Έφυγε ο Χοσέ Μουχίκα, ο Ουρουγουανός ασυμβίβαστος επαναστάτης και πολιτικός, παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης και αγώνα υπέρ των φτωχών.

Ο Μουχίκα αφιέρωσε όλη του τη ζωή στο όραμα για έναν καλύτερο κόσμο. Την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και κατά τη διάρκεια της χούντας στην Ουρουγουάη συμμετείχε στο αντάρτικο κίνημα των Tupamaros (MLN-T) που έδρασε για δεκαετίες ενάντια στην πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας. Ο Μουχίκα συνελήφθη και έμεινε στη φυλακή 13 ολόκληρα χρόνια, από τα οποία τα 2-3 σε πλήρη απομόνωση.

Όταν η δημοκρατία επέστρεψε στη χώρα τη δεκαετία του ’80, ο Μουχίκα μαζί με τους πρώην συντρόφους του από τους Tupamaros, ίδρυσε ένα νέο αριστερό κόμμα που ενώθηκε σε έναν ευρύτερο συνασπισμό. Ο Μουχίκα εκλέγηκε βουλευτής το 1994, γερουσιαστής το 1999, υπηρέτησε ως υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης το 2005 και το 2010, σε ηλικία 75 ετών, εκλέγηκε πρόεδρος της Ουρουγουάης.

Με βαθιά πίστη στην κοινωνική δικαιοσύνη, πέρασε νόμους που νομιμοποίησαν την άμβλωση και τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.Ο Μουχίκα νομιμοποίησε επίσης την κάνναβη για να χτυπήσει το οργανωμένο έγκλημα. Στα χρόνια του, η φτώχεια μειώθηκε στο μισό και ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε σημαντικά. Όμως το σπουδαιότερο έργο του ήταν οι συνεταιρισμοί – η κληρονομιά του στη βάση της κοινωνίας.

Ο Μουχίκα, είχε επιλέξει να ζει λιτά και έλεγε πάντα: «Δεν είμαι φτωχός. Φτωχός είναι όποιος χρειάζεται πολλά για να ζήσει. Εγώ ζω απλά». Αρνήθηκε να μείνει στο επίσημο προεδρικό μέγαρο ή να έχει προσωπική φρουρά. Από τον μισθό του των 12.000 δολαρίων, κρατούσε μόνο 1.200 – όσα και ο μέσος Ουρουγουανός. Τα υπόλοιπα τα δώριζε σε ιδρύματα της υπαίθρου και σε συνεταιρισμούς αγροτών.

Ο Χοσέ Μουχίκα άφησε πίσω του μια παρακαταθήκη βαριά – για όλη την ανθρωπότητα, αλλά κυρίως για την αριστερά. Όχι την αριστερά της καρέκλας και του συμβιβασμού, αλλά την αριστερά του αγώνα, της ανιδιοτέλειας, της αλήθειας.