✍🏾 Γρηγόρης Ιωάννου
Το Παλαιστινιακό είναι ένα πολιτικό ζήτημα που αφορά ολόκληρη τη Μέση Ανατολή/Δυτική Ασία. Ως τέτοιο δεν μπορεί να λυθεί αποκλειστικά με στρατιωτικούς όρους. Αλλά και με στρατιωτικούς όρους, το Ισραήλ δεν μπορεί να εξαρθρώσει τη Χαμάς, ούτε βέβαια τη Χεζμπολάχ. Ακόμα και αν το πετύχει, θα είναι απλώς θέμα χρόνου, μέχρι να δημιουργηθούν άλλες Χαμάς και άλλες Χεζμπολάχ που θα πάρουν τη θέση τους.
Από ό,τι φαίνεται από την οπτική του σήμερα, το Ισραήλ μάλλον έθαψε την τελευταία του ευκαιρία για μια λύση δύο κρατών τη δεκαετία του 1990 με την υπονόμευση της διαδικασίας του Όσλο. Τώρα σε πολιτικό επίπεδο, αυτό συνεπάγεται ότι η μόνη εναλλακτική στον διαρκή πόλεμο δεν είναι τα δύο κράτη στην ιστορική Παλαιστίνη, αλλά το ένα κράτος που δεν μπορεί να είναι εβραϊκό. Πίσω δηλαδή στην ιστορική θέση της Οργάνωσης Για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης για μια εβραιο-παλαιστινιακή συνύπαρξη στη βάση της πολιτικής ισότητας με πολίτευμα κάποιου είδους ομοσπονδία.
Το ότι το Ισραήλ ηττήθηκε πολιτικά από τη Χαμάς σημαίνει βασικά ότι δεν μπορεί να υπάρξει επιστροφή στην τάξη πραγμάτων που υπήρχε πριν από τον Οκτώβρη του 2023. Αυτό συνεπάγεται 3 πράγματα:
1) Το Ισραήλ δεν θα μπορέσει ξανά, τουλάχιστον για μία δεκαετία, να απολαύσει κάποια σχετική ηρεμία και θα βρίσκεται σε εγρήγορση, πολεμική διάταξη και υπό διαρκή απειλή.
2) Το Ισραήλ δεν θα μπορέσει ξανά, τουλάχιστον για μία δεκαετία, να βγει από τη συντριπτική διεθνή απομόνωση στην οποία βρίσκεται και την οποία καταφέρνει να αντέξει κυρίως χάρη στην αμερικάνικη, βρετανική και γερμανική στήριξη.
3) Το Ισραήλ δεν θα μπορέσει ξανά, τουλάχιστον για μία δεκαετία, να εξασφαλίσει την υποταγή ικανής μερίδας Παλαιστινίων και της ανοχής ικανού αριθμού αραβικών κρατών στην ισραηλινή επικυριαρχία της περιοχής.
Τώρα το «μία δεκαετία» είναι προφανώς σχετικό, διότι τα πάντα μπορεί να αλλάξουν – αλλά είναι ένα σχετικά ασφαλές ορόσημο που επιτρέπει πολιτική εκτίμηση. Είναι, επίσης, ένα λογικό ορόσημο στο οποίο θα κριθεί ο στόχος που η διεφθαρμένη ακροδεξιά ηγεσία του Ισραήλ έθεσε πριν από μία δεκαετία και που επιχειρεί να πετύχει τα τελευταία χρόνια, με ιδιαίτερη ένταση μετά τον Οκτώβρη του 2023: «να αλλάξει τον χάρτη της περιοχής». Με δεδομένο ότι το Ισραήλ δεν νοείται καν να αποδεχτεί την ιστορικών διαστάσεων πολιτική του ήττα, και με δεδομένο ότι δεν υπάρχει εντός της φασιστικοποιημένης πλέον ισραηλινής κοινωνίας κάποια δύναμη που μπορεί να το αλλάξει αυτό, το μόνο που υπάρχει μπροστά μας είναι η απόπειρα ολοκλήρωσης του γενοκτονικού πρότζεκτ. Αυτό είναι το πιο ρεαλιστικό σενάριο που έχουμε. Με όλη του την αισχρότητα, βαρβαρότητα και κυνισμό.
