δικαιώματος στη διαμαρτυρία είναι πλέον γεγονός με τις ψήφους του αυταρχικού τόξου ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ,ΕΛΑΜ, ΕΔΕΚ, ΔΗΠΑ. Οι κυβερνώντες πιστεύουν ότι με αυτόν τον τρόπο θα φιμώσουν την κοινωνική διαμαρτυρία και θα συνεχίσουν ανενόχλητοι την καταλήστευση της κοινωνικής πλειοψηφίας. Πέρα από τα θεάματα για «τάξη και ασφάλεια» που πουλούν με κάθε ευκαιρία, ο νέος νόμος αποτελεί ακόμα ένα βήμα προς τον ολοκληρωτισμό και την εδραίωση του αστυνομικού κράτους.
Η ευθεία στοχοποίηση που δεκτήκαμε στις 10 Ιούλη όσα κοινωνικά σύνολα αντιταχθήκαμε στο νομοσχέδιο από την Αννίτα Δημητρίου και τον Χάρη Γεωργιάδη, προμηνύουν την αντιμετώπιση που θα έχουμε από την ελίτ τις μέρες που έρχονται. Ο ΔΗΣΥ δεν φιμώνεται αλλά φιμώνει, και η αλαζονεία της εξουσίας δύσκολα μπορεί να κρυφτεί.
Mέσα από αυτή την συγκυρία, αποτυπώνονται ξεκάθαρα οι ανισότητες στην πρόσβαση και παρέμβαση στον δημόσιο λόγο. Η ηγεσία του ΔΗΣΥ μπορεί ακόμα και να παραπληροφορεί και να δημιουργεί εντυπώσεις από τα έδρανα της Βουλής και τα τηλεοπτικά κανάλια, ενώ οι οργανώσεις που αντιτίθενται στο νομοσχέδιο μπορούσαν να εκφράσουν την αντίθεση τους μόνο με τη φυσική τους παρουσία στον δρόμο, χώρος που πλέον περιορίζεται με τον νέο νόμο, αφήνοντας ως μοναδικό χώρο έκφρασης του λόγου στους μικρόκοσμους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Ως μέρος της κοινωνικής βάσης βλέπουμε τις ζωές μας να χάνουν καθημερινά αξία: οι τιμές και τα ενοίκια στα ύψη, τα εργατικά δικαιώματα κατακερματίζονται, ο κοινωνικός κανιβαλισμός εδραιώνεται. Την ίδια ώρα για τους εξοπλισμούς, τον στρατό, την αστυνομία πάντα υπάρχουν λεφτά, ποτέ όμως για τις βασικές ανάγκες της κοινωνίας. Ξέρουμε ότι ο στόχος του νόμου δεν είναι ούτε η ασφάλεια ούτε η τάξη, αλλά η φίμωση κάθε φωνής που θέλει να οργανωθεί και να δράσει ενάντια σε όλα αυτά.
Από σήμερα, κτίζουμε πάνω στον δυναμικό αγώνα που δόθηκε εναντίον του νομοσχεδίου αυτές τις εβδομάδες και στην κοινωνική συμμαχία που στήθηκε, για να αντιμετωπίσουμε τις μάχες που έρχονται. Όπως διδάσκει η κληρονομιά των κοινωνικών και ταξικών αγώνων παγκοσμίως, η ιστορία γράφεται με ανυπακοή. Η αλληλεγγύη αλλά και η οργανωμένη συλλογική πολιτική δράση παραμένουν τα μόνα μας όπλα.
——-
The new law restricting the right to protest is now a reality, thanks to the votes of the authoritarian coalition of DISY, DIKO, ELAM, EDEK, and DIPA. Those in power believe that this will silence social protest and allow them to continue plundering the social majority unhindered. Beyond the spectacle of “order and security” they sell at every opportunity, the new law is yet another step towards totalitarianism and the consolidation of the police state.
The direct targeting we experienced yesterday by Annita Dimitriou and Haris Georgiadis, who pushed the bill to pass, foreshadows the treatment we will receive from the elite in the days to come. DISY is not being silenced as Annita said while silencing her opponents – the arrogance of power is difficult to hide.
This situation clearly highlights the inequalities in accessing and participating in the public discourse. The leadership of DISY can even misinform and create impressions from the benches of Parliament and television channels, while organisations opposing the bill could only express their opposition through their physical presence in the streets, a space that is now restricted by the new law, leaving the social media microcosm as the only space for free speech.
As part of the social base, we see our lives losing value every day: prices and rents are skyrocketing, workers’ rights are being fragmented, and social cannibalism is taking over. At the same time, there is always money for equipment used by the army, and the police, but never for the basic needs of society. We know that the aim of the law is neither security nor order, but to silence any voice that aims to organise and act against all this.
Starting today, we are building on the dynamic struggle against the bill of recent weeks and the social alliance that has been formed in order to face the battles ahead. As the legacy of social and class struggles around the world teaches us, history is written through disobedience. Solidarity and organized collective political action remain our only weapons.