Η μονοδιάστατη και μεροληπτική ανάγνωση και ανάλυση της ιστορίας της Κύπρου δεν είναι κάτι καινούριο και αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους διαιώνισης της διαίρεσης του νησιού.

Αυτή ακριβώς η ελλιπής ανάγνωση, επιτρέπει τον εξαγνισμό της ΕΟΚΑ και την ηρωοποίηση εγκληματιών πολέμου όπως ο Γρίβας, υπό την καθοδήγηση και επιρροή του οποίου, από τα μέσα της δεκαετίας του ‘50 έως το 1974, στοχοποιήθηκαν και δολοφονήθηκαν αριστεροί Ελληνοκύπριοι, κακοποιήθηκαν και σφαγιάστηκαν μαζικά Τουρκοκύπριοι/ες, και εκτελέστηκε το πραξικόπημα από την ΕΟΚΑ Β, που έφερε εν τέλει την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων και τη διχοτόμηση της Κύπρου.

Πενήντα και βάλε χρόνια μετά τα τραγικά γεγονότα του ’74, το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής ηγεσίας του τόπου όχι μόνο δεν έχει απομυθοποιήσει τα εγκλήματα της ΕΟΚΑ, αλλά συνεχίζει να τα μνημονεύει.

Τα χτεσινά θεατρικά με την πρόεδρο της Βουλής και τον υφυπουργό Μετανάστευσης να βαδίζουν σαν σε αρχαία τραγωδία, για να μνημονεύσουν τον Γρίβα, αποτελούν όνειδος για την υπόθεση της κυπριακής ανεξαρτησίας, και προσθέτουν ακόμα ένα καρφί στο φέρετρο της διχοτόμησης.

ΥΓ: Δεν ξεχνούμε όσους/ες προσπαθού(σα)ν να μας πείσουν ότι η Αννίτα Δημητρίου είναι κάτι «νέο» στην πολιτική ζωή. Για όσους/ες ακόμα τρέφουν ψευδαισθήσεις για δήθεν φιλελεύθερη στροφή του ΔΗΣΥ, η εικόνα της προέδρου του κόμματος να βαδίζει στις 26 Γενάρη σαν μέλος μιας τεθλιμμένης νεκρικής συνοδείας  στο μνημόσυνο του Γρίβα, έρχεται ως υπενθύμιση ότι ο συναγερμός είναι ο θεματοφύλακας του αμαρτωλού παρελθόντος της «παραδοσιακής» δεξιάς.