Δεν μπορούσε να υπάρχει καλύτερη απεικόνιση της καπιταλιστικής πραγματικότητας, από αυτή που ζούμε τούτες τις μέρες. Εδώ και βδομάδες, οι εργαζόμενοι στη βιομηχανία σκυροδέματος βρίσκονται σε απεργία, ζητώντας την εφαρμογή της συλλογικής τους σύμβασης, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την υπερωριακή απασχόληση.
Σε 48ωρη απεργία κατέρχονται σήμερα, 26 Νοέμβρη και οι γιατροί του Οργανισμού Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας (ΟΚΥΠΥ), διεκδικώντας αποζημιώσεις για τις υπηρεσίες που προσφέρουν στο Γενικό Σχέδιο Υγείας (ΓεΣΥ).
Στην προσπάθειά του να κάμψει την αντίσταση των εργαζομένων, το σύστημα χρησιμοποιά τις ίδιες συνταγές. Εργοδότες και επιχειρηματικοί σύνδεσμοι προειδοποιούν ότι η απεργία των εργαζομένων στο σκυρόδεμα θα παραλύσει την οικοδομική βιομηχανία, σε μια προσπάθεια να προκαλέσουν διχασμό με τους εργάτες στις οικοδομές κλπ.
Την ίδια ώρα, κάποια κυρίαρχα μέσα μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ) παίζουν το παιχνίδι των χρηματοδοτών τους (βλέπε κατασκευαστικές εταιρείες που διαφημίζουν την πραμάτεια τους στα εν λόγω ΜΜΕ), προσπαθώντας να δαιμονοποιήσουν τον συνδικαλισμό και το αναφαίρετο δικαίωμα στην απεργία.
Σε αυτό το όχι και τόσο συνηθισμένο σκηνικό για την «ευημερούσα» οικονομία της Κύπρου, «με τη σταθερή ανάπτυξη» όπως αυτή καταγράφηκε στη φθινοπωρινή πρόβλεψη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ήρθε ο οίκος αξιολόγησης Moody’s να αναβαθμίσει την πιστοληπτική ικανότητα της Κύπρου σε Α3, προκαλώντας ικανοποίηση στο κυβερνητικό στρατόπεδο για τις οικονομικές του πολιτικές.
Η αντίφαση, βεβαίως, είναι προφανής. Το ποιοι απολαμβάνουν την ευημερία της σταθερής οικονομικής ανάπτυξης της Κύπρου φαίνεται και μέσα από τα στοιχεία CEIC Data, σύμφωνα με τα οποία το 10% των πλουσιότερων ανθρώπων στην Κύπρο κατείχε το 2021 το 25.7% του παραγόμενου πλούτου. Την ίδια ώρα, περίπου 153,000 κάτοικοι στο νότιο μέρος του νησιού (16.7% του πληθυσμού) αντιμετωπίζει κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού.
Ας αναβαθμίσει, λοιπόν την κυπριακή οικονομία όσες φορές θέλει ο Moody’s και ο κάθε Moody’s. Οι πραγματικότητες επί του εδάφους για την συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων παραμένουν αμείλικτες και δεν θα βελτιωθούν αν δεν παλέψουμε για έναν άλλο κόσμο, έξω από τον ληστρικό καπιταλισμό.
Ως κοινότητα αγώνα άφοα, στηρίζουμε τις απεργίες και το δικαίωμα σε αυτές. Κάθε αγώνας της εργατικής τάξης, είναι και δικός μας.