του Συμβουλίου Κυπριακών Λέξεων
Βλέπουμε να εκτυλίσσεται ένας σάλος στα ΜΜΕ για το τραγούδι τζιαι το videoclip του “JALLA”, που εννά εκπροσωπήσει την Κύπρο στην Eurovision 2026. Βλέπουμε ενοχλημένους ελαμίτες που για ακόμα μια φορά διαμαρτύρουνται για την επιλογή της κυπριακής γλώσσας (κυπριακών λέξεων, σε τούτη την περίπτωση, αφού το τραγούδι εν κυρίως στα αγγλικά), γιατί πλήττεται η εύθραυστη ιδέα της ελληνικής τους ταυτότητας.
Ταυτόχρονα, μια άλλη ομάδα που ανεξάρτητα άτομα έστειλε στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΡΙΚ μια ανοιχτή επιστολή που ζητά την απόσυρση του τραγουδιού αφού, όπως γράφουν, «Πρόκειται για μια απαράδεκτη παρουσίαση της Κύπρου, που προσβάλλει και την χώρα μας, τις παραδόσεις και την αισθητική μας». Τούτο φέρνει στην επιφάνεια πολλά ερωτήματα. Ποια εν η παράδοση μας τζιαι η αισθητική μας; Που πότε υπάρχει μόνον ένας ορισμός για τες πιο πάνω, πολλά ανοιχτές τζαι αφηρημένες, έννοιες; Τζιαι ακόμα τζιαι όταν εμείς προσωπικά εν ταυτιζούμαστε με την ιδέα οποιουδήποτε ατόμου για την παράδοση, γιατί πρέπει να ζητούμεν να λογοκριθεί;
Εν περιλαμβάνει η επιστολή κάποια τεκμηρίωση για το τι εστί προβληματικό στην «παρουσίαση της Κύπρου», τζιαι έτσι μπορούμε να κάμουμε διάφορες εικασίες, βασισμένες στο τι ενιώσαμε εμείς. Επειδή, όντως, έσ̌ιει πολλά προβληματικά στοιχεία το βίντεο, όπως το πώς εργαλειοποιείται τζιαι χρησιμοποιείται επιφανειακά ως αισθητικό εργαλείο η ύπαιθρος τζαι οι άνθρωποι της. Επίσης, πολλά χιλιοειπωμένη αισθητικά εν η αντιπαραβολή μιας κλισέ εικόνας της παράδοσης με μια κλισέ εικόνα του μοντέρνου. Για παράδειγμα, τα ακριβά αυτοκίνητα που τα καθαρίζει μια μαυροφορεμένη ηλικιωμένη αποτελούν στερεοτυπικές μορφές του παλιού τζιαι του καινούριου, με τρόπο που όντως μπορεί να σε κάμει να κριντζάρεις. Μπορούμε να πούμε πολλές κριτικές για τούτο το βιντεοκλίπ, τζιαι τούτες οι συζητήσεις περί αισθητικής τζιαι ταυτότητας όι μόνο εν ενδιαφέρουσες, αλλά εν τζαι σημαντικές τζιαι πρέπει να γράφουνται επειδή βοηθούν μας να αναπτύξουμε ένα βάθος σε σχέση με τον πολιτισμό τζιαι τες κοινωνικές επιδράσεις που έσιει. Γιατί, όμως, να θεωρούμε ότι η κριτική με βάση την άποψή μας εξισούται με το δικαίωμα για απόσυρση; Πού μπαίνει η γραμμή μεταξύ του Jalla τζιαι του El diablo, για το οποίο εδιαδηλώνναν οι θρησκευόμενοι έξω που το ΡΙΚ, επειδή επρόσβαλλε την δική τους ιδέα της παράδοσης;
Οι υπογράφοντες την επιστολή διερωτούνται, επίσης, «πώς είναι δυνατόν και πώς συνδυάζονται οι εκδηλώσεις της Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρώπης, στο Λούβρο, στην Στοκχόλμη και αλλού, η προσπάθεια να δείξουμε στην Ευρώπη την Κύπρο της δημιουργίας και της ποιότητας, με την αισθητική που παρουσιάζει αυτό το ταπεινωτικό θέαμα;». Tούτο προδίδει την άποψη ότι υπάρχει μια υψηλή και μια χαμηλή τέχνη, την άποψη ότι μεγάλα ιδρύματα όπως το Λούβρο ισοδυναμούν με κάποια «πραγματική τέχνη» ή ποιότητα, που καθορίζουν τζιαι τι εν αισθητικά θεμιτό – μια θεωρία της τέχνης που έσιει καταρριφθεί μετά τον μεταμοντερνισμό σαν κυρίαρχο αφήγημα στην τέχνη. Επίσης, γιατί έχουμε την ανάγκη να «αποδείξουμε» οτιδήποτε στην Ευρώπη, σάννα τζιαι η «ποιότητα» μας πάλε εννά προσδιοριστεί που τα έξω, που την Δύση.