Το Ισραήλ θα προτιμούσε βέβαια, όπως το δήλωσε αρκετές φορές, απλώς να εκδιώξει μερικά εκατομμύρια Παλαιστινίους προς την Αίγυπτο και την Ιορδανία, για να προχωρήσει η εθνοκάθαρση και ο εποικισμός με λιγότερες εκατοντάδες χιλιάδες πτώματα. Αλλά τόσο η Αίγυπτος όσο και η Ιορδανία αντιστέκονται σε αυτό, διότι το ρίσκο θα είναι μεγάλο – τυχόν αποδοχή και αυτής της ισραηλινής επιταγής ενδέχεται να είναι η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι στα εσωτερικά των δύο χωρών. Ούτε τα άλλα αραβικά κράτη, και ούτε βέβαια η Δύση είναι διατεθειμένοι να δεχτούν εκατομμύρια νέους Παλαιστίνιους πρόσφυγες. Ακόμα και αν ήταν βέβαια, είναι αμφίβολο πόσοι εναπομείναντες Παλαιστίνιοι θα επέλεγαν να εγκαταλείψουν το τελευταίο κομμάτι της γης τους. Όταν φτάσει εκεί η ιστορία, από όσο έδειξαν, μάλλον θα προτιμήσουν τον θάνατο.
Οπόταν τι μένει; Το μόνο που μένει είναι η επιτάχυνση και εντατικοποίηση της γενοκτονίας. Κάθε νέα προσάρτηση εδαφών, σήμερα στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη, αύριο ενδεχομένως και σε Λίβανο και Ιορδανία, θα σημαίνει πολλαπλασιασμό των θανάτων. Και αυτό διότι ο πληθυσμός του Ισραήλ αναμένεται να μειώνεται προσεχώς, διότι οι πλείστοι Εβραίοι με διπλή υπηκοότητα μάλλον θα συνεχίσουν να μεταναστεύουν στις πιο ασφαλείς από το Ισραήλ χώρες από τις οποίες ήρθαν είτε αυτοί είτε οι γονείς τους. Άρα, για να διατηρηθεί το Ισραήλ ως «εβραϊκό κράτος» δεν θα είναι καν αρκετό το απαρτχάιντ. Η δημογραφία, όπως και η γεωγραφία, είναι αμείλικτες δυνάμεις.
Το ερώτημα, επομένως, είναι μπροστά μας και είναι αδυσώπητο: Μπορεί το Ισραηλ να θανατώσει 5-6 εκατομμύρια Παλαιστινίους τα επόμενα χρόνια; Μάλλον ναι, μπορεί. Το Ισραήλ έχει αποδείξει ότι δεν έχει το παραμικρό ίχνος ηθικής αναστολής, και έχει τόσο το γενικευμένο ιδεολογικό υπόβαθρο που απαιτείται, όσο και την πολιτική βούληση αλλά και την υλικοτεχνική υποδομή για να διενεργήσει ένα Ολοκαύτωμα Παλαιστινίων, έτσι ώστε «να σωθεί το εβραϊκό κράτος». Μέχρι στιγμής η «διεθνής κοινότητα», παρά τις καταδίκες της, δεν έχει δείξει κανένα σημάδι ότι προτίθεται να σταματήσει αυτή την εν πολλοίς προδιαγεγραμμένη πλέον πορεία.
Βέβαια, το γενοκτονικό πρότζεκτ είναι ακόμα στην αρχή. Και δεν θα είναι καθόλου εύκολο εγχείρημα για το Ισραήλ να το ολοκληρώσει. Πιθανότατα μόνο σε συνθήκες γενικευμένου περιφερειακού πολέμου να είναι εφικτό αυτό. Αλλά ένας περιφερειακός πόλεμος, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα μείνει περιφερειακός. Ούτε ότι «η αλλαγή του χάρτη της περιοχής» που θα επέλθει θα είναι σύμφωνα με το ισραηλινό πλάνο.
(Φωτογραφία από EPA/HAITHAM IMAD)