Τελευταίο, τζιαι πιο σημαντικό. Γιατί ασχολούμαστε καν με την Eurovision; Εν έπρεπε να την μποϋκοτάρουμεν επειδή εν ένας θεσμός που επιτρέπει ξανά το γενοκτόνο Ισραήλ να λάβει μέροςσ; Πώς εν έχουμε επιστολές που ασχολούνται όντως με το πιο σοβαρό ηθικό, κοινωνικό τζιαι πολιτικό ζήτημα του αιώνα μας; Γιατί εν γράφουμε για το ότι η χώρα μας, όπως τζιαι η τραγουδίστρια τζιαι η ομάδα της εδεχτήκαν να εν μέρος τούτου του φορέα αντί να αρνηθούν, εάν όντως θέλουν η μουσική τους να εν ένα πολιτικό statement τζιαι όι απλά ένας ποπ τρόπος να χρησιμοποιήσεις τα κυπριακά;
Στο βίντεοκλιπ αναγράφεται «presented by MOROCCANOIL» που εν μια ισραηλιτική εταιρεία που χρηματοδοτεί τζιαι την Eurovision (εν ο επίσημος χορηγός τα τελευταία χρόνια) τζιαι εν μέσα στες λίστες του BDS, του διεθνούς κινήματος που καλεί σε Μποϊκοτάζ, Απόσυρση Επενδύσεων τζιαι Κυρώσεις ενάντια στο Ισραήλ. Τούτος εν ο πιο χειροπιαστός λόγος να μποϋκοτάρεις κάτι, που έννεν απλά υποκειμενικό τζιαι αισθητικό.
Τα καλέσματα για λογοκρισία μορφών τέχνης βάσει του τι αφηρημένες ηθικές αξίες εξυπηρετούν αποτελούν κίνδυνο τόσο για τους ανθρώπους του πολιτισμού όσο τζιαι για την κοινωνία γενικόττερα. Η φίμωση τζιαι η αναίρεση κάποιου έργου παρά η δημόσια συζήτηση τζιαι κριτική αποτελούν σημαντικά βήματα προς τον εκφασισμό της πολιτικής τζιαι της κοινωνίας. Τούντη εφτομάδα, εκτός που το θέμα του JALLA, είχαμε ακόμα ένα υποψήφιο του ΕΛΑΜ να καλεί σε απόσυρση μιας παράστασης του ΘΟΚ, με τα ίδια «επιχειρήματα»: βεβήλωση της πίστης τζιαι της παράδοσης. Επομένως, η φίμωση τζιαι η λογοκρισία εν μπορούν ποττέ να φέρουν την όποια κοινωνική χειραφέτηση – αποτελούν την ενσωμάτωση στον κοινωνικό ιστό των πρακτικών της άκρας δεξιάς